Leven in Nederland en Thailand

Door Theo van der Schaaf
Geplaatst in Column, Theo van der Schaaf
Tags: , ,
17 januari 2019

Als kind – het begon al toen ik nog in de box stond te darren – vond ik het al leuk om te gaan logeren. Wanneer mijn ome Sjonnie en tante Corrie uit de Amsterdamse Jordaan op visite kwamen in Castricum stak ik mijn handen zover mogelijk over de rand van de box richting tante Corrie – die ik gemakshalve tante Tollie noemde wegens dat correct spreken mij nog niet lukte – en riep ‘mee, mee!’.

Tante Corrie, die geen kinderen kon krijgen, bezweek, nee, smolt meestal acuut voor mijn charmes. Ze had in haar huis ook al een box aangeschaft, speciaal voor mij. Als ik dan in de trein op schoot zat bij oom of tante brabbelde ik geestdriftig honderduit over alles wat ik zag. Koeien in de wei, sporen en wissels, tegemoetkomende, voorbij razende treinen, de stations, Uitgeest, Krommenie, Wormerveer, Zaandam en dan, de Jordaanse, toen armoedige, sombere, zwart aangeslagen hoogbouw met verroeste balkonhekken waar schone was aan wapperde maar de zon nooit scheen te schijnen. De trein reed daar heel langzaam langs en dan het machtige centraal station binnen waardoor het donker werd. Amsterdam, dat zag je niet in Castricum, een andere wereld.

Dit alles in tegenstelling tot mijn broers en zus die, tot op de dag van vandaag, niet uit hun huis en woonplaats weg zijn te branden (beetje overdreven, ze doen nu best wel eens een Europees tripje). Maar zij begrijpen er de lol niet van om 12 uur in een vliegtuig te gaan zitten om vervolgens minstens zes wintermaanden in temperaturen van dik in de dertig graden te gaan vertoeven. Mis je Nederland dan nooit, vragen ze vaak?

Ik ben een rare. Nee, ik mis Nederland/Aalsmeer niet als ik er niet ben en ik mis Thailand/Hua Hin niet als ik er niet ben. Het rare is dat, wanneer ik maanden niet in het ene of het andere (t)huis ben geweest, het een uur na aankomst daar voelt alsof ik niet weg ben geweest. Binnen dat uur voel ik me compleet thuis, is alles routine en kan ik alles, desnoods op de tast, vinden. Wat mij ontregelt is dat er soms dingen veranderd of verplaatst zijn door Nut, mijn vriendin in Hua Hin, of door degene die in mijn Aalsmeerse huis woonde tijdens mijn afwezigheid. Dit corrigeer ik dan ook zo snel mogelijk. Ik ben een man van vaste waarden en gewoonten, orde en regel. Kom er eens om bij de gemiddelde Thai. Saai? Nee saai wordt het nooit, maar alles heeft een plek en er is nooit iets zoek. Handig! Nut is elke dag van alles kwijt, vergeet ook van alles. Ze lacht het weg, maar is blij dat ik haar meestal uit de brand kan helpen. You good man!

Nu weer tot half oktober in Nederland zijnde dacht ik over dit alles na en realiseerde me hoeveel ik van beide geniet, Nederland en Thailand. Liggend onder de Nederlandse zon in mijn achtertuin begon ik vergelijkingen te maken tussen mijn twee thuislanden.

In mijn leven is muziek altijd van groot belang geweest, speelde vaak een hoofdrol. Ik was acht jaar deejay en had een muziek maatschappij. De radio – die ik wel eens aan heb in de auto – in Thailand vind ik gemiddeld niet om aan te horen. Thaise muziek gaat na drie songs, die vrijwel altijd gaan over “waar ben je nu, waarom ging je weg, wanneer kom je terug en ik mis je zo”, heel erg vervelen. Ook, en misschien wel vooral omdat de composities en arrangementen altijd van eenzelfde afschrikwekkende eenvoud zijn en allemaal op elkaar lijken. Een oorspronkelijk Engelstalige song komt nauwelijks voorbij. Ook het schier eindeloze, oeverloze gekwebbel er tussendoor is van een niet mis te verstane kinderlijkheid. Mijn iPod brengt met ruim 8000 songs uitkomst in Hua Hin, staat permanent aan als ik thuis ben.

