Twee Nederlandse vrouwen, die een fietstocht door dit land maakten op een tandemfiets werden door een vrachtauto aangereden en kwamen om het leven. Sandra Polderman en Ellen Baarslag, twee veertigers, waren met elkaar getrouwd en hebben samen op hun tandemfiets, die zij Lien Masjien noemden, vele fietstochten gemaakt door Azië, Australië en Amerika.

Zij hielden op internet een zeer uitgebreid weblog bij met verhalen en foto’s over hun reizen en ik was, onder diepe indruk van dit drama, benieuwd of zij ook in Thailand hadden gefietst. Dat was inderdaad het geval, zij hebben in 2009 een fietstocht gemaakt van Bangkok via Pattaya naar Cambodja. Als een soort postuum eerbetoon en mijn betuiging van deelneming aan de nabestaanden hieronder een samenvatting van hun fietstocht in Thailand, zoals dat in dagboekvorm op hun blog verschenen is.

Bangkok, donderdag 5 november 2009

We zijn er. In Bangkok. We zitten op het terras dat hoort bij het hotel. Onze eerste Thaise maaltijd is op (Pad Thai met river prawns), we zijn allebei behoorlijk moe dus komt het goed uit dat we hier al de avond in zijn gegaan (het is hier 6 uur later). Wij liggen straks onze normale tijd op bed, half 10. Zo komen we ook mooi meteen in het Thaise ritme.

Ook de douane gaat zonder problemen. Lien Masjien staat heelhuids op ons te wachten bij de afdeling afwijkende bagage. Lien uitpakken en oppakken gaat snel. Het enige oponthoud vormt Son, de douanebeambte die onze fiets van voor naar achter bewondert, met zijn mobiele telefoon fotografeert en haar ook graag overal even wil aanraken.

Op Bangkok International airport lopen we met een bepakte Lien Masjien door naar buiten. Daar denken we als ervaren en bereisde fietsavonturiers dat we best meteen op de fiets kunnen stappen zonder te vragen waar we heen moeten. Dat resulteert in een fietstocht van iets meer dan 10 kilometer die echt korter had gekund maar waarbij we wel meteen ondergedompeld worden in de Thaise fietservaring: heel veel behulpzame mensen die geen of nauwelijks Engels spreken en die niet altijd dezelfde kant opwijzen. Om kwart over 3 aangekomen rijden we iets voor 6 uur het terrein van het hotel op. De avond is gevallen; het is donker.

Een euforisch gevoel maakt zich meester van ons wanneer we met al onze spullen uitgestald en met Lien IN onze kamer staan. We zijn er echt. Het is ons weer gelukt. We zijn op reis.

Bangkok, zaterdag 7 november 2009

Tijdens onze eerste wandeling valt het op hoeveel eetgelegenheden er zijn in alle soorten en maten. Wij herkennen alleen nog maar de aan prikkers gebakken vis, kip of varkensvlees. Ook rijst is ons bekend maar wat er soms in zit of wat je er op kunt doen niet. Het tweede wandelingetje brengt ons bij een massagesalon: een klein kamertje waar we allebei gestrekt mogen voor een voetmassage van een uur. Het is lekker relaxed want op de achtergrond speelt van die zangerige meditatieve aziatische muziek..

Om wat te eten zijgen we neer bij een eettentje om de hoek. Daar besluit ik om mijn ingestudeerde Thaise woorden te oefenen. Met succes want de vrouw begrijpt dat we graag fried rice (nasi) willen. Ze vraagt vervolgens of we chicken willen en daar antwoord ik bevestigend in het Thais op met “khung”. Het schouwspel dat volgt, is leuk want de vrouw wijst steeds naar garnalen terwijl ik voortdurend “khung” zeg maar ook in het Engels “kip”. Uiteindelijk pak ik het woordenboekje er weer bij en zie ik dat ik de hele tijd heel netjes nasi met garnalen aan het bestellen ben en dat het woord voor “kip” een heel ander woord is. We lachen uitgebreid met elkaar wanneer ik eindelijk het Thaise woord voor kip combineer met de fried rice en de vinger gericht op een echte kip. Het duurde even maar ik heb het begrepen en belangrijker nog: zij ook!

Het voorval doet me erg goed. Want los van alle lichamelijke ongemakken en onfitheden, speelt  onbekendheid met de cultuur, de taal en de mensen ook een rol in hoe we ons nu voelen. Ik waan me in een compleet andere wereld. De mensen zijn moeilijker te lezen en spreken een taal die ik totaal niet begrijp. Want niet alleen hebben we wat Thais geoefend maar kregen we bij het vragen van de rekening in het Thais hartelijkheid en hulpvaardigheid terug. Dat vind ik heel waardevol omdat ik denk dat we op deze manier niet alleen gevoel krijgen voor het land maar ook voor de mensen. En dat maakt het reizen voor ons nog een stuk leuker.

Chonburi, zondag 8 november 2009

Pffff, de eerste fietsdag zit erop. De route vinden we makkelijk. Ons hotel in Bangkok zit aan een weg die we kilometers lang moeten volgen om uit Bangkok weg te komen. Mijn hero (zo heet mijn nieuwe telefoon) brengt zijn geld meer dan op want met de GPS-functie rijden we niet alleen makkelijk de stad uit maar we worden ook nog eens 13 kilometer over een weg gestuurd waar bijna niemand rijdt. Die hadden we zelf nooit gevonden.Na 13 rustige kilometers bereiken we snelweg 34 die naar Chonburi leidt. De hele weg tot aan Chonburi is het druk met auto’s, brommers, vrachtauto’s om ons heen. Het voordeel is dat er veel tankstations zijn met airco waardoor we in ieder geval even uit de hitte en van de herrie kunnen ontsnappen. Vanuit onze hotelkamer kijken we uit over Chonburi, een lelijk grauw stadje maar wel met links groene heuvels en rechts in de verte de golf van Thailand.

Pattaya, maandag 9 november 2009

 Het fietsen is niet spannend maar wel inspannend. We rijden op de vluchtstrook van een redelijk drukke weg. Vooral de drukte van de geluiden is wat het een inspannende aangelegenheid maakt en het gevoel dat we in dezelfde snelle stroom mee moeten als het andere verkeer. Pattaya lijkt in eerste instantie mee te vallen maar al na een uur op straat zijn we blij dat we morgen weer door fietsen. Wat ons afstoot, zijn de hordes alleenstaande oude(re) westerse mannen met of een jonge Thaise vrouw aan hun zijde of ernstig op zoek naar 1. Ook tijdens het avondeten bij ons hotel zitten ladingen mannen alleen aan een tafel te eten.

Ban Phe, dinsdag 10 november 2009

Met een goed ontbijt achter de kiezen vertrekken we uit Pattaya. Het is pittig fietsen. Ook omdat de omgeving licht glooiend is. Voordat we het weten, trappen we de laatste kilometers richting de boot naar Ko Samet over rustige wegen weg. Het is lekker fietsen zo. Zeker met het vooruitzicht van een rustdag op het Ko Samet. Na wat gedoe om de goede pier te vinden, komen we eindelijk bij de juiste terecht, maar de vertrektijd van de boot past ons niet, omdat wij dan in het donker aankomen.

