Onlangs ging ik met mijn vriendin naar een crematie van de dochter (24) van haar vriendin. Ze is op een trieste wijze om het leven gekomen en was daarbij ook nog eens zes maanden zwanger. Ze had een vijfjarige dochter. Ik had wel eens een optocht van een begrafenis gezien, maar dit was de eerste keer dat ik een begrafenis helemaal meemaakte.

Elke buurtschap heeft een eigen klooster of tempelcomplex en dus ook een in de nabijheid gelegen crematorium. In een ommuurd parkje van ongeveer 50 bij 50 staan wat bomen, een overdekte zitgelegenheid voor ong. 100 personen, een zitgedeelte voor de monniken, een paar toiletten, en dan het crematorium zelf, een soort huisje met twee op boeddhistische wijze versierde kleine torens. Een schoorsteen van ongeveer 20 meter steekt loodrecht uit het achterste gedeelte van het huisje omhoog. Via een aantal trapjes kom je op een terras waarop de kist wordt geplaatst alvorens het in het huisje (oven) gaat. Het terrein wordt zelden onderhouden, maar bij crematiegelegenheden wordt het met man en macht schoon gemaakt.

Foto

Tegen elven zijn we bij de tempel. De kist, waarin de overledene en de inmiddels uit het lichaam verwijderd baby, is geplaatst op een met bloemstukken en kransen versierde wagen bij de ingang van de tempel. Een grote foto van de overledene prijkt aan de voorkant van de wagen. Het hoofdgebouw, waarin de grote zaal (bot), staat in de steigers. In een overdekte gebedshal is een een monnik al begonnen met een gebed. Daar zitten ook de naaste familieleden. De overige familieleden, kennissen en “parochianen” zitten op hun gemak in een kuipstoeltje met hun handen voor het hoofd gevouwen. De meesten zijn in het zwart gekleed. Honden blaffen, want er zijn altijd veel honden op het tempelterrein. Mensen lopen door elkaar heen en anderen zijn druk bezig met de voorbereiding van het eten.

Rouwmuziek

De vijfjarige dochter van de overledene, een dik propje, teveel fastfood gegeten, is gekleed in een soort bruidsjurkje en loopt aan de hand van een oudere neef. Zij wil alleen maar spelen. Na een half uur is het gebed beëindigd en wordt het eten, bestaande uit schalen fruit, soep, vlees, rijst en lekkernijen opgediend. Op de achtergrond jankende, klagende rouwmuziek. Dan nemen een 17-tal monniken plaats op hun speciale zitgedeelte en begint het officiele gedeelte. Tegenover de hoofdmonnik neemt de echtgenoot van de overledene, inmiddels met een kaalgeschoren hoofd en in monnikenkledij, plaats. Een monnik begint te bidden en de overige monniken reciteren geregeld. Dan volgt het aanbieden van de giften. Elke monnik krijgt een in plastic verpakt oranje kledingstuk en andere geschenken. Dit gaat met rituelen gepaard.

Dan wordt het tijd voor de optocht naar het crematorium. Een jonge vrouw duwt een versierd wagentje met voorop de foto. Daarna volgen vier monniken en de overige gasten die in een rij van twee met hun handen aan een touw de wagen voorttrekken. De meesten dragen een strohoed, ter bescherming van de fel schijnende zon. De voorman vertelt via luidsprekers het levensverhaal van de overledene.

Ladyboy

Ik loop naast mijn vriendin en hoor achter mij het voortdurend snikken van de broer van de overledene. Hij/zij is nu een slanke mooie ladyboy, in een zwarte japon gekleed. Vlak voor de ingang van het crematorium schrik ik op van een sidderend geraas en een luide knal. Een soort raket die in de lucht wordt afgeschoten. Dit om eventuele kwaadaardige geesten weg te jagen. Dat herhaalt zich nog een paar keer.

