Het Department of Special Investigation (DSI) vindt het een goed idee. In het verleden luisterde de DSI alleen telefoons af op verzoek van andere overheidsdiensten. Nu wil de DSI zelf het initiatief nemen.

Bestrijding van de drugshandel is een van de topprioriteiten van de huidige regering Yingluck. Ze wil de handel binnen een jaar aanzienlijk hebben teruggebracht. Critici zijn bang voor een herhaling van Thaksin’s war on drugs in 2003 die 2819 levens heeft gekost.

- De eigenaren van een kledingwinkel in Nana (Bangkok) zeggen bedreigd te worden door een stel onverlaten wegens een ruzie over de stoep voor de winkel. Drie jaar geleden werd die ruimte verhuurd aan een vrouw, maar die weigert nu te vertrekken.

Dinsdag kwamen de vrouw en twee in het zwart geklede mannen langs en eerder op 4 januari bedreigden zeven mannen de eigenaren. Een van hen was een bekende gangster, die lokaal bekend staat als Sua Dam (Black Tiger). In beide gevallen werd de politie te hulp geroepen, maar die heeft geen actie ondernomen. Ga maar naar de rechtbank, was het consigne.

Alhoewel trottoirs openbare ruimte zijn en het verboden is er handel op te drijven, wemelt het in Bangkok van de straatverkopers. De winkeleigenaar verhuurt doorgaans de ruimte voor zijn winkel. Stadsinspecteurs, tesakij geheten, incasseren 500 baht per verkooppunt/maand.

- Geen toeristische vluchten boven Hindu-tempel Preah Vihear. Een informeel verzoek van Cambodjaanse autoriteiten is door het Tweede Leger afgewezen wegens zorgen over de veiligheid en omdat door Thais luchtruim gevlogen zou worden.

- Het hooggerechtshof beslist dinsdag of het vonnis van een lagere rechtbank in de Lower Klity-zaak wordt gehandhaafd. De rechtbank heeft Lead Concentrates Co bevolen 35,8 miljoen baht aan 151 Karen te betalen wegens verontreiniging van het water en loodvergiftiging. Het bedrijf moet ook het nog aanwezige lood en met lood verontreinigd sediment in de kreek verwijderen.

- De regering is er helemaal klaar voor; laat het water maar komen. Premier Yingluck zei zaterdag in haar wekelijks radiopraatje dat het vloedpreventie en watermanagement plan klaar is. Het behelst onder andere de aanleg van nieuwe dijken en het baggeren van waterwegen; die klussen zijn voor het begin van het regenseizoen geklaard, beloofde ze. Verder worden nieuwe waterwegen gegraven om de rivieren in 17 stroomgebieden met elkaar te verbinden.

- Een vrouw kwam niet erg ver met een pickup truck die ze had gestolen bij een showroom in Bang Phli. Onderweg deed ze een dutje en dat deed haar de das om. Ze had de wagen gestolen terwijl de koper aan het bidden was bij een joss house.

- Regeringspartij Pheu Thai heeft de laatste hand gelegd aan een wetsontwerp ter wijziging van artikel 291 van de grondwet. Dit artikel bepaalt hoe grondwetwijzigingen tot stand komen. Pheu Thai wil de grondwet van 2007, tot stand gekomen onder het militair bewind, wijzigen.
Een assemblee van 99 burgers (1 per provincie en 22 experts, te kiezen door het parlement) moet de wijzigingen voorbereiden. Alvorens het parlement zich erover buigt, worden ze in een referendum voorgelegd aan de bevolking.

Volgens Pheu Thai ondermijnt de huidige grondwet politieke partijen. Procedures om onafhankelijke organisaties in het leven te roepen en hun leden te benoemen, zouden niet democratisch zijn.

- De nabestaanden van de 108 dodelijke slachtoffers van de schietpartij in 2004 in de Krue Se moskee krijgen, als het aan vice-minister-president Yutthasak Sasiprasa ligt, ook 7,75 miljoen baht per gezin; evenveel als de regering heeft uitgetrokken voor de slachtoffers van politiek geweld tussen 2005 en 2010. Dat geldt ook voor de nabestaanden van de vier moslims die zondagavond door rangers werden doodgeschoten, indien blijkt dat de rangers onschuldige mensen hebben gedood.

