Het waterpeil in ‘s lands grote stuwmeren wordt de komende maanden aanzienlijk teruggebracht om te voorkomen dat ze net als vorig jaar aan het begin van het regenseizoen te veel water bevatten. De overstromingen van vorig jaar werden verergerd omdat in september en oktober grote hoeveelheden water geloosd moesten worden na enkele tropische stormen.

Het Bhumibol stuwmeer staat nu voor 83 procent vol; een jaar geleden was dat 55 procent. Sirikit stuwmeer staat op 80 procent tegen 69 procent vorig jaar. Doelstelling is ze terug te brengen tot respectievelijk 45 en 41 procent per 1 mei.

Het Strategic Committee for Water Resources Management, een van de twee commissies die na de overstromingen door de regering zijn ingesteld, verwacht dat Don Mueang, Sai Mai en Lak Si (Bangkok) dit jaar droog blijven, maar delen van Pathum Thani, Ayutthaya en Nonthaburi lopen weer het risico van overstromingen. Gebieden in de provincies Phichit, Nakhon Sawan en Phitsanulok worden bestemd voor wateropslag; in totaal is daarvoor 2 miljoen rai nodig.

- Gebruik een grond- en onroerendgoedbelasting om bewoners die langdurig het slachtoffer van wateroverlast zijn, te compenseren. Die belastingen kunnen geheven worden in gebieden die niet overstromen ter compensatie van degenen die de last van de overstromingen moeten dragen.

Dit idee werd gelanceerd tijdens een seminar, georganiseerd door het Thailand Development and Research Institute. Het refereert aan de situatie van vorig jaar waarbij de voorsteden van Bangkok maanden onder water stonden, terwijl de rest van Bangkok droog bleef.

- 650 agenten en gevangenisbewaarders hebben vrijdag de zeven extra beveiligde zones van de Bang Kwang Central gevangenis in Nonthaburi doorzocht. De oogst was niet mis: 40.470 baht aan contant geld, crystal methamphetamine [Het bericht zegt niet hoeveel], 39 mobiele telefoons, 20 sets gokspullen en 27 pornobladen. De gevangenis telt 200 gevangenen met een doodstraf en 1.300 met levenslang.

- Het was haar laatste wens: te trouwen met de man van wie ze houdt, en die wens is vervuld. De 41-jarige Kung, die terminale kanker heeft, trad in het Maha Vajiralongkorn Cancer Centre in Pathum Thani in het huwelijk met een 46-jarige Australiër en vader van 2 van haar 4 kinderen. ‘I am very happy today’, zei Kung die haar laatste dagen bij familie in Bang Khen zal doorbrengen.

- Het aantal gevallen van dengue fever (knokkelkoorts) is vorige maand met meer dan eenderde afgenomen vergeleken met dezelfde maand vorig jaar. In januari meldden overheidsziekenhuizen 1.056 gevallen en één dode. Experts schrijven de afname toe aan het verdwijnen van stilstaand water na het einde van de overstromingen. De Aedes aegypti muskiet legt zijn eitjes in schoon, stilstaand water dat vooral in de grote steden voorkomt.

- Drie Thaise meisjes onder de 20 jaar zijn woensdag gered uit een bordeel in Sydney. Ze worden voor rehabilitatie naar het Australische Rode Kruis gestuurd. De meisjes waren op een studentenvisum naar Australië gereisd. Na aankomst was hun paspoort afgenomen. Ze werden gered tijdens een inval in 5 bordelen door een gezamenlijk team van Australische douane en politie.

- De Criminal Court heeft een 30-jarige man uit Roi Et, vrij op borgtocht, bij verstek veroordeeld tot vier jaar en zes maanden gevangenisstraf omdat hij samen met vier anderen in 2009 een vrouw als prostituee had laten werken in een club in Burgos (Spanje). Ze moest ook 700.000 baht van haar verdiensten afstaan. De vrouw was wijsgemaakt dat ze er als masseuse zou gaan werken.

- In een olifantenkraal in Kanchanaburi hebben politie en functionarissen van het ministerie van Natural Resources and Environment diverse wilde dieren in beslag genomen, waaronder vijf olifanten. Ook werden 147 houtblokken en 61 planken geconfisqueerd. In totaal telde de kraal 37 olifanten. [Waarom er maar 5 in beslag zijn genomen, wordt niet duidelijk uit het bericht.] In de kraal werkten 13 illegale buitenlanders.

- Don Mueang gaat op 2 maart open. Nok Air hervat haar vluchten op 6 maart. Op 1 juli begint Thai Smile, een dochter van Thai Airways, vanaf de luchthaven te vliegen. Orient Thai Airlines heeft nog niet bekend gemaakt wanneer ze terugkeert.

- De felle reacties op het voorstel van Nitirat, een groep progressieve docenten recht aan de Thammasat universiteit, om artikel 112 (majesteitsschennis) van het Wetboek van Strafrecht te wijzigen, duiden op een gevoel van nostalgie over de absolute monarchie die in 1932 ten gunste van de democratie werd afgeschaft. Dit zei politicoloog Kasian Tejapira op een seminar gewijd aan Pridi Banomyong, oprichter van de Thammasat universiteit, en Thammasat.