Het park ziet er nu schoon uit. De monniken zijn er en de gasten nemen plaats. Er worden een paar tafels voor de wagen met de kist gezet en iemand rolt een oranjeachtig lint vanaf de kist uit over de tafels. Bakjes water worden aan weerszijden van het lint gezet. Daarna worden op afroep van de voorman uit handen van enkele familieleden een oranje kledingstuk in plastic verpakt met een bloemstukje aan die personen uitgereikt. Zij leggen deze bij de bakjes water neer. Daarna komen de monniken en onder het prevelen van een dankgebed nemen zij deze in ontvangst.

Bijl

Ik zie een man voorbijlopen met een bijl in de linkerhand en een soort pot in de rechterhand. Handgemaakte bloemetjes van boomschors en mooie opgevouwen zakdoekjes worden aan een ieder uitgereikt. Ik krijg een glaasje fris aangeboden. De wagen wordt nu onder begeleiding van een paar monniken naar het huisje geduwd. De kist wordt van de wagen gebeurd en door zes mensen op het terras voor de oven op een stellage gezet. De poten van de kist worden verwijderd.

De voorman spreekt, steekt een toorts aan en loopt er mee om de kist, deze zo nu en dan aantikkend. De man met de bijl opent de kist. De dode baby, die in een dekentje gewikkeld is, wordt uit de kist verwijderd en in een grote kelk gelegd. Het gezicht van het dode lichaam wordt met kokossap besprenkeld. Een vrucht, die omwikkeld is met een stuk wit touw, wordt doorgesneden en de helft wordt in de kist gelegd. Achter het crematorium is een diepe kuil gegraven. Een dekentje en kussentje worden op de bodem gelegd, met daarop de in de deken gewikkelde baby. Bloemen en snoepgoed volgen. De kuil wordt met zand gevuld en bloemenkransjes worden erop gelegd. De familie van de overledene gaat bij de kist staan.

Vuurwerk

De met bloemen omlijste foto van de overledene staat voor de kist op een tafel en daarvoor twee manden, waarin de mensen die afscheid nemen hun handgemaakte bloemetjes kunnen deponeren. Nadat iedereen afscheid heeft genomen wordt de kist in de oven geschoven. Het luik gaat dicht. Enkele vuurraketten schieten van links naar rechts langs het crematorium. Een ronddraaiend apparaat schiet vuurwerk in de lucht. Even later gevolgd door een harde knal. Uit de luidspreker klinkt nu een vrolijk, wat melancholisch lied.

Bij de uitgang staat een bak water om je handen af te spoelen en je hoofd te besprenkelen. Het definitieve afscheid. Het is nu drie uur in de middag.

Ingezonden door William

– Herplaatst bericht –


» Laat een reactie achter


16 reacties op “Lezersinzending: De crematie van een jonge vrouw”

  1. Dutch zegt op

    Het is redelijk volledig, al zijn er (kleine) details, die van Wat tot Wat en van streek tot streek verschillen.
    Het is belangrijk om te weten dat alvorens de crematie plaats vind er altijd meedere dagen vooraf,dagelijks ceremonieen plaats vinden.(s’Morgens-s’middags en s’avonds.)
    Ik heb helaas zelf e.e.a. moeten meemaken bij het overlijden van mijn vrouw.
    Al die dagen bij elkaar plegen een behoorlijke aanslag op je conditie.
    Al kan ik er niet altijd onderuit,toch probeer ik zo veel mogelijk deze plechtigheden te vermijden.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  2. ThailandGanger zegt op

    De eerste keer dat ik dit meemaakte lag ik thuis in de hangmat. De begrafenis was net geweest en ineens ook drie van die dikke knallen vlakbij. Ik schrok me te pletter en was er totaal niet op voorbereid. De geesten werden uit het huis verjaagd.