Woensdag 11-11-2009 Laem Mae Phim

De rustdag op Koh Samet verplaatsen we naar Laem Mae Phim, dat ook aan de zee (golf) ligt. Omdat het maar 25 kilometer fietsen is, hebben we zo zelfs bijna 2 rustdagen. Om 11 uur zitten we al in onze kleine bungalow die in een rustige mooie tuin ligt. Dit is goed en dit is ook wat we op dit moment nodig hebben om weer  bij te komen om vervolgens weer met plezier en gemak door te fietsen.

De rustdag in Laem Mae Phim bevalt goed. Omdat we de dag ervoor de zonsondergang gemist hebben, zitten we op tijd in 1 van de restaurantjes aan zee. Het blijkt van een Nederlander te zijn, Harold. We raken met Harold in gesprek ….. en missen de zonsondergang. Althans het moment waarop je met je fotocamera klaar wilt zitten. Het maakt niet uit want het is best gezellig kletsen met Harold en we genieten gewoon van het daar zitten met biertje en verkoelend briesje.

Chanthaburi, vrijdag 13-11-2009

Richting Chanthaburi is het vooral fietsen op de vluchtstrook van de 3. Maar het eerste stuk naar Klaeng is het nog een provinciale weg. Dat is lekker rustig fietsen. Er is nog nauwelijks verkeer en hoewel het al 8 uur is geweest, zijn er ook nog weinig mensen op straat. Het lijkt alsof het leven hier pas laat op gang komt.

In de buurt van Chanthaburi gaan we van de 3 af. Zodra we op de kleine wegen zijn, is het een hele andere wereld. We fietsen door plantages met bananen, durian (de stinkvrucht), kaktusvruchten, papaya en kokosnoten. Het groen reikt om ons heen. Het is 1 en al tropen! Mooi, mooi, mooi. Het kadootje van de dag.

In Chanthaburi is het druk omdat de handel in edelstenen altijd plaatsvindt in het weekend (en dat is het nu). Overal zitten mensen met edelstenen, pincetten en vergrootglazen. Het is een knus stadje. Ik kan me goed voorstellen dat het doordeweeks, zonder de edelstenenhandel, erg aangenaam slenteren is door de kleine straatjes. Nu is er behoorlijk veel verkeer maar ondanks dat we goed op moeten letten bij het oversteken, voelt dit stadje goed. Morgen weer verder. Dan naar Trat.

Trat, zaterdag 14-11-2009

Bij ons vertrek krijgen wij in het hotel nog een kaart mee. De vrouw achter de balie begint een heel verhaal in het Thais, wijst op de kaart die ook alleen in het Thai is en voegt in haar spaarzame Engels toe “don’t go this way. Go this way, you cycle in sea.” Heel lief bedoeld maar wij houden het liever droog en bij de 3. Omdat het nog niet druk is op de weg kunnen we er ook volop van genieten. Links zien we in de verte enkele bergen liggen. Zover het oog reikt, is het tropisch groen van allerlei verschillende bomen. Regelmatig passeren we ook monumentale villa’s. Ja, kan me best voorstellen dat je hier graag wilt wonen.

Steeds vaker wordt er naar ons gezwaaid of wordt er iets tegen ons geroepen. Altijd heel vrolijk en met een grote lach. Meestal ook door een vrouw die dan ook meteen haar duim opsteekt. Wat ons ook opvalt, is dat de Thai ons volledig met rust laten. Onze fiets lijkt soms zelfs niet eens op te vallen. Dat maken we niet vaak mee want zelfs in Nederland werpen de meeste mensen een blik op onze fiets. Trat is een heel gemoedelijk plaatsje met leuke smalle straatjes waar veel guest houses en restaurantjes zijn, gericht op back packers die op weg zijn – zoals wij – naar Cambodja of naar Ko Chang.

Koh Kong – Cambodja, maandag 16 november 2009

We weten wanneer we op staan dat het een lange dag gaat worden van Trat naar Koh Kong in Cambodja. Tot aan de Thaise douane zo’n 93 kilometer en dan vanaf de Cambodjaanse kant nog 11 kilometer naar de plaats van bestemming. We gaan een grens oversteken en grensformaliteiten kunnen soms wel uren duren. Het is warm, het zweet druipt weer aan alle kanten van ons af en er zijn heuvels. Best steile af en toe maar we voelen ons goed dus blijven we doorgaan. Die laatste 40 kilometer doen we het goed. De heuvels zijn weer terug en steil maar we nemen ze zeer efficiÎnt waardoor het we-staan-bijna-stil-zweten-ons-rot-klimmen tot een minimun kunnen beperken. Zo gaan de kilometers voorbij en zijn we voordat we het weten bij de grens. Gelukkig is er weinig gedoe bij de grens. De Thaise douanebeambte is een groot chagrijn, Ook aan de Cambodjaanse kant gaan de douaneformaliteiten heel soepel. We lachen zelfs met de douanebeambten. Vrij uitzonderlijk en heel prettig.

Meer op: www.deontdekkingvan.nl

Dit weekend gaan we fietsen in Thailand! En dan even niet georganiseerd met een groep toeristen langs typische bezienswaardigheden, wat overigens ook erg leuk is, nee we gaan vol gas op de racefiets dit keer!

Met een grotere focus op gezonder leven zit naast het medisch toerisme ook het sport toerisme in de lift, en ik kan me weinig plekken voorstellen waar het beter fietsen is dan in Thailand. Goede wegen, prachtig natuurschoon, eten en drinken ruim verkrijgbaar langs de kant van de weg, een lekker klimaat, een vriendelijke bevolking die farang fietsers enorm amusant vind (later meer hierover), en als je mazzel hebt een aantal fraaie dames op de scooter die een eindje met je oprijden! Dus neem die racefiets gewoon mee de volgende keer dat je naar Thailand komt!

We vertrekken

Voor deze weekend trip vertrekken we naar Laem Mae Phim (LMP), een klein vissersplaatsje aan de kust in de provincie Rayong. Of eigenlijk is het niet eens een echt plaatsje maar meer een strook asfalt met restaurants en strand aan de ene kant en hotels aan de andere kant. Dit is nog een stukje onontdekt Thailand – voor de meeste farangs althans – wat zich de komende jaren in sneltreinvaart zal gaan ontwikkelen. De farangs die er vertoeven zijn voor het merendeel Zweden op zoek naar zon en rust, maar als de als paddestoelen uit de grond schietende appartementen en hotels een maatstaf zijn zal het met die rust snel gedaan zijn. Vooralsnog hebben liefhebbers van het Thaise nachtleven hier echter bijzonder weinig te zoeken.

LMP ligt zo’n 25 Km ten oosten van Ban Phe. Dit laatste plaatsje geniet wellicht enige bekendheid bij de farang omdat hier de meeste boten richting Ko Samed vertrekken. De kustweg met het nummer 3145 loopt langs de kust met prachtig uitzicht op de Golf van Thailand en Ko Samed. Een op de meeste plekken brede gemarkeerde bermstrook voor langzaam verkeer zoals scooters en som-tam verkopers zorgt dat het fietsen hier redelijk veilig aanvoelt…met de nadruk op ‘redelijk’, want ik ken geen grotere verspilling van witte verf dan de wegenmarkeringen op Thaise wegen. Gelukkig kom je op een racefiets nog goed weg met normaliter belachelijk uitziend fel gekleurd lycra, dus zorg in ieder geval dat je goed zichtbaar bent!