Panas Tassaneyanond, voormalig deken van de faculteit recht, noemde het verbod van de rector op activiteiten van Nitirat exemplarisch voor een crisis van academische normen. Sinds de oprichting heeft Thammasat dienst gedaan als arena voor politieke debatten, zei hij. Om die reden hebben de machthebbers geprobeerd greep te krijgen op het beheer van de universiteit.
Rector Somkit Lertpaithhoon herhaalt nog eens dat het verbod alleen de campagne met betrekking tot artikel 112 betreft, omdat hij bang is voor ongeregeldheden. De universiteit heeft niet het uiten van academische opinies verboden, zegt hij. Iedereen heeft het recht op vrijheid van meningsuiting maar dit recht dient wel gepaard te gaan met sociale verantwoordelijkheid.

- SimSimi mag dan populair bij jongeren zijn; de ministeries van Cultuur en ICT zijn minder gecharmeerd van de chatting robot, die nogal ruw in de mond is. ICT-minister Anudith Nakornthap waarschuwt dat het posten of delen van antwoorden door de app over prominente mensen – sommige nogal onbeleefd – beschouwd kan worden als smadelijk en derhalve strafbaar is op grond van de Computer Crimes Act. Het ministerie van ICT gaat proberen de Koreaanse ontwikkelaar over te halen om de teksten te kuisen. SimSimi werd in 2002 ontwikkeld door ISMaker.

- De Truth for Reconciliation Commission (door de regering Abhisit ingesteld) ontkent het compensatiepakket voor slachtoffers van politiek geweld te hebben voorgesteld. Het voorstel dat een compensatie van 7,75 miljoen baht behelst voor de nabestaanden van de doden die in de periode 2005 tot 2010 vielen, is gedaan door een commissie die tot taak had de aanbevelingen van de TRC te implementeren. Deze commissie staat onder voorzitterschap van vice-minister-president Yongyuth Wichaidit.

- Het regeringsprogramma waarbij slachtoffers van de overstromingen in 28 provincies een kortingscoupon van 2.000 baht ontvangen, krijgt vrijdag een herstart. In december werden al coupons aan 100.000 gezinnen uitgedeeld. De coupon geeft recht op een korting van 10 procent op de aanschaf van elektrische apparaten. De start leidde tot de nodige misverstanden; zo dachten de ontvangers dat ze 2.000 baht cadeau kregen. Aan de herstart doen 600 verkooppunten mee.

www.dickvanderlugt.nl – Bron: Bangkok Post

De olifant heeft het zwaar in Thailand. Berichtte Hans Bos nog een paar dagen geleden over het leed onder deze dikhuiden in zijn verhaal ‘Toeristen in feite schuldig aan de dood Thaise olifanten’, nu komen er berichten van een andere rage waarbij de olifant massaal het loodje legt.

Autoriteiten in Thailand vinden namelijk steeds vaker gestroopte olifanten, waarvan de slurf en geslachtsdelen zijn afgesneden en meegenomen. In sommige culturen gelooft men dat het eten van deze organen van de olifant de seksuele begeerte kan aanwakkeren.

Soms wordt het vlees ongekookt gegeten, als ‘olifantensashimi’. Er zijn ook gevallen gemeld van mensen die olifantenvlees bestelden in restaurants in Phuket, een bekende toeristenplaats in Thailand. Het is niet bekend of het ook toeristen waren, die de bestelling deden.

Hoofd van Thailand’s natuurbeschermingsorganisatie Damrong Phidet maakt zich ernstige zorgen. ‘De situatie is alarmerend’, zei hij. Eerder deze maand nog werden twee olifanten dood aangetroffen in een nationaal park. Phidet wil dat het stropen van olifanten harder worden aangepakt. Als er meer vraag naar olifantenvlees komt, zullen stropers er niet voor terugdeinzen om gewoon door te gaan met het doden van olifanten.

De populatie van wilde olifanten is nu minder dan drieduizend. En het is een kwestie van tijd dat de olifant niet meer zal voorkomen in Thailand, waarschuwt het hoofd van Thailand’s natuurbeschermingsorganisatie.

Het gevangen nemen of stropen van olifanten is in Thailand verboden. Toch gebeurt het regelmatig, voor het ivoor van de slagtanden of om de olifanten af te richten en ze op te laten treden voor toeristen.

Houd jonge olifanten die in het wild leven, goed in de gaten, want ze lopen het risico door stropers ontvoerd te worden naar olifantenkralen.

Het Department of National Parks, Wildlife and Plant Conservation reageert met die instructie aan het personeel van nationale parken op de recente onderschepping van een 5-jarige olifant die ontvoerd was uit het wildreservaat Pachi River.

Jonge olifantjes uit Thailand en Myanmar worden volgens Wildlife verhandeld op een lokatie dichtbij het Salakpra Wildlife Sanctuary Park in Kanchanaburi. Vandaar gaan ze naar een trainingschool in Chon Buri. Ze leren er dansen, schrijven en tekenen.

- Een vuurwerkexplosie en brand tijdens een festival in Suphan Buri ter gelegenheid van het Chinese Nieuwjaar hebben gisteravond aan zeker drie mensen het leven gekost; 50 personen raakten gewond en 30 huizen brandden af. Het vuurwerk dat in de lucht ontplofte, zorgde voor een regen van vonken die neerdaalden op een woonwijk met dicht op elkaar staande houten huizen. De brandweer had grote moeite de wijk in te gaan om lichamen te bergen, omdat er voortdurend vuurwerk ontplofte.