- Om te voorkomen dat Myanmar weer handelsgrensposten sluit, neemt minister Surapong Towijakchaikul (Buitenlandse Zaken) de gelegenheid te baat om tijdens de Asian-India Dialogue in New Delhi het buurland nog eens uit te leggen waarom Thailand een dam in de rivier Moei heeft aangelegd. De aanleg was voor Myanmar aanleiding uit protest de grenspost Mae Sot-Myawaddy van juli tot december gesloten te houden.

Thailand heeft de dam aangelegd om erosie te voorkomen, veroorzaakt doordat de stroom van de rivier is verlegd; Myanmar vindt dat er daardoor opnieuw over de grens moet worden onderhandeld. Na de heropening nam het handelsvolume tussen de twee landen toe van 2 naar 2,4 miljard baht per maand. De grenshandel is volgens de minister in de toekomst goed voor 100 miljard baht per jaar.

- De autoriteiten van Pattaya hebben een ambitieus 10-jarenplan gepresenteerd dat van de badplaats een ‘greenovative tourism city’ van wereldklasse moet maken. De kosten bedragen 646,7 miljoen baht. Het plan behelst 34 projecten: 13 in de stad en de overige in de omgeving. Verwacht wordt dat het aantal toeristen de komende 10 jaar verdubbelt. [Details over het plan ontbreken in het bericht.]

- Volgens een Amerikaans rapport is Thailand een bron, bestemming en doorvoerland voor mannen, vrouwen en kinderen die het slachtoffer zijn van gedwongen arbeid in de visverwerkende industrie, visserij en het huishouden. Om van de zogeheten Tier 2 Watch List af te komen, gaat het ministerie van Labour een lijst van banen opstellen die als te gevaarlijk voor kinderen worden beschouwd. De lijst wordt gebaseerd op de Labour Protection Act 1998, Child Protection Act 2003, Convention 182 van de International Labour Organisation en de Worst Forms of Child Labour Convention 1999.

www.dickvanderlugt.nl – Bron: Bangkok Post

Afgaande op een eerder verschenen verhaal van Gringo moeten er naar schatting in Pattaya meer dan duizend beer bars zijn. Over het feit of die allemaal een redelijk bestaan hebben kun je de nodige twijfels hebben. Niet voor niets wisselen heel wat kroegen regelmatig van eigenaar.

Een hoog percentage is gemeenschappelijk eigendom van een buitenlander in samenwerking met een Thaise partner, hetgeen wettelijk voorschrift is.

Veel buitenlanders die in Thailand hun geliefde denken te hebben gevonden zien het barbedrijf als een van de weinige mogelijkheden om enig inkomen te verwerven. Een glas vullen is toch een simpele bezigheid en de bar omfloersen met een paar lieftallige dames zal de klandizie doen toestromen. Ja, dat denkt menigeen in zijn stoutste dromen.

Als je, ook in Pattaya, ogen en oren goed de kost geeft hoef je echt geen horecadeskundige te zijn om tot de conclusie te komen dat het bij heel wat barretjes bittere armoede is. En dat betreft niet enkel en alleen de inkomsten maar ook de aankleding van die kleine drinktentjes. Troosteloos en vaak heel ongezellig.

Politie

Als je de geruchtenstroom moet geloven speelt ook de politie een belangrijke rol in het uitgaansgebeuren. Heel wat exploitanten zullen op de een of andere wijze oom agent financieel dienen te ondersteunen. Wat bijvoorbeeld te denken van de verplaatsbare barretjes die in de toeristencentra in de avonduren op straat hun opwachting maken. Gedoogbeleid. Althans in zoverre de uitbater de uitgestrekte hand van de politie vult.

Aan de Beach Road in Pattaya kun je tussen Soi 7 en 8 een bar luisterend naar de naam ‘We are the World’ vinden. Een lange bar waar je rondom kunt aanschuiven en waar elke avond een orkestje speelt. Een heel arsenaal aan dames voert binnen en buiten de bar gewillig de bestelde drankjes aan.

Een prettige bijkomstigheid is dat het  ‘Happy hour’ hier niet al te letterlijk wordt genomen en tot laat in de avond voortduurt. Daarbij staat de bar bekend vanwege haar laag prijsniveau.  Al sinds jaren zou de politie eigenaar van deze bar zijn.

Een paar meter verder dan deze ‘wereldbar’ is de Lucky Star Beer Bar gevestigd. Het lijkt er op alsof men het er naast gelegen broertje gekopieerd heeft. Bar, dames en jawel  ook een orkestje. Insiders beweren dat ook deze bar eigendom is van?  Jawel.

