De kop is geen uitspraak opgevangen is in het broeierige Thailand, maar in het bittere koude Nederland. Maf, mopperen doen we blijkbaar overal.

Siberische toestanden in Nederland. Ons kikkerlandje ligt onder een pak sneeuw van zeker 15 centimeter en het is bitter koud. Vannacht zelfs de koudste waarde van de afgelopen 27 jaar gemeten, -22 gaf het kwik aan in Lelystad. Prachtig gezicht trouwens als ik naar buiten kijk vanuit mijn verwarmde plek achter de computer. Een idyllisch droomlandschap waar langzaam fietsers en auto’s aan voorbij trekken.

Waardoor meteen de keiharde werkelijkheid tot me doordringt. Sneeuw brengt altijd een hoop ellende op spoor en weg met zich mee. Maar liefst 830 kilometer file stond er gisteren, nummer vier in de historische file top 10. Nog niks vergeleken met het veel kleinere België waar ruim 1200 kilometer verkeersopstopping te vinden was. Ik wist niet eens dat onze zuiderburen zoveel wegen hadden.

Treinenloop

Op het spoor was het niet beter, in de middag was al het treinverkeer ontregelt. En vandaag is het niet beter. Mijn vrouw is -terwijl ik dit schrijf- al drie uur bezig met de trein naar Den Bosch te komen. Vanuit Eindhoven nog geen 35 kilometer. Met de fiets zou ze er al zijn geweest. ‘Wisselstoring’ is opnieuw de mantra van de NS. Uiteindelijk is ze maar in een bus gestapt. Die rijdt namelijk wel, al gaat het langzaam.

Beelden van overvolle treinstations met verhitte reizigers terwijl de temperatuur daalde vulden gisteren de journaals. Aan de klaagzang tegen de verslaggevers kwam geen einde. Vooral de NS was de Kop van Jut. Toch merkwaardig dat iedereen boos is dat de treinen niet rijden, maar niemand zich verbaast over de enorme verkeersinfarct.

‘Eén sneeuwvlokje en er rijden geen treinen meer’, was de meest gehoorde. En wat te denken van deze ‘Wat een Derde Wereldland zijn we toch. Alhoewel, daar rijden de treinen wél’. Maar ook; ‘Ik ben al vier uur onderweg. Ik hoop wel dat ik thuis kom’ en ‘Waarom vertelt NS ons niet wat er aan de hand is’. Deze vond ik zelf briljant: ‘Er zat een man in het informatiehokje, maar die kon me niet informeren. Ja wat heb je daar nu aan?’.

Klagen over het land van de Glimlach

Vaak lees ik met hoog opgetrokken wenkbrauwen de reacties op de artikelen van Thailandblog. Veel van die reacties komen uit van het Land van de Glimlach, van mensen die zijn gemigreerd. Ze hadden ooit een droom  en zijn die achterna gegaan, vermoed ik. Maar als ik dan de berichten lees die zij schrijven, dan lijkt het alsof die droom verandert is in een nachtmerrie. De verwachtingen die ze hadden niet zijn uitgekomen.

Maar misschien is het ook veel simpelere. Zijn we een volk dat gewoon graag klaagt en zeurt. En die typische Nederlandse eigenschap nemen we mee naar waar we ook gaan wonen. Ik herinner me nog de gebruikelijke klaagzang tijdens mijn jeugdvakanties aan de Spaanse Costa’s ‘Ik hoop wel dat ze aardappelen hebben vanavond. Ben die Spaanse kost meer dan beu. En God, wat heb ik vannacht slecht geslapen. Die bedden zijn keihard!’.

Naast klompen, tulpen, molens, kaas, boter en melk, xtc en goede DJ’s moeten we misschien ook klagen als een exportproduct gaan zien. Nu nog een manier zien te vinden om er geld van te maken.

Twee van de drie goed, dat lijkt een aardige score. Ik ben uitgeschreven in Nederland, zij het met een

In oktober vorig jaar stelde ik mijn zorgverzekeraar Univé de vraag of ik in de toekomst zonder beperkingen en voorwaarden kon overstappen van mijn verplichte zorgverzekering naar de speciale Universeel Compleet Polis. Zeg maar een soort expat-verzekering. Dat was volgens klantenservice van Univé geen bezwaar. Ik meldde bovendien dat ik nog inkomen uit Nederland zou krijgen. Ook uit verdere mails bleek dat de overstap geen enkel probleem zou opleveren. Opmerkelijk is dat de nieuwe polis een veel uitgebreidere dekking geeft dan de basisverzekering in Nederland, zij het tegen een hogere prijs. Voor 60-jarigen en ouder liggen de kosten voor 2012 op 325 euro per maand. Dat lijkt een forse verhoging, vergeleken met de 112 euro die ik in 2011 maandelijks aftikte, maar op dit moment betaal ik bovendien 5 procent over mijn inkomen uit lijfrentes.