spatuletail / Shutterstock.com

 

In Nederland zijn de publieke nationale zenders gelukkig horizontaal geprogrammeerd (de commerciëlen vissen allemaal in dezelfde tienervijver; armoede). Radio 1: nieuws en actualiteiten, Radio 2: oubollige ouwe lullen muziek (kom ik zo op terug), Radio 3: pop. Meestal luister ik naar Radio 1 maar in het weekend is daar een andere programmering en wil ik wel eens naar Radio 2 switchen. Daar val je van de ene in de andere verbazing. Die overjarige (van Radio 3 afgevallen) deejays draaien muziekjes waarvan de gemiddelde ouwe lul de tekst nog in zijn slaap zou kunnen meezingen. Kondigen die hijgend en op onnatuurlijk hoge toon aan met het opgewonden enthousiasme van een teenager die klaarkomt, en die je klaarblijkelijk wil overtuigen dat hij of zij de song zelf bedacht, geproduceerd en uitgevoerd heeft. Ik heb het nu, geloof het of niet, over Abba, The Beatles, Queen, etc. Beetje zielig vind ik altijd wel… maar alla, beter dan de Thaise radio en tenslotte ben ik ook een ouwe lul.

Jaarlijks wordt deze uitgekauwde muzikale fruitmand in december samengevoegd tot ‘De Top 2000’. Daar luisteren dan soms wel een miljoen mensen naar. Bovendien wordt er tegelijkertijd een dagelijks tv programma van gemaakt met een muzikale kennisquiz. Kom er eens om Thailand. Nut weet niet, evenals de meeste Thai, wie de Beatles of Abba zijn!

Wat ik heerlijk vind als ik in de zomer in Nederland ben zijn de culturele mogelijkheden. Films, theater, concerten in Ziggo Dome, Heineken Music Hall, Paradiso of het reizend Theaterfestival De Parade. In Thailand is het culturele leven buitengewoon mager besef ik dan. Door in de zomer veelvuldig in Nederland te zijn compenseer ik dit. Films in het theater is een ander beleving dan films op tv. Heeft ook wel met het vakgebied uit mijn werkzame leven te maken; film/video distributie en marketing. Het beleven van, en praten met mensen over dit soort evenementen is iets wat in Thailand ten ene male mist. Thai, uitzonderingen daargelaten, gaan sowieso in gesprekken nauwelijks de diepte in, over welk onderwerp dan ook.

Soms, meestal ’s nachts, zitten Nut en ik onder het genot van een neutje, buiten op de patio wat na te sudderen van de dag. Dan hebben we het wel eens over serieuze levenszaken en krijg ik ook van haar, door wat door te vragen, serieuze feedback. Het neutje helpt haar om zich wat meer bloot te geven. Wanneer we dan de volgende ochtend aan het ontbijt zitten zegt ze dat ze onder andere veel van me houdt omdat ze zo goed met mij kan praten. Ze had nooit zo iemand in haar leven…

 

Naast veel golfmaatjes heb ik in Aalsmeer vriend Leo, ik schreef al eens eerder over hem. In Hua Hin speel ik veel pool, ook competitie en dat mis ik wel als ik daar niet ben. Dat gemis wordt in Aalsmeer ruimschoots goedgemaakt door Leo; wij biljarten namelijk een keer of drie in de week, heel serieus, maar wel gewoon libre, niks van bijzonders dus toch ook eigenlijk. We gaan altijd tot de honderd – spelen voor de geïnteresseerden gemiddeld 2,5 per beurt, dat heet moyenne – en zijn daar happy mee.