Ach, werken bij de Thaise politie is ondanks het lage basissalaris nog niet zo slecht. Met een beetje creativiteit vullen de diverse emolumenten het salaris wel aan.

Ja, jullie lezen het goed. Bijzonder aangenaam nieuws voor alle verliefde stelletjes die op een ludieke manier een aardig zakcentje willen bijverdienen. Zij moeten ervoor zorgen dat ze van 12 tot en met 14 februari in Pattaya zijn.

In Ripley’s Believe it or Not! (in het winkelcentrum Royal Garden Plaza) wordt namelijk “The World’s Longest Kiss… Returns” gehouden met als doel om het Guiness World Records te gaan verbreken. Deze wedstrijd werd al eerder in de Thaise badplaats gehouden. Toen wist het winnende koppel maar liefst 46 uur onafscheidelijk de lippen op elkaar te houden.

Het koppel dat dit record weet te verbreken gaat naar huis met 200.000 bath (ruim 4.900 euro). Niet verkeerd voor een paar dagen zoenen… Om deel te nemen moet je een trouwakte laten zien of kunnen bewijzen dat er sprake is van een serieuze relatie. Daarnaast moet je twintig jaar of ouder zijn om mee te kunnen doen. Voldoe je aan deze eisen, dan kun je je tot 10 februari aanmelden door te bellen met 00-66-(0)-38-710-294.

Met die kreet bedoel ik niet: er vol tegenaan gaan on Walking Street. Dat doen er al zoveel. Daar wordt al zo vaak verslag van gedaan. Doe eens verrassend en ga naar een Tempel. Je zult misschien zeggen ‘ach, tempels zijn er al zo veel en ik heb er nu wel genoeg van gezien.’

Deze niet, deze is echt anders.

Om te beginnen is het helemaal geen echte tempel maar een school om mensen het vak te leren van beeldhouwen. In en rond een enorm gebouw van de rand van Pattaya is het ‘Sanctuary of Truth’ gevestigd. Van buiten, als je er naar toe loopt, lijkt het op alles behalve een school. Je loopt in eerste instantie door een voorterrein bezaait met delen van beelden. Je waant je op een sloop waar fantastische objecten worden verkocht. Via een paadje loop je dan naar een enorm teakhouten gebouw, lijkend op een schip, misschien een Balinees landhuis of waar je fantasie je maar naar toestuurt.

In traditionele stijl gebouwd schiet het meer dan honderd meter de lucht in. Honderd meter van beeldhouwkunst. Het gebouw dat dicht bij de kust staat moet de zon, de wind en de regen trotseren.  De Thai die hier leren beeldhouwen op de aloude manier hebben hun handen vol aan het versieren van bijna elke vrije gladde centimeter.

Als Nederlander dacht ik altijd dat teakhout voor de eeuwigheid was. Hier zie je dat de elementen een wedstrijd je houden met het legertje van mannen en vrouwen, die in kleermakerszit op de grond bezig zijn het gebouw te verfraaien of te repareren. Heel geconcentreerd hakken ze er op los en met maar een beperkt hoeveelheid gereedschap maken ze de mooiste beelden.

Het gebouw staat er dus niet alleen maar te staan: het leeft en groeit door het zweet en talent van een groep leerlingen die vaardigheden krijgen bijgebracht. Die ze niet alleen een vak leert maar ook een passie om iets moois te maken.
Eigenlijk is het toch een tempel, een tempel voor de beeldhouwkunst.

Sanctuary of truth
Naklua soi 12, Pattaya

Tekst en fotografie: Francois Eyck

‘Zoek en gij zult vinden’ geldt zeker voor Pattaya. In welke plaats, Bangkok even buiten beschouwing latend, kun je meer vertier vinden? Van honger en dorst kom je beslist niet om, want de restaurants – in alle prijsklassen en variëteit – zijn nauwelijks te tellen. Voor een drankje hoef je veelal niet verder te lopen dan pak ‘m beet tien meter.  Het strand mag dan minder breed of wit zijn dan die van Phuket, Samui of zelfs Hua Hin. Maar toch; als je alle pro en contra’s tegen elkaar afweegt heeft de stad heel wat te bieden.

Over bieden gesproken

Pattaya heeft niet alleen als plaats veel te bieden, maar je kunt er zelf ook bieden oftewel een bod uitbrengen. Elke donderdagavond kun je in het bovenzaaltje van restaurant ‘The World of Sport’ bieden op artikelen die ter veiling zijn ingebracht.