    Maar hoe bang ze ook van geesten zijn, ze houden wel de wacht en slapen zo’n drie dagen na het overlijden met zoveel mogelijk familie bij de open kist van de overledene die op ijs ligt. Iets wat ik in Nederland ooit een keer heb gezien in de jaren 80 in Voerendaal en verder eigenlijk nooit meer heb waargenomen. Maar in Thailand is het blijkbaar gebruikelijk om bij de overledene te blijven en voor hem/haar te zorgen. Of ze dat overal doen weet ik niet. Dit was in de Isaan.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  3. Henk B zegt op

    Mijn zwager overleed vorig jaar, in het arme ziekenhuis in Korat,( hij heeft zich door de jaren heen letterlijk dood gedronken) nu op de ziekenzaal, vol andere zieken met familie en andere , is hij overleden.
    Nu er moesten eerst wat dingen geregeld worden, en werd daarop wachtend, hij in een laken geknoopt, en op een bed in de hoek van de zaal gelegd, een ieder aanwezig moest even kijken en kwamen langs, en gluurde even naar het overschot.
    Toen er de nodige formulieren waren afgehandeld, werd hij mee genomen door wat verplegers, en in een andere ruimte ,gewassen geinjecteerd met een vloeistof om snelle ontbinding tegen te gaan, en daarna aan gekleed in doodskleding, een broek en soort hemd, mijn schoonzuster had inmiddels een kist uitgezocht, die daar voorhandig zijn in allerlij soorten, van karton tot fraai bewerkte houten exemplaren, aanschaf naar draagkracht.
    Toen hij daarin geplaatst was, mochten wij hem mee nemen op de pickup van zijn zoon, naar Sungnoen, en reden naar de plaatselijke tempel, en daar afgeleverd.
    De Grote gekoelde kist (met Fan) stond al klaar.
    eerst werd hij op de grond hiervoor geplaatst, en de kist geopend, daar lag hij dan.
    Een ieder van de familie kon hem even aan raken en wat toe wensen, ook werden in de zakken van het hemd, door velen wat gestopt. sommige briefjes van 20 bath, sigaretten, en nog wat kleine dingen, voor in het hiernamaals, kist gesloten, en in de grote kist geschoven.
    Drie dagen en nachten hebben de familie en langs komende gewaakt, geslapen op de grond voor de kist, gegeten zelfs gekaart om geld.
    De dag van de crematie ging gepaard met velen rituelen, er werd eten bereid en veel fruit, voor de genodigden, maar werd pas genuttigd toen de monniken gezeten op een podium,
    liefst 13 stuks gebeden en gegeten hadden, en hun bonis van fruit melk en geld hadden gehad, de rest aardig overeen met de schrijver van het verhaal van moeder en kind.
    Alleen toen de kist klaar stond om de oven in geschoven te worden, werd de deksel verwijderd, allen mochten langs de kist en het bloempje met kaarsje afgeven aan een monnik, die deze rond de kist deponeerde, de kist werd de oven in geschoven, na hij was rijkelijk was overgoten met brandbare vloeistof, er enkelle fakkels werden aan gestoken, die zij zonen door de nog open deur op en rond het overschot mochten gooien, totn dit alles vlam vatte, werd de deur gesloten, en deed het vuur zijn werk.
    Tot mijn verbazing zag ik naast het gebouwtje zijn motorbike met zijspan staan, een zoon liep daar naar toe starte deze en toeterde drie maal, mijn nieuwsgierigheid niet bedwingend, vroeg ik mijn vrouw waarom hij dat deed, en vertelde mij dat hij dan zo wist dat hij zijn geest gebruik kon maken van zijn vervoermiddel.
    (tijdens de drie dagen zijn er veel dingen voor gevallen, die mijn oren lieten tuiten, ) wat Thaien allemaal geloven, is een heel lang verhaal appart, Dit alles dus ook in de Isaan.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +10 (obv 10 stemmen)
  4. nico van empel zegt op