- Artikel 112 van het Wetboek van Strafrecht dat strenge straffen op majesteitsschennis stelt, wordt niet veranderd. Voor het eerst heeft premier Yingluck zich gemengd in de discussie tussen voor- en tegenstanders. ‘Als Thais moeten we het koningshuis beschermen, niet exploiteren.’

Yingluck reageerde op een actie van een groep docenten recht van de Thammasat universiteit. Zij verzamelen handtekeningen voor een initiatief-wetsvoorstel ter wijziging van de wet. Evenals andere critici vinden ze de strafmaat te streng; bovendien wordt de wet volgens hen misbruikt om politieke tegenstanders het zwijgen op te leggen.

- De nieuw benoemde minister Nalinee Taveesin (PM’s office), die op een zwarte lijst van het Amerikaanse ministerie van Financiën staat van mensen die zaken doen met Zimbabwe, krijgt als taak het image van Thailand te bevorderen. Ze wordt verantwoordelijk voor het National Identity Office.

Dit kantoor is in 2006 door de regering Thaksin ingesteld. Taak is het promoten van de ‘unique and noble values that distinguish Thailand from others, that form the foundation of society and makes it one that is complete with quality, morals, wisdom, thirst for knowledge, generosity and fraternity’, aldus de website van het kantoor.

Volgens de Amerikanen was Nalinee betrokken bij financiële, vastgoed en edelsteen transacties namens Grace Mugabe, de echtgenote van de president van Zimbabwe. Dat is in strijd met de sancties die de VS in 2002 Zimbabwe oplegden vanwege mensenrechtenschendingen, politiek geweld en politieke vervolgingen.

- De dieselprijs blijft tot eind februari 31,1 baht per liter. Het kabinet heeft besloten nog steeds geen accijns te heffen. De vorige regering Abhisit begon daar al mee om de dieselprijs onder de 30 baht te houden. Met accijns zou de dieselprijs nu 36 baht per liter bedragen.

- De politie heeft in Bang Bua Thong (Nonthaburi) een drugsverdachte doodgeschoten, die over het dak van een huis probeerde te ontvluchten. De man werd ervan verdacht zaterdag een verkoopster van dranken te hebben doodgeschoten toen hij haar motorfiets stal.

- De Hoge Raad heeft een arrestatiebevel voor Somchai Khunplome, voormalig burgemeester van Saen Suk (Chon Buri), uitgevaardigd omdat hij gisteren niet kwam opdagen bij een zitting. Somchai zou betrokken zijn bij de moord op een voormalige kamnan in 2003 in Chon Buri. Hij en een medeplichtige zouden een huurmoordenaar opdracht hebben gegeven het klusje te klaren. De rechtbank en het hooggerechtshof veroordeelden beide mannen eerder tot 25 jaar gevangenisstraf.

- Soldaten van het Democratic Karen Buddhist leger zouden maandagavond in Umphang (Tak, bij de grens met Myanmar) een echtpaar hebben doodgeschoten en de 14-jarige dochter hebben verwond. [Geen gegevens over motief.]

- Een 30-jarige man in Phuket is na een beet door vermoedelijk een spin overleden. Althans volgens de artsen; de familie zegt dat het ziekenhuis nagelaten heeft snel te reageren. De man was gebeten terwijl hij een bad nam. In het ziekenhuis kreeg hij een injectie tegen de pijn. Vijftien uur later stierf hij.

- Surachai Danwattananusorn heeft gisteren schuldig gepleit in drie zaken wegens majesteitsschennis. Hij heeft zijn hoop gevestigd op amnestie in plaats van zich te verzetten tegen de aanklachten. De rechtbank wijst op 28 februari vonnis. Surachai is aangeklaagd op basis van speeches die hij tijdens roodhemdrally’s heeft gehouden.

Surachai dreigde eerder met andere gedetineerden, die eveneens van majesteitsschennis zijn beschuldigd, in hongerstaking te gaan als ze niet zouden worden overgeplaatst naar een onlangs in gebruik genomen speciale gevangenis voor politieke gevangenen. Zij wachten nu eerst op een reactie van het Department of Corrections.

- De nieuw benoemde minister van Defensie Sukumpol Suwanatat heeft op de eerste dag dat hij in functie was, gezegd het plan van de marine om onderzeeërs te kopen opnieuw te willen onderzoeken. Als eis stelt hij dat de marine kabinet en publiek van de noodzaak overtuigt. Over de aankoop van zes (en later vier) tweedehands Duitse duikboten wordt al lang bebakkeleid.

- Het Samitivej ziekenhuis en twee van zijn artsen zijn door de rechtbank veroordeeld tot het betalen van een schadevergoeding van 8,3 miljoen baht plus een jaarlijkse rente van 7,5 procent wegens de dood van een vrouw, 16 jaar geleden, tijdens de bevalling. Ze moeten ook de gerechtskosten betalen.

www.dickvanderlugt.nl – Bron: Bangkok Post

Volgens de Nederlander Edwin Wiek, onvermoeibaar strijder tegen de illegale handel in dieren in Thailand, schieten stropers bijna wekelijks olifanten af om hun jong op de zwarte markt te verhandelen. Om deze vervolgens aan olifantenkampen te verkopen.

In een artikel in het Engelstalige dagblad The Nation zet Wiek, tevens oprichter van het Wildlife Rescue Center onder de rook van Petchaburi, uiteen dat in feite de toeristen verantwoordelijk zijn voor de dood van olifanten in de nationale parken, zoals Kaeng Krachan en Kui Buri. Daar zijn de laatste weken minstens zes karkassen gevonden van neergeschoten dieren.