Begin december nam ik nogmaals contact op met Univé. Ik zou eerst een aantal formulieren toegestuurd krijgen om te beoordelen of ik wel uit de verplichte verzekering kon. Op mijn verzoek werden de formulieren per email verzonden en, na invulling, via internet retour gezonden. Voor alle zekerheid stuurde ik het pakket papier ook nog aangetekend per gewone post.

Vervolgens ging ik er van uit dat alles naar wens en conform toezegging geregeld zou worden. Dat was een forse misrekening, want ik had geen rekening gehouden met de bureaucratie in Nederland. Op 25 januari kreeg ik een brief van Univé (waar ik overigens de afgelopen zes jaar uitermate tevreden over was) gedateerd 22 december met de mededeling dat de verplichte zorgverzekering per 31 december was beëindigd. Geen woord werd gerept op de Universeel Compleet Polis. Saillant detail: ik was op dat moment nog niet uitgeschreven uit de GBA in Heerlen.

Dan toch maar eens bellen met de polisadministratie, het nummer op de brief. Dan verzeil je in een keuzemenu-moeras waar nauwelijks valt uit te komen. Uiteindelijk kreeg ik een mevrouw aan de lijn, die me doorverbond met een toestel dat niet werd opgenomen. Opnieuw gebeld en wederom het bos in gestuurd. Univé is tegenwoordig onderdeel van de verzekeringsgigant Univé-VGZ-IZA-Trias en het lijkt erop dat intern de zaken nog niet goed op elkaar zijn afgestemd. De derde dame die me te woord stond, had blijkbaar last van een ochtendhumeur en weigerde narrig alle medewerking. De vierde keer beloofde een jongeman dat een dame van de afdeling Buitenland mij een aanvraagformulier zou mailen. Ik liet mijn Thaise telefoonnummer achter. Wéér geen reactie.

Dat formulier kwam per kerende mail, maar nu bleek dat de polis alleen collectief aangevraagd kon worden voor een werknemer in het buitenland, jonger dan 65 en met een buitenlands inkomen. Dat was nu net niet wat ik bedoelde en had aangevraagd. Voor alle zekerheid vulde ik het  formulier in en mailde het retour. En hoorde vervolgens weer niets. Dan maar wat dreigmails verstuurd met kopieën van eerder mailwisseling. De volgende dag voor de vijfde keer naar de Nederlandse zorgverzekeraar gebeld. Eerst werd de verbinding verbroken, vervolgens werd ik  weer het bos in gestuurd. Uiteindelijk kreeg ik een dame aan de lijn die mij toezegde zich onverwijld over mijn problemen te buigen. Ze belde later terug met de geruststellende mededeling dat mijn verzekering direct in kon gaan. De vermelding op het aanvraagformulier over maximale leeftijd en Nederlands inkomen was niet juist en achterhaald. De polis krijg ik binnenkort in Thailand thuisgestuurd. Pfff!

En nu nog een positieve beslissing van de Belastingdienst in Heerlen…..

Altijd mooi weer, lekker eten, goedkoop en misschien ontluikt zich wel een romance met een mooie Thaise dame, wat wil je nog meer. Hieronder het verhaal van een personeelschef van een redelijk groot IT bedrijf in Bangkok:

“Vrijwel dagelijks krijg ik sollicitatiebrieven van buitenlanders, die bijna allemaal, nadat ik ze gelezen heb, rechtstreeks in de prullenmand belanden. De kans, dat een “aanstaande expat” bij ons komt werken is vrijwel nihil. De belangrijkste reden daarvoor is, dat ik meteen zie, dat de buitenlander in de eerste plaats wil werken in Thailand en in de tweede plaats wil werken bij mijn bedrijf. Misschien komt mijn bedrijf zelfs wel op de derde, vierde of vijfde plaats, maar hoe dan ook, ik praat alleen met mensen, die duidelijk geïnteresseerd zijn in mijn bedrijf. De meeste kandidaten doen er alles voor om maar in Thailand te kunnen werken.

