De keerzijde van al dat schoons, lijkt de seksindustrie die welig tiert op bijvoorbeeld Walking Street in Pattaya of op Soi Cowboy en Soi Nana in Bangkok. En probeer maar eens een fatsoenlijke massage te krijgen rond de hoofdstedelijke straten Sukhumvit of Silom, waar de masseuse er alles er aan doet in je in staat van opwinding te krijgen. En dat niet alleen voor mannen, zoals zo vaak gedacht. Happy-endings zijn er ook voor vrouwen. Waarom doen de Thaise vrouwen dat? Waarom vernederen ze zichzelf zo?

Het antwoord is tegelijkertijd simpel en onmogelijk complex. Zoals de Thaise samenleving zelf. Het eenvoudige antwoord: Geld. Als je weet dat een Thaise masseuse 100 bath (2,40 euro) verdiend per uur dat ze masseert. De uren dat ze geen klant hebben, krijgen ze niet betaald. Ze zijn dus erg afhankelijk van de fooi die een klant geeft. En om die te maximaliseren zijn ze best bereid om vijf tot tien minuten dat ene lichaamsdeel te masseren waar ze geen opleiding voor hebben genoten. Een klant is dan snel bereid om 500 tot 3000 bath fooi te geven. Ja, daar kunnen ze de huur mee betalen en hun kinderen van melk en gezonde voeding voorzien.

Telkens als je een Thaise gogogirl vraagt waarom ze ’s avonds voor te dikke, lelijke en vooral veel oudere mannen staan te dansen, lepelen ze allemaal hetzelfde verhaal op. Of ze an masse dat zo hebben afgesproken. Ze komen van het Thaise platteland, zijn jong getrouwd en kinderen gekregen. Manlief heeft hun verlaten of zich in een dronken bui doodgereden. In Thailand kennen ze geen verzorgingstehuizen voor bejaarden, de familie zorgt zelf voor pa en ma. En erg vaak zijn in de verhalen van de gogogirls één van deze, soms zelfs beide, ernstig ziek. Sommige dames hebben meer fantasie en dan is een kind van haar broer of zus op sterven na dood. Ze laten je een foto zien om te overtuigen. Mocht uit dezelfde bar de volgende dag een andere dame meenemen, dan is de kans groot dat je dezelfde foto weer krijgt te zien. Hoe je ook doorvraagt, de vrouwen blijven bij hun verhaal. Worden ronduit boos als je hun vertelt dat je ze niet geloofd. Zelfs als je vertelt dat je gisteren van een andere dame eenzelfde soort verhaal te horen hebt gekregen. Eerst proberen ze je nog af te leiden ‘oh, you are butterfly. You like many ladies’. Maar als je daar niet op ingaat, dan is ineens die andere dame een leugenaar. Ze heeft het een keer haar levensverhaal aan haar verteld, omdat ze dacht dat het een vriendin was. Maar nu gebruikt die andere vrouw dat verhaal om ‘farang’ (westerlingen) geld af te troggelen. Het is doortrapt, doorzichtig en briljant tegelijkertijd. Vele mannen zijn er al ingetuind en sturen elke maand honderden euro’s naar Thaise bankrekeningen.

Om het verhaal achter de gogogirl te achterhalen beproef ik mijn geluk in de bar net voorbij de neonverlichte kermis die Soi Nana tegenwoordig is. Waar je aan de toog een biertje kunt krijgen voor een normale prijs. Maar vergis je niet! Ook hier zit je geen minuut alleen. Meteen komen er vrouwen naast je op de kruk zitten. ‘Naughty Ladies’ is zo’n bar waar een 32-jarige Thaise schone van 1.52 hoog met de naam Jackie werkt. Uiteraard is dat haar bijnaam, zoals alle Thai een bijnaam hebben. Haar echte naam wil ze me niet vertellen. Ze heeft namelijk een vriend. Een redelijk rijke vriend zelfs. En die weet niet dat ze dit werk doet.

Maar als ze een rijke vriend heeft… Waarom doet ze dit werk dan? En dan wordt het complex. Die vriend blijkt een zakenman uit Singapore van boven de 50. Hij heeft een vrouw en twee kinderen in die stad. De man heeft daar een groothandel in medicijnen en had plannen om ook in Bangkok een vestiging te openen. Alleen de Thaise wet schrijft voor dat de meerderheid in een Thailand gevestigd bedrijf ook in Thaise handen moet zijn. Dus toen ze een tijdje een liefdesrelatie hadden, stelde hij voor dat op papier Jackie 51 procent van de aandelen zou bezitten en hij de rest. Voor haar werk, ontvangt ze 30-duizend bath (bijna 800 euro) in de maand. Maar dat is niet genoeg voor haar. Haar eigen huis kost 7000 bath per maand, en dan hebben ze samen ook nog een condominium waar ze om de maand samen zijn. Kost nog eens 15.000 bath per maand. Plus nog eens 10.000 voor haar auto. Dan komt ze al 2000 bath te kort per maand te kort, en dan heeft ze nog niet gegeten of kleding kunnen kopen.

Kortom, opnieuw is geld één van de grote drijfveren om dit naast haar gewone ‘9 to 5’ werk te doen. Maar ik vertelde al dat het complex is, en dat betekent dat er meer redenen zijn. Een nieuwe vriend vinden bijvoorbeeld. Deze ‘sponsor’ waarvan ze zegt echt heel veel van te houden, heeft een jaar geleden hersenbloeding gehad. Dat heeft hem veranderd. Hij vertelt haar vaak dat ze maar opzoek moet gaan naar een nieuwe vriend. Tegelijkertijd wil ie niet dat die eventuele nieuwe vriend slaapt in ‘hun’ condominium. Daar komt bij dat het filiaal in Bangkok niet goed draait. De man schrijft ongedekte cheques uit. Een daad waarvoor je in Thailand heel lang naar gevangenis als Baang Kwaan kan worden gezonden. Er lopen al rechtszaken. Jackie hoopt dus via dit werk een nieuwe farang te ontmoeten die voor haar kan gaan zorgen. Een nieuwe ´sponsor´, waar ze later dan echt wel van gaat houden. Want liefde en financiële zekerheid gaan vaak hand in hand in Thailand. Het één kan niet zonder het ander.

In de´ Naughty Ladies´ slaat een man een arm om Jackie’s middel. Ze kijkt om, het is haar klant van vanavond. Ze kijkt naar zijn glas. Driekwart leeg. Ze bestelt onmiddellijk een nieuwe ´Shinga´ voor hem. Zelf zit ze aan de cola. Nuchter moet ze blijven. De cola die ze van de klant krijgt is trouwens ook een verdienste. De bar betaalt haar per glas 40 bath. Jackie is freelance. Dat betekent dat ze geen loon van de bar krijgt, doorgaans zo´n 5000 bath per maand. De klant betaald ´barfine´ als hij een dame mee naar zijn hotel wil nemen. 500 bath. Dat is alleen voor de bar, met de dame moet hij nog zelf onderhandelen en afrekenen. Twee krukken verderop trekt een Britse man van rond de zestig een lange Thaise vrouw tegen zich aan, knijpt twee keer in haar billen, vervolgens gaat de hand naar haar kruis. De eigenaresse van het achterwerk, gilt het uit van schijnbaar plezier. De klant van Jackie, een Fin van 37 die eruitziet als over de 50, kust haar op de schouder en probeert vervolgens haar op de mond te kussen. Ze ontduikt hem behendig, en drukt een kus op de zijkant van zijn lippen. `Controle, daar gaat het om. Ik moet de controle houden, tegelijkertijd moet de man denken dat ie alles in de hand heeft´. De Fin is te dronken om nog maar aan seks te kunnen denken, maar toch is Jackie steeds behoedzaam. Steeds kijkt ze hem vluchtig onderzoekend aan. Is hij wel te vertrouwen? Te vaak heeft ze verhalen van de andere dames in de bar gehoord dat die na de seks zijn geslagen en zonder een cent op straat zijn gezet.

