De wisseltruc van de Monniken

Chao-Phraya

Zoals elke toerist die Bangkok bezoekt wil je wel naar de tempel waar alle toeristen heen gaan. De tempel die langs het grote paleis van de koning ligt. Wat Phra Kaew, de tempel van de smaragden Boeddha. De dag zal echter heel anders verlopen dan ik in eerste instantie voor ogen had.

Met de taxi ga ik vanuit het centrum naar de tempel en het paleis. Gezien de drukte in en rondom de tempel en het paleis stopt de taxi ergens vlakbij in de buurt. Als gauw wordt duidelijk waarom. Het is inderdaad ontzettend druk maar de hele omgeving voor de tempel staat vol met allerlei kraampjes van Thaise marktlui die hun spulletjes willen verkopen. De zon steekt en het is vreselijk warm. Bij deze temperatuur droog je al snel uit. Je kunt er echter genoeg water en/of frisdrank kopen tegen een redelijke prijs.

Tempel broek
Bij de tempel aangekomen is het aanschuiven in de rij met toeristen die allemaal naar binnen willen. Velen, waaronder ik hebben een te korte broek aan. Een klassieke fout als je een tempel wilt bezoeken. Je knieën mogen niet zichtbaar zijn als je naar binnen gaat. Bij die buitentemperaturen loopt elke toerist in een te korte broek. Maar gelukkig kan je er een lange broek huren. Het is echter zo druk dat de lange broeken op zijn en men moet wachten in de warme zon totdat er weer een broek beschikbaar komt. Ik besluit dit niet te doen en ga weg. Dan maar geen tempel bezichtigen, hoewel het van de buitenkant lokt want het ziet er allemaal prachtig mooi uit.

Veerdienst op de Mae Nam Chao Phraya
In en rondom de tempel is het bezaaid met kooplui die allemaal prularia aanbieden. De ene kraam nog mooier en goedkoper dan de ander, De meest uiteenlopende spullen kan je er kopen. Het lijkt wel het Valkenburg van Nederland. De plaats waar je de cadeautjes voor het thuisfront inkoopt van het land waar je geweest bent. Eigenlijk niets voor mij al die drukte, maar je ontkomt er gewoon niet aan. Welke kant je ook oploopt je moet er doorheen. Zonder het eigenlijk direct in de gaten te hebben loop ik in de richting van de rivier die Bangkok doorklieft. De rivier genaamd “Mae Nam Chao Phraya”. En wat blijkt er gaat een heuse veerdienst over die rivier. Je kunt gewoon instappen en de rivier opwaarts of afwaarts gaan in van die mooie grote speedboten. Echt de moeite waard om eens te doen.

veerboot-bangkok

Fotocamera nat
Ik besluit de rivier afwaarts te varen tot het uiterste punt, de laatste halte zo gezegd. Afwaarts omdat mijn oriëntatie aangeeft dat die kant toch wel ergens mijn hotel moet liggen. Iets wat later zo bleek, redelijk klopte. De prijs voor een ritje met de boot daar kun je hier in Nederland alleen maar om lachen, namelijk 60 eurocent. De boot stopt wanneer er mensen aangeven dat ze ergens moeten uitstappen en hij stopt op vaste aanlegplaatsen.

Een heel gedoe als die boot moet aanleggen en moet manoeuvreren tussen al die ander boten die hetzelfde doen om vervolgens weer met een rotvaart zijn koers over de rivier te vervolgen. Het gaat zelfs zo hard dat het water over de afscherming heen komt en menige passagier kletsnat wordt. Een van de medepassagiers ziet zelfs zijn peperdure fotocamera door opspattend water totaal beschadigd raken. Hij kreeg een volle laag water over zich heen terwijl hij met zijn camera buiten de boot hangende een foto wilde maken van het prachtige uitzicht.

En prachtige uitzichten waren het wederom, waar je onderweg op wordt getrakteerd langs de “Bangkok Riverside”. Het is echt adembenemend. Je vaart langs prachtige tempels en gebouwen die allemaal langs de rivier zijn gebouwd. De een vaak nog mooier en hoger dan de ander.

camera-nat

Na veel lachen om het naar binnen spattend water en iedereen die nat is geworden komt de boot toch aan bij de laatste aanlegsteiger aan. De resterende passagiers moeten uitstappen uit de bijna lege boot. De boot gaat weer terug tegen de stroming in, de rivier omhoog.