In LMP zijn verschillende goedkope onafhankelijke hotels te boeken zoals Villa Bali en Tamarind Resort. In beide resorts heb je je eigen vrijstaande mini-bungalow. De prijs van de hotels schommelt tussen de 1,000 – 2,000 baht per nacht afhankelijk van geboden comfort. Voor de grotere budgetten is er eigenlijk alleen het X2 Rayong resort. Dit weekend hebben we ingechecked in het Tamarind Resort voor 1,200 baht per nacht, gerund door de vriendelijke en gastvrije Khun Tom en zijn vrouw.

Onontdekt Thailand

Na een vroeg ontbijt vertrekken we om 7 uur ‘s morgens in westelijke richting naar Ban Phe. Het strand ligt aan onze linkerhand, en sommige vissers zijn bezig de vangst van die nacht/ochtend te inventariseren en klaar te maken voor verkoop. Er is nauwelijks verkeer, en monniken van de nabijgelegen tempels halen een aalmoes op hier en daar. De weg breekt los van de kust na een paar kilometer en de omgeving wordt wat groener hier. We rijden langs verweerde wegwijzers die naar verlaten strandjes wijzen, fruitverkopers, tempels, hotels en hier en daar een kleine winkel. De omgeving straalt bovenal rust uit…dit is het echte onontdekte Thailand!

Een kleine vrachtwagen, compleet volgehangen met reeds opgeblazen luchtbedden en andere drijflichamen, rijdt in tegemoetkomende richting naar het strand. We zien de bestuurder niet eens zitten maar zien wel een van sigaret vergezelde hand tussen de luchtbedden uitsteken – we vragen ons af hoe de bestuurder nog iets kan zien.

Van loslopende honden hebben we niet veel last, en voor de weinige agressieve examplaren hebben we een zeer effectieve oplossing: even een ferme straal uit de bidon die kant op spuiten. Na zo’n 10 Km komen we langs het splinternieuwe appartementen complex Pupphatara en een aanliggend toekomstig Marriott hotel. Nog weer twee km verderop een eenzaam gelegen Novotel, het eerste grotere internationale hotel in deze regio.

De weg buigt terug naar de kust, en we vangen een glimp op van de zon die op het water van de golf van Thailand gereflecteerd wordt. Na het passeren van een ander nieuw appartementen- en villacomplex, Oriental Beach, rijden we door een klein plaatsje waar sinds jaar een dag een verroeste Trabant langs de kant van de weg geparkeerd is. De geur van gegrilde kip nestelt zich in onze neusgaten. Prachtig uitzicht op Koh Samed

Even later rijden we weer langs de kust, Suan Son beach. Een prachtige weg met veel groen, direct grenzend aan het strand. Terwijl we onder de begroeing door rijden hebben we geweldig uitzicht op Koh Samed. Vele restaurantjes en barretjes langs dit strand. Het is zeker niet het mooiste en schoonste strand van Thailand, maar het heeft een zekere onontwikkelde ruigheid die wel iets heeft.

We rijden langs een drukke vismarkt en met onze 35 km per uur is het nu even handen aan de remmen, want Thais kijken gewoon niet om zich heen als ze de weg oversteken, en zeker niet als er eten in het geding is. De snelheid van een racefiets inschatten is moeilijk voor degenen die dat wel doen. Een laatste stukje onder dichte begroeing door en zo’n drie kwartier na vertrek rijden we Ban Phe binnen.

Ook al is Ban Phe toch echt een klein en vriendelijk kustplaatsje, na de rustieke 25 km die we er net op hebben zitten voelt hier binnen rijden aan alsof we door een wereldstad overweldigd worden. Reizigers in transit, minivans, (disco)bussen, souvenirwinkels, markten en zelfs een heuse Tesco Lotus zorgen dat het relatief drukke verkeer zich vaak in onvoorspelbare richtingen begeeft, iedereen weer met een andere eindbestemming. Engelse opschriften bij restaurants, pensions en bars zijn de stille getuigen van de aanwezigheid van farangs, meestal op doorreis gaand naar of komend van Koh Samed. We rijden zo snel als we kunnen door dit plaatsje heen, nagestaard door motosai taxi rijders die zich waarschijnlijk afvragen waarom die ‘rijke farangs’ zich in vredesnaam op een fiets begeven.

Ruststop: Pai nai?

Een ruststop, of iedere andere interactie met de locale Thaise bevolking, levert mooie maar inmiddels voorspelbare conversaties op. De eerste vraag is steevast ‘pai nai?’ ofwel ‘waar gaan jullie heen?’. Als we vervolgens in gebroken Thai onze route van zo’n kleine 100 km voorleggen is ongeloof ons deel. Daarnaast willen de Thais er absoluut niet aan dat we op dezelfde plek eindigen als waar we begonnen zijn. ‘Thamaai?’, ‘waarom?’ ‘Okkamlangkaai’, ‘voor de sport’, proberen we nog. De Thai kijkt ons meewarig aan en haalt de schouders op. Vervolgens worden de fietsen aan een uitgebreid onderzoek onderworpen. Het begint altijd met even de bandjes te voelen. Die zijn altijd een stuk harder volgepompt dan verwacht blijkbaar, want onder het uitslaan van verraste kreten worden andere omstanders meestal ook uitgenodigd toch vooral even in de bandjes te knijpen.

Dan moet de fiets altijd opgetild worden. Ook hier is het resultaat onverwacht. ‘Carboooon Fibuuuuuur’ kennen ze meestal wel, met de typische Thaise nadruk op die laatste lettergreep. Nadat iedereen even heeft mogen voelen volgt nu uiteraard het moment supreme: ‘taorai?’, ‘wat kost ie?’ Dit is altijd een wat moeilijk moment. Geef ik nu de echte prijs, een onvoorstelbaar bedrag voor de gemiddelde Thaise toeschouwer die alle vooroordelen rond de ‘rijke farang’ zou bevestigen, of noem ik een fictief laag bedrag en stel ik ze mogelijk teleur?

Wetend dat het uiteindelijk altijd met de prijs van een motosai vergeleken zal worden kies ik voor de gulden middenweg. ‘Muen gan motosai’, ‘hetzelfde als een bromfiets’ wordt het dus. ‘Peng maak!’, ‘very expensive’ is het onmiddelijke antwoord. Die rare farangs toch. Geven al dat geld uit aan een fiets, terwijl ze voor dat geld een mooie brommer met alles erop en eraan hadden kunnen kopen!

En weer verder

We rijden verder via de voet van de heuvel die een natuurlijke scheiding vormt tussen Ban Phe en de volgende kuststrip, Mae Rumphueng. Niks aan de hand, een hellings percentage van slechts 3%, even schakelen en hop we zijn er al overheen. Met een scherpe bocht draaien we de 10 km lange kustweg langs Mae Rumphueng op. Dit strand staat bekend om gevaarlijke stromingen; regelmatig verdrinken er mensen hier.