‘Seks’ is de derde reden en minst belangrijkste reden waarom ze dit werk doet. Haar Singaporese vriend heeft na de hersenbloeding een erectiestoornis, maar wil niet aan de Viagra. ‘Ik ben een gezonde meid van 30. Ik wil toch graag minstens één keer per week een goede vrijpartij hebben’. Meteen geeft ze toe dat dit quota zelden gehaald wordt. De mannen zijn vaak te dronken, wat de bedoeling is, of te egoïstisch. ‘Ik heb goddank de keus om dit te kunnen doen. De vrouwen die verderop op een podium staan te dansen hebben dat niet. Die moeten alles nemen wat voorbij komt. Dik, stinkend, oud, het maakt niet uit. Het is geld. Hier kies ik de klant uit, hij niet mij’. Veel mannen die Thaise gogo-bars hangen, beweren dat Thaise vrouwen dit werk doen, omdat ze seks lekker en belangrijk vinden. Jackie schudt hevig haar hoofd. ‘Ik heb altijd veel mannen gehad, dat is mijn levenstijd. Zelfs toen ik dit werk nog niet deed. De meeste Thaise vrouwen beperken zich het liefst tot één man. Tot ernstige vormen van jaloersheid aan toe’.

Ik vraag haar hoe ze zich voelt, als ze weer eens hotelkamer van een klant verlaat om naar huis te gaan? Even kijkt ze me verbaasd aan. Gewoon, het is werk. En soms heeft ze daar lol in en soms is het vervelend. Net als jij als je rond vijf uur het kantoor verlaat.

“Ik ben een prostituee. Door farangs bij voorkeur ‘bargirl’ genoemd. Ik denk dat zoiets meer acceptabel klinkt in westerse oren. Maar voor een vrouw als ik, is dit hetzelfde.”

“Je kunt me kopen voor 2.000 baht. In ruil daarvoor doe ik bijna alles wat je van me vraagt, maar ik kus niet met klanten. Sommige dingen zijn te intiem om met vreemden te doen. Kussen doe je met je vrouw of vriendin, voor seks kan je bij vrouwen zoals ik terecht.”

Miss Bangkok is een realistisch, confronterend en autobiografisch verhaal over een leven in de Thaise prostitutie. Arm en ongeschoold probeert Bua Boonmee te ontsnappen aan een fout huwelijk vol geweld, maar ze eindigt in een Gogobar in Patpong. Daar, in de beruchte hoerenbuurt in Bangkok, is ze overstag gegaan. Ze werd een prostituee in een poging om haar familie te onderhouden. Bua’s verhaal is er één van overleven en moed. Maar ook van misbruik en armoede. Haar levensverhaal en bekentenissen zorgen voor een lach en een traan. Het zal je raken, aan het denken zetten en jouw mening over prostitutie in Thailand voorgoed veranderen.

De bovenstaande tekst is vertaald van de cover van het boek ‘Miss Bangkok – Memoirs of a Thai Prostitute’. Ik heb het boek afgelopen week uitgelezen. Het is inderdaad een indrukwekkend en aangrijpend boek. Voor een aantal lezers van Thailandblog en expats, die in grote lijnen weten hoe de Thaise maatschappij in elkaar zit, zal het misschien minder schokkend zijn.

Veel vrouwen in Thailand hebben hun eigen ‘sad story’. Meestal krijg je niets of niet alles te horen. In Thailand is zwijgen immers veel belangrijker dan praten. Hoe een Thaise prostituee werkelijk tegen haar ‘beroep’ aankijkt blijft meestal verborgen achter het bekende masker. Door uiterlijke vertoon bij de bargirls, zoals veel lachen en vrolijkheid, lijkt het in een eerste oogopslag een schijnbaar acceptabel bestaan. Maar Thai zijn meesters in het verbergen van emoties. Ze aanvaarden hun lot. Het is een belangrijk onderdeel van de Boeddhistische leer. Je huidige leven is namelijk een vervolg op je vorige bestaan. Heb je nu een bedroevend leven dan is dat het resultaat van je slechte daden in je vorige leven. Door in het huidige leven zoveel mogelijk goed te doen kun je in een volgend leven, meer geluk tegemoet zien.

Dit lijkt een medicijn te zijn voor alle ellende. Ze aanvaarden het bijna onmenselijke bestaan met de gedachte dat het ooit beter zal gaan, desnoods in een volgend leven. Misschien verklaart het ook de kracht en doorzettingsvermogen die Thaise vrouwen bezitten.

De keuzes bij ongeschoolde vrouwen in Thailand, meestal van het platteland, worden bepaald door mogelijkheden (of het ontbreken er van) en de omstandigheden. Zo ook bij Bua Boonmee (een pseudoniem om haar werkelijke identiteit niet prijs te geven). Die omstandigheden staan meestal al vast: armoede. Het structurele gebrek aan geld zorgt voor andere excessen zoals gokken, drankmisbruik, prostitutie en huiselijk geweld.

Gooi al deze ellende in een emmer, roer een paar keer en zie daar het levensverhaal van Bua (Lotus in het Thais).

Het boek begint bij haar jeugd op een legerbasis. Haar vader is sergeant-majoor in het Thaise leger. De gokverslaving van haar moeder zorgt voor een breuk in het huwelijk van haar ouders. Vader neemt een Mia Noi in huis en moeder vertrekt met de kinderen, waaronder Bua, naar Bangkok.

Hoewel ze zich in deze moeilijke periode staande houden, zorgt een huwelijk tussen Bua en een Thaise man voor een abrupt einde aan de onbezorgdheid van haar jeugd. Zoals zo vaak in Thailand was er geen sprake van liefde maar van een ‘verstandshuwelijk’, geïnitieerd door haar moeder. De schijnbaar vriendelijke Thaise man veranderde onder invloed van drank in een brute gek die Bua stelselmatig mishandelde. Zelfs een zwangerschap en de geboorte van haar eerste kind maakte daar geen einde aan.

Hierna is haar levensverhaal een aaneenschakeling van tegenslag en verkeerde keuzes. Haar baan als animeermeisje in een Japanse wijk in Bangkok is nog relatief onschuldig. Een welgestelde Japanner neemt haar onder zijn hoede met het idee dat Bua nog maagd is. Een leugen die door Bua in stand wordt gehouden. Met veel geduld probeert hij haar over te halen om zijn minnares te worden. Bua laat deze ‘kans’ aan haar voorbijgaan. Wanneer je het boek leest zul je de ironie van het woord ‘kans’ begrijpen.

Een tweede huwelijk met een Thaise man op wie Bua ditmaal wel verliefd is geworden blijkt al snel een triest vervolg op haar eerste huwelijk. De dronken en werkloze echtgenoot vernedert en mishandeld haar regelmatig. Er worden twee kinderen geboren en omdat deze man ondanks alles wel goed voor de kinderen zorgt, besluit ze niet bij hem weg te gaan en de mishandelingen maar te accepteren.

Omdat er geen inkomen is gaat Bua in Patpong weken bij een Gogo-bar. ‘We sell our bodies purely as a mean of survival.’ Het overleven gaat niet alleen gepaard met het verkopen van haar lichaam, Bua drinkt veel alcohol om te ontsnappen aan de wreedheid van haar bestaan.

Het werken in de bar bestaat uit het entertainen van farang, westerse toeristen. Commissies op drankjes van klanten en seks met farang zorgen voor inkomsten. De bizarre sekswensen en negatieve ervaringen met farang bevestigen de vooroordelen. “Wij zijn slechts objecten, voorwerpen die ze kunnen gebruiken voor hun eigen plezier”. De mamasan waarschuwt Bua keer op keer niet verliefd te worden op een farang. “Ze liegen en bedriegen.”

Bua besluit haar autobiografie met het uitspreken van angst. Bang voor haar uitzichtloze en onzekere toekomst. Ze is weldra te oud voor de bar. Alternatieven zijn er niet. Haar enige reddingsboei is een rijke farang die voor haar en de kinderen wil zorgen. Ze kan dan bij haar gewelddadige echtgenote weg. Maar net zoals Bua zijn er duizenden andere Thaise vrouwen ook op zoek naar diezelfde farang.

Het boek is Engelstalig maar prima te volgen. Het is bijna verplichte kost voor iedereen die interesse heeft om in de keuken van de harde Thaise maatschappij te kijken. Het verhaal van Bua staat synoniem voor vele Thaise vrouwen in de seksindustrie. Het vrolijk ogende meisje aan de bar draagt een aantal geheimen met zich mee. Dat zijn diepe wonden die nooit volledig zullen helen.

Pattaya Bargirls Report

Thailandblog neemt dit keer een populair e-book in PDF-formaat onder de loep; Pattaya Bar Girls Report (Engelstalig). Wij hebben het voor jou gelezen en bespreken in dit artikel de plussen en de minnen van dit boek.

Doelgroep
Alvorens we het boek bespreken even een korte toelichting. Dit e-book is niet bedoeld voor de gemiddelde toerist die wel eens wat achtergrondinformatie wil over het wilde nachtleven van Pattaya. Het is duidelijk geschreven voor mannen die zich vol overgave storten in het uitgaansleven van Pattaya, met als doel om vooral zo veel mogelijk ‘horizontaal’ plezier te beleven. Eventueel gevolgd door een relatie met een Pattaya Bargirl of een Thaise vrouw.
Mocht je niet in dit soort informatie geïnteresseerd zijn, dan adviseer ik je om verder geen tijd aan deze recensie te besteden en vanzelfsprekend het e-book niet te kopen.  

De auteur
Bill Williams de auteur van het e-book is een Australiër die ruim 16 jaar in Thailand woont. Hij spreekt Thais en heeft zes relaties achter de rug met Thaise dames. Drie daarvan met bargirls en drie met niet-bargirls. Zelf beschrijft hij zijn leven in Pattaya, als een soort emotionele achtbaan met pieken en dalen. Letterlijk zegt hij: “ik ben hier bedrogen, beroofd (niets ernstigs), voorgelogen, maar ook behandeld als een vorst!”  

Ervaringsdeskundige
Naar zijn zeggen is hij in staat geweest, mede omdat hij de Thaise taal machtig is, om de afgelopen jaren veel nuttige informatie te achterhalen over de Thaise barmeisjes en hun werkgevers. Het e-book van 90 pagina’s heeft hij geschreven om mannen in de leeftijd van 18 tot 85 jaar te helpen en er voor te zorgen dat het nachtleven van Pattaya uitgroeit tot een onvergetelijk avontuur.  

Misstappen, oplichting en teleurstelling
Bill heeft ook een waarschuwing voor zijn lezers, eigenlijk is Pattaya Bar Girls Report een soort van gebruiksaanwijzing voor bargirls. Het kan veel teleurstellingen voorkomen. Ook is de auteur er van overtuigd dat je meer uit je vakantie of verblijf in Pattaya kan halen door zijn boekwerk te lezen.   

cover-bar-girls-report

Over het e-book
Het boek is niet verkrijgbaar in de boekhandel. Je kan het online kopen en  je krijgt dan een link toegezonden, waarmee je een PDF kunt downloaden. De prijs is 37 dollar (25 euro) en moet betaald worden met Paypal. Je krijgt uiteindelijk een PDF met 90 pagina’s tekst.

Het e-book ziet netjes en verzorgt uit. Een klikbare index, foto’s en een goed leesbaar lettertype. Het geheel is opgefleurd met foto’s. Je krijgt niet direct het gevoel bekocht te zijn. Al met al vind ik het wel prijzig omdat je eigenlijk alleen maar 90 A-4tjes krijgt met tekst, niet in een gebonden vorm. Voor 25 euro koop je in de boekhandel toch wel wat meer, maar goed.  

Over de inhoud
Bill zegt dat je in zijn boekwerk 115 belangrijke zaken kunt lezen die je moet weten voor je aankomt in de “party stad” Pattaya. Wel, dat moet dan blijken, dus ben ik gaan lezen. 

Het boek begint vrij algemeen en breed. In het begin zijn het wat “open deuren” en vooral veel informatie voor nieuwelingen. Gevolgd door uitleg over de gebruikte termen en de verschillende locaties voor vermaak. Iets wat je overigens op meerdere website kan lezen. 

Daarna wordt het wat specifieker. Het gaat o.a. over:
- Prijzen.
- Onderhandelingstactieken.
- Hoe weet je zeker dat je ook krijgt wat je wilt.
- Hoe krijg je meer voor hetzelfde geld.
- Het belang van “saving face” voor Thaise bargirls.
- Cultuuraspecten die van belang zijn in het barleven.
- Bekende valkuilen.
- Enz.  

Pattaya-Gogogirls

Ook komt zijn befaamde L.A.P.T.O.P. methode aan bod. L.A.P.T.O.P. staat voor: Liase About Preferences Tip On Performance. Vrij vertaald betekent het, onderhandel over wat je precies wilt en beloon haar als je dat ook krijgt (of wanneer je meer krijgt dan verwacht).  

Omdat het allemaal vrij specifieke informatie is en uitsluitend voor volwassenen, ga ik niet verder in op de inhoud.  

Wat vindt Thailandblog.nl van het e-book
Het valt op dat Bill verstand heeft van online verkooptechnieken, zijn website bestaat uit een zogenaamde ‘salesletter’ die veel in Engelstalige landen wordt gebruikt. Compleet met testimonials en andere marketingtechnieken, het lijkt een beetje op een ‘Tell Sell’ reclamespotje. Persoonlijk word ik altijd argwanend als men voor deze ‘stijl’ kiest.  

Het is zeker wel een handig naslagwerk en ik heb een aantal zaken gelezen die ik niet wist. Maar misschien moet ik daar ook wel blij om zijn.
Als je behoort tot de doelgroep, de Pattaya liefhebber die daar volledig uit zijn bol wil gaan, dan heeft het boek zeker meerwaarde. Als je de tips van Bill in de praktijk brengt zal je wellicht meer uit je verblijf halen en links en rechts ook wat geld besparen.  

Plus +

• Prima lay-out
• Goed leesbaar
• Kennis en ervaring uit de praktijk
• Handige en zinvolle tips voor de doelgroep

Min -

• Vrij duur
• Alleen geschikt voor de doelgroep
• Een deel van de informatie is gratis beschikbaar op internet
• Engelstalig
• Bevestigd het beeld van Pattaya als lustoord  

Op deze website staat nog meer Engelstalige informatie en kan je het E-book Pattaya Bar Girls Report, bestellen. 

. 

.

Na vijf jaar was ik weer terug in Pattaya en zag ik dat de ingang van Walking Street veranderd was. Een megascherm

walking-street-pattaya

met commercials siert nu de “toegangspoort” tot de bekendste straat in Thailand. Ook hier doet het digitijdperk zijn intrede.

Pattaya leeft, elke minuut van de dag
Er is geen plek in Thailand waar je zo uit je dak kan gaan en het nachtleven zo bruist als in Pattaya. Daarnaast leeft Pattaya elke minuut van de dag. Het is bijna onmogelijk om je te vervelen in Pattaya. Het bijzondere is ook dat je in Pattaya vrijwel alles op loopafstand kan vinden. Als je een hotel kiest die centraal ligt heb je alles binnen handbereik.
En Bangkok dan, hoor ik je denken. Ja, Bangkok heeft ook veel te bieden maar is te groot en daardoor ligt alles nogal verspreid. Het verkeer is een groot drama. Een ander probleem is dat je in Bangkok een gasmaker moet dragen wil je niet erg jong sterven aan een longziekte.

Een uitvergroting van de bekende clichés
Natuurlijk gelden voor Pattaya ook alle vooroordelen en clichés die buitenstaanders er graag opplakken: een stad vol hoeren en hoerenlopers. Het vervelende van clichés is dat het vaak wel de waarheid is. Maar je kunt ook wat verder kijken dan je neus lang is. Amsterdam heeft ook meer te bieden dan de Wallen en de coffeeshops.