Leo is een kweker (eigenaar) van Chinese Lantaarntjes en siererwtjes. Hij is een van de weinigen in Aalsmeer die deze bloemsoorten kweekt. Aalsmeer barst van de kwekers zoals u waarschijnlijk weet. Leo ’s eindproducten gaan de hele wereld over via de Aalsmeerse veiling. Dat kweken doet ie in kassen met een oppervlakte van bij elkaar wel 10.000 m2. Leo is een no nonsens ondernemer met lieve kanten. Zijn belangrijkste taken bestaan uit het in het oog houden van de temperatuur, de vochtigheidsgraat en het in de gaten houden en aansturen van zijn personeel. We hebben het tijdens het biljarten vaak over zijn dagelijkse besognes met het niet altijd betrouwbare personeel. Dat bestaat uit een paar vaste medewerkers, veel freelancers en op zaterdag ook nog eens een meute scholieren. Ze moeten allemaal op tijd komen en geen catastrofale fouten maken. Dat valt niet altijd mee. Ze krijgen maximaal drie herkansingen en daarna komt het UWV, de gemeente Aalsmeer, het Arbeidsbureau of een stel ouders in het geding. Leo kan daar boeiende verhalen over vertellen, hij lust wel pap van deze lui. Wanneer hij zijn beklag bij mij doet komen we vanzelf bij de politiek terecht, de vluchtelingen of, bijvoorbeeld, de on-werkwilligen in Aalsmeer.

Milosz Maslanka / Shutterstock.com

In ons biljartcafé komen al jaren types die een (te) ruime werkloosheids-, wia-, wao-, of anderszins uitkering genieten. Dit ondanks dat er banen te over zijn, onder meer bij de grootste Aalsmeerse werkgever; de bloemenveiling. Maar dan moet je om vijf uur je bed uit en je krijgt nog minder geld ook; laat die Polen dat maar lekker doen is het gedachtengoed van deze lui. En zo geschiedt dat dan ook. Inmiddels is 20% van de inwoners in Aalsmeer Pools. En zo scheren we in onze gesprekken als vanzelf langs Wilders, Pechtold en Mark Rutte. Leo is een groot deel van zijn leven bloemenverkoper op de markt geweest. Beroepshalve moest hij altijd op de hoogte van de actualiteit zijn om met de klanten te kunnen meepraten. Hij is dat nooit verleerd, dat praten, praten, praten. We drinker er overigens wel een biertje bij… of twee.

Ook het weerzien met de kinderen, kleinkinderen, broers en zus, de buren en vrienden is altijd heel fijn. Kleinkinderen krijgen opeens cadeautjes terwijl ze niet jarig zijn, maar ja, dan moeten ze maar niet in de winter jarig zijn want dan ben ik er niet. De dagen zitten vaak bomvol met afspraken en activiteiten, de tijd vliegt aldus en voor ik het weet staat de winter alweer voor de deur en moet ik, vluchtend voor de aanstormende kou, snel weer naar Thailand. Mijn Hua Hin, mijn Nut.

En verder? Verder is alles hetzelfde in Nederland en Thailand. Ik fiets wat ik kan fietsen, in zowel Hua Hin als Aalsmeer. Gebruik de auto alleen als het moet, golf een paar keer in de week met vrienden. Lees boeken, studeer de Thaise taal zowel hier als daar (voor je het weet zijn er weer woorden zoek), geef planten en bloemen water, doe boodschappen bij Tesco of Albert Hein, kook op z’n tijd een gezonde maaltijd (vindt Nut nu ook leuk, zij kookte zelden, maar door mijn kookkunsten nu steeds vaker). Schrijf zo af en toe dit soort verhalen en ja, bedenk ik nu spontaan, zelfs mijn huisindeling in zowel Hua Hin als Aalsmeer is hetzelfde; kamer, keuken, slaapkamer, alles op dezelfde plek, hoe is het mogelijk!