We rijden langs nogal wat half leegstaand appartementen, een overblijfsel van de financiele crisis in Azie in 1997. De kuststrip doet wat desolaat aan, en een bevriende Nederlander met een restaurantje in Laem Mae Phim refereert dan ook aan dit gebied als de ‘Gaza strip’. Voor rond de 700,000 baht mag je jezelf de eigenaar van een appartementje aan het strand noemen hier. Het laatste jaar zien we ook hier meer ontwikkeling, net als in de rest van het kustgebied van Rayong. Dus wie weet een geweldige investering!

Wind tegen, maar mazzel

Aan het einde van de kustweg draaien we scherp naar het noorden bij een weerstation, richting de hoofdweg nummer 3 die Rayong met Chanthaburi verbindt. In het plaatsje Taphong kunnen we linksaf verder gaan richting de stad Rayong, slechts 8 km verderop. We hebben echter geen zin om langs de drukke weg te fietsen. We keren om richting kust en doen de route nog eens over, nu in tegenovergestelde richting. Laem Mae Phim, onze thuisbasis, ligt 42 Km naar het oosten vanaf hier. Met tegenwind!

Ik heb mazzel vandaag…2 dames op een motosai die rond de 45 Km/uur rijdt. Ik kruip in het wiel en gedurende een paar kilometer uit de wind lever ik een prachtige bijdrage aan mijn gemiddelde snelheid van vandaag. De dames vinden het enorm grappig dat ik ze bij kan houden, en willen uiteraard ook weer weten waar ik toch heen ga: ‘pai nai?’ Helaas draaien ze even later de weg af (pas op: Thais remmen eerst en geven dan pas al dan niet richting aan) en ik krijg de wind weer vol van voren. We stoppen even bij de pier in Ban Phe voor koffie, en zo’n 3 uur en 85 Km later rijden we in volle vaart Laem Mae Phim weer binnen, even een laatste sprintje om te zien wie de sterkste is vandaag.

Rust en vermaak

De rest van de dag vullen we met een massage, een uitgebreide lunch aan het strand, wat zwemmen en wat lezen. Ook al is er ‘s avonds niet zo heel veel te doen, er zijn genoeg goede restaurantjes en barretjes om je te vermaken. Een favoriet is het Italiaanse restaurantje La Capanna, waar je de beste pizza in Thailand voorgeschoteld krijgt. Liefhebbers van worst en zuurkool kunnen terecht bij Tequila garden, o.a. gerund door Harold, een Nederlander. Voor cocktails aan zee is het prachtige en trendy uit teakhout opgebouwde Phish Café een bezoekje waard.

Voor de echte feestbeesten is er een disco in het 16 km verderop gelegen Klaeng, waar je echt de enige farang bezoeker zult zijn. Een typisch Thaise ‘country style karaoke’ houten feesthut met de naam Sabai Sabai ligt zo’n 15 km de andere kant op, richting Ban Phe. Hier gaat het echt elke nacht helemaal los, al dan niet in aanwezigheid van de lokale ladyboy brigade. Ik hou het echter voor gezien voor vanavond…morgenvroeg is de volgende ‘etappe’.

Een 10-jaren plan (kosten 15 miljard baht) bestaat uit 132 projecten tussen 2012 en 2022 op het gebied van transport, publieke voorzieningen, toeristische attracties, landbouw en milieu. Het ‘green’ verwijst naar projecten ter bevordering van duurzaam toerisme, zoals voorlichting over organische landbouw aan de lokale bevolking, het inrichten van gebieden uitsluitend toegankelijk voor fietsers, het verbeteren van het milieu in Koh Lan en andere toeristische bestemmingen in Pattaya en omgeving.

Als het allemaal lukt, rekent Pattaya op een verdubbeling van aantal buitenlandse toeristen van 5 naar 10 miljoen en van Thaise toeristen van 2 naar 4,2 miljoen. De burgemeester zegt dat het plan het image van Pattaya zal veranderen van een nogal sleazy nightlife paradise in een green and sustainable destination.

www.dickvanderlugt.nl

Martin kwam de fiets vorig jaar op internet tegen en viel gelijk voor het design, een goede mix van klassieke en moderne elementen. De fiets heeft een degelijk Brooks leren zadel uit de UK, het aluminium frame een geavanceerd LED-systeem dat op zonne-energie werkt. De banden zijn breder dan van andere merken, wat een voordeel is wanneer je over een scheur of afvoer in de weg rijdt.

In het verkeersinfarct Bangkok is de fiets een ideaal vervoermiddel. Toen Martin nog op een kantoor aan de Ratchadaphisek Road werkte, nam hij een route door het Benjakitti Park en de oude Tobacco Monopoly. Met de auto 45 minuten, met de fiets 15. Hij hield van de route, want de ene minuut fietste hij op een hectische autoweg en de volgende minuut peddelde hij door een rustig park; het verschil in temperatuur was ‘gelukzalig’. ‘It also feels great after I cycle home to take a shower and settle down with with a cold beer without having to visit the gym.’

Martin vertrok na de derde klas middelbare school naar Australië, waar hij de middelbare school afmaakte en een bachelor’s graad in industrieel ontwerpen haalde. Terug in Thailand begon hij zijn loopbaan bij Propaganda, een bedrijf dat innovatieve en soms spitsvondige producten ontwerpt. In 2002 won hij de Good Design Award van het Chicago Atheneum Museum of Architecture and Design voor zijn ‘melting bulb’, een soft-touch decoratieve lamp. Daarna volgde Pro Drive, een Brits bedrijf dat accessoires ontwerpt en ontwikkelt voor Ford Motor Company Thailand. Hij leerde er de technische kant van het ontwerpproces. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, de honger naar creativiteit bracht hem naar Orbit design, een consultant voor ontwerpen, en vorig jaar besloot hij te gaan freelancen.

Martin pakt de fiets wanneer hij niets hoeft te vervoeren of er representatief moet uitzien – want fietsen zorgt voor een fikse transpiratie. De fiets, vindt hij, is ideaal voor snelle ritjes naar de supermarkt, om even een vorkje te prikken of naar het postkantoor. ‘I hate to get caught in traffic.’

In het weekend of op weekavonden mag hij graag met een groep vrienden op de fiets stappen. Een van hun favoriete routes is een parallelweg langs een start- en landingsbaan van Suvarnabhumi. ‘The road is long and straight, with few cars, so we can gain some speed. There’s a bunch of us, all strapped with LED lights, streaming down the road with the thunderous roar of jet engines as the planes take off and land.’

(Bron: Brunch Magazine, Bangkok Post, 21-27 augustus 2011)

www.dickvanderlugt.nl

Deelnemers krijgen hierdoor een veel realistischer beeld van de cultuur, het land en de mensen in Thailand. Duizenden mensen doen jaarlijks een of meerdere excursies bij RBB in Bangkok, Chiang Mai en kunnen vanaf 1 juli 2011 ook dus terecht voor een fietstochtje in Pattaya.

In Pattaya heeft RBB als eerste “Colors of Pattaya” ontwikkeld. Dit is een ongeveer 4 uur durende excursie die start vanaf het Thai Garden Resort gelegen aan de Pattaya North Road. Deze excursie start elke dag om 08:00 en 13:00 en kosten om mee te doen zijn THB 1000.- per persoon. Andre fietst met groepjes van maximaal 8 personen. Op deze manier blijft de tour wat persoonlijker en de kwaliteit en veiligheid van de rit gewaarborgd.