De veiling begint om half negen en vanaf  ’s middags twaalf uur kun je een kijkje nemen of er iets van jouw gading bij is. Het adres 179/94-95 Naklua Road is gemakkelijk te vinden. Met het 10 bath busje rij je tot aan de rotonde met de dolfijn, en van daar wandel je er binnen nauwelijks twee minuten heen. The World of Sport ligt aan de rechterzijde van de weg tegenover het Woodlands Hotel.

Als je nog niet eerder aan een veiling hebt deelgenomen is dit een leuke ongedwongen kennismaking met een veilingmeester die het allemaal heel luchtig in het Engels brengt. Elk artikel wordt getoond en de veilingmeester noemt vervolgens een bedrag dat steeds wordt verlaagd tot het moment waarop iemand het voor die prijs wil hebben, het zogenaamde afmijnen.

Vanaf dat moment gaat echter het bieden weer omhoog tot de uiteindelijke hoogste bieder. Het lijkt voor de niet ingewijde wellicht ingewikkeld maar na een paar minuten heb je het spel snel door.

Je moet er wel rekening mee houden dat jouw bod met 10 procent kosten en 7 procent BTW wordt verhoogd. Het gekochte spul moet je ter plekke betalen en nog dezelfde avond meenemen. Het aanbod betreft voornamelijk kleinere artikelen zoals collector items, schilderijen, horloges , tassen, beelden, speelgoed, antiek of wat er voor door moet gaan, boeken en noem het verder maar op.

Het betreft niet echt een groot opgezette veiling, maar dat is juist het charmante van het geheel. Je zoekt een plekje, bestelt een drankje en volg het gebeuren. Wie weet ga je wellicht toch nog met iets naar huis dat je zelfs niet in je stoutste dromen verwacht had hier te vinden.

Van auto tot boot en huis

Mocht de belangstelling uitgaan naar een motor, brommer, auto, boot of zelfs een huis dan kun je in Pattaya ook naar een meer professionele veiling gaan. Iedere zaterdag om 11.30 uur kun je bij Collingbourne terecht. Voor adresbeschrijving en verdere gegevens ga je naar: www.collingbourne-auctioneers.com.

Wanneer je hier woont of in een appartement logeert, kun je natuurlijk zelf gaan koken, maar de meer dan talrijke restaurants en restaurantjes hebben al het voorbereidende werk al voor je gedaan. In het algemeen kun je je buikje voor een habbekrats vullen, als je tenminste niet naar de duurdere restaurant gaat.

Als hier wat langer woont of verblijft, kan dat restaurantbezoek wel eens wat tegen gaan staan. Je wilt bijvoorbeeld eigenlijk die film graag op T.V. zien of je tijd ergens anders voor gebruiken. Naar een restaurant moet je je toch een beetje fatsoenlijk aankleden, er naar toe lopen of rijden, wachten op je eten in een omgeving, die je eigenlijk niet aanstaat, enz. Afijn, je wilt thuis eten en zelf koken is geen optie.

Hier in Pattaya (en ongetwijfeld ook in de andere grote toeristenplaatsen) is er een keur aan bezorgdiensten, die niet alleen een pizza bezorgt, maar je elk gewenst menu per brommer aanlevert.

Zonder volledig te willen of te kunnen zijn, noem ik er een aantal, in Pattaya dus:

• McDonalds (tel: 1711), maar dan moet je keuze wel een BigMac of zoiets zijn.
• Kentucky Fried Chicken (KFC), (tel: 1150) eigenlijk identiek aan McDonalds
• S & P (tel: 1344) voornamelijk Japanse gerechten
• Chester’s Grill (tel: 1145)
• Pizza Hut (tel: 1150)
• Nick the Pizza: (tel 038 373418) Pizza’s, burgers en curries
• New York Pizza: (080 7873330) Pizza’s en pasta’s

Van een andere categorie is de Door2Door Service (door2doorpattaya.com/ of  tel: 038 720 222), waar ik regelmatig bestel als ik door pooltoernooiverplichtingen niet weg kan om te eten. Deze organisatie heeft een uitgebreide catalogus, waarin vele gerenommeerde restaurants in Pattaya hun menu hebben gepubliceerd. Ja, natuurlijk kun je daar ook een pizza of burger bestellen, maar de restaurants, Engels, Thais, Japans, Zwitsers, Duits, Frans, enz. bieden veel meer. Mijn absolute favoriet.