Olifantenkampen in Thailand hebben een groot gebrek aan jonge dieren, die ze kunnen trainen om toeristen op hun rug te vervoeren. In gevangenschap worden te weinig olifanten geboren om aan de vraag te voldoen. Een olifant tussen twee en vier jaar brengt doorgaans 900.000 THB op. Stropers schieten in een nationaal park de begeleidende en beschermende oudere beesten dood en brengen het kalf naar een plek waar een tussenpersoon 300.000 THB (ruim 7000 euro) voor het jonge dier neertelt. Dat wordt vervolgens met behulp van martelingen gedresseerd. Het kalf wordt gekoppeld aan een ouder moederdier, dat officieel doorgaat voor de biologische moeder van het gestroopte kalf.

Volgens Wiek gaat het jaarlijks om naar schatting 100 olifanten-kalveren. Daarvoor laten doorgaans ruim 300 oudere beesten in de nationale parken het leven. Let wel: Thailand telt nog maar 2500 wilde olifanten. De Nederlander stelt dat invloedrijke politici, zakenmensen en politieagenten achter de handel zitten, waardoor deze vrijwel ongehinderd kan plaatsvinden.

Wiek daagt de Thaise overheid uit om jonge olifanten in de bewuste kampen aan een dna-onderzoek te onderwerpen. Dan blijkt volgens hem dat meer dan de helft van de kalveren uit het wild komt. Wiek noemt in dat kader de olifantenkampen in Ayutthaya, Pattaya, Hua Hin, Samui, Chiang Mai en Phuket als voornaamste boosdoeners. Wiek acht het een schande dat het Thaise nationale icoon op deze illegale wijze ten gronde wordt gericht uit puur geldelijk gewin.

Het is een van de grotere eilanden van Thailand, gelegen in het zuidoosten in de Golf van Thailand en behorend tot de provincie Trat. Olifanten zijn er volop, ook al kwamen ze er oorspronkelijk niet voor; je vindt ze in de vorm van tallloos veel beelden als blikvanger van hotels en restaurants, maar ook in levende lijve in de verschillende kampen vanwaaruit je een jungletocht kunt maken op de rug van een dikhuid.

Nationaal park

Jungle is wat Koh Chang volop in de aanbieding heeft plus middelgrote bergen en stranden en een interessante onderwaterwereld. Dat alles bij elkaar maakt het eiland – een nationaal park inclusief het omliggende zeegebied – tot een toeristentrekker van formaat. Toch is het er niet hinderlijk druk als ik eind augustus mijn intrek neem in het Siam Beach Resort op Lonely Beach (Had Tha Nam) in het zuidwesten. Wellicht heerst er relatieve stilte omdat het nog geen vakantieseizoen is en misschien ook omdat Lonely Beach tot de minst toeristische streken behoort. Hoe dan ook, het weer is ondanks een enkele moessonbui goed en de mensen zijn vriendelijk, wat me trouwens overal op het eiland opvalt.

Natuurlijke ongereptheid

Thailand kent een groot aantal internationaal bekende toeristische hotspots: Phuket, Krabi, Koh Samui en Pattaya. De kleine provincie Trat in het verre zuidoosten van het land, ingeklemd tussen Cambodja in het oosten en de zee in het westen, met als hoofdattractie het Koh Chang National Marine Park, is veel minder bekend en de vraag is: waarom zou je voor deze afgelegen bestemming kiezen? Het antwoord is: voor de rust en de natuurlijke ongereptheid van dit unieke gebied. Koh Chang National Marine Park omvat een uitgestrekt gebied met ca. 50 eilanden, de meeste onbewoond, verspreid over 458 vierkante kilometer in de Golf van Thailand.

Van alle eilanden is Koh Chang het dichtst bevolkt, het meest toegankelijk en het meest bezocht. Toch is het een ietwat slaperig eiland zonder hoogbouw met langs de stranden bungalows en guesthouses afgewisseld met luxueuze hotels en resorts, alles gelegen aan de westkant van het eiland die het meest ontwikkeld is. Een en ander is in een stroomversnelling gekomen sinds er vanuit Bangkok kan worden gevlogen (ca. 1 uur) op de nieuwe luchthaven van Trat. Vandaar is het maar een kleine afstand naar de veerhaven in Laem Ngob vanwaaruit in een half uur varen Koh Chang wordt bereikt.

Trektochten

Wat Koh Chang van andere eilanden onderscheidt is het maagdelijke regenwoud dat de heuvels en bergen van het binnenland bedekt waarvan een aantal tot 600 meter hoogte reiken en de hoogste zelfs 744 meter meet. Toegang tot dit schitterende natuurgebied heb je vanaf de ringweg, de enige weg op het eiland.

Op diverse plaatsen kan gestart worden voor een jungletocht waarbij begeleiding door een gids noodzakelijk is. Deze tochten voeren door ruig, onherbergzaam terrein en vereisen dus een behoorlijke lichamelijke conditie, maar de beloning is groot: schitterende vergezichten, indrukwekkende watervallen, exotische flora en fauna (o.a. veel vogels waaronder papegaaien en neushoornvogels). Behalve tochten te voet zijn er ook trektochten per olifant, wat minder vermoeiend is en waarbij je de schitterende natuur vanuit een ander perspectief kunt bekijken.

Duiken

Een andere attractie van Koh Chang zijn de stranden, hoofdzakelijk aan de westkant van het eiland. Passagiers van de veerboot maken gebruik van de taxibusjes (songthaews) en laten zich vervoeren naar het strand van hun voorkeur: White Sand Beach (Had Sai Khao), Klong Phrao Beach, Kai Bae Beach. Mijn voorkeur gaat uit naar het verstilde Had Tha Nam (Lonely Beach) in het zuidwesten. Echt een plek om volledig tot rust te komen, maar als je actief bezig wilt zijn kun je er zwemmen, snorkelen, kanoën en kajakken en op diverse andere manieren van de locatie genieten.

Duiken kan op Koh Chang eveneens; het eiland telt verscheidene duikscholen waar onder deskundige leiding de onderwaterwereld kan worden bekeken. De beste duiklocaties bevinden zich voor de west- en de zuidkust (tussen Koh Chang en Koh Kood). Gerenommeerde duikscholen (PADI 5 sterren): The Dive Adventure in Bang Bao (www.thedivekohchang.com), Scuba Koh Chang in White Sands Beach (www.scuba-kohchang.com). Een populaire attractie zijn boottrips naar eilanden in de omgeving.

Salak Phet

Ik huur een songthaew en maak een tocht over de ringweg, die hier en daar bijzonder steil en vol haarspeldbochten is. We houden halt bij een hoog punt met grandioos uitzicht over zee, wandelen door het levendige White Sand Beach, in feite de voornaamste plaats op het eiland, en bezoeken vervolgens de bescheiden Chinese tempel in het noordwesten bij het dorp Klong Son. Eenmaal aan de oostkant van het eiland valt op hoe stil het hier is.

Zodra we de veerhaven, het plaatselijke ziekenhuis en het politiebureau voorbij zijn is er alleen nog maar natuur, afgewisseld met rubber- en ananasplantages, uitzicht op zee en hier en daar een kleine nederzetting. Stranden zijn hier nauwelijks. De weg slingert in zuidoostelijke richting en eindigt bij het kleine Salak Phet, een vissersdorp in een besloten baai waar de huizen en het plaatselijke hotel op palen boven het water staan. Het is een oord van betoverende schoonheid en ultieme rust, ideaal om rond te wandelen en te genieten van de relaxte sfeer en het wisselende uitzicht op zee. Op het terras van een van de restaurants laat ik me een maaltijd van verse zeevis goed smaken.

Watervallen

Op de weg terug houden we halt bij de tempel van Salak Khok en ik verbaas me bij het zien van dit werkelijke juweeltje van Thaise tempelbouw, en dat voor zo’n kleine gemeenschap van vissers en rubberplanters. Na bezoek aan het nabijgelegen mangrovebos langs de baai van Salak Khok maak ik verderop naar het noorden een uitstapje naar de Mayom-waterval, een van de vele watervallen op het eiland. Eerder was ik al bij de Klong Plu-waterval, naar verluidt de mooiste van Koh Chang, met aan de voet een bassin waarin het op een warme dag heerlijk zwemmen is en waar nieuwsgierige apen naar de bezoekers gluren.

De volgende dag bezoek ik het pittoreske dorp Bang Bao in het uiterste zuidwesten. Ook in dit vissersdorp staan de huizen op palen en zijn onderling door loopbruggen verbonden. Er zijn diverse kleine restaurants en ook hier staat verse zeevis op het menu. Vanaf de pier vertrekken kleine veerboten naar andere eilanden zoals Koh Wai, Koh Maak en Koh Kood, stuk voor stuk dunbevolkt en uitgerust met eenvoudige houten bungalows voor wie uit is op nog meer rust en stilte. Hier heerst nog de sfeer van een simpele backpackers-bestemming zoals voorheen ook Koh Chang is geweest.

Auteur: Henk Bouwman (henkbouwmanreizen.nl)

Henk Bouwman is freelance reisjournalist. Hij is meer dan 20 jaar als reisredacteur in dienst geweest van glossy publieksbladen als Elegance en Residence. In samenwerking met de natuur- en reisfotograaf Martin Kers heeft hij een boek gemaakt rond twintig beroemde treinen in diverse delen van de wereld (“De Mooiste Treinreizen”, uitg. Terra/Lannoo). Naast het schrijven van reisreportages – o.a. voor het bekende Amerikaanse reismagazine “International Travel News” – produceert hij reis- en locatiebeschrijvingen voor websites van gerenommeerde Nederlandse touroperators, is hij werkzaam als vertaler en als begeleider bij groepsreizen.

Want duur is het, je moet lid worden van een poloclub, een polopaard kan wel meer dan 100.000 dollar kosten, de uitrusting kost een klein vermogen en de wedstrijden worden nooit door een eenvoudig guesthouse gesponsord, maar door 5-sterren hotels of resorts waar je geacht wordt te logeren. Tel daar dan de kosten voor de (first class, natuurlijk) vliegtickets bij op en je kunt van dat bedrag een klein dorp in Thailand een jaar lang van voedsel en drank voorzien.

Olifantenpolo is, zo mogelijk, nog exclusiever, want het wordt maar weinig gespeeld, maar de kosten zijn zeker niet minder dan bij paardenpolo. Het spel wordt alleen in Thailand, Nepal, Sri Lanka en delen van India gespeeld. Het wereldkampioenschap vindt jaarlijks in Nepal plaats. De olifanten in het spel komen in Thailand van het Olifantenreservaat in Lampang, een natuurreservaat waar olifanten, die werkloos zijn geworden door het verbod op houtkap, leven en goed verzorgd worden.

De dikhuiden worden tijdens een wedstrijd door hun eigen trainer, een Mahout, bereden en een speler, die dan het eigenlijke spel speelt, zit achter hem. De bedoeling van het spel is, net als bij paardenpolo, dat een klein balletje met een lange stick wordt gespeeld met de bedoeling om het in een doel te schieten en daarmee een punt te scoren. Dat lijkt eenvoudig, maar er zitten nogal wat haken en ogen aan het spel. Het spel is waarschijnlijk het traagste balspel ter wereld, want olifanten zijn nu eenmaal niet snel. Ze galopperen niet, een sprintje zit er ook al niet in en het wenden en keren neemt ook nog al wat tijd in beslag. Het balletje is niet groter dan een tennisbal en het gebeurt nog al eens, dat een olifant er met zijn poot op gaat staan en het balletje wordt eenvoudig begraven. Wedstrijdonderbreking! Een slimme olifant, die het spel al vaker gespeeld heeft, kan het balletje met zijn slurf oppakken en in het doel mikken, maar dat is tegen de regels.

In een “gevecht” om de bal kunnen 2 of 3 olifanten zo dicht bij elkaar staan, dat het balletje onder één van die olifanten voor de spelers niet zichtbaar is. De spelers moeten dan afgaan op het publiek: “Hé, aan de linkerkant, nee man, links van mij, rechts voor jou”, enz. Algehele hilariteit.

Nog een reden voor een wedstrijdonderbreking is de olifantenpoep. Een olifant eet gemiddeld 80 kilo voedsel per dag en met 6 van die beesten plus de olifant van de scheidsrechter heb je een poeppotentieel van 560 kilo. Als één of meerdere olifanten zich, bijvoorbeeld in een soort scrum, zich laat gaan, geeft dat een aardige berg vervuiling en een speler op een in de buurt zittende olifant houdt zijn spelersbroek niet schoon.

Aanleiding voor dit verhaal was het King’s Cup Elephant Polo Tournament, dat begin september in Hua Hin plaatsvond. Ik had er al eerder over willen berichten, maar door al het overstromingsnieuws kwam het er niet van. Toch belangwekkend genoeg, want volgend jaar is er weer een toernooi en een aantal lezers zal daar zeker bij aanwezig willen zijn.

Dit toernooi wordt sinds 2001 georganiseerd en dus was het dit jaar het tweede lustrum. Reden genoeg om het uitbundig te vieren. Maar eerst het toernooi zelf. Dit jaar streden 12 elite teams om de fel begeerde Cup, deelnemers kwamen uit meerdere landen, zoals Mercedes uit Duitsland, British Airways, Johnny Walker, de Kasikorn Bank, het IBM Spice Girls Team en het team van het Anantara Resort. De twee laatste teams bestonden geheel uit dames, waarbij het Anantara team zelfs gebruik maakte van twee heuse Duitse prinsessen. De damesteams bakten er niet veel van, maar ja, deelnemen is belangrijker dan winnen, zullen we maar zeggen. Het Audemars Piquet Team (van het Zwitserse horloge) won het toernooi door in een verlenging het King Power Team te verslaan met een Gouden Goal.

De prijsuitreiking vond plaats op een slotavond tijdens een Galadiner, waar nogal wat beroemdheden aanwezig waren. Want wie kent ze niet? De supermodellen Cindy Bishop and Lookade Kingpayome, de zangeressen Krisada Clapp and Yuyee, TAT opperhoofd, Suraphon Svetasreni, de Ambassadeur van Zwitserland, Christine Schraner. Natuurlijk was er ook royalty aanwezig in de personen van Prins Carl-Eugen, Prinses Anna en Prinses von Oettingen-Wallerstein. Het was ook een charity diner, waarbij die avond ruim 3 miljoen Baht werd ingezameld ten bate van het eerdergenoemde Lampang Olifantenreservaat.

Een groep van zeventien olifanten zit al een maand vast op een betonnen platform van een paar meter breed in de ondergelopen Thaise stad Ayutthaya meldt de persbureau AP. In de groep bevinden zich zeven olifanten die te klein waren om het wassende water vorige maand te ontvluchten. De rest van de negentig dieren tellende kudde wist wel te ontkomen.

Grote kunnen wel weg

‘De grote olifanten zijn in staat zelf door het water te waden’, zei verzorger Pat Parinnam. ‘Maar de baby’s zijn te klein om achter de moeders aan te gaan, want als het water te hoog staat, kunnen ze verdrinken.’ Daarom werd besloten ze bij hun moeders achter te laten in het Olifantenpaleis van Ayutthaya, waar onderdak wordt geboden aan gedomesticeerde olifanten.

Suikerriet en ananas

De groep staat nu rustig in de brandende zon te wachten tot het water wijkt en verorbert intussen enorme hoeveelheden suikerriet en ananassen die elke dag per boot worden afgeleverd. De volwassen olifanten, waaronder twee mannetjes en een drachtig vrouwtje, kunnen zich in het water nog een beetje koel houden, maar de jonkies durven dat niet omdat ze bang zijn te verdrinken in het twee meter diepe water.