Vanaf het Thai Garden Resort volgt hij de “kustlijn” van Amatwong beach richting Naklua. Daar brengt men een bezoekje aan de vismarkt en rijden door het oude gedeelte van Naklua. Ze maken verschillende stops in Naklua en het wordt duidelijk dat Chinese vissers zich als een van de eerste zich in deze streek gevestigd hebben. Zodra ze de Sukhumvit Road overgestoken hebben is men opeens op het platteland beland.

Kort na de oversteek stoppen ze bij een restaurantje waar men even kan uitblazen, wat drinken en een typische Thaise maaltijd krijgen voorgeschoteld. Nadat men weer is ”opgeladen”, vervolgt de rit door het achterland van Pattaya en wordt ere en bezoek gebracht aan o.a. een Muay Thai box-school en een “hout-snij-werkmuseum” dat in the middle of nowhere ligt. Zelf voor de meeste Thais en Expat bewoners in Pattaya iets onbekends.

Tijdens de rit wordt er voldoende gestopt om uit te rusten en krijgende de deelnemers voldoende water te drinken. Dit zit allemaal in de prijs THB 1000.- per persoon) inbegrepen. Leuk om met een groepje bekenden te doen, en heb me bij deze opgegeven. Wie volgt? RBB maakt gebruik van “Trek” en “Merida” fietsen die in perfecte staat verkeren. Reserveren is noodzakelijk.

Voor vragen en of boekingen kunt u Andre Breuer bereiken op 086 – 7888007

Website: www.bangkokbiking.com

Afgelopen zondag wilde ik een stukje gaan fietsen in Bangkok. Wat??? Jawel, fietsen in Bangkok. De meesten verklaren me voor gek, maar weinigen weten dat midden in Bangkok een stukje ongerepte natuur te vinden is waar je perfect kan fietsen – Phra Pradaeng.

Als je ooit op het Thaise platteland geweest bent heb je een aardig beeld van wat je daar aantreft. Het is slechts 5 Km verwijderd van hartje Sukhumvit en het is een leuk avontuur. Verscheidene organisaties organiseren interessante fietstochten door dit gebied, en terwijl dit de beste keus is voor toeristen vind ik het leuker om er op eigen houtje op uit te gaan en zelf nieuwe dingen te ontdekken. Iedere trip levert nieuwe ervaringen op. Alhoewel ik zelf het liefst op de racefiets zit is deze trip juist meer geschikt voor mountain bikes en ‘gewone’ fietsen.

Bootje en monniken

Ik vertrek vanuit Sukhumvit rond 8.15. De (nog) lege wegen van Bangkok maken dat het goed fietsen is. De eerste stop is bij Wat Klong Toei waar ik voor 20 baht een kaartje koop om de Chao Phraya rivier over te steken (als je bekend bent met Bangkok – komend van Rama 4, neem Kasem Rat, aan het eind hiervan sla je rechts een klein steegje in net voordat je het havengebied bereikt. Er zijn wat etenskarretjes, een bus station en een 7-11 hier). Leuk om zo per bootje over te steken…niet meer dan enkele centimeters boven het water doorkruis je het vaarwater van de commerciële schepen die er vanuit mijn positie gigantisch groot uitzien.

Mijn medepassagiers bestaan vaak uit tempelgangers, marktgangers, monniken en af en toe een kip. Na een paar minuten op het water bereik ik de oever van Phra Pradaeng en kan ik de fietstocht voortzetten. Eerst even wat water en ‘kluay tak’ (gedroogde banaan met honing) inslaan voor energie tijdens de rit. Er is hier een klein winkeltje bij de pier, tevens worden er hier fietsen verhuurd. Die zijn overigens in matige staat, leuk voor een kort 10-20 Km ritje maar als je een beetje een serieuze fietser bent kun je beter met de organisaties in zee gaan die hieronder vermeld staan – die hebben wel goede fietsen beschikbaar.

‘Hello mister’

Na zo’n 15 km stop ik bij een van de vele tempels aan de rivier. Een kleine pauze en tijd voor wat loempia’s. In Phra Pradaeng kun je overal terecht voor eten en drinken. Men spreekt meestal geen Engels, wel word ik regelmatig begroet door kinderen die ‘Hello mister’ schreeuwen. Overal zijn honden en katten. Brommertaxi rijders houden de pier in de gaten, wachtend op de volgende boot die hopelijk nieuwe passagiers aflevert. Monniken komen en gaan, anderen zijn aan het vissen. Wat is het leven toch goed.

Even verderop is een markt. Geen bewegwijzering, niet eens in het Thais. Ik ontdekte de markt toen ik eens een grote groep opgewonden Thais volgde. Als je een grote groep opgewonden Thais ziet is er meestal een markt of eten in het spel, en vaak een combinatie van beiden. In dit geval bleek dat ook zo te zijn. Geweldig lekker varkensvlees van de barbecue (moo ping) en sap van ‘gac fruit’. Alles bij elkaar slechts zo’n 50 baht.

Jungle

Na een van de hoofdwegen door Phra Pradaeng een tijdje gevolgd te hebben besluit ik de jungle in te duiken via een van de betonnen verhoogde paden die hier overal te vinden zijn. Deze paden zijn vrij smal, en vaak moet ik uitwijken voor honden voetgangers en brommers. Ze verbinden de huizen hier met de hoofdweg en door hier te fietsen krijg je een goed beeld van hoe de mensen hier leven. De meeste van deze paden eindigen bij de Chao Phraya rivier, die als een soort stropvormige lus om Phra Pradaeng loopt.

Als je met een groepstoer gaat heb je geen navigatie hulpmiddelen nodig, maar een GPS of tenminste een kaart en kompas zijn wel handig als je alleen gaat. Het gebied is niet zo groot dat je hopeloos kan verdwalen, maar met name als je de door de jungle overdekte paden op gaat verlies je al snel je richtingsgevoel. Ik kom wederom uit bij een tempel aan de rivier, speel wat met 5 pasgeboren katjes, en klim weer op de fiets om de tocht te vervolgen.

Fietstochten

Ik vervolg de rit huiswaarts door de rivier te volgen, steek via een drukke brug de rivier weer over, maak een omweg via Chinatown, en stuur aan op Sukhumvit via Lumphini park. Dat laatste deel van de trip is niet echt aan te bevelen, tenzij je een ervaren fietser bent; reken op typisch druk verkeer dat zich met ‘Bangkok stijl’ voortbeweegt, een overvloed aan uitlaatgassen en zig zaggen door vaststaand verkeer. Het is eenvoudiger om om te keren zodra je Phra Pradaeng dreigt te verlaten.

Organisaties die fietstochten in Bangkok organiseren zijn o.a. Spice Roads, Recreational Bangkok Biking en Co van Kessel.

Bijgaand wat foto’s van het Phra Pradaeng gedeelte van de rit. Veel plezier!

Bron: www.TravelandLeisureAsia.com

Afstappen bij een Chinese tempel

Fietsen in Bangkok? Ehhh, weet je zeker dat je dat wilt? Ja, heel zeker. Ik heb er genoeg goede verhalen over gehoord en dat maakt mij nieuwsgierig.