Dan is er nog een andere mogelijkheid en dat is je eigen koerier inschakelen. Mijn vrouw maakt regelmatig een lijstje van Chinese/Thaise gerechten en stuurt er dan een motorbike-koerier op uit om dat bij een restaurant te bestellen en bij ons af te leveren. Eenmaal bezorgd, vul je de schalen en borden met die gerechten en je hebt een prima maaltijd op tafel staan.

Eet smakelijk!

Het is een probleem, waarvoor wij in Nederland de kinderen naar een orthodontist laten gaan, een zeer gespecialiseerde tandarts, die door middel van een beugel het gebit weer in het gareel probeert te krijgen. Ik las ergens, dat één op de drie jongeren wel eens voor korte of langere tijd een beugel in de mond heeft gehad.

Gelukkig worden de (hoge) kosten van een beugelbehandeling vaak wel door de verzekering betaald als het om jongeren gaat, maar het is voor een oudere persoon behoorlijk kostbaar. Bij mijn vrouw werd ooit om onverklaarbare redenen een snijtand getrokken en er bleef een groot open ruimte achter. Om die ruimte weer “op te vullen” heeft zij twee jaar lang een beugel in de mond gehad en ik kan u vertellen, dat voor de kosten van die behandeling, waarbij zij zeer regelmatig terug moet komen (kassa!) ik vast wel een klein autootje had kunnen kopen.

Orthodontie

Ook in Thailand wordt de specialistische kant van de tandheelkunde, orthodontie dus, beoefend en ook hier is het niet bepaald goedkoop. Ik heb het dan niet over toeristen en expats, waarvoor er in de grote steden uitstekende tandartsen en klinieken bestaan, die voor een aantrekkelijke prijs elk gewenste tandartshandeling uitvoeren, maar over de lokale bevolking. Je ziet dan ook vaak mannen en vrouwen, die één of meerdere tanden of kiezen missen.

Toch verbaasde het mij, dat ik tijdens Ladie’s Night in de Megabreak Poolhall een paar vaste bezoeksters gedurende langere tijd met een beugel in de mond zag, terwijl ze toch al over de 20 jaar heen waren. Ik heb ze een keer gevraagd wanneer die beugels er een keer uit zouden gaan, want, eerlijk gezegd, vond ik het geen mooi gezicht. Het standaardantwoord was: “Wanneer ik het wil” Heuh?

Ik ben er nu achter gekomen, dat die beugel in veel gevallen helemaal niet nodig is, maar men heeft het vaak in de mond om andere dan tandheelkundige redenen. Veel mensen, die hier in Pattaya wonen en werken, komen oorspronkelijk uit arme streken van Thailand. Daar zijn geen of weinig tandartsen, maar de kosten hiervoor zijn voor die mensen niet te betalen. Eenmaal in Pattaya, verdient men geld en dat willen ze dan ook wel laten zien.

Hi-So

Natuurlijk gaat er geld naar “huis” voor de eventuele kinderen en familie, maar men wil ook hier laten zien, dat het hen financieel goed gaat, door middel van bijvoorbeeld gouden kettingen, mooie handtassen, horloges, enz. En om te demonstreren, dat je nu tot een “hogere klasse” behoort neem je een beugel in je mond. Nu hoor je ook bij de hi-so, de groep die een normale behandeling bij een tandarts of orthodontist wel kan betalen.

Het gaat dus niet om een gat in je mond, maar om een gat in de markt, die door handige lieden inmiddels is opgevuld door namaakbeugels aan te bieden. Officieel schijnt het verboden te zijn, want het is in feite een illegale tandartshandeling, maar in Thailand is dat natuurlijk geen echt probleem. Op verschillende markten, vooral ’s nachts, worden namaakbeugels van plastic of metaal aangeboden, waarbij de rubberen bandjes in verschillende kleuren verkrijgbaar zijn. Moeiteloos plaatst men de beugels zelf in de mond, het heeft geen enkele medische waarde, hoewel je je kunt bedenken, dat je je eigen goede gebit kunt beschadigen, maar – zoals ook de dames die ik er over aansprak – men vindt, dat een beugel in de mond een sexy uitstraling heeft. Je kunt de beugel gemakkelijk verwijderen en een van een andere kleur bandjes voorzien. Wat oudere dames denken vaak er jonger uit te zien, want een beugel in de mond wordt toch geassocieerd met jonge mensen.