De rest van de kudde bracht zich vorige maand lopend of zwemmend in veiligheid en bevindt zich nu in een hoger gelegen park elders in de stad.

Een filmpje van de NOS over de gestrande olifanten:

Onze eigen ervaring was de eerste keer anders. Wat herten, wilde varkens en natuurlijk apen, maar meer ook niet. Terwijl we nog wel een speciale nachtelijke excursie per auto maakten. Eenmaal zei de gids enthousiast dat ze in de verte de ogen van een tijger zag en dat zou heel zeldzaam zijn. De volgende morgen gingen we te voet terug naar die plek. Geen voetsporen van katachtigen, wel van herten. Kortom de gids had slechts gezegd wat wij graag wilden horen.

Om twee uur komen we bij de Motor Lodge aan. We wandelen naar een waterval en zien onderweg een langstaarteekhoorn. Tussen zes en acht slapen we wat en om acht uur eten we en drinken we Mekong. Om halftien stappen we op de motor, gewapend met een sterke acculamp. We zien verschillende civetkatten, veel herten, maar geen olifanten.

De volgende morgen zijn we al vroeg op pad, halfvijf. Op weg naar Prachinburi zien we wel olifantenpoep, maar niet de producenten. Ook vinden we de stekels van stekelvarkens. We zijn warm, maar echt bevredigend is het niet. Zwarte gibbons zijn er in overvloed. Heel vermakelijk om ze bezig te zien. Van acht tot tien slapen we en daarna maken we een voettocht langs de rivier. Op een gegeven moment stuiten we op een brug van twee dunne boomstammen. Sit loopt er over heen, alsof het een geasfalteerde weg is. Ik durf eigenlijk niet, maar moet wel. Het lukt me. Behalve mooie vlinders, zien we geen beesten. We hebben geen geluk.

Dan ‘s avonds maar weer op de motor. We gaan dezelfde weg als gisteren en warempel, we horen krakende bomen. In de verte moeten olifanten bezig zijn. We zien ze echter niet. Na lang wachten gaan we verder. We hebben ze nu in ieder geval gehoord, dat is al iets. Bij een plaats, enige kilometers verder, waar zout gestrooid is, zijn geen olifanten. We worden wat moedeloos en keren terug. En dan gebeurt het wonder. Op de plaats waar we ze zo-even hoorden, staat nu, op nog geen tien meter afstand, een kolossale olifant. Verderop staan er nog wat met bomen te spelen. Sit houdt zijn motor lopend, omdat hij toch wat beducht is.

Ik stap af en let op de wind, zodat de kolos mij niet ruikt. Iets verder maak ik foto’s. Met flits en dat had ik niet moeten doen. Beter was een foto, uitsluitend bij de meegenomen acculamp, want achteraf blijkt de afdruk volkomen zwart. De afstand was te groot voor een flitsfoto. Jammer. Pas, wanneer twee andere auto’s met luidruchtige Japanners stoppen, trekken de olifanten zich terug. Tevreden gaan we naar het hotel terug, vooral, omdat ik dan nog niet weet, dat de foto’s mislukt zijn (dit verhaal dateert uit de tijd dat foto’s nog afgedrukt werden).

De volgende dag gaan we terug naar Pattaya. Onderweg brengen we een bezoek aan Khao Kieo, de open Zoo. We zien daar wel olifanten, maar dat telt niet, vergeleken met wat we in Khao Jai zagen. Ik maak een mooie foto van een olifant met een poot aan een ketting, omdat hij, volgens een oppasser, gevaarlijk is voor mensen. Door hoog gras zie je die ketting niet. Deze foto zal ik later steeds laten zien, wanneer ik enthousiast over Khao Jai vertel. Niemand heeft in de gaten dat mijn verhaal zich ‘s nachts afspeelt, terwijl de foto overdag gemaakt is.

Ik weet, dat een olifant voor het woon-werkverkeer niet meer zo praktisch is, maar de tocht is adembenemend, bloedstollend. Toeristisch is niet negatief. Ja, als je met Neckermann, in groepsverband op pad gaat en geen enkel initiatief hoeft te nemen. Een reisje langs de Rijn bijvoorbeeld. Of klappen als het Martinairtoestel geland is. Of veertig Japanners met een strooien hoed op en een reisleider met een paraplu. Genoeg hierover.

Om tien uur vertrekken we, Sven uit Noorwegen en ik, per jeep naar een olifantenkamp in de jungle ten zuidwesten van Mae Hong Son. Van de vier aanwezige olifanten staat er één met zijn kop onder een vlondertje. We kunnen per trap op dit drie meter hoge vlondertje komen en vandaar gemakkelijk op de rug van de olifant stappen, waar een bijzonder ongeriefelijk tweepersoons zitbankje is geïnstalleerd. Omdat het de afgelopen dagen zwaar geregend heeft, kunnen we niet de normale anderhalf uur durende tocht maken. Teveel water en te glad. De olifantenjongen, op de nek van het beest gezeten, leidt hem enige honderden meters een bepaalde kant op. Daar beslist de olifant terug te gaan om zijn normale route te lopen, ondanks krachtige protesten van de olifantenjongen. Afdalingen van 45°. Smalle paadjes, die naar opzij schuin aflopen, richting ravijn, waar een onstuimige rivier stroomt. Bergen vol vette, gladde klei.