Pattaya-Thailand

Persoonlijke voorkeuren
De keuze van je bestemming in Thailand hangt natuurlijk nauw samen met welk doel je naar Thailand gaat en je persoonlijke voorkeuren. Zelf ben ik een liefhebber van mooie brede en niet te drukke stranden. Echter geen totaal verlaten strand want het oog wil ook wat. Het nachtleven moet tevens wat te bieden hebben, ook daarvoor ga je naar Thailand, althans ik wel. Koh Samui sluit daarom voor een belangrijk deel aan bij mijn wensen. Alleen het nachtleven op Samui kan absoluut niet in de schaduw staan van Pattaya.

Waarom zou je naar Pattaya moeten gaan?
Om deze vraag te beantwoorden ontkom je er niet aan om een opsomming te geven van de mooie verhaaltjes die op iedere website van een Thailand touroperator staan. Maar ik geef hier mijn eigen mening, dus kijk maar wat je er mee doet.

• Laten we eens beginnen met het (openbaar) vervoer. Nergens in Thailand is het zo goed geregeld als in Pattaya. De Songtaew (open taxi’s) die ook wel bahtbussen genoemd worden, brengen je voor 20 baht (een Thai betaald de helft) overal naar toe. In Pattaya hoef je nooit lang te wachten want er rijden er genoeg, dat verschilt nogal met andere plaatsen in Thailand.
• Pattaya heeft een keur aan toprestaurants. Seafood, Thais, Europees, Oosters, kortom iedere internationale
  

  Songtaew-Pattaya

  keuken is er vertegenwoordigd.

• Live Music, overal in Pattaya vindt je uistekende livebands die een goed stukje muziek ten gehore brengen. De Engelse uitspraak blijft lastig overigens, het lukt me meestal niet om een glimlach te onderdrukken.
• Shopping mogelijkheden. The Big market, Naklua sunday Market, South Pattaya market, Mike shopping Mall, Royal Garden Plaza en natuurlijk het nieuwe Central Festival. Ik was werkelijk onder indruk van Central Festival, die zich kan meten met alle grote shoppingmalls in Bangkok.
• Golfbanen. Ik ben zelf geen verwoed golfer maar in de omgeving van Pattaya vindt je de mooiste golfcourses.
• Jomtien Beach staat bekend om haar enorme watersportmogelijkheden. Alles wat maar op het water mogelijk is kan je daar beleven.
• Beach Road heeft een prachtige langgerekte boulevard waar je heerlijk kunt slenteren.
• Pattaya staat bol van de evenementen op het gebied van sport, goede doelen en entertainment.
• Aantrekkelijk voor expats. Een Condo huren of kopen? In Pattaya of Jomtien heb je een ruime keuze en betaalbare prijzen. Er zijn daarnaast goede medische voorzieningen en voldoende festiviteiten voor expats.
• Schone straten. Het zwerfvuil is grotendeels weg en Pattaya ziet er voor Thaise begrippen erg schoon uit.
• Entertainment voor volwassenen. Met 1.000 Gogobars, beerbars en andere vormen van plezier, is Pattaya uniek in de wereld. De één vindt dit prachtig de ander walgt er van. Toch is Pattaya de absolute nummer 1. als het gaat om dit soort vermaak.

Waarom zou je niet naar Pattaya moeten gaan?
Ook hier weer mijn persoonlijke mening. De één houdt van witbrood en de ander van bruinbrood. Waarom? Een

Goede-doelen-Pattaya

kwestie van smaak lijkt me? Dus de onderstaande opsomming geldt voor mij en wellicht niet voor jou.

• Het strand van Pattaya is niet mooi. Te smal en te veel strandstoelen naast elkaar, een beetje benauwt allemaal. Jomtien heeft een mooier strand maar daar wordt je soms gek van het lawaai van de waterscooters.
• Criminaliteit, als normale toerist zal je er weinig last van hebben maar Pattaya heeft wel een reputatie op dat gebied.
• Tja, de hoeveelheid Russen is me opgevallen evenals veel mannen uit moslimlanden. Wat in eigen land niet kan, mag in Pattaya wel. Dus….
• Oververtegenwoordiging van ouderen. Nu ben ik zelf ook geen 35 meer, maar op andere plaatsen in Thailand kom je toch meer jonge gezinnen, backpackers en stelletjes tegen.
• Pattaya is wat onpersoonlijker, men is wat meer op zichzelf. Dat zal zeker ook met de bevolkingssamenstelling te maken hebben. Hierdoor leg je niet zo gemakkelijk contacten met andere farang.

Tijdens mijn ontbijt bij Beergarden hoorde ik een tafel verder Nederlands praten. Een echtpaar van midden 50 zat een kopje koffie te drinken. We raakten in gesprek en ik vroeg wat zij nu vonden van het nachtelijke vertier waar Pattaya zo beroemd (berucht) om is? Och, was het antwoord, “Als je naar Pattaya gaat, dan weet je dat”.

Wel, een dergelijke instelling kan ik wel waarderen. Als je naar Pattaya gaat moet je Pattaya maar accepteren zoals het is en anders vooral wegblijven.

.

taxi-bangkok

vriendin pakt mijn reserveringsformulier belt het hotel en geeft haar mobiel aan de taxichauffeur. Een brede grijns is het gevolg. Toch fijn dat we naar de juiste plek rijden. Na een lange vlucht in de benen wil je graag naar je hotel om je koffer te droppen en een douche is ook geen overbodige luxe.

Inchecken gaat op zijn Thais, veel mensen achter de balie, die vooral toekijken. Ondanks mijn reservering kan de lieftallige hotelmedewerkster mijn naam niet vinden in de computer. Na hulp van een collega en veel vriendelijke glimlachen, lukt het wel en krijgen we de keycard.

Het hotel is vrij nieuw en ziet er daardoor wel mooi uit. Mijn vriendin is in haar nopjes. Een flatscreen aan het voeteinde van het bed is voor een Thai het toppunt van luxe. Binnen een minuut na binnenkomst staat de TV aan. Altijd te hard overigens. Wat is dat toch met die Thai, zijn ze structureel doof? Nee, dat is Sanuk. Hoe harder de TV of de muziek hoe leuker het feestje. Ook moet de TV de hele dag aan staan of er nu iemand kijkt of niet dat doet er niet toe.

Een douche is voor de gemiddelde Thai uit Isaan een ongekende luxe. Zo vroeg ze me een keer, toen we in een hotel in Saraburi sliepen, of er ook warm water uit de douchekraan kwam. In Isaan slaapt vrijwel iedereen op de grond, dus een hotelbed is ook wel comfortabel.

De presentjes worden tevoorschijn gehaald en de cadeautjes worden uitgewisseld, Sinterklaas is er niets bij. Als het geel is en het glimt dan is het altijd goed. Thai hebben het liefst gouden ringen, armbanden en colliers. Kan je in geval van nood even naar de pandjesbaas rennen en heb je weer wat geld voor een paar flessen Mekhong. Het feit dat ze hun spaargeld om de nek hangen geeft ook aan dat ze niet veel vertrouwen hebben in de waarde van de baht.

Hoewel het niet geel is en ook niet glimt (zuinige Hollander die ik ben) is ze toch erg blij met de cadeautjes.

eetstalletje

Tijd om wat te eten. Dat is ook iets opmerkelijks, de eetcultuur in Thailand. Thai zijn de hele dag met eten bezig. Ze kopen het in, ze bereiden het, of ze denken er aan. Ook praten ze er de hele dag over. Ik ben een keer met haar naar het Zeeaquarium geweest onderin het winkelcentrum Siam Paragon in Bangkok. Zag ze dikke kreeften en andere lekkernijen, levend achter glas. “I like seafood, Peter” en ze moest drie keer slikken om het water in haar mond weg te krijgen. Het liefst had ze er één aangewezen en in laten pakken. Een ware marteling zo’n zeeaquarium voor de Thai.