Ik denk wel eens aan bepaalde uitingen van liefde, waarbij de mond (en de beugel dus) een rol speelt en, eerlijk gezegd, krijg ik bij die gedachten spontaan kippenvel.

In Thailand is voor mij geen dag hetzelfde. Er gebeurt altijd wel iets waardoor er zich een nieuwe verrassing aandient. Dat blijkt maar weer als ik een Nederlandse vriend van mij ga opzoeken in Jomtien Beach. Zijn vakantie staat haaks op die van mij; hij ligt namelijk iedere dag aan het strand. Op dezelfde plek, lekker in een ligstoel. Af en toe het water in om af te koelen, vervolgens weer opdrogen en tussendoor een boek lezen. Zo’n dagbesteding is voor mij niet weggelegd. Verschrikkelijk vind ik het als niet-strandmens. Toch laat ik me zakken in de ligstoel naast hem en als twee oude dames rebbelen we weg over allerlei onbelangrijke zaken in het leven. Het is immers vakantie.

Strandgangers uit Bangkok

Hij vertelt me dat hij tijdens zijn afkoelmomentje in het zeewater een gesprek heeft gehad met een Thaise dame van een jaar of dertig. Laat ik haar F. noemen, en is samen met haar vriendin een weekend naar Jomtien gekomen voor het strand en het Pattayaanse uitgaansleven. Allebei wonen en werken ze in Bangkok. Haar vriendin is meer bezig met haar iPhone dan met de zee. Toch lukt het mij om haar aandacht te krijgen. Na een paar blikken over en weer trek ik de stoute schoenen aan. Mijn telefoonnummer schrijf ik op een briefje en loop haar richting uit. Het warme zand sijpelt tussen mijn tenen door en ik geef haar het papiertje. “Bel me, als je tijd hebt.” Ze zit te eten en nog voor ik weer weg wil lopen vraagt ze meteen of ik ook wat te eten en drinken wil. Natuurlijk wil ik dat… Ik plof neer en niet veel later schuift ook F. aan die net uit het water is gekomen.

We kwekken vrolijk door en ondertussen tikken de uren voorbij. Wat opvalt is dat ze allebei erg goed Engels praten. Het Engels van F. is zelfs vloeiend. Ze werken allebei voor internationale bedrijven. Het bedrijf waar ze voor werkt huurt een aantal condo’s in Jomtien waar zij dan kosteloos kan verblijven. Ze wordt door een chauffeur op vrijdagavond vanuit Bangkok naar Jomtien gebracht en gaat op diezelfde manier op maandag in alle vroegte weer terug haar werk in de hoofdstad. Dit weekend is haar vriendin dus mee om haar verjaardag in Pattaya te vieren. F. was gisteren jarig en dat hebben ze nogal uitbundig gevierd. Inmiddels zijn de dames alweer druk bezig met hun iPhone’s om plannen te maken voor de zaterdagavond. Of ik het leuk vind om ’s avonds mee te gaan. Ik had met niemand wat afgesproken, dus ja, graag.

De avond valt

We spreken om 18 uur af op het dak van het Hilton Hotel in Pattaya om de zon onder te zien gaan. Niet veel later haakt een vriend van de twee in: een Filippijnse gay die als leraar Engels in Pattaya werkt. De zon is inmiddels onder en het idee is ontstaan om Italiaans te gaan eten. Volgens mijn nieuwe vrienden leg je met Italiaans eten een goede bodem voor een flink avondje drinken. Dat belooft wat te worden. De Filippijn heeft een fles Jack Daniels bij zich, die volgens hem ‘hoe dan ook op moet vanavond’. Hij kent weer de manager van een restaurant/bar bij Central Festival waar we de mixer’s (dus cola en soda) cadeau krijgen en dus alleen voor het ijs te hoeven betalen. Lucky us! Anderhalf uur later hebben we met zijn vieren Jack soldaat gemaakt en is het tijd om naar de Walking Street te gaan.