Nut was ook zeven weken in Nederland dit voorjaar, ik schreef daar al eerder over. Zij begrijpt nu beter mijn zomers op en neer reizen. We missen elkaar wel, maar dat is all in the game, vinden we. Verlangen en weerzien heeft bovendien een eigen dimensie. Mijn familie is ondertussen dol op Nut. Volgend jaar april gaat ze weer mee. Iets om ons op te verheugen. Gaat ze ook Engeland en Zweden ontdekken en daar Thaise vriendinnen opzoeken. Ik moest tijdens mijn werkzame leven vele uithoeken van de wereld opzoeken en heb er altijd enorm van genoten. Andere culturen, andere mensen, ander wijsheden. Het begon al in de box; mee, mee, weg, weg…

– Herplaatst bericht –


» Laat een reactie achter


4 reacties op “Leven in Nederland en Thailand”

  1. Sjaak S zegt op

    Geweldig… je hebt het voor elkaar. Een goede vriend van mij leeft ook zo.. nu wel iets meer in Thailand dan in Nederland, maar hij geniet het wanneer hij er is. In Thailand fietsen wij vaak samen en in Nederland heeft hij zijn motor-vrienden en maakt daar regelmatig uitstapjes.
    Ik heb in Nederland geen eigen stekje meer. Kom uit Kerkrade en hoewel er veel aardige mensen wonen, mis ik die plek nou eens helemaal niet. Maar wanneer ik er ben, mis ik Thailand wel. Of beter gezegd: ons huisje in de ananasvelden bij Pranburi!
    Ik kan me echter voorstellen dat je uit het westen van Nederland komend, je daar lekker voelt. Een paar jaar geleden was ik met mijn vrouw drie weken in Nederland, waarvan een week in Zoetermeer. Jammer genoeg zorgde wel het slecht weer ervoor dat we al gauw heimwee hadden, maar er bestaan echt mooie plekjes daar….en fietsen is in Nederland geweldig, wanneer je alleen al aan de vele loslopende honden in Thailand denkt.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  2. Leo Bossink zegt op

    Heel mooi verhaal Theo, ik kan daar helemaal in meevoelen. Ik zelf ga niet op en neer naar Nederland omdat ik daar, behalve mijn zus, niemand heb die op me zit te wachten. verder baal ik van de reistijd, gewoon een dag heen en een dag terug, Maar je verhaal is heel herkenbaar. Leuk.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  3. Frits zegt op

    Zoals al enkele keren aangegeven zijn mijn Thaise vrouw en ik ons aan het oriënteren op een langduriger verblijf in TH, afgewisseld met enkele maanden per jaar in NL. (Of andersom, ‘t is maar hoe je het bekijkt.) Tot nu toe zijn we elk jaar wel enkele weken tot max 3 maanden in TH. Mijn vrouw hoeft niet zo nodig. Zij vindt NL prima. Ik heb meer behoefte aan TH. Eerder beschreef ik al om welke redenen. Toch zal ik me niet permanent vestigen in TH, omdat ik niet goed weet welke invulling ik mijn dagen kan geven. Ik lees veel, hou ook wel van een beperkte tuin, heb in TH her en der wat kennissen, maar ik vind biljarten en bierdrinken niks. Kortom: ik zou daar wel eens wat meer over willen lezen/horen? Hoe vermaakt men zich in TH, en ligt verveling niet op de loer? Velen zullen daarover niets kwijt willen, maar toen wij onlangs HuaHin bezochten, schrokken we toch wel van het grote aantal alleengaande gepensioneerden die met een fles bier neergestreken op een terrasje van een lokale pool- of beerbar, resp. bij Market Village, probeerden hun avondvertier te vinden.
    Maw: leven in NL en TH? Misschien houden we het bij onze jaarlijkse langdurige vakanties.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  4. Foodlover zegt op

    Gelukkig kan ik ook zeggen dat als ik samen met mijn partner na 6 maanden weer naar ons koopapartement gaan in Nederland en dan weer naar 6 maanden in ons huurhuis nabij Rayong vertoeven en alles nog zo staat zoals we het achergelaten hebben, we in deze 2 landen thuis voelen. We hebben dan ook geen voorkeuren. Wel moet ik zeggen dat onze sociale voorzieningen toch wel prettiger zijn in Holland. Maar ons verblijf maakt niet uit waar Zoals de Fransman zegt J’ai deux amours Hollande et Thailande.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website