Er zijn twee soorten “aanstaande expats”. De eerste categorie noem ik de vakantiegangers. Deze mensen zijn de reizigers op zoek naar een uitvalsbasis om rond te trekken in Thailand en omringende landen. Bangkok is daarvoor natuurlijk ideaal, beter dan bijvoorbeeld vanuit Amsterdam of Groningen. De begeleidende brief bevat meestal zoiets als: ….”ik ben zeer bekend met de Thaise/Aziatische/ het Verre Oosten cultuur, waar ik in de afgelopen jaren meermaals geweest ben….bla, bla, bla.”

Dat is mooi, maar het bezoeken van een plaats of streek als toerist en er werken zijn twee totaal verschillende zaken. Met een pilsje in de hand aan het zwembad is toch anders dan de dagelijkse strijd in het verkeer van Bangkok om op je werk te komen en om naar huis te gaan. Als het nodig is om een weekend door te werken om een deadline van een belangrijk project te halen of iemand moet om 3 uur ‘s nachts naar kantoor komen voor een belangrijk gesprek met een relatie in de USA (tijdsverschil), moeten wij op hem kunnen rekenen. Dat kan wel eens niet stroken met de plannen van die medewerker, die toevallig andere plannen had gemaakt om bijvoorbeeld lekker uit te gaan of iets dergelijks.

Kortom, deze sollicitanten willen eigenlijk, dat wij hun reisactiviteiten sponsoren en als ze “klaar” zijn met Thailand trekken ze weer naar andere oorden. Sorry, die mensen kan ik niet gebruiken, dus de brief is rijp voor het oud-papier. 

De tweede categorie zijn kandidaten met een romantische inslag. “Geachte Heer, ik zou graag ik Thailand willen werken, want ik heb onlangs een aardige Thaise dame ontmoet en wij zijn plan te trouwen en ons te vestigen in Thailand……bla, bla, bla.

Sorry, opnieuw is een dergelijke kandidaat bij voorbaat niet geschikt. Hij mag best gelukkig zijn met zijn “Nid”, maar hoe kan ik weten of dit een langdurige en solide relatie wordt. Belangrijk voor mijn bedrijf, want als het na een korte periode toch fout gaat met hen, kunnen wij opnieuw beginnen met een sollicitatieprocedure.

Bedrijven in Thailand moeten vooraf behoorlijk tijd en geld investeren bij de aanname van buitenlandse werknemers, denk aan een juist visum, werkvergunning, ziektekostenverzekering, huisvestingskosten, enz. Eenmaal aangenomen, zal nieuw personeel niet direct 100% productief zijn, want in de eerste maanden gaat hij op zoek naar woonruimte, regelt telefoon/computeraansluiting e.d., en heeft ook tijd nodig voor allerlei andere administratieve rompslomp. Dus, als de IT-man, na het mislukken van de relatie, terugkeert naar zijn land, zit het bedrijf met verlies van tijd en geld. En.. zeg nou zelf, daar ben ik als personeelschef niet voor aangenomen.

Een voorbeeld: ik had iemand nodig voor een bescheiden functie als “support engineer” bij één van onze relaties. Een ervaren IBM consultant solliciteerde en ik nodigde hem uit voor een gesprek. Waarom wilde hij de baan, vroeg ik en ik kreeg een vaag antwoord, dat hij “enkele mensen” in Bangkok had ontmoet en het hem wel wat leek om er te werken. Goh,…enkele mensen dus, meer dan één? Ik ben daar niet direct op ingegaan. Ik besloot hem mee te nemen naar de klant om hem de omgeving te laten zien waarin hij zou gaan werken. Bij die firma zaten we rond een goedkoop metalen bureau in een smerig kantoortje en over de vloer slingerde allerlei netwerkbekabeling. De sollicitant zat er in zijn mooie maatkostuum meteen dure Jim Thompson zijden das, terwijl het personeel er rond rende in jeans, kale trainingspakken of met een windjack met reclame op de rug. Welkom in de realiteit van een werkplek voor een expat. Ik kon mij niet voorstellen, waarom een farang een waarschijnlijk goedbetaalde baan in zijn land opgeeft om in Thailand te gaan werken. Alleen maar omdat hij “enkele mensen kent”?

De brieven zelf, ook zoiets. Je kunt vaak al zien, dat de schrijver zijn sollicitatie klakkeloos aan meerdere bedrijven stuurt, want de aanhef is dan “aan de IT Manager/HR Manager/CEO”. Als je niet de moeite neemt om de brief aan iemand persoonlijk te richten – in ons geval staan de leidinggevenden met naam en toenaam op de website – weet ik al, dat het niets is. De mooiste aanhef is trouwens ”To whom it may concern” (aan degene die dit aangaat), nou, het gaat ons in het geheel niet aan. 