We duiken meteen links de Walking Street Discotheque in (beter bekend als de Red Car) en de dames bestellen allerlei shots. Tequila, B52, het kan niet op. Laat ik het maar gelijk zeggen: ja, zij rekenden bijna alles af. Ondertussen raken we flink aangeschoten en gaan we verder naar de FLB Bar, waar de Filippijnse gay een aantal bandleden kent. Hier gaan de dames vrolijk door met het bestellen van shotjes en er lijkt geen maat op te staan. De briefjes van duizend vliegen opnieuw over de tafel. Dat ik later mijn kamer heb teruggevonden is mij nog altijd een raadsel. De dag erna tref ik de dames weer op het strand. Uiteindelijk is er een nieuwe vriendschap ontstaan, zonder dat er verder ook maar iets is gebeurd. We hebben allemaal last van een hele flinke kater en besluiten om het rustig aan te doen vanavond, aangezien zij de volgende dag weer moeten werken.

Vriendschap

Via de moderne communicatiemiddelen als Facebook en WhatsApp hou ik contact met F. en een week of wat later – ik zit inmiddels in Bangkok – vraagt ze of ik zin heb om mee uit te gaan. Ze vertelt me dat ze het komende weekend weer naar Jomtien gaan en vraagt of ik mee wil gaan. Tsja, waarom niet? Via haar werk regelt ze dat ik – kosteloos – vier dagen lang in een van de condo’s van het bedrijf kan verblijven. Het enige wat ik moet doen is haar later de sleutel teruggeven. Na dag vier trek ik de deur van het appartement achter me dicht en ga weer naar Bangkok. Het zijn inmiddels de laatste dagen van mijn vijf weken durende vakantie. Oh ja, de sleutel.

Ik WhatsApp haar en ik krijg een berichtje terug of ik de sleutel niet even bij haar op kantoor vlakbij Lumphini MRT wil droppen. Kleine moeite, dus ik stap in de metro en loop vanuit het station het kantoorpand, waar ze in de hal de sleutel van me overneemt. We hebben nog steeds contact en als ik de volgende keer weer in Bangkok ben spreek ik zeker weer met F. af. Er is een mooie vriendschap ontstaan en hieruit blijkt dus dat er ook Thaise dames zijn die prima voor zichzelf kunnen zorgen zonder geld uit de zakken van de buitenlander te kloppen. Dat ze het oud-Hollandse gezegde ‘De kosten gaan voor de baten uit’ kennen acht ik erg klein…

De meeste mensen denken hierbij gelijk aan de Buddha Hill. Dat klopt inderdaad, maar er is nog een uitzichtpunt op slechts honderd meter hier vandaan. Je kunt hier namelijk nog een klein bergje op, genaamd Pattaya Hill (Khao Phra Bat).

Pattaya Hill is een uitkijkpunt met een prachtig uitzicht over de gebogen baai van Pattaya. Zowel overdag als in de avonduren kun je er mooie foto’s en video’s maken. Op de top van de heuvel staat een standbeeld van Z.K.H. Prins van Jumborn, de vader van de Royal Thai Navy. De zendmast van het radiostation RTN Broadcasting (FM 104.75 Mhz) torent hoog boven de hoogheid uit.

Veel Thai komen hier een eer brengen bij het standbeeld en de iets verderop gelegen tempel. Verder kun je er wat eten en drinken kopen bij een paar kraampjes en in het winkeltje van de Royal Thai Navy snuffelen tussen de leuke souvenirtjes.

Buddha Hill

Op honderd meter van deze plek ligt dus de Buddha Hill. Volg de borden ‘Big Buddha’, rijd of loop tegen de steile heuvel op en je komt uit bij een prachtig complex met een schitterend beeld van Buddha – de grootste in Chon Buri. Naast deze Buddha kun je hier verder nog andere Buddhistische zaken bekijken en nog een bezoekje brengen aan de Chinese tempel, die hier ook te vinden is.

Ben je dus in Pattaya en wil je een keer de drukte links laten liggen, dan is een bezoekje aan deze twee heuvels zeker de moeite waard.

We reizen tegenwoordig de hele wereld over, bijvoorbeeld voor een vakantie naar Thailand, en zien alle toeristische attracties, die ons door het reisbureau en de brochures werden aangeprezen. De Grand Palace in Bangkok, Walking Street in Pattaya, het strand van Hua Hin, we weten er alles van net zo veel als van de Thaise cultuur, het Boeddhisme en de vele kanten van de seksindustrie. We kunnen er op verjaardagen over meepraten, nietwaar? Maar vraag je dezelfde persoon of hij wel eens in het recreatiegebied Geestmerambacht – ik woonde in Alkmaar – is geweest, waar je kunt genieten van wandelen, vissen, zwemmen of een pilsje op een terrasje drinken, dan is het antwoord: “Nou, eh, neuh!”