Alleen over eten in Thailand kan je al een blog volschrijven. Ook de meest bijzondere eetstalletjes kom je tegen. Ik heb zelfs al een fiets gezien met een werkende barbecue op de bagagedrager. Het aantal eetstalletjes gaat het menselijke brein zowat te boven. Vraag jezelf af hoe groot het heelal is, van ongeveer dezelfde orde is de vraag hoeveel eetstalletjes er in Thailand zijn. Omstreeks het middaguur verschijnen ze uit het niets en worden ze in rap tempo opgebouwd aan de straatkant. In Nederland heb je al 71 vergunningen nodig om drie minuten stil te staan langs de weg. Ik denk zelfs dat de politie in ons land graag een bekeuring zou uitschrijven indien twee kinderen van acht jaar wat restanten speelgoed proberen te verkopen op een kleedje voor het huis. Maar in Thailand mag je de hele straat volbouwen zolang het verkeer er maar een beetje door kan.

Nog even over dat eten. Waar laten ze het in vredesnaam? Mijn vriendin weegt 50 kg en ik 87 kg. Toch eet ze ruim twee keer zoveel. Het lijkt ook alsof ze er niet dik van worden. Sonja Bakker wordt hier in ieder geval niet rijk en ze vreten ook nog eens haar totale weekmenu in één dag op.

Als we het hotel uitlopen richting Nana Plaza vermengd de geur van de honderden eetstalletjes zich met, rioollucht, uitlaatgassen en andere oriëntaalse geuren. Met als gevolg een weeïge en typische geur die ook direct een associatie oproept met Bangkok. Ze kijkt om zich heen of ze ergens Som Tam kan bestellen, ja ze komt uit Isaan dus dan weet je het wel. Som Tam is voor een Thai uit Isaan hetzelfde als patat frites voor een Belg. Een eerste levensbehoefte. Er is van alles te krijgen gefrituurde sprinkhanen, waterkevers en wormen maar geen Som Tam.

Het eetstalletje waar je de keuze hebt uit vele soorten insecten, heeft een bordje hangen aan de kar. “No pictures please!”. De Thaise dame die de insecten verkoopt wordt natuurlijk helemaal krankjorum van al die farang die een foto maken en vervolgens niets kopen.

Ik heb ergens gelezen dat de gefrituurde sprinkhanen zoveel bestrijdingsmiddelen bevatten dat je er een chemische oorlog mee zou winnen.
Een dagje Bangkok met al die smog is al genoeg gif, dus ik sla de sprinkhanen maar over.

We gaan een restaurantje binnen en bestellen wat van de kaart. Ze babbelt wat in het Thais met de serveerster. Hoewel ik er geen woord van versta, denk ik het gespreksonderwerp wel te weten. Er komen hier veel toeristen dus het eten is aangepast aan onze smaak en wensen. Niet te pittig dus. Ik denk dat zij wat extra chilipepertjes heeft besteld. Ook zoiets. Het moet zo pittig zijn dat je maagwand geïrriteerd raakt. Als het niet pittig is, is het niet goed. Ze heeft al last van haar maag, zoals zoveel Thai overigens, maar dat mag de pret niet drukken. Gewoon net doen of je gek bent, en de volgende maaltijd nog meer chilipeper er in. Ze hebben hun eigen logica, de Thai.

Na het eten is het tijd voor meer Sanuk. Ze wil graag even Nana Plaza bekijken. Mijn vriendin is geen “bargirl”. Dat

nana-plaza

betekent dat ze geen tatoeages heeft, geen piercings, niet rookt, niet op hoge hakken loopt, ze mij niet onder tafel zuipt en ik van haar win met poolbiljart. Het “Red light district” heeft een behoorlijke aantrekkingkracht op toeristen, maar ook op haar dus. Ze wil het wel eens van dichtbij zien. Boven bij Nana Plaza heb je de Gogobars. Ze kijkt haar ogen uit, althans dat hoop ik van harte, anders moet ik mijn beeld van haar wat bijstellen.

Beneden aangekomen zijn wat barretjes, we schuiven aan om wat te drinken. Bier lust ze niet maar een glas met half Sprite half bier lust ze wel. De wat ouderen onder ons kennen het aldus ontstane drankje als “Shandy”, zoet bier dus. Niet te zuipen. Soms als ze nog wat Sprite in het flesje heeft denkt ze mij een plezier te doen en kiept ze wat in mijn bier. Gadverdamme wat goor!

Echte bierdrinkers zijn het niet, die Thai. Ik overigens ook niet, want een wijntje vind ik eigenlijk lekkerder. Maar in de verzengende hitte is een koud biertje wel een traktatie. Ik heb ook wel eens met wat mannelijke familieleden van haar een biertje gedronken tijdens het eten. Dat betekent dus geen schuim en continu lauw bier drinken. Als je geen lauw bier wilt gooien ze ijsklontjes in je bier. Ja, echt waar! Je hebt dus de keus uit lauw bier of ijsklontjes in je bier. Ze hebben in Isaan meestal geen koelkast in huis. Dus binnen ‘no time’ is het koele biertje uit de plaatselijke winkel veranderd in een lauwe zooi. Vervolgens slepen ze wel zakken met ijsblokjes mee voor in de limonade of het bier. Dat je de flesjes ook tussen het ijs kan leggen heeft nog niemand bedacht.

Ze springt van haar kruk om even naar het toilet te gaan. Tja, en dan weet je het wel, een farang alleen aan de bar in Nana Plaza. Binnen een paar seconden krijg ik net zoveel aandacht van de aanwezige Thaise dames als Brad Pit tijdens zijn jaarlijkse fanclubdag. Vreemd denk ik dan, ze zien toch dat ik met haar ben. Wat verwachten ze van mij, dat ik haar even aan de kant zet of zo? Na een paar maanden in de bar gewerkt te hebben verdwijnt al je fatsoen als sneeuw voor de zon, moet ik maar concluderen. Hoewel ik geen erelid van de EO ben, voelt het toch wat ongemakkelijk aan en ben ik blij dat ze weer terug komt lopen.

Ik houd maar wijselijk mijn mond over de affectie van haar landgenoten richting mijn persoon. Omdat ik er helaas niet exact zo uitzie als Brad Pit zal de aandacht vooral gericht zijn geweest op mijn zwartlederen portemonnee vol kleurige biljetten met de afbeelding van Koning Bhumibol er op.

Tevens wil ik enig gedoe vermijden, want als ik er nog wat clichés tegenaan mag gooien, jaloers dat ze zijn! Ongelofelijk! Een paar seconden te lang naar een andere dame kijken en je kunt een reactie verwachten. “You are butterfly man” een zinnetje die de meeste Thai wel uit hun hoofd kennen.

Hoeren, snoeren en vreemdgaan behoren naast eten en drinken, tot de favoriete hobby’s van de Thai. De Thaise mannen in dit geval. In Nederland scheppen wij graag op over drie keer per jaar op vakantie gaan. De Thaise man schept op over de drie verschillende vrouwen, buiten zijn echtgenote om, die tot zijn harem behoren. Hoe meer je buiten de deur neukt hoe meer status je hebt. Welkom in Thailand.

Voor de moraalridders die met het vingertje wijzen naar de sekstoeristen, jammer maar helaas. Het sekstoerisme beslaat nog geen vijf procent van de totale prostitutie in Thailand. Thaise mannen, van hoog tot laag, gaan net zo makkelijk naar het bordeel als wij naar de supermarkt. Iedereen weet het en iedereen doet het.

Mia-Noi

Een alternatief voor het bordeel is een Mia Noi (letterlijk: tweede of mindere vrouw). Een minnares dus. Het aantal bijvrouwen is ook weer bepalend voor je status. Hoe meer, hoe beter zou je kunnen zeggen. Dat zit hem in het feit dat een Thaise man een Mia Noi ook moet onderhouden. De Mia Noi krijgt voor haar diensten geld om van te leven en op zijn tijd wat cadeautjes (geel en glimmend). Ook hier weer de Thaise logica. Heb jij meerdere Mia Noi, dan heb je ook veel geld. Dus status!