    De eerste keer,1992,een oud vrouwtje was overleden,weinig huilen,een feest was het meer,volop gedronken werd er,ook tijdens het waken,de Thai geloof nu eenmaal dat er vrolijk afscheid genomen moet worden,doen ze trouwens in Den Bosch ook.
    s,avonds 9 monniken die de zege komen geven en doen dat ook s,morgens,drie dagen achtereen..Tijd is aangekomen voor de crematie,althans dat dacht ik,ja het was wel een crematie,maar dan wel op een hele oude manier,nl,gewoon een brandstapel,drie keer om de brandstapel lopen met de dode vrouw,zingen ,bidden of wat het ook was,Het vrouwtje ging op de brand stapel,benzien erover aansteken,en de menigte incl kinderen bleven kijken dat ze er niet meer was.geloof me of niet haar hoofd rolde van de brandstapel,werd weer opgepakt en zo terug gegooid. gebeurd in Surin 1992.
    daarna nog vele menzen heen zien gaan,maar dan wel op een humane manier zoals het ook hoort.
    Maar Surin Sisaket Buriram,hebben een hele andere gedachten dan b.v de Isaan.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +7 (obv 7 stemmen)
  5. Henk B zegt op

    Een klein vervolg op een crematie in de Isaan,, nu er zullen kleine verschillen zijn, maar zal toch wel door het geloof overeenkomsten zijn.
    Nu heb er al in Thailand een paar mee gemaakt, en niet veel verschil, maar alles er omheen verbaast mij soms, en vooral het geloof of bijgeloof, zoals je het wil zien.
    Nu op 100 mtr achter mijn huis een Tempel met een crematie oven, en hoor zo nu en dan dat er een crematie plaats vind, door het afsteken van veelvuurwerk, en zie hoe luguber dan ook, vanuit mijn huis de rook uit de schoorsten komen, en denk dan nop zijn Hollands , er gaat er weer een dee pijp uit.
    Nu sinds kort hebben ze een nieuwe oven gebouwd, zeer mooi en fraai bewerkt, de oude voldeed niet meer, was ook geheel zwart geblakerd, en word nu afgebroken.
    Nu verleden week hoorde ik weer vuurwerk, en vroeg mijn vrouw, wie is er overleden, nu zij vertelde mij dat de oven werd ingeweid, en getest.
    Nu zondag j.l. is een buurvrouwtje van 25 jaar overleden, maar tuis opgebaard, en hoor dus al een paar dagen muziek, en zie velen mensen langs langs komen
    En vroeg of ze nu hier achter gecremeerd werd, nu nee hoor zei mijn vrouw, ze zou de eerste zijn in, in de nieuwe oven, en dat doen ze niet, want dat is een slecht voor teken.
    Ze geloven dan dat er hier velen jonge mensen dood gaan , en daar gecremeerd worden.
    Dus in een adere tempel , waar al mensen van alle leeftijden zijn verbrand, en ze geloven daar geheid in.

    Nu dat bijgeloof, kan ik af en toe niet vatten, maar acspecteer hun denkwijze.
    Zoals ik vertelde deden zich wat vreemde dingen voor, toen de familie bij mijn zwager zaten te waken (Lees vorig verhaal) begon een nichtje ineens hard te huien , en ging bij haar moeder schuilen onder haar jurk, wij vroegn wat er was.
    Ze vertelde dat zij vier manne in het zwart geklede pijen, mijn zwager uit de grote kist haalde, en tussen hun in weg droegen, verder niemand zag dit alleen zij, ik zei tegen mijn vrouw., of ze soms gek geworden was, nee hoor zei mijn vrouw, het zal wel zo zijn, ja waarom dan vroeg ik, nu zei ze, hij (ziel of zijn geest) word mee genomen naar een berg, waar hij 100 dagen moet verblijven, en verantwoording over zijn leven af leggen, om dan te beslissen hoe hij, en in welke gedaante hij herboren word.
    Tja hij was niet zo een goede persoon, grote schulden, altijd dronken, sloeg zijn vrouw etc,
    en dan moet je na overlijden verantwoording af leggen, ben geen schrijver maar vond dat ik dit toch moet vertellen,

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +10 (obv 10 stemmen)
    • ThailandGanger zegt op

      Hallo Henk B. Hoe is die oven dan uiteindelijk in gebruik genomen? Als ze allemaal bijgelovig blijven dan kunnen ze er alleen koekjes in bakken. Maar ze nemen het allemaal heel serieus. En zullen niemand erop veroordelen of raar aankijken. Ze lachen er wel om.