Een olifant kan zijn poten intrekken, waar dat nodig is. Hij plaatst zijn platte poten precies, waar dit mogelijk is en hij houvast vindt. We schommelen heen en weer, naar links en naar rechts vooral, omdat hij zo nodig de hele weg bamboe moet eten. Ik voel me niet gelukkig, vooral bergafwaarts. Op een gegeven ogenblik stopt het dier op een smal glibberig pad van zestig centimeter breed, schettert met zijn slurf of beter, hij snuift. Hij wil niet verder. Wat zijn baas ook doet, hij vertikt het. Sterker, hij verplaatst zijn voorpoten richting afgrond en, terwijl wij boven het ravijn zweven en doodsangsten uitstaan, weet hij om te draaien. Een eind terug. Zijn drijver stapt af en doet een touw om zijn linkeroor, met een ijzeren pin vastgezet. De olifant vertikt het de juiste richting uit te gaan. Dus maken we een omweg dwars door het oerwoud, een vreselijke helling af. De rest van de route trekt de olifantenjongen hem moeizaam voort. Herhaaldelijk weigert hij. Dan nemen we maar weer een andere weg (geen weg dus). Later horen we, dat er vermoedelijk een gewonde olifant op het originele pad gelopen heeft en als een olifant bloed ruikt van een collegaatje, dan is er gevaar, dus weigert hij dat pad.

Ik moet bekennen, dat ik, toen de olifant draaide en zijn voorpoten een meter lager stonden als zijn achterpoten, werkelijk dacht, dat dit m’n einde zou zijn. Ik doe dit dus nooit meer. Het advies van de Rough Guide is juist. Na een half uur stoppen we op een glooiende berg. De olifant gaat op bevel op zijn knieën en wij mogen eraf. Goddank. Op de begane grond krijg ik weer praatjes. Als de olifant vertrekt, roep ik luid ‘hou’. Dat is olifantentaal voor ‘stop’. De olifant stopt. Ik roep ‘hoe’. Hij gaat weer. Olifantentaal is heel eenvoudig. Eenvoudiger dan Thai.

Op onze wandeling terug komen we in een klein dorpje. De kinderen zijn te arm om vliegers te kopen. Er is trouwens geen vliegerwinkel. Dus worden grote torren gevangen. Die krijgen een touwtje om hun middel en zo hebben de kinderen veel plezier met een levende vlieger. Eén tor wil niet vliegen, dus wordt hij aan oma gegeven. Zij breekt de vleugels eraf en peuzelt hem lekker op.

Overigens horen we, als we terug in ons hotel zijn, van waaruit de tocht werd georganiseerd, dat de normale route de loop van een riviertje volgt. Wel rotsachtig, maar tamelijk vlak. Bij overmatig veel regen, is er een alternatieve route, die grotendeels een autoweg volgt (of althans een kleistrook die voor auto’s berijdbaar is), vlak en breed. In ons geval weigerde de olifant deze laatste route, omdat hij een hekel aan het geluid van auto’s had, dus ging hij terug naar de oorspronkelijke route, maar daar was teveel water, dus moesten we de ernaast liggende bergen op en af. Het was geen gewone tocht.

Volgens Bangkok Post-recensent Ung Ang Talay lijkt het erop alsof de muzikanten bij de opnames voor deze cd meer plezier hebben gehad dan met de vorige twee, want de uitvoering gaat gepaard met frequent opgewonden gebrul en getrompetter.

De olifanten spelen voornamelijk op percussie instrumenten, sommige speciaal voor hen gebouwd, maar soms klinkt door het gedrum en klokkenspel het schel geluid van wat op een harmonika lijkt. In het openingsnummer Invocation krijgen de olifanten ondersteuning van mahout Boonyang Boonthiam, die na een introductie van rinkelende geluiden op één toon een helende riak khwan intoneert. De begeleiding bestaat uit diep klinkend hout en zwaar gestamp; na 6 minuten is de microfoon weer exclusief voor de dieren.

Ook op het tweede en derde nummer, The Last Monsoon of Summer en Gentle Monsoon, komt de mens eraan te pas met rainsticks, die ongeschikt zijn voor de olifantenslurf, zoals op de cd-hoes wordt uitgelegd. Two Rainbows, een nummer van 1 minuut en 35 seconden, is vol heldere, sonore klanken inclusief iets wat klinkt als een blij klein meisjes dat op de achtergrond kwettert. [Een rainstick is een lange, holle buis gedeeltelijk gevuld met kleine steentjes of bonen.]

Het laatste nummer, Monsoon Tempest, begint bescheiden met een solo op een houten instrument dat op een vibrafoon lijkt, wordt daarna energieker met metalen geluiden en eindigt prachtig met uitbundig rinkelend geluid – de storm van de titel voelt dan meer als een warme douche waaruit zonnestralen komen.

Wat de recensent vooral is opgevallen is de maatvastheid van de olifanten. De meeste stukken hebben een strakke goed getimede beat, waardoor ze dacht dat een van de percussionisten wellicht een mens was. Maar desgevraagd zei Richard Lair, een van de twee dirigenten, dat de ritmische precisie volledig toe te schrijven is aan de muzikaliteit van de dieren.

De cd is te bestellen via mulatta.org.

Water Music. Thai Elephant Orchstra, supervised by David Soldier and Richard Lair. Mulatta Records MULO20.

www.dickvanderlugt.nl