George

Door Theo van der Schaaf
Geplaatst in Column, Theo van der Schaaf
Tags: ,
27 november 2016

poolbiljart-hh

George is een vreemde snuiter, sla dat alvast maar ergens op. Ja, ho ho, zult u zeggen, mogen we dat later misschien zelf even uitmaken? Wacht maar af lui, wacht maar af.

George is van de UK, meer precies van London. George is veel te jong om niet te werken (39) maar daar is hij heel lang geleden toch strak mee begonnen. Sterker nog; hij zweert dat hij nog nooit heeft gewerkt en dat hem dit ook nooit gaat overkomen! Zo, u heeft een beginnetje.

George heeft een normaal postuur met wel een kloek buikje in wording, donker sluik haar, trouwe, iets scheefstaande hondenogen die je vaak lief aankijken. Ook zijn mond heeft iets schattigs scheefs, zijn tanden daarentegen dan weer niet, die staan heel artificieel gelijkmatig en recht. Daarover straks meer. George is heel aanhankelijk want, wie het ook is, nadat hij iemand ook maar een minuut gesproken heeft stort hij zijn hele lichaam letterlijk tegen hem of haar aan, wang tegen wang, hartverwarmend bonken op de rug, dit alles als dank dat hij begrepen is of dat je met hem instemt over het besprokene.

Hij spreekt namelijk met een dermate zwaar cockney accent dat voor een gewoon mens – hoewel die denkt het Engels toch redelijk te beheersen – volslagen onverstaanbaar is; je zou het probleemloos koeterwaals kunnen noemen. Zonder enig mededogen zend hij zijn verwrongen, half ingeslikte zinnen en woorden op je af, zie maar wat je er mee doet. Vaak zie je de ontvanger, ook na drie herhalingen, in volslagen verwarring, voorzichtig terugtrekkende bewegingen maken, terwijl George nog een tijdje doorratelt. Bij elk gesprek ontvangt de gesprekspartner van George, waarbij zijn hoofd schuin op zijn schouder en een brede grijns, diverse ‘high fives’ en knipogen, ongeacht het onderwerp, alsof er permanent staatsgeheimen worden onthult. Kortom de ‘over-amicale’ man…

George kwam op vijfentwintigjarige leeftijd naar Thailand, Koh Samui. Twee jaar geleden verhuisde hij om onduidelijke redenen naar Hua Hin en werd door ons poolteam aangenomen als nieuwe speler. Hij wist de ballen wel aardig te besturen vond de baas van de bar, onze teamleider. Nadat we hem wat beter leerden kennen onthulde George wat meer details van zichzelf. Zijn broer en vader (en George?) runnen een buitengewoon succesvol en winstgevend bedrijf. We hebben het hier niet over duizenden ponden maar ‘millions, you understand?’, zei hij luid en wijds gebarend. Op zachtere toon voegde hij eraan toe dat de familie de grootste drugsdistributeur van de UK is. Voorafgaand aan zijn vertrek naar Thailand maakte hij met broer en vader de deal dat zij twee keer zoveel geld mochten verdienen als hij, George, maar dat hij er vandoor ging om niet meer terug te keren. Zij sturen hem sindsdien een maandelijkse toelage van niet nader door hem gespecificeerde, maar wel enorme omvang.

George heeft een ontzettend leuk, lief, mooi meisje, met vooral ook geweldige borsten. Borsten die met geld van George ‘geweldig’ zijn gemaakt weten we ondertussen. Ze heet Kit; een Thais plaatje!

Kit kan ook redelijk poolen, maar krijgt van George permanent ongevraagde aanwijzingen welke bal te spelen en hoe deze te nemen. Ze wordt er regelmatig, zichtbaar een beetje moedeloos van. Soms luistert ze niet naar hem en als ze dan mist mag George nog graag wat zout in die wond strooien. I told you! Gek genoeg kom je Kit ook regelmatig alleen, en vooral zielig eenzaam tegen in Hua Hin, aan de bar van een of andere kroeg. George is dan even zoek, meestal tijdelijk met een andere Thaise schone van alles aan het oefenen. Tijdelijk ja, want George houdt echt wel veel van Kit en komt altijd bij haar terug. Kit neemt hem ook telkens terug want, hoe anders verder?

George houdt van alle geneugten des levens, zo gevarieerd mogelijk, Kit doet gepast mee. Ruzie maken in het openbaar is hen beiden niet vreemd. De oorzaken voor die ruzies zijn ons toeschouwers bekend. George begint namelijk ’s morgens bijtijds met drinken en innemen van wat andere spullen die de geest verlichten, daarmee de bodem leggend voor diepzinnige gesprekken de rest van de dag. Kit probeert George af en toe bij te sturen, zegt verstandige dingen over het gebruik van al die genotsmiddelen. Maar ja, de balans tussen haar goedbedoelde woorden en George’s voortschrijdende gebruik van een en ander gedurende de dag wordt steeds beroerder. In verlichte staat struint George, met aan zijn arm Kit, zo dagelijks de bars in Bintabaht, het uitgaansgebied, af. Beetje haaks op zijn vermeende, enorme inkomen, is hij altijd te vinden in bars waar de drank het goedkoopst is. Hij weet ondertussen alle happy hours en endings met zijn ogen dicht te vinden.