      Zo ben ik eens midden in de nacht uit mijn slaap geschreeuwd door een Thai die huilend door de straat rende omdat er een geest op zijn schouder zat van een overledene waar ze de wake bij hielden en die ook alleen hij kon zien. De rest was zeker steken blind. Nu was het wel een gitzwarte nacht, maar toch.

      Die man bleef maar gillen, huilen en rennen door de straat om 2 uur in de nacht. En de geest die bleef maar op zijn schouder zitten. De plaatselijke boeddha moest er toch echt aan te pas komen om de geest te verjagen en de rust terug te brengen anders zou niemand meer hebben kunnen slapen die nacht. Die brave monnik moest dus 6km verderop gehaald worden en ook uit zijn slaap worden gewekt. En de dag erna? Iedereen liep met een dikke glimlach op zijn gezicht en keek “meewarig” naar de man die de geest meende te hebben gezien. Voor mijn gevoel een geest uit een fles met alcohol. Wellicht toch teveel last gehad van de Thaise whiskey? We zullen het nooit weten.

      Maar zo slapen de Thai ook altijd boven in het huis. Ik dacht in eerste instantie dat dit met ongedierte en wateroverlast te maken had. Maar ook hier schijnt weer bijgeloof in het spel te zijn. De geesten vertoeven op de begane grond. Ben er overigens nog nooit een tegen gekomen. Maar ik kijk ook met westerse ogen. En ik slaap er prima ook op de begane grond.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
      • Jan Treffers zegt op

        Dat elke Thai boven slaapt is volgens mij een verkeerde voorlichting.
        Ik ben getrouwd met een Thaise en wij slapen beneden en haar zus met haar partner slapen boven.
        Ik heb mijn vrouw nog nooit horen vertellen dat ze eigenlijk boven zou moeten slapen omdat er beneden geesten wonen.
        De rest laat ik een ieders geloof of bijgeloof over of dit zo is of dat dit verhaal over die geesten aangenomen word als zijnde eigen aan de Thai.

        VA:F [1.9.22_1171]
        Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  6. Dennis zegt op

    Eenmaal een begravenis gedeeltelijk meegemaakt op ‘t platteland van Surrathani, het is dat ik daar toevallig liep met mijn vriend en hij een paar van die mensen kende, de ceremonie was ons dan ook ontgaan. Het was wel een feestachtige sfeer met veel drank erbij, monniken ben ik ook niet tegen gekomen, misschien dat dat ook wel met de armoede op sommige plekken te maken heeft dat het allemaal wat soberder is.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  7. Ferdinant zegt op

    Daar kan ik ook nog wel een staaltje over vertellen. Voor 3 jaar terug kregen wij vlak voor vertrek naar Thailand te horen, dat opa van 84 plotseling ernstig ziek was geworden. Een enorme schok, omdat opa bekend stond als een krasse ouwe vent (een gepensioneerde militair). Geld hebben ze in Isaan niet, maar daarentegen wel land (rijstvelden). Elke ochtend om een uur of 7 toog opaatje gekleed in een sarong en gewapend met een klewang en een pukkel aan een stok over z’n schouder, waarin uiteraard een fles whisky zat naar de rijstvelden. Tegen lunchtijd kwam opaatje altijd weer terug, maar dan wel ladderzat. Ik kan mij nog wel de momenten herinneren, dat ik samen met hem een glaasje whisky dronk en opa dronk dan van dat Thaise bocht. Die man genoot daar echt van, dat ik samen met hem wat dronk. Dit even voor wat betreft de beeldvorming van opaatje.

