Wie de seksindustrie van het moderne Thailand wil begrijpen, moet verder terugkijken dan de jaren zestig. De fundamenten lagen er al rond 1900. Een eeuwenoude traditie van bijvrouwen, een golf van Chinese migrantenmannen en vrouwen die na de afschaffing van de slavernij geen andere uitweg zagen.
Wat in Siam diep verankerd zat, is polygamie. Tot 1 oktober 1935 kon een man vrij meerdere vrouwen huwen, en het burgerlijk recht erkende dat gewoon. De oude familiewet kende zelfs drie categorieën echtgenotes, en dat onderscheid zegt veel over hoe de samenleving in elkaar stak.
Je had de mia klang muang, de officiële vrouw die de ouders van de man voor hem hadden gekozen. Daarnaast de mia klang nok, de mindere vrouw die hij later zelf nam. En ten slotte de mia klang thasi, de slavenvrouw die werd gevraagd door de ouders van haar vroegere eigenaren.
Die laatste categorie is belangrijk voor dit verhaal. Een slavin kon dus letterlijk de status van echtgenote krijgen, zonder dat ze daar zelf iets over te zeggen had. Aan de top van de samenleving zie je hetzelfde patroon, maar dan grootschalig. Onder de 153 vrouwen die tijdens de regering van koning Chulalongkorn als koninklijke concubine dienden, kwamen er alleen al vijftien uit verschillende takken van de invloedrijke familie Bunnag.
Eén ding moet je goed scheiden: dit is concubinaat, geen prostitutie. Een bijvrouw werd onderhouden binnen een huishouden en kreeg geen geld per ontmoeting. Toch loopt de lijn door naar vandaag. De moderne mia noi, de minnares die veel Thaise mannen erop nahouden, is een rechtstreekse erfenis van dit systeem.
Slavernij en de breuk van 1905
Het scharnierpunt in dit hele verhaal is de afschaffing van de slavernij. De afschaffing gebeurde tijdens de regering van koning Chulalongkorn, Rama V, via een reeks hervormingen tussen 1874 en 1905. Het ging dus stap voor stap, niet in één klap. Een laatste wet uit 1905 maakte met dalende vrijkoopprijzen en leeftijdsgrenzen langzaam een einde aan de praktijk. In 1908 werd slavernij strafbaar gesteld via het Wetboek van Strafrecht.
Die afschaffing had een onbedoeld en wrang gevolg. Veel van deze voormalige slavenvrouwen wendden zich na hun bevrijding tot sekswerk, simpelweg omdat dat vaak de makkelijkste overstap naar betaald werk was. Vrouwen die eerst eigendom waren van een meester, stonden plotseling vrij, maar ook berooid. Zonder land, zonder geld, zonder bescherming. Voor een deel van hen was betaalde seks de enige uitweg. Zo legde juist de bevrijding de basis voor een groeiende commerciële markt. Wrang, maar waar.
De Chinese migrantenhuizen van Sampheng
Tegelijk met dit alles draaide de tweede grote motor op volle toeren: de Chinese migratie. Het verdrag met Groot-Brittannië in 1855, de Bowring Treaty, gooide de Siamese economie open. Het schrapte veel beperkingen op buitenlandse handel, zette een invoerheffing van drie procent en gaf Britse onderdanen het recht om in alle Thaise havens te handelen. Het gevolg was een explosie van handel, rijstexport en arbeidsmigratie.
Die migranten waren overweldigend mannen, en ze kwamen vooral uit China. Het hart van hun gemeenschap in Bangkok was de wijk Sampheng. Chinatown groeide razendsnel na het verdrag: import- en exportbedrijven floreerden en er verrezen talloze kades en pakhuizen. Waar veel alleenstaande mannen samenkomen en geld verdienen, ontstaat een markt voor vermaak. En die markt was er volop.
Sampheng had de twijfelachtige eer dat de meeste opiumkitten, gokhuizen en bordelen van Bangkok er gevestigd waren. Naarmate die lucratieve handel groeide, namen Chinese geheime genootschappen, de triades, de controle erover. Dat liep flink uit de hand. In 1889 barstte de rivaliteit tussen bendes uit verschillende Chinese dialectgroepen los in een complete bendeoorlog op straat. Het Koninklijke Thaise leger moest eraan te pas komen om de orde te herstellen.