Wat ik wil zeggen is, dat onze blik en gedachten vaak op ver weg gericht zijn, terwijl we de mooie, interessante, soms hartverwarmende zaken in onze eigen omgeving niet zien. Nou ja, we zien het wel, maar onbewust en we denken er gewoon verder niet bij na.

Ik woon nu als pensionado in Thailand en geniet er elke dag van. Ja hoor, ik weet best, dat er dit land, in Nederland en in vele andere landen allerlei problemen zijn, die moeten worden opgelost. Moet ik daar dan de hele dag mee bezig zijn en meedoen aan de soms felle discussies op bijvoorbeeld dit blog? Ja, zegt u misschien, je moet een doel in je leven hebben en helpen de wereld te verbeteren. Oh ja? Nou, dat doel heb ik inmiddels al wel bereikt en ik heb ook genoeg gedaan om de wereld te verbeteren, dat laatste zonder succes overigens. Laat mij maar gewoon genieten van alledag, ik zie allerlei dingen om mij heen in de buurt, nog veel meer als ik door de stad wandel. Ik zie of hoor het, glimlach en denk dan, dat moet ik iemand vertellen. Maar ja, het gevoel, dat je had, toen je het zag, kun je niet overbrengen. Misschien knikt de toehoorder beminnelijk, maar denkt, wat moet ik daarmee en de gebeurtenis gaat in het niets verloren.

Ik wandel redelijk veel hier in Pattaya en zie dan allerlei dingen, gebeurtenissen en taferelen, die het navertellen daarom nauwelijks waard zijn. En toch geven die mij een warm gevoel van binnen, een gevoel van genot en tevredenheid om de gewone dingen des levens.

Neem nou de straat waarin ik woon. Die wordt “bewaakt” door twee honden, die elk hun territorium hebben afgebakend. Een vreemde hond komt er niet in en ook vreemde mensen, leveranciers of straatverkopers, worden hevig toegeblaft. De honden doen niets, ze zijn niet vals, maar produceren wel heel veel geluid. In het begin had ik wat moeite met die twee, maar ik heb ze allebei een keer te grazen genomen en ik geniet nu alle respect. Als ik uit mijn huis kom, ga ze netjes aan de kant of verdwijnen onder een auto en als ik ’s avond laat terug kom op mijn brommer, liggen ze beide te slapen en heffen hooguit hun kop even op. Ik denk, dat ze het geluid van mijn brommer herkennen: goed volk dus! Ik vind dat prachtig.

Tijdens een wandeling passeer ik regelmatig motorbike-taxichauffeurs, die mij vragen: “Taxi, khap”? Ik wijs dan op mijn aankomend buikje en zeg dan: “Mai au, khap, exercise, walk, walk”. Steevast gaat dan de duim omhoog en soms krijg ik dan nog een opmerking over de sigaar in mijn mond. Glimlachend loop ik verder.

Bij een stoplicht zie ik een jong Thais stelletje op de brommer wachten op het groene licht. Hij stuurt en zij zit achterop met de armen liefdevol om zijn middel. Natuurlijk voor de veiligheid, maar ik denk er dan bij, dat het ook is om haar liefde te tonen voor de man aan het stuur. Dat wordt vast een gelukkig huwelijk!

Even later loop ik langs een open veld, zie ik twee honden copuleren met daarom heen een stuk of acht toekijkende en blaffende soortgenoten. Aanmoedigen of jaloers gaat er dan door mijn hoofd?

Op de hoek wijs ik twee Noorse gehandicapten in een elektrische rolstoel de weg naar Big C en even later op Beach Road tik ik een Engelsman op de schouder met de waarschuwing, dat hij zijn achterzak beter kan dichtritsen, want zijn portefeuille is wel een heel gemakkelijk doelwit voor een zakkenroller. Dank is mijn deel en tevreden vervolg ik mijn weg.

Ik kan nog veel meer van dit soort voorvallen vertellen, die het vertellen nauwelijks waard zijn. Mijn “boodschap” is echter, kijk eens om je heen en geniet van die gewone kleine, maar o zo interessante dingen in je directe omgeving. Heb dan eens even geen mening over of de roodhemden of de geelhemden gelijk hebben in Thailand, of dat het kabinet Rutte in Nederland het al dan niet goed doet.