    Enfin, daar aangekomen bleek opa op sterven na dood zijn, met de hele familie rondom hem heen verzamelend. De plaatselijke medicijnman (dorpsoudste) was al geweest en die had gezegd, dat er niets meer aan te doen was. Het kon elke moment gebeurd zijn. Opa was nog wel bij kennis en had het erg warm, waarop iemand op het snuggere idee kwam om opa een bad te geven. Opa werd naar de badkamer gedragen en kreeg een paar emmers (ijskoud) water over zich heen, waarop die ouwe natuurlijk terstond van buitenbewustzijn raakte. De hele familie begon vervolgens hysterisch te krijsen…opa is dood, hij is dood. Toen opa echter na 15 minuten de ogen weer opende, schrok iedereen zich een rolberoerte, alsof opa uit dood was ontwaakt. Ik lag helemaal in een deuk, het leek wel een slapstick en ondanks de ernst van de situatie moesten de anderen daar naderhand gelukkig ook om lachen.

    Toen ik eindelijk te horen kreeg wat er nu feitelijk met opaatje aan de hand was (hij kon al dagen niet plassen) heb ik de familie ervan kunnen overtuigen om opa naar het ziekenhuis te brengen. Dat heeft overigens wel wat moeite gekost, want dat had volgens de medicijnman helemaal geen zin. In het ziekenhuis aangekomen werd er direct bij opa een katheter aangebracht, zodat hij zijn plas kwijt kon. Opa lag met nog zo’n 50 – 60 andere patiënten op een zaal, waarvan sommigen er verschrikkelijk aan toe waren. Een echte Thaise provinciale ziekenhuis en dan wel te verstaan voor de minst bedeelden. Zo’n eentje waar je nog zieker uit komt dan hoe je daar binnen bent gekomen.

    De volgende dag, natuurlijk weer op ziekenhuisbezoek bij opa. Het was nog geen bezoekuur, dus moesten wij even wachten. Met nog zo’n honderd andere bezoekers zaten en stonden wij op een overdekte plaats, met…. aangrenzende toiletten. Die toiletten zagen er zo ranzige uit, dat je het nog liever in je broek zou doen dan daar naar binnen te gaan en een stank die werkelijk niet te harden was. Vele bezoekers kwamen kennelijk van ver, want uit de tassen werden potten en pannen met eten te voorschijn gehaald en ondanks die stank werd er met smaak gegeten. Ik sloeg mij dat alles gaande en vroeg mijzelf af: hebben ze hier nog nooit van hygiëne gehoord en dat in een ziekenhuis, wat een vieze gore bende. Mensen die op hun slippertjes uit die van urine volle stinktoiletten kwamen aangelopen, liepen zo het ziekenhuis in met natuurlijk een legioen aan bacteriën. Dit kan toch nooit gezond zijn, dacht ik zo. Mijn vrees werd later dan ook bewaarheid.

    Op de zaal aangekomen, bleek opaatje zienderogen te zijn opgeknapt en naar verwachting mocht hij binnen enkele dagen weer naar huis. Twee dagen later werd er echter gebeld, dat het heel slecht met opaatje ging. Wat bleek nu, hij had in het ziekenhuis tbc opgelopen waaraan hij zo’n 2 weken later ook aan is overleden. Opaatje werd vervolgens naar huis gebracht en in zo’n grote stalenkist met ijs opgebaard. Er werd een grote tent opgezet, met de nodige tafels en stoelen. Driedagen lang kwamen er een paar honderd mensen bidden, maar ook vreten en zuipen. Het leek wel een bruiloft.
    Ook ’s-nachts ging de harde kern gewoon door, maar dan met gokken.