Naast Chinese vrouwen werkten er ook Japanse vrouwen in deze wereld, de zogeheten karayuki-san. Thailand kende vanaf de jaren 1890 kleinschalige operaties in Bangkok. Deze vrouwen kwamen meestal uit arme boeren- en vissersgezinnen in Japan en werden via mensenhandelaars naar heel Zuidoost-Azië gestuurd. Sommige van hen zamelden in Bangkok zelfs geld in voor de Japanse oorlogsinspanning tijdens de Russisch-Japanse Oorlog.
Toen prostitutie nog gewoon legaal was
Dit feit verrast veel mensen. Betaalde seks was lange tijd volkomen legaal in Thailand. Van 1905 tot 1960 was prostitutie toegestaan, en werd ze vooral geregeld door de geslachtsziektenwet van 1909. De staat zag het niet als misdaad, maar als iets om te reguleren en te belasten.
Die wet was verrassend gedetailleerd, op papier zelfs beschermend. Wie een bordeel wilde beginnen of als sekswerker aan de slag wilde, moest een vergunning hebben die elke drie maanden vernieuwd werd. Je moest aantonen vrij te zijn van geslachtsziekten en vrijwillig in het werk te zitten. Exploitanten mochten geen vrouw opsluiten en niemand onder de vijftien jaar laten werken.
Hier moet je de wet en de praktijk wel uit elkaar houden, want die liepen flink uiteen. In theorie was alles netjes geregeld. In de praktijk was er volop misbruik. Een parlementslid meldde dat er weliswaar zevenenzestig bordelen bij de politie geregistreerd stonden, maar dat hij er alleen al in Bangkok 274 had ontdekt, plus vier meisjes onder de dertien jaar, ondanks het verbod op minderjarigen. Onderregistratie en ontduiking waren eerder regel dan uitzondering.
Het einde van het legale tijdperk
Het tijdperk van legale, vergunde prostitutie liep af in de jaren vijftig en eindigde rond 1960. In de jaren vijftig werden geen nieuwe vergunningen meer afgegeven aan bordelen, en begonnen de eerste hervormingen. De man die hier zijn stempel op drukte, was veldmaarschalk Sarit Thanarat, die in 1957 en 1958 de macht greep en een moraliteitscampagne startte met als doel prostitutie strafbaar te stellen via boetes en gevangenisstraf.
Hier zit een pikante tegenstrijdigheid. Diezelfde Sarit die prostitutie verbood, was privé allesbehalve een toonbeeld van kuisheid. Volgens een voormalige metgezel hield hij er een indrukwekkende verzameling minnaressen op na, voor wie hij huizen bouwde en auto’s kocht. Het verbod kwam dus niet voort uit oprechte zedelijkheid. Het paste in een breder streven om Siam, en later Thailand, beschaafd te laten lijken in westerse ogen.
Conclusie
De Thaise seksindustrie is niet bedacht door buitenlandse soldaten. De fundamenten lagen er al rond 1900: concubinaat, slavernij en een golf Chinese migrantenmannen rond Sampheng. Tussen 1905 en 1960 was het zelfs gewoon legaal en belast.
Bronnen: Human Rights Watch, UBC Press (Gender, Prostitution and the Standards of Civilization), Britannica, Wikipedia
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Achtergrond24 mei 2026Afschaffing slavernij joeg Siamese vrouwen massaal de prostitutie in
Vliegtickets24 mei 2026Via Istanbul naar Thailand: zo werd de Turkse hub de slimme keuze
Hotels24 mei 2026Hoe staan Thaise accommodatieprijzen ervoor vergeleken met Vietnam en Cambodja?
Expats en pensionado24 mei 2026Hypotheek krijgen als buitenlander in Thailand: welke banken doen mee?
Wow, weer een uitstekend artikel, waarvoor dank.
Citaat “Onder de 153 vrouwen die tijdens de regering van koning Chulalongkorn als koninklijke concubine dienden, kwamen er alleen al vijftien uit verschillende takken van de invloedrijke familie Bunnag.”
Die familie Bunnag is heel interessant en verwijst ook naar de vele buitenlandse invloeden op Siam/Thailand. Het is een van oorsprong Perzische familie die zich rond 1600 voor het eerst in het toenmalige Siam (Ayutthaya) vestigde. https://en.wikipedia.org/wiki/Bunnag_family