Mooi land dat Thailand, flink vreemdgaan en als beloning respect en status. Ik kan me wel voorstellen dat veel expats er graag willen wonen. Het klinkt als het paradijs.

Het bijzondere is dat dit veelal ook gebeurt met instemming en toestemming van de echtgenote. Soms trekt de Mia Noi gewoon bij de familie in. Gezellig met z’n allen in één huis. Voorwaarde is wel dat de Mia Noi niet ten koste gaat van het huishoudbudget van Ma. Als Mama op z’n tijd ook cadeautjes krijgt (ja hoor, graag geel en glimmend) dan knijpt ze een oogje toe. Ze gunt manlief zijn pleziertjes als zij er maar niet (financieel) onder hoeft te lijden.

Mocht Pa het in zijn botte kop halen om teveel achter zijn mannelijkheid aan te lopen en dit ten koste zou gaan van Ma, dan zijn de rapen pas echt gaar!

Vreemd gaan zonder toestemming of stiekem er een paar vriendinnetjes er op na houden kan verstrekkende gevolgen hebben. Thaise vrouwen hebben daarvoor de ultieme straf bedacht. Namelijk, je pik er af snijden! Jawel, geen halve maatregelen in het ‘Land van de Glimlach’.

Bijna dagelijks staan de nieuwsberichten hierover in het plaatselijke sufferdje. Man gaat vreemd, vrouw komt er achter. Gooit een slaapmiddel in zijn lauwe bier en als hij lekker ligt de dutten, haalt zij het mes tevoorschijn waar dezelfde middag nog een kip mee is onthoofd. Tjak, tjak, tjak en het mannetje gaat niet meer vreemd. Rigoureus maar wel doeltreffend.

Het komt zelfs zo vaak voor in Thailand dat Thaise artsen een wereldwijde reputatie hebben opgebouwd in het weer succesvol aannaaien (raar woord in dit geval) van afgehakte piemels. Omdat Thaise vrouwen ook de krant lezen en niet van half werk houden, hebben ze daar wat op gevonden. Het afgehakt lid gaat hopsakee, de WC in. En als je weet hoe een Thais hurktoilet in elkaar zit, zal je begrijpen dat je dan niet even op zoek gaat naar je afgehakte piemel.

Vaak gaat het ook mis en bloed de man dood. Het is zaak om snel naar het ziekenhuis te rijden. Gezien het feit dat het zo vaak voorkomt verwacht ik dat ze er een aparte poli voor hebben. Wilt u de bordjes volgen naar de ‘afgehakte lullen poli’ en aldaar een nummertje trekken, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen. Wel ‘lullig’ als er dan net zeven mannen voor je zijn.

Voor de sensatiezoekers onder ons heb ik nog snel even een berichtje opgezocht. Deze arme stakker ging niet vreemd. Maar kwam dronken thuis (dat schijnt daar ook wel eens voor te komen) sloeg zijn vrouw en eiste seks van haar. Nu zijn Thaise vrouwen niet voor de poes en dat heeft hij geweten. Wil je weten hoe het afliep, lees dan verder in Thailandtip (Duits online magazine)

Dus mocht je ruzie krijgen met je Thaise vriendin en dreigt ze je jongeheer er af te snijden, laat dan je koffers staan pak je paspoort en neem het eerste beste vliegtuig richting Europa.

Tot zover deel 2. van Khun Peter goes Thailand.

Sawatdee Khap

De fascinatie voor Thaise vrouwen
De schrijver vraagt zich af hoe het toch kan dat steeds weer duizenden mannen als een blok vallen voor de charme van de lieftallige Thaise schatjes die meestal werkzaam zijn in de seksindustrie.
Maar de mannen die totaal verblind in het web van de manipulerende Thaise hoertjes terechtkomen, voldoen niet aan

Thaise-schatjes

het stereotype beeld die daarover heerst. In dit geval betreft het niet alleen dikke oude kalende mannen of getatoeëerde en laaggeschoolde hopeloze gevallen. Nee, ook uiterst succesvolle bestuurders van multinationals, directeuren, advocaten, juristen en zakenmensen raken in de ban van de frêle popjes met glanzend zwarte haren en betoverend bruine ogen. De vrolijke charme, liefdevolle toewijding en ongecompliceerde seks lijken succesvolle ingrediënten om vrijwel iedere westerse man het hoofd op hol te brengen. De subtitel van het boek dekt prima de lading: ‘Handel in illusies in het Land van de Glimlach’.

Alles draait om money, money en money
Charles schept een beeld van berekenende Thaise schatjes die exact weten hoe ze een farang voor zich moeten winnen. Liefde, zorg en overgave worden heel geraffineerd ingezet om het ultieme doel te bereiken: geld. En het liefst veel geld. De Thaise schatjes in het boek komen naar voren als keiharde zakenvrouwen die nergens voor terugdeinzen om hun doel te bereiken. De naar aandacht, liefde en seks hunkerende mannen, worden door leugens, zwendel, geënsceneerde ongelukken en zelfs moord deskundig ontdaan van vele euro’s en dollars.

Wie is het slachtoffer van wie?
Swietert wil de lezer ook inzicht geven op de vraag of de Thaise schatjes werkelijk gehaaide hoeren zijn of toch ook slachtoffers van armoede en onderdrukking? Dat laatste is het beeld wat vrijwel altijd geschetst wordt door buitenstaanders, maar totaal niet van toepassing is op de situatie in Thailand. Veel jonge Thaise vrouwen uit Isaan zien de prostitutie als een prima alternatief om met minimale inspanningen redelijk wat geld te verdienen en vinden het werk daarentegen ook nog leuk en acceptabel.

Samenvatting van het boek ‘Thaise schatjes’
De eerste pagina’s van het boek zijn bedoeld als een waarschuwing, met als doel de lezer duidelijk te maken dat de cultuurverschillen in combinatie met het sekstoerisme vaak tot grote problemen leiden tussen farang en Thaise vrouwen. Mannen uit alle lagen en standen worden verliefd op een Thaise en komen berooid tot de conclusie dat ze wel erg naïef geweest zijn. De meest gehoorde verklaring is dan: “Ik dacht dat mijn vriendin anders was”.

Het boek kent een aantal verhaallijnen en meerdere hoofdpersonages. Een daarvan is Luc de Bruin, een directeur van de Thaise vestiging van een internationaal chemieconcern. Samen met zijn juridisch adviseur Harry Vogels gaat hij een avondje stappen in Patpong in Bangkok. In een Gogobar leert hij Fon kennen een betoverend mooi Thais meisje uit Isaan. Zijn gezin is nog In Nederland en komen na een aantal maanden over naar Thailand. Luc besluit voor dat het zover is, nog even de bloemetjes buiten te zetten en wordt verliefd op het barmeisje Fon.
De andere verhaallijnen gaan over Rob Bruning een big shot uit de Nederlandse reclamewereld, Dick van Vliet een Nederlandse freelance journalist die permanent in Bangkok woont en Fred Simons een topmanager uit de wereld van supermarkten.

Alle hoofdpersonen in het boek raken verstrikt in het web van mooie en sluwe Thaise vrouwen. In alle gevallen lijdt het tot persoonlijke drama’s, ontslag, ontwrichte gezinnen, echtscheidingen, faillissementen en het verlies van veel geld.

Wat vond Thailandblog van het boek ‘Thaise schatjes’
De journalistieke achtergrond van de schrijver komen goed tot uiting in het boek. Het verhaal is goed opgebouwd en sommige achtergronden worden belicht. De verschillende verhaallijnen zorgen er voor dat het boek niet te voorspelbaar is. De schrijver is zelfs in staat gebleken om er een meestal boeiend en soms spannend verhaal van te maken.