    Toen de dag van de crematie aanbrak, moest de stalenkist met opaatje erin eerst door het halve dorp worden gesjouwd om bij de tempeloven te komen die daags ervoor helemaal was versierd. De weg daar naar toe ging deels over zandpaatjes (zien jullie het al voor je). Aangezien de farang (ik) het nodige aan de uitvaart had bijgedragen, viel mij de eer te beurt om ook de kist te mogen dragen. Ik dacht Ferdinant, niet de achterkant van de kist gaan staan, want als je straks een heuveltje over moet en die stalenkist zou lekken, dan krijg je al dat lijkenwater over je heen en dat leek mij nou geen prettige gedachte. Ik besloot de kist dus maar aan de zijkant mee te dragen. De bloemen werden op de kist gelegd en daar gingen we dan. Halverwege donderstraalde een heel stel van die bloemen boven op mijn hoofd. Met dat warme weer zweet je normaal al als een idioot, maar wanneer je dan ook nog met een zware kist moet gaan lopen sjouwen, dan ben je binnen no time drijfnat.

    Bij de tempeloven aangekomen, werd de houten binnenkist eruit gehaald. Aangezien ik dat gesjouw niet gewend ben, was ik helemaal gebroken. Voor de crematie ging er in aanwezigheid van honderden mensen een ceremonie aan vooraf. De directe kinderen van opaatje, dus mijn schoonmoeder, haar broers en zusters, maar ook ik stonden naast elkaar opgesteld. Om beurten hebben wij voor de microfoon een dankwoord uitgebracht en aan deze en gene (w.o. buddha en de plaatselijke school) een enveloppe met wat geld te geven.

    De crematie. De kist werd geopend en ik kreeg een twijgje in mijn hand gedrukt, en moest dat vervolgens in een emmertje met water dompelen en opaatje daarmee besprenkelen. Direct na de crematie ging ik samen met de kinderen van opaatje onderaan de trap staan om alle gasten van een dankpresentje te voorzien. Een ervaring om nooit te vergeten.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +16 (obv 16 stemmen)
  8. rori zegt op

    In 2009 is mijn zwager overleden dit in Nakhon Si Tammarat provincie.

    Daar duurden de plichtmatigheden 8 dagen.

    24 uur bewaking bij de kist welke voor het huis was opgebaard in een soort van altaar met daarnaast een podium voor de onikken welke 2x per dag voorbij kwamen. De kist stond op een soort van koellichaam van een vriezer om het lichaam koud te houden.

    smorgens vroeg rond een ur of acht tot 19 en smiddags vanaf 5 uur tot een uur of acht werd en gebeden en gezongen door de monikken.

    Mijn schoonmoeder had een heel team vrouwen ingehuurd welke de hele dag aan het koken waren.
    Mensen welke langs kwamen bleven soms ook wel een hele dag en soms nacht hangen.

    Bij aankomst werd er door de iedere familie welke langskwam een envelop met geld afgegeve, Inhoud varieren van 1000 tot 100.00- bath.

    Dit geld is gebruikt voor de totale plechtigheid inclusief eten en drinken. De crematie en wat overbleef ging naar de tempel.

    In de 8 dagen van de herdenking .was er 24 uur per dag wel volk rond het huis. De tijd werd gedeeld met veel drank en kaarten.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  9. Ton zegt op

    Ik lees van niemand wat er na de crematie gebeurt. Mijn schoonvader overleed en inderdaad gebeurde er veel dingen zoals eerder besproken. Maar sávonds werd de as uit de oven gehaald met de hele familie erbij, en werd op een platte kar naar buiten gereden. Er werd een broek en overhemd op as gelegd alsmede geld op de plek waar ooit zn ogen zaten. Hij had immers dat geld nodig om water te kopen op weg naar het hiernamaals. Daarna begon iedereen te graaien in het as om te zoeken naar bot deeltjes dan wel bot resten.
    Alles werd schoongemaakt met water en mijn schoonmoeder mocht het grootste stuk bot hebben. De rest werd verdeeld over de familie die het gebruiken in zon glazen reliqiwien die ze om hun nek dragen, om toch een deel van hem bij zich te houden.
    Als westerling is dit toch iets dat je niet kunt begrijpen en mischien maar beter ook. heb overigens geen bot deeltje uitgezocht. wil hem in gedachte houden zoals hij was.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
    • Peeyay zegt op