Om exact 13.00 uur meld ik me samen met vriendin bij de receptie van het Grand China Princess Hotel. Dit hotel ligt in hartje Chinatown op de hoek van Yaowarath- en Rajawong Road.

Fietsen met Co van Kessel

De aanwezige Thai in knalgele shirts met de tekst ‘Co van Kessel Bangkok Tours’ laten zien dat ik goed zit. De fietsgroep is niet bepaald groot, het is inmiddels laagseizoen dus minder deelnemers. Een gezin met twee jonge kinderen uit Zoetermeer, gaat de tocht ook maken. In totaal, inclusief gidsen, gaat het om acht personen. De twee Thaise gidsen vertellen in het Engels wat we ongeveer kunnen verwachten en de nodige huishoudelijke mededelingen. Na een paar grapjes over weer, is het ijs gebroken. We begeven ons naar de ondergrondse parkeergarage om een fiets uit te zoeken. Het fietsen in Bangkok kan beginnen.

Het programma voor vandaag staat vast. De fietstocht gaat ongeveer vijf uurtjes duren en begint vanuit het altijd hectische Chinatown. We steken tijdens de tocht de Chao Praya rivier over en varen met een longtailboot over de klongs. Na een Thaise maaltijd rijden we terug naar het hotel vanwaar we vertrokken zijn.

Bangkok blijft je verbazen

Eerst wat onwennig op de vreemde fietsen vertrekken we. Het begint al goed, de drukke Yaowarath Road moet overgestoken worden. Dan gebeurt er iets wat me nu nog steeds verbaasd. De ervaren Thaise gids steekt de straat over, halverwege de overtocht zwaait hij met zijn gele petje in de lucht en wenkt naar de groep dat we over kunnen steken. Met ware doodsverachting doe ik dat. Wonderlijk genoeg is het omhooggestoken petje en een groepje stuntelige farang voldoende om het verkeer in een van de drukste straten in Bangkok compleet tot stilstand te brengen. Gedisciplineerd stoppen de Thai en laten de groep oversteken. Bangkok blijft je verbazen!

Nauwelijks tijd om bij te komen van mijn eerste verbazing, de karavaan trekt verder. Tijdens de eerste minuten vraag ik me hoeveel van de 12 miljoen Bangkokianen ik vanmiddag omver zal fietsen. In de wirwar van mensen, steegjes, honden, eetstalletjes, brommers en al het andere wat beweegt, lijkt het onmogelijk om niets te raken. Maar ondanks het redelijke tempo gebeurt dat niet. De rest van de groep manoeuvreert ook handig binnen de beperkte ruimte die het fietsen in Chinatown je biedt. Het slalommen heb je snel onder de knie. Ook de Thai zijn handig in het ontwijken van anderen, dat moet wel in deze mierenhoop.

Fietsen mee op de longtailboat

Enthousiaste mensen

Het succes van zo’n tocht wordt voor een belangrijk deel bepaald door het programma maar zeker ook door het enthousiasme van de deelnemers. Wij hadden geluk. De medefietsers, David (39), Sylvia (37) en de kinderen Randy (11) en Jodie (4) zorgde voor een leuke sfeer. De familie genoot zichtbaar van de tocht.

David is onderhoudsmonteur van vliegtuigmotoren en heeft wat met techniek. Zijn hart gaat sneller kloppen wanneer we door een openluchtsloperij rijden. Auto, brommer en andere onderdelen liggen manshoog opgestapeld in de steegjes. Nu eens niet de geur van wokolie maar van motorolie.

Een bizar gezicht. Waar je ook kijkt, overal zie je enorme stapels auto-onderdelen. Op de stoep wordt door een Thai een versnellingsbak gereviseerd. De indringende geur van afgewerkte olie vult de neusgaten en kleurt de stoepen donker. Een milieuambtenaar uit ons land zou hier na een dag werken compleet gek geworden zijn.

We stoppen af en toe om wat te drinken. Een kleine Chinese tempel, die je anders nooit zou ontdekken in de Bangkok betonjungle, is goed voor een aantal leuke foto’s.

Ogen en oren te kort

De tocht is geen moment saai. Je komt zelfs ogen en oren te kort. Alle zintuigen worden geprikkeld tijdens deze ontdekkingstocht. De geuren, kleuren, geluiden en beelden blijven indrukwekkend, al ben ik vaker in deze stad geweest. De steegjes zijn soms zo smal dat twee mensen elkaar nauwelijks kunnen passeren. Ik heb geen idee waar we ons bevinden. Zonder gids zou je hier hopeloos verdwalen. De Thai vinden het prima en gaan netjes aan de kant. Meerdere malen worden we hartelijk begroet met het Engelse ‘Hello’ of het Thaise ‘Sawadee Khap’. Kleine kinderen zwaaien naar de bonte stoet farang en altijd is daar de beroemde glimlach, al kan die van alles betekenen.

Een andere plezierige bijkomstigheid is dat het fietsen voor de nodige verkoeling zorgt. Het is veel minder inspannend en vermoeiend dan lopen in de hitte van deze gigantische stad. Gevaarlijk is het niet, al moet je natuurlijk wel blijven opletten.

Vaartocht over Klongs

Na enige tijd arriveren wij bij de machtige Chao Praya rivier. Met een pontje steken we die over, het gaat allemaal soepel en geroutineerd. Aan de overkant gaan we weer verder en het veranderende landschap zorgt voor nieuw vermaak. Een volgende stop betekent dat we per ‘longtailboat’ ons gaan verplaatsen. De fietsen gaan ook mee. Een vaartocht over de klongs gaat nimmer vervelen.

Een stop bij een tempel, om vervolgens de aanwezige vissen te voeren zorgt voor veel hilariteit. Randy en Jodie schreeuwen het uit van plezier. Ze komen met honderden tegelijk op het brood af en je kunt ze aanraken. De vissen zijn allerminst schuw. Ze worden niet gevangen en opgegeten door de Thai. Het feit dat ze in de directe omgeving van de tempel leven is voldoende om ze de status ‘heilig’ te geven.

De pauze voor een overheerlijke Thaise maaltijd volgt. Voor mij de kans om wat uitgebreider met de familie uit Zoetermeer te praten. De eerste vakantie in ‘Amazing Thailand’ is een groot succes. Gelukkig maar, ze hebben er lang voor gespaard. De vriendelijkheid van de Thai wordt als eerste genoemd. Een eerder bezoek aan Hua Hin vonden ze fantastisch. De vakantie is bijna ten einde. Het is leuk om toeristen zo enthousiast over Thailand te horen praten. Het plezier in hun ogen spreekt boekdelen. Thailand heeft er weer een aantal ambassadeurs bij.

Achtertuin van Bangkokianen

Met een goed gevulde maag stappen we weer op de fiets. We komen nu door het groene deel van Bangkok. Vooraf moeilijk voor te stellen, maar we zien zelfs rijstvelden. De paden worden smaller, nu worden er stuurmanskunsten verreist, af en toe is het zelfs avontuurlijk. De zon is op z’n retour en zal spoedig achter de horizon verdwijnen. De namiddag brengt een serene rust. Het hectische van Chinatown ligt al lang achter ons. Iedereen geniet zichtbaar van het landschap. Zelfs Kan, die in Bangkok heeft gewoond, is continu verrast over wat ze te zien krijgt. Tempeltjes, groene vlakten, kokospalmen en bananenbomen. Schooltjes, pittoreske bruggetjes en straatjes. We rijden in de achtertuin van de Bangkokianen. Hier zie je geen toeristen, behalve die paar enthousiastelingen op de fiets dan.