Het beeld wat Charles neerzet van de Thaise vrouwen is niet erg positief. Alle hoofdpersonen in het boek worden, zonder uitzondering, slachtoffer van list en bedrog. Kennelijk is hij zo onder de indruk geraakt van het leed wat hij in zeven jaar Thailand heeft meegemaakt, dat het lijkt dat er geen nuance meer mogelijk is. Natuurlijk zijn er ook Thai – Farang relaties die wel geslaagd zijn. Maar door uitersten te beschrijven wordt het boek ook commercieel interessanter, het leed van een ander leest immers altijd zo lekker weg. Kijk maar eens naar de hoge verkoopcijfers van de roddelbladen. Het neigt dan ook een beetje naar een sensatieverhaal.

Hoewel het een vrij eenzijdige beschrijving is van Thaise vrouwen en hun mannelijk slachtoffers, raakt hij wel de kern van een bekend fenomeen. Namelijk de mystiek die om Thaise vrouwen hangt en het gemak waarmee ze in staat zijn om westerse mannen te manipuleren.
Voor de volledigheid was het interessant geweest als Charles ook de aspecten uit de Thaise cultuur had beschreven, die er de oorzaak van zijn dat Thaise vrouwen zo bedreven zijn in het liegen en bedriegen. Een voorbeeld daarvan is dat de Thaise cultuur er op gestoeld is om conflicten te vermijden. Om dagelijkse conflicten uit de weg te gaan wordt je min of meer wel gedwongen om te liegen of te manipuleren, Thai zijn er dan ook erg bedreven in.

Handel in ilussie
Wie zich verdiept in de Thaise cultuur zal ook begrijpen waarom een farang met open ogen in de val trapt. De Thaise cultuur en gewoontes zijn vaak het tegenovergestelde van wat wij gewend zijn. Dit schept een dermate verwarend beeld dat het voor een farang moeilijk te begrijpen valt.
Zo kan een Thaise vrouw zich voor honderd procent geven en de indruk wekken dat ze echt van je houdt. Een belangrijke reden waarom Thaise bargirls zo populair zijn. Maar er is meestal geen sprake van onvoorwaardelijke liefde. Een bekende uitspraak is dan ook: “Een relatie met een Thaise bargirl is als kijken naar een show van Hans Klok. Je weet dat je bedonderd wordt, alleen niet hoe”.

Een relatie op basis van gelijkwaardigheid werkt vaak het best. Bij een Thai – Farang relatie is die gelijkwaardigheid er meestal niet. Voor een Thaise vrouw zijn status en geld ook belangrijke motieven om een relatie met een farang aan te gaan.

Een farang is een prima investering met een hoog rendement. Ervaringen uit het verleden bieden in dit geval wel garantie……

Plus +

• waargebeurde verhalen
• meerdere verhaallijnen en hoofdpersonen
• een waarschuwing voor te naïeve farang
• leuk en de moeite waard om te lezen

Min -

• doet soms wat sensatieachtig aan
• eenzijdig beeld van Thaise vrouwen
• wat meer diepgang richting cultuur had niet mistaan

Bestel ‘Thaise schatjes’ bij Bol.com

Thaise schatjes
Schwietert, C.

Meer boeken over Thailand

Nachtleven-in-Pattaya

De geschiedenis van Pattaya
Van een klein vissersdorpje aan de Golf van Thailand, groeide Pattaya een halve eeuw geleden uit tot een rustige badplaats waar in de weekenden de welgestelde Thai uit Bangkok naar toe gingen om te recreëren.

Maar Pattaya veranderde in rap tempo toen het in de jaren ’60 ontdekt werd door Amerikaanse militairen. De soldaten die tijdens de Vietnamoorlog gelegerd waren op de U Ta Pao luchtmachtbasis in de provincie Rayong, ontdekten Pattaya en brachten er de verlofdagen door. Met de komst van de militairen die naast zon en strand ook op zoek waren naar een ander soort entertainment, veranderde het aanzicht van Pattaya snel. De Thai waren gek op de Amerikaanse dollars en begonnen met het bouwen van hotels, restaurantjes, Gogo bars, disco’s en ander vertier. Binnen ‘no time’ groeide Pattaya uit tot de ‘prostitutie hoofdstad’ van Thailand.

Na de Vietnamoorlog vertrokken de Amerikanen en er brak een economische crisis uit. Pas in het midden van de jaren zeventig kwam hier verandering in. Vliegtickets werden goedkoper en steeds meer Europese toeristen wisten de weg naar Pattaya te vinden. Juist het sekstoerisme heeft er toe bijgedragen dat Pattaya is uitgegroeid tot een gewilde toeristische bestemming. Niet voor een doorsnee gezinnetje, maar vooral voor mannen op zoek naar bruisend nachtleven met alles er op en er aan.

Het negatieve imago van Pattaya
De westerse mannen met een goed gevulde portemonnee werkte als een magneet op de Thaise meisjes en vrouwen, voornamelijk uit Isaan, die de goedbetaalde prostitutie verkozen boven de lage lonen van ongeschoold arbeid of het harde werken op het platteland. Maar zoals vaak gaan prostitutie en criminaliteit hand in hand. Dit leidde er toe dat ‘normale’ toeristen Pattaya links lieten liggen. Daar kwam bij dat Pattaya ook niet veel meer te bieden had dan een bruisend en berucht nachtleven.

Het dilemma van Pattaya
De lokale overheden zagen met lede ogen de stad verloederen. Maar het verbieden of verplaatsen van de prostitutie was geen reële optie omdat daarmee ook de belangrijkste inkomstenbron zou wegvallen. Uit onderzoek was gebleken,

walkingstreet pattaya

hoe verrassend ook, dat voornamelijk toeristen uit de lagere sociale klasse kozen voor Pattaya en de beter gesitueerden uit de midden- en hogere klasse kozen voor Hua Hin, Koh Samui of Phuket als strandbestemming.

Om een ander soort toeristen aan te trekken was ook de medewerking het bedrijfsleven nodig. Er moest vooral geïnvesteerd worden in luxe accommodatie. Immers de ‘normale’ toerist wil niet overnachten in een schimmig hotelletje tussen prostituees en hun klanten.
Maar investeerders eisten van de lokale overheid ook het aanpakken van een aantal problemen zoals de criminaliteit, het milieu, de infrastructuur en het centraliseren van de prostitutie.

Het beeld van Pattaya als ‘Red light city’ moet veranderen
Burgemeester Itthiphol Kunplome van Pattaya zegt in een artikel in Bangkok Post dat er hard wordt gewerkt om het beeld van Pattaya als ‘Red light city’ te veranderen. Hij geeft toe dat het niet gemakkelijk zal zijn om van dit imago af te komen. Maar men is bereid om een aantal verregaande maatregelen te nemen. Volgens zijn zeggen zullen de Red-light attracties zoals de Beer- en Gogo bars zullen worden beperkt tot het centrale en zuidelijke deel van de stad. Het uiterlijk van de stad zal tevens worden gemoderniseerd en het openbaar vervoer verbeterd.

Cultuur en sport
De afgelopen anderhalf jaar heeft het gemeentebestuur vooral culturele en sportieve evenementen gepromoot. Ook in de toekomst zal het bestuur de komst van dit soort evenementen stimuleren en blijven promoten. Bedrijven die actief zijn op gebied van cultuur en sport zullen een aantrekkelijk vestigingsklimaat aantreffen.

Een verbeterde infrastructuur en buitenlandse investeerders
De infrastructuur is sterk verbeterd met de opening van Suvarnabhumi Airport waardoor toeristen nu ook sneller in Pattaya kunnen zijn Ook de snelweg tussen Bangkok en Pattaya zorgt er voor dat de reistijd voor toeristen wordt verkort. Dit heeft er toe bijgedragen dat buitenlandse investeerders bereid waren om ook in Pattaya nieuwe luxe resorts te bouwen.