      Had ik ook nog niet gelezen: wat gebeurt er na de crematie.
      Klopt wat Ton zegt. Na de crematie (als de assen voldoende zijn afgekoeld + het geschikte “Bhudda”-moment) worden de resten (as + botten) terug uit de verbrandingsoven gehaald.
      De botten worden er uit gesorteerd en worden daarna gewassen.
      Deze komen dan uiteindelijk terecht in een ‘urne’ welke wordt ondergebracht op het domein van de plaatselijke tempel. (afhankelijk van de financiële situatie wordt er mogelijks een ‘mini’ chedi gebouwd)
      Normaliter wordt de urne met de botten binnen het jaar terug genomen om de botten nogmaals te wassen (soort namis), daarna worden ze definitief opgeborgen.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  10. TheoB zegt op

    Bij de overlijdensgebeurtenissen van een kennis (sympathieke vrouw en daarom wilde ik erbij zijn) werd er 2 dagen na de crematie een feest georganiseerd. In deze streek (Ban Dung/Sawang Daen Din) is dat kennelijk gebruikelijk, want het gebeurt vaak.
    Bij haar overlijden was de straat vóór het huis afgezet, partytenten, tafels en stoelen gehuurd.
    Voor de avond van het feest werden de tenten en tafels weggehaald om ruimte te maken voor de finale. Er waren een zanger en zangeres en 2 danseressen ingehuurd en een straatbreed podium met licht- en geluidinstallatie opgebouwd. Even terzijde: ik was aangenaam verrast dat de geluidskwaliteit van de gemiddelde PA in Thailand behoorlijk hoog is. Gehoorbescherming is echter onmisbaar want HARD!, OORVERDOVEND KEIHARD!
    Natuurlijk was er eten en drinken en een TV om de dagelijkse soap niet te hoeven missen.
    Officieel was er geen alcohol, maar zelfs de rijkelijk vertegenwoordigde politie had de nodige flesjes Hong Thong, 285, Sang Som, Chang, Leo, Singha, etc.
    Nadat de artiesten vertrokken waren mochten de gasten hun (gebrek aan) zangtalent etaleren d.m.v. karaoke. Karaoke zingen is hier een populaire bezigheid, maakt niet uit hoe vals je zingt.
    Hoe later (en dronkener?) op de avond des te valser de karaokezang.
    Het afscheidsfeest ging, zoals gebruikelijk, tot een uur of 1-2 in de nacht door.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  11. HansNL zegt op

    Derhalve gaat mijn lichaam na mijn definitieve vertrek naar de medische faculteit van de universiteit van Khon Kaen.
    Dat hele circus vind ik maar niks, binnen 24 uur moet ik daar zijn en kan alleen maar hopen dat ik op tijd afgeleverd word.
    Na gebruik word ik dan toch verbrand op kosten van de staat, zal ik maar zeggen.
    En wat er met de as en botresten gebeurt?

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
    • Ger-Korat zegt op

      Zorg wel dat je in een overheidsziekenhuis overlijdt anders dient je lichaam eerst naar Bangkok te worden gebracht, dit vanwege de verklaring van de arts in een staatsziekenhuis. Tenminste dat las ik. Dus een beetje plannen waar je overlijdt anders red je de 24 uur niet. Eigenlijk wordt de verklaring van een arts-in-opleiding welke dienst heeft of net begint geloofwaardiger gevonden dan een verklaring van gerenomeerde artsen in prive-ziekenhuizen.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
      • HansNL zegt op

        Dat is verleden tijd, gelukkig.
        De meeste academische ziekenhuizen mogen tegenwoordig een overlijden beoordelen.
        Er is in Khon Kaen ook een forensisch instituut.
        En de afvoer naar de medische faculteit wordt bij aankomst gevolgd door een beoordeling van de doodsoorzaak indien dit al niet in een staatsziekenhuis is gebeurd.
        Dat priveziekenhuizen geen overlijdensbericht ontvingen mogen afgeven, werd mij verteld dat het meestal wel mag.

        VA:F [1.9.22_1171]
        Waardering: 0 (obv 0 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website