Eenmaal terug lijkt de middag omgevlogen. Nog even napraten en de vele indrukken op ons laten inwerken onder het genot van een kopje thee. We nemen afscheid van David, Sylvia en de kinderen.

Fietsen in Bangkok is één van de leukste uitstapjes die ik in Thailand heb gemaakt. Als ik een waardering zou moeten geven, zou het zeker de maximale vijf sterren zijn. Daarom kan ik in volle overtuiging deze posting afsluiten met hoe ik hem begon: Fietsen in Bangkok? Succes gegarandeerd!

Vervoer in Thailand is voor iedereen heel belangrijk, zo ook voor ons. Mijn vrouw gebruikt al jaren haar ‘motorbike’ om naar haar werk te kunnen (zoals vele Thai met haar). Haar beste vriendin woont bij ons en ook zij moet naar haar werk. De dames gebruikte de ‘bike’ gezamenlijk. Ze werken op verschillende tijden dus het ophalen en wegbrengen was een hele planning.

Vorig jaar besloot ik, dat er nog een bike moest bijkomen. Dat heeft twee voordelen:
A. als ik werken ben (in China) dan hebben de dames ieder hun eigen vervoer.
B. als ik thuis ben dan gaan de dames weer samen op één bike en heb ik eindelijk ook vervoer om eens de deur uit te kunnen, ‘’niet dus’’.

Het idee was leuk maar werkt niet want ik zit voor de winterstop nu vier maandjes thuis zonder bike. De dames waren zo gewend aan ieder een eigen bike dat ze dat zo wilde houden (en wat moet ik tegen twee dames?).

Tot vorige maand. We liepen te winkelen in de Tesco, toevallig bij de fietsen afdeling. Mijn vrouw verkondigde dat als ze een fiets zou hebben, ze op de fiets naar haar werk zou gaan! Ik spring daar natuurlijk gelijk op in en gebaarde, oké zoek er maar een uit. Maar haar smaak en kleur zat er niet tussen. Nou ben ik niet voor één gat te vangen, op weg naar huis zijn we gestopt bij een fietsenwinkel (die zijn zeldzaam hier, maar we hebben er één hier in Hua Hin). En ja hoor, daar stond haar smaak en kleur voor de spotprijs van 2500,- baht (ongeveer € 50,-). Nieuw, met 3 jaar garantie.

Sindsdien gaat mijn vrouw (regelmatig) op de fiets naar haar werk. Daardoor heb ik ‘’soms’’ de motorbike tot mijn beschikking. En als ze dan om één of andere reden toch met de bike moet, dan heb ik altijd de fiets nog voor de korte afstanden. Prachtig geregeld toch? Zo ook afgelopen week. Ik moest even een boodschapje doen, dus maar een keer op de fiets. Ik merkte gelijk dat één van de trappers niet in orde was (kogellagertje stuk). Ik vertelde mijn vrouw dat ze morgen even bij de fietsenzaak langs moest om dat  te laten verhelpen (3 jaar garantie weet je nog?).

Komt mijn vrouw die avond thuis met de mededeling dat die reparatie 250,- baht koste! Hè,drie jaar garantie toch? Ja hoor, blijkt dat alleen op NIET bewegende delen te zijn (vond het ook al zo vreemd, 3 jaar garantie op een fiets van € 50,-). Maar goed, alles weer geregeld. Als ik grote afstanden af wil leggen huur ik gewoon een auto en hier in de stad hebben we onze fiets en motorbikes, heerlijk het leven in Thailand!

Fietsen door Bangkok

Tot op dit moment zaterdag 30 oktober 09.00 uur alhier in Bangkok zijn er geen overstromingen van enige betekenis geweest en zeker niet van enige bedreiging. De enige vloed is die van e-mails, die ik allemaal zo goed mogelijk probeer te beantwoorden

Er is geen enkele noemenswaardige rivieroeverovertreding in Bangkok, de afgelopen dagen toen het hoogste waterpunt in verband met de springvloed werd bereikt rond 09.00 uur in de morgen, inmiddels vijf dagen geleden.

Hoge waterstanden zijn normaal

In oktober en november zijn er in Bangkok altijd hoge waterstanden. Ik woon hier dik 35 jaar en ik ken het niet anders dan dat. Pakweg 15 jaar geleden is het grootste gedeelte van Bangkok met ‘n 77 km lange en 2,5 meter hoge muur beveiligd met meer dan 100 waterkeringen, die nu allemaal dicht zijn.
Voor onze tochten kunnen we wel sluizen, dus het rivier en kanaalboot verkeer gaat gewoon door. Elke dag. Net als de rest, het enige wat anders is, is het verminderde aantal toeristen, dus die wel komen, hebben nog meer keus.

Mocht er water over die muur komen, dan betekent dat voor die directe buurt 10 a 20 cm water, wat door een van de 1400 pompen (!) terug wordt gepompt, zodra het tij keert. Is met ‘n paar uurtjes weg tot enig chagrijn van de kinderen en de vissers. Vrijwel alle toeristen (vermaak- en verblijf-) locaties, zoals Kao San Road, Bang Lampu district, bevinden zich binnen dat ommuurde gebied.

Onze fietstochten blijven ontspannen, fotogeniek en bovenal authentiek. Het is juist fascinerend die machtige rivier door de stad te zien trekken.

Fietsen door Bangkok nu ideaal

Hele ‘eilanden’ van groene planten, zoals de waterhyacinten. Het wemelt van de vis, maar dat is altijd zo hoor. Onze medefietsers fotograferen zich suf. Het kleurenspel van de wolken in de rivier, beperkte zon, relatief lage temperaturen (25-28 graden), ‘n zacht briesje, af en toe ‘n klein buitje, maken de tochten nu erg ideaal. De laatste paar dagen is de zon wat scherper gaan schijnen, ook dat leidt tot ‘n grotere verdamping en ‘n vermindering van de waterstand van ongeveer 20 cm per etmaal. Rond 6 november is er ‘n nieuwe piek in de waterstand, maar minder dan die van ‘n paar dagen geleden.

Waar de (Nederlandse) pers hopeloos mee in de war is, zijn de gebeurtenissen op het Thaise platteland, die er dit jaar zijn (geweest).Dat is niet elk jaar, gelukkig niet zeg, want daar zijn de slachtoffers gevallen. Zoals landverschuivingen (Koh Chang) (350 km vanaf Bangkok!). Inmiddels ook al weer ‘n maand geleden. Er zijn overstromingen en dijkdoorbraken in de provincies, dichtstbijzijnde Ayuttaya, iets verder noordoostelijk Lopburi en 230 km noordoostelijk van Bangkok in de provincie Korat en daaraan grenzend de provincie Buriram.
De situatie is daar wel aan de beterende hand.