Op een dag vertelde een van de poolteammaten dat hij niet kon spelen wegens kiespijn en dat die kies eruit moest. George reageerde hierop door naar zijn eigen gebit te wijzen. Dat gebit – zo regelmatig als de onderkant van een goed gelegd pannendak – zei hij, bestaat geheel uit implantaten. Dat hadden wij dus al bedacht. Moet je ook doen, vervolgde hij, ik had ook eens kiespijn en zei, ruk ze er meteen allemaal maar uit. In Bangkok gedaan voor 800.000 baht. Twee dagen pijn maar je bent van het hele gezeur af! Nou, nou George, zeiden wij, dat is toch wel veel geld en dan zo jong… Welnee, 16.000 pond, dat is toch niks? Wij zwegen bescheiden en kregen allemaal een high five met een knipoog.

George en poolspelen, dat is nog niet zo simpel als het klinkt. Hij kan het goed maar verliest toch regelmatig. Geeft niks wat ons betreft, maar daar kan ie toch slecht tegen. I’m good, you know, I win!, wil ie vaak vooraf aan een wedstrijd kwijt. De meeste tegenstanders van hem zijn snel behoorlijk geïrriteerd want hij heeft de nare gewoonte te dicht bij hen te staan wanneer ze een stoot moeten maken, drentelt onrustig met ze mee om het biljart als zij de volgende stoot willen bedenken, mompelt zachte commentaartjes. Kortom, hij tracht zijn tegenstanders bewust te ontregelen. We roepen George regelmatig tot de orde. Wanneer hij in TE verlichte staat is, valt dat soms niet mee en verdwijnt de amicale man op slag. Zijn stem gaat dan een hele toonladder omhoog en hij zweert, net als een voetballer die zojuist een uiterst gemene teckel heeft uitgevoerd en de scheidsrechter met zijn onschuldigste gezicht aankijkt, de handen geheven, dat ie niets fout doet.

Onlangs liep een en ander ietsepietsie uit de hand en hebben we hem gezamenlijk als poolteamlid moeten royeren. Ik laat de details van het luidruchtige vertrek van George deze avond maar even voor wat ze zijn. Kit sleepte hem uiteindelijk letterlijk de bar uit. Deze alinea moest dus eigenlijk geheel in de verleden tijd geschreven, nou ja. Deze week, vertelde de uitbater van ons poolcafé, kwam hij toch weer even binnen, zonder Kit, ging aan een achteraftafeltje zitten, en vroeg aan een van de serveersters bij een biertje waarom niemand meer met hem sprak? Die moest plotsklaps nodig naar de hong-naam (wc). Na een tijdje eenzaam zitten te zijn stak hij een briefje van honderd baht bij de rekening in het daarvoor bestemde bekertje en wandelde stuurs naar buiten.

Hij speelt nu bij een ander team waartegen wij eerdaags moeten spelen. Ben zeer benieuwd naar de afloop van deze match. Hij heeft namelijk al bij twee andere bars gespeeld en dat mag niet binnen dezelfde competitie. Wij gaan hem verbieden mee te doen. Dat wordt spannend…

5 reacties op “George”

  1. compuding zegt op

    Mooi verhaal en zeer herkenbaar. Ik kijk uit naar het vervolg

    groet

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +8 (obv 8 stemmen)
  2. Peter Gödde zegt op

    Dag Theo,

    Geweldig geschreven. Iedere keer geniet ik weer van het lezen van jouw verhalen. Ik moet je zelfs bedanken voor de levensvreugde die je hiermee verspreidt. Iedere keer als er dan weer een verhaal van jou verschijnt, lees ik deze in het eerst volgende bezoek aan mijn slechtziende moeder voor. We genieten er met volle teugen van. Je weet de lezer met jouw geraffineerde vrolijke en typische schrijfstijl aan je te binden. Vaak hebben je verhalen een open eind, in afwachting van wat komen gaat. Je drijft je lezer op het puntje van zijn stoel om daarna reddeloos over te laten, smachtend naar het vervolg. Ook zo in dit verhaal. Mijn ma vraagt me dan steeds, “laat je me weten hoe het afloopt?” Waarop ik dan steevast antwoord “Ja mam, ik zal Theo bellen.”

    Ik hoop dat het goed afloopt voor George. Het is inderdaad een vreemde snuiter, toch zie ik gelijkenis met veel avonturiers die hun geluk beproeven in Thailand met een uiteindelijke dramatisch verloop. Ik hoop dat het hem bespaard blijft.

    Een fijne avond gewenst Theo en nogmaals bedankt.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +8 (obv 8 stemmen)
    • anton zegt op

      En hoe gaat het met Kit? Dat is toch minstens net zo belangrijk. Ik vind haar best dapper om de hele tijd iemand aan de hondenlijn te houden…..Arme (of rijke( meid

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
      • Peter Gödde zegt op

        Absoluut Anton, met het dramatisch verloop bedoel ik niet alleen voor George, maar zeker ook voor zijn geliefde Kit en alle andere naaste vrienden die het goed met hem voor hebben. Uiteindelijk misschien nog wel meer slachtoffer zijn dan George. Ik ken alle ins en outs niet. Ze zullen hem niet voor niets geroyeerd hebben.

        VA:F [1.9.22_1171]
        Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  3. Jackie Jackson zegt op

    Theo weeral zalig lezen! Kijk uit naar je volgende.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website