Tempeltoerist
Zonder er bewust voor gekozen te hebben blijkt de laatste halte bij een tempel te liggen. Een tempel waar jonge monniken worden opgeleid tot volwaardige boeddhisten. Een tempel waar je gewoon kunt rondlopen en die geen toeristische trekpleister is. Terwijl ik daar rondloop word ik uitgenodigd (nu met mijn blote knieën) door twee jonge monniken. Ze staan buiten op de centrale plaats van de tempel. Ik mag binnen komen kijken en ik mag aanschouwen hoe de monniken leven, wonen en worden opgeleid.

Ze wonen in kleine kamertjes en slapen op de grond. De kamertjes staan helemaal vol met religieuze boeddhistische attributen, boeken en geschenken van mensen. Het inventaris bestaat uit een tafel, een ijskast en een mat om op te slapen. De geschenken die hoog staan opgestapeld bevatten veelal voedsel dat door de lokale bevolking aan de monniken wordt geschonken. Het is veel te veel eten voor deze monniken en wordt daarom weer verdeeld onder de mensen die echt niets hebben en mensen die helpen de tempel te onderhouden.

monikken

Verzameling geld
Ik krijg te eten en te drinken en praat met de monniken over waar ik vandaan kom, wat we doen, over studie, onze cultuur en onze hobby’s. Op enig moment vraagt een van de monniken of ik Nederlands geld bij me heb. Ik laat hun alle briefjes en munten zien die ik bij me heb. Het blijkt dat ze biljetten verzamelen van alle landen. Ik geef hun allebei een biljet van 5 euro, want dit biljet hebben ze nog niet. Als dank krijg ik een biljet van 100 baht terug (2 euro) en een munt van 10 baht (20 cent) plus een boeddhistische penning met goud afgewerkt die mij geluk moet brengen.

Ik ben aangenaam verrast van al deze geschenken en de wijze waarop ik wordt ontvangen. Ik mag samen met ze kijken in het opleidingscentrum en krijg echt alles te zien. Ze hebben zelfs een pc met internet en waarmee ze contacten onderhouden met hun Thaise familie, vrienden en kennissen die in het buitenland wonen. We wisselen natuurlijk email en chat adressen uit.

Griezelfilm
Aangezien een van de monniken houdt van een speciaal soort griezelfilms beloof ik hem de spannendste film die ik

10-kyats

maar kan vinden als ik terug ben in Nederland te kopen en te bezorgen. Een belofte die ik een jaar later pas kon nakomen. Eenmaal weer in Thailand  ontmoet ik de monniken wederom maar nu ergens in de buurt van Phimai. Dit keer geef ik een biljet van 10 en een van 20 euro voor de verzameling en krijg ik een biljet van10 kyats en een boeddhistische ketting als dank (10 Kyats is ongeveer 1 euro. Kyat is de munteenheid van Myanmar voormalig Birma). We hebben geruild en hij moet er hartelijk om lachen, immers zo zegt hij: “Wie ruilt nu zoveel euro’s voor 10 Kyats?”

Apentempel
We zijn nu al weer enige tijd verder en inmiddels is een van hen klaar met zijn jarenlange opleiding (de ander bijna) en is definitief geplaatst in een tempel ergens in de bergen bij Lopburi. Een tempel waar de aap centraal staat en op handen wordt gedragen. Ik ben al uitgenodigd om te komen logeren iets wat ik in de toekomst zeer zeker zal doen. Of hij nu met die uitnodiging bedoelde dat ik goed tussen de apen pas, daar zal ik bij mijn volgend bezoek aan Thailand pas achter komen, want humor hebben ze wel. Ik ben nu al aan het zoeken naar bankbiljetten die ik kan meenemen op mijn volgende reis en heb inmiddels al oude biljetten van de Gulden, Franse en Belgische Francs en Russische roebels. Het moet toch een keer lukken om aan de goede kant van de ruil terecht te komen!!

• Tweet

No related posts.