Misschien wat ongemak

Thailand is zo groot als Frankrijk, daardoor bezoek je het meeste van dit land toch al niet. Mijd de overstroomde gebieden op grote afstand, zou je toch overal doen?
Voor ‘n toerist in de provincie kan het wel eens ongemakkelijk zijn, omdat hier en daar het spoor is overstroomd rijden bepaalde treinen niet en ook bepaalde busdiensten stoppen. Gisteren reden alle treinen wel. Vandaag zal ik later in de morgen weer even laten bellen naar het hoofdtreinstation. Stel dat er geen trein vertrekt, dan wacht je even of je reist ‘n andere kant op of je duikt ’n emailcafé in en je boekt een van de vele budget-airlines, die soms dezelfde prijs of lager dan van ‘n trein hebben.

Foute berichtgeving van de pers over overstromingen

Meer dan 30 jaar lang organiseer ik dit soort tochten als ‘n ‘bijproduct’ van mijn topografische Bangkok kennis. Ik heb ‘n gedetailleerd beeld van wat er speelt in Bangkok en wijde omgeving. De afgelopen week heb ik ongeveer 700 km afgebrommerd, omdat ik ook informatie verstrek aan de schrijvende pers en soms belt ook de Nederlandse radio als de VARA en de NCRV. Soms belt er ook een omroep, die ik niet ken. Ik probeer zo feitelijk mogelijk informatie te verstrekken op grond van eigen observaties.

Hier en daar hebben Bangkok bewoners die muur doorbroken, om gemakkelijker bij de rivier te komen. Vissen blijft ‘n belangrijke vrijetijdsbesteding en een welkome aanvulling op het dagelijkse menu vooral voor de wat armere. Ja, daar kan wel ‘eens’ een halve meter water staan. Denk niet dat jullie daarheen gaan, is maar op ‘n paar plekjes. Logisch dat journalisten zich daar verdringen om foto’s te maken. Het AD overdrijft het meest. Het kan zijn, dat een dezer zaterdagen de Telegraaf Reiskrant met ‘n artikel hierover komt. Als je dan toch deze kant op komt, zou je het voor ons kunnen meenemen?

In Chiang Mai is alles normaal

Er zijn ook berichten over ‘n overstroomd Chiang Mai in de pers beschreven, daar klopt totaal niets van. De rivier stroomt normaal. Wel is de temperatuur daar gezakt tot ongeveer 25 graden, dat moet zalig zijn voor toeristen. Er zou ook geschreven zijn, dat ‘n kwart van Thailand onder water zou staan. Probeer je even voor te stellen, dat zoiets zich in Frankrijk (net zo groot) zou afspelen. Dan zou er nog weinig functioneren denk ik.
Journalisten zijn nu eenmaal meer en meer de roofridders van de aandacht maatschappij. Zelfs de BBC is niet meer te onderscheiden in hun reportages van bijvoorbeeld de CNN of nog erger: FOX. het Enige wat nog telt, mijn zegen hebben ze, zijn de kijkcijfers, kijkcijfers en…. kijkcijfers.

Hou je gewoon aan je vakantie planning en/of pas je route aan, wat je hier ter plekke in Bangkok bepalen kunt. Als je voor het eerst naar Thailand komt en je vind je zelf niet het meest avontuurlijke type, laat de taxi je gaarne naar het historische district Bang Lampu vervoeren.

De belangrijkste straat: Khao San Road

Khao San Road

In deze Khao San Road-buurt bevinden zich vele budget-guesthouses vooral tussen de 300 en 2000 baht per nacht, sommigen zijn weleens vol, maar de meeste hebben kamers in overvloed. Daar bevind je je op loofafstand van het Koninklijk Paleis en andere
historische monumenten, zoals de tempel van de Dageraad en Wat Po, de liggende Boeddha. Met ‘n bootje wip je naar de overkant, de Tempel van de Dageraad, een van de mooiste Bangkok, Kmerstyle monumenten. Kortom, kun je zelf ‘belopen’ (wel zoveel mogelijk in de schaduw) in dit culturele hart van Bangkok.

Sommigen zeggen, dat het daar wel erg toeristisch is… Ach, verwacht je vandaag de dag nog de enige te zijn die op de Eiffeltoren mag staan? En ‘s avonds kan het daar erg gezellig zijn. De hele wereld, vooral jongeren komen er samen en ook veel locale Thaien. ‘n Mondiaal terrassensfeertje, waar iedereen zich thuis voelt. Waar in de wereld zie je Iraniërs, gezellig met Israëliërs het glas heffen?

Vergeet ook niet de ontelbare reisbureautjes voor bus, trein, boot en vliegtuigtickets, kookcursussen, katoyshows, duik, jungle, raft en andere trips van eenvoudige halfdaagse uitstapjes tot complete wekenlange arrangementen. En ze zullen ook wel weten welke treinen en bussen wel dan niet rijden, dat kan per dag ‘n beetje verschillen. Vergeet vooral niet, dat je op vakantie bent, lekker relaxt, morgen komt er weer ‘n prachtige tropische dag.

You name it, it’s there all available

Dit gebied grenst aan de rivier, waar je de RiverExpressboat kunt pakken. Zowel zuidelijk de stad in als noordelijk de stad uit. Wat let je dat op ‘n vrije morgen niet even te doen? En blijf niet achterop hangen, maar ‘friemel’ je naar voren, waar je vrijwel altijd relaxt uit de zon in de wind zitten kunt. Zalig! Je kunt met deze boatservice ook vrij gemakkelijk Chinatown bereiken, uitstappen bij pier 5, (Ratchawong) dan kun je maar een kant oplopen, na ‘n paar honderd meter, rechts of linksaf kleine kleurrijke authentieke drukke smalle steegjes. De boeiendste is wel Sampeng-lane.

Verders ‘n prima dag, ‘n gegoede vlucht, ‘n behouden aankomst en bovenal ‘n ontspannen vakantie, toegewenst.

• Meer over fietsen in Bangkok: www.covankessel.com

• Meer informatie over Khao San Road www.khaosanroad.com

Al meer dan 20 jaar fietst Co van Kessel door Bangkok. Wat begon als hobby en uit liefde voor de stad, groeide uit tot het eerste fietstourbedrijf van Bangkok.

Het bleek een gat in de markt. Inmiddels heeft de Nederlandse ondernemers al veel lokale jonge gidsen wegwijs gemaakt in de stad en ze geleerd hoe met de veelal Nederlandse toeristen om te gaan.

Hoewel Co niet meer de enige Nederlander is die fietstochten organiseert, is en blijft hij wel de eerste ondernemende Nederlander die het gat in de markt zag: ‘Bangkok nodigt op het eerste gezicht niet uit om te fietsen. Dat het wel kan, is de grote verrassing voor toeristen.’

Gemoedelijker

Co runt zijn bedrijf op zijn Thais. Dat wil zoveel zeggen als dat er voor Nederlandse begrippen net wat teveel personeel rondloopt en dat het allemaal niet zo efficiënt gaat als een gemiddelde Nederlander zou willen. ‘Daardoor is het veel gemoedelijker,’ stelt hij joviaal.

Een paar dingen houdt Co daarbij in de gaten om zijn bedrijf toch soepel te laten lopen: ‘Wat je in deze cultuur in de gaten moet houden, is dat je kalm, rustig, vriendelijk en aardig blijft en dan gaat het allemaal behoorlijk vanzelf.’