Belangrijke zichtbare verbeteringen tot tevredenheid van investeerders
“Pattaya is veranderd” zegt Suthikiati Chirathivat, eigenaar van het nieuwe Centara Grand Beach Resort Mirage in het

Centara-Grand-Mirage

noorden van Pattaya. “In het verleden maakte niemand zich druk over wat er mis was in Pattaya. Rioolwater werd direct in zee geloosd, het verkeer was een chaos, er was veel straatvuil en criminaliteit,” zegt hij. “Maar heden ten dagen is de houding in Pattaya anders er is ook meer zorg voor het milieu. Het stadsbestuur verdient daarvoor een compliment.”

Het bedrijfsleven heeft ook een belangrijke rol gespeeld in het verbeteren van het imago van Pattaya. “Het belangrijkste is dat we onze gasten voldoende te bieden hebben en niet alleen maar profiteren van hen,” geeft Suthikiati aan.

Winkels, een bioscoop en luxe accommodaties, voorbode van het nieuwe Pattaya
“Pattaya was vroeger een stad die niet echt veel te bieden had aan de verwende toerist”, zegt Paolo Randone van Dusit D2 Baraquda Pattaya, vijf jaar gelden zou ik er niet aan denken om met mijn familie een strandresort te boeken, want iedereen kende Pattaya alleen van Walking Street, bier bars en nachtclubs. Met de komst van Dusit D2 Baraquda midden vorig jaar en een aantal andere resorts, waait er duidelijk een andere wind. Het D2 concept is uniek, een prachtig ontwerp. In het verleden werden er alleen maar saaie rechthoekige hotelblokken gebouwd.

Nieuwe investeerders hebben bijgedragen aan een flinke groei van nieuwe voorzieningen winkels en internationale hotelketens. The Avenue beschikt nu over een mega bioscoop Het Central Festival winkelcentrum is het grootste in zijn soort in Azië in de nabijheid van het strand.

Suthikiati’s Centara Grand Mirage Beach Resort op Wong Ammat Beach is uniek om zijn “Lost World” pretpark, het eerste in Thailand. Door de aanwezigheid van Sheraton, Royal Cliff Beach Resort en Hilton heeft Pattaya nu ook veel te bieden in het segment van luxe accommodaties. Ook trendy hotels schieten als paddenstoelen uit de lucht, langs de weg naar Sattahip.

De drijvende markt is een van de nieuwe attracties in Pattaya
De ondernemer, Manus Meepong, was van mening dat Pattaya vooral overdag te weinig te bieden had. Hij realiseerde de Floating Market Pattaya. Ook nieuw is het Jo Louis Puppet Theatre in Zuid-Pattaya.

En dat is nog niet alles: de lijst gaat nog verder met de Thaise Polo & Equestrian Club, Polo Siam Park en Polo Escape.

drijvende markt

Chique clubs en alleen voor leden. Zoiets was niet zo lang geleden ondenkbaar in Pattaya. Ook opmerkelijk: de Silver Lake Vineyard in de buurt van Khao Chi Chan, met een replica van een Nederlandse windmolen..

We hoeven niet meer naar Bangkok voor stijl en klasse
Het snelle tempo van de veranderingen de afgelopen jaren heeft ook de aandacht getrokken van Ratima Tayaporn, een 30-jarige lokale onderneemster, die zegt dat er in het verleden weinig veranderde in Pattaya, maar nu heeft ze haar woonplaats zien transformeren naar een badplaats van allure met Internationale hotelketens, luxe winkels en moderne architectuur.

“We hebben nu alles, net als in Bangkok,” zegt Ratima die niet meer naar Bangkok hoeft te rijden voor een diner bij een klasse restaurant, om te winkelen of naar een bioscoop te gaan. Hotels met leuke boetiekjes zijn niet meer uitsluitend en alleen in Hua Hin of Phuket te vinden, maar tref je nu ook aan in Pattaya.

Paul Stevens, directeur operations van Accor hotels in Thailand, neemt ook een verandering waar ten gunste van Pattaya. Dit ondanks het negatieve imago welke terug te voeren is tot de periode van de Vietnam Oorlog. Na het openen van Mercure Pattaya vijf jaar geleden, opende Accor All Seasons begin 2007 en Ibis vorig jaar, met de 353-Pullman kamers, in het goedkopere segment.

De keerzijde: de kosten van onroerend goed en grond zijn enorm gestegen

Luxe-hotels-Pattaya

De keerzijde van de veranderingen in Pattaya is de stijging van de prijs van onroerend goed. Als voorbeeld noemt Ratima een twee-slaapkamer appartement met uitzicht op zee. Dat koste vijf jaar geleden slechts een paar miljoen baht en kost nu minimaal 10 miljoen baht. Voor ‘oude’ prijzen koop je nu nog hooguit een studio aan de straatkant.

De grondprijzen zijn aanzienlijk gestegen in de afgelopen tien jaar. Projectontwikkelaar Pitiwatthana Phochatkaew betaalde enige jaren terug slechts 750.000 baht per rai. De prijs is nu omhooggeschoten naar drie miljoen baht per rai of soms nog hoger.

Maar de stijging van de grondprijzen zal worden gecompenseerd door meer aanbod. De verwachting is dat Pattaya een top drie bestemming wordt voor huizenkopers en zal gaan wedijveren met Bangkok.

Pattaya nu een bestemming voor alle leeftijden
Mede dankzij de Tourism Authority of Thailand is het imago van Pattaya aan veranderen. Sinds enige tijd promoten we de stad als een bestemming voor toeristen van alle leeftijden, zegt Niti Kongrut, directeur van de TAT vanuit zijn kantoor. Pattaya was ooit voor een belangrijk deel afhankelijk van gepensioneerde Japanners die op het nachtleven afkwamen. Pattaya trekt nu ook jongere Japanners die te vinden zijn op de stranden.

Toch is de stad ook altijd nog een topbestemming voor Russische toeristen die genieten van de zon, zand en zee en nachtelijk entertainment. En dat allemaal tegen betaalbare prijzen. “We zeggen niet dat er nu geen prostituees en ladyboys meer zijn in Pattaya,” zegt Niti. Alleen Pattaya heeft nu meer te bieden dan alleen dat. En voor Thai die de resorts of de stad de afgelopen jaren links hebben laten liggen, zegt Suthikiati: “Pattaya is zo veranderd, je proeft de charme.”

Noot van de redactie: deze posting is een vrije vertaling van een artikel in Bangkok Post.

Meer over Pattaya op Pattaya.startpagina.nl

Het eiland Phuket ligt in het zuiden van Thailand tussen de Andamanse Zee en Phuketzee. Phuket is het grootste eiland van Thailand. Op het eiland vindt je een verscheidenheid aan prachtige stranden. Phuket is ook een uitstekende bestemming om te snorkelen en te duiken.
De meeste toeristen vindt je in Patong Beach een kustplaatsje op 15 kilometer afstand van Phuket stad. Het is een bekend  uitgaansgebied met veel Beerbars en Gogobars. Daarnaast zal je er ook uitstekende visrestaurants aantreffen en de bekende toeristenwinkeltjes.

Bezienswaardigheden
• Put Yaw – 200 jaar oude Tempel in Phuket stad
• Wat Chalong – Boeddhistische Tempel (Wat)
• 3 Bay View Point – met de stranden Kata Yai, Kata Noi en Karon
• Laem Phrompthep
• Ko Raya Archipel

Beste reistijd Phuket
Phuket heeft twee seizoenen. Het regenseizoen loopt van mei tot oktober en het hete seizoen van november tot april. September is de meest natte maand, maar zelfs dan schijnt de zon volop. De soms hevige regenbuien duren vaak niet meer dan twee tot drie uur. De beste tijd om Phuket te bezoeken, ligt tussen november en maart. De gemiddelde temperatuur varieert tussen de 23 en 35 graden.

Bereikbaarheid per bus of vliegtuig
Phuket is vanuit Bangkok dagelijks te bereiken per bus (circa 14 uur) of per vliegtuig met een binnenlandse vlucht. Er zijn ook luchtvaartmaatchappijen die rechtstreeks vanuit Europa vliegen op Phuket, waaronder Air Berlin.

Klik hier om de embedded video te bekijken.