Ik zou ook postzegelverzamelaar kunnen worden, want de brieven komen uit vele landen. Hoe moet ik die personen interviewen, per telefoon? Goed, maar ik ben vaak sneller klaar met iemand die hier al woont en die, bij wijze van spreken, aanstaande maandag kan beginnen. De kansen voor iemand in het buitenland zijn dan ook vrijwel nihil. Daarbij komt, dat als wij iemand nodig hebben, wij een advertentie plaatsen, dus het ongevraagd sturen van een sollicitatiebrief is zinloos.

Ik zal er nog een schepje bovenop doen. De lange termijn vooruitzichten voor IT-expats is niet meer zo goed als pakweg 10 jaar geleden. De Thais, die nu van de universiteit komen, spreken steeds beter Engels en hebben ook verstand van IT. Zeer weinig Farangs zijn bedreven in de Thaise taal, luisteren gaat dan soms nog wel, maar een een-op-een gesprek wordt een probleem. Daarbij komt ook nog het salarisniveau. Ik kan 10 Thaise afgestudeerde IT-ers inhuren voor de prijs van 1 Farang IT-programmeur.

Dat is de kern van de zaak. Een buitenlandse IT-er kan niet concurreren op prijs en taalvaardigheid van de lokale bevolking. Zij willen alleen in Thailand werken, maar om de verkeerde redenen. Oké, de redenen zijn natuurlijk belangrijk voor hemzelf, maar niet goed genoeg voor ons bedrijf.

Een positief geluid tenslotte, want de mogelijkheid om hier te werken is ook weer niet helemaal onmogelijk. De IT-ers met een speciale vaardigheid, die in Thailand niet is te vinden, maken een kans. De mensen weten zelf wel of zij die speciale vaardigheid bezitten en niet slechts een Java-programmeur zijn. Brieven met die inhoud houd ik dan wel bij me, in geval zo iemand nodig is. De personen, die in aanmerking komen zijn in het algemeen buitenlanders, die al langere tijd (met een Thaise) getrouwd zijn, het liefst zelfs kinderen hebben. Dat geeft min of meer een waarborg voor continuïteit.

Laatst hadden we senior IT-consultant nodig en adverteerden hiervoor in de Bangkok Post. Men kon niet on-line solliciteren, want anders hadden we aanvragen vanuit de hele wereld gekregen. De ideale kandidaat was een veertiger uit Schotland, die zich in Buriram had “verschanst” om een huis te bouwen voor hem en zijn Thaise gezin. Hij had daarvoor een eerdere baan opgegeven en wilde nu weer aan het werk.

Kortom, voor vakantiegangers en romantici is er niet of nauwelijks werk te vinden in Thailand. Degenen, die hier al langere tijd wonen, eventueel de taal spreken en voldoende ervaring hebben, zijn de ideale kandidaten.”

Beknopt artikel (vrij vertaald) van een anonieme schrijver op de Stickman website

Wij verwijten – niet geheel onterecht – de Thais vaak, ook op dit blog, dat zij slecht of helemaal geen Engels spreken.

Het beheersen in woord en geschrift van de Engelse taal is voor Thais noodzakelijk om zich in de internationale (zaken)wereld staande te houden. In het algemeen wordt er gepleit voor beter Engels onderwijs in Thailand en daar is weinig tegen in te brengen.

Maar hoe zit het dan met het Engels van ons Nederlanders? Nou, je kunt gerust zeggen, dat die kennis ook abominabel is en “”I do not overdrive” (ik overdrijf niet). Wij hebben de neiging om ons op de borst te kloppen vanwege onze welhaast mythische talenkennis, maar “there knocks no wood from” (daar klopt geen hout van). Talenkennis? Wie spreekt er dan nog een woordje Duits of Frans en ook het Engels is – zoals wij dat vroeger noemden – vaak niet meer dan steenkolenengels.

In mijn zakelijk verleden kon ik engelsprekende landgenoten meteen herkennen aan het slecht vertaalde Nederlands, dat vaak niet beter was dan een automatisch vertaalde Koreaanse gebruiksaanwijzing, over de uitspraak heb ik het dan nog niet eens. “Go your gang” en “I keep you on the high” hoef ik verder niet uit te leggen, net zo min als “make that the cat wise” of “there is nothing on the hand”. Wat dacht je van “I fall with the door in house”, “what makes it out”, “I keep it in the holes” (ik houd het in de gaten).

Ook de Nederlandse expats en bezoekers spreken vaak slecht Engels, dat voor Thais, die toch al moeite hebben met die taal, totaal onbegrijpelijk is. Je zou kunnen zeggen, dat het opleidingsniveau van veel expats laag is, maar dat “cuts no wood” (snijdt geen hout), want ook hoogopgeleide Nederlanders beheersen de Engelse taal slecht.

Rik Smits, een Nederlandse taalkundige, schreef onlangs in de Volkskrant een artikel, waarin hij tegen het gebruik van Engels op universiteiten en hogescholen ageert. “Al decennia koeterwaalsen daar hele collegezalen in onverstaanbaar Dutchglish omdat er mogelijk een buitenlander in de zaal zit (dat mag dan best een Italiaan, Argentijn of Algerijn zijn, daar zijn we ruimhartig in)”. Geen ander land benadeelt de eigen bloem der natie moedwillig zo ernstig. Dat Engels is een handicap omdat studenten, ook als hun Engels zo goed zou zijn als ze zelf denken (quod non), nodeloos moeten meehobbelen in een taal die niet de hunne is. Bovendien is het Engels van het collegegevend personeel doorgaans van het niveau kolenhok”.

Ook onze ministers kunnen er wat van, er is zelfs een boekje over geschreven: “I always get my sin”, waarin fouten staan van Nederlandse ministers in het Engelse taalgebruik.

Nee, “it is me what” met de talenkennis van Nederlanders, ook in Thailand. Ga je een avondje uit in Walking Street hier in Pattaya, bezoekt een A gogo bar met de meisjes hangend aan de chroompaal en “my pig stood stiff in the brook”. Je drinkt wat te veel en “I went nearly over my neck”.

Zo, ik stop er mee, want “it comes my nose out”, met andere woorden, wij hoeven de Thais niet zo veel te verwijten wat de kennis van de Engelse taal betreft.

Wat voelde ik me gelukkig na het lezen van het door het Sociaal en Cultureel Planbureau verschenen rapport: ‘Sociale Staat van Nederland 2011’.

Het SCP-bureau is het sociaal-wetenschappelijke bureau opgezet door de Nederlandse overheid. Het gaat goed met ons land, supergoed als ik het allemaal zo lees. Lage rente, politiek stabiel en een daling van de criminaliteit. Ons inkomen stijgt, we gaan vaker op vakantie en we bezitten een aardig allegaartje aan consumptiegoederen.

Tachtig procent van de Nederlanders ziet de eigen financiële situatie met vertrouwen tegemoet. Toch klagen wij maar wat graag, want hoewel wij de mening zijn toegedaan dat het met ons privé goed gaat hebben we toch de nodige twijfels omtrent de toekomst van ons land. “De Nederlander mag graag klagen, het doet er niet toe hoe het écht gaat, het gaat gewoon nooit goed”. Aldus de verzuchting van de onderzoekers aan het eind van het rapport.

Onterechte somberheid

Als je kijkt naar de gezondheidszorg, huisvesting, sociale wetgeving, mobiliteit, vrije tijd en bezittingen dan leven we in een welvaartstaat. Ondanks de schommelingen in de economie is de welstand er de laatste tien jaar onafgebroken op vooruitgegaan.

Nederland is het rijkste land binnen de EU. Luxemburg laten we even buiten beschouwing, want de rijken die daar wonen zijn overwegend buitenlanders. Ook als we naar risicofactoren zoals werkeloosheid, inflatie en begrotingstekort kijken scoort ons land prima. Hoe je het ook bekijkt Nederland heeft het nooit eerder beter gehad. Toch mopperen en klagen we, wellicht ingegeven door onze calvinistische volksaard. Lageropgeleiden klagen om het hardst. Socioloog Rob Bijl, adjunct-directeur van het SCP en samensteller van het rapport, citerend: “Vergeleken met andere landen is het hier echt een paradijs. Financieel kunnen we wel wat hebben. De meeste mensen kunnen zonder grote problemen 5 procent in inkomen achteruitgaan. De afgelopen jaren zijn we in totaal 6 procent in inkomen gestegen.”

Thailand

De Nederlander is en blijft een echte zeurpiet. Sinds 1961, dus al 50 jaar lang, hebben we de 5-daagse werkweek. Waar ter wereld ontvang je AOW en waar is de ziekteverzekering zo goed geregeld? Een goed pensioenfonds maakt het leven op latere leeftijd nog wat aangenamer.

Het weer, de belastingen en de alsmaar stijgende prijzen zijn de favoriete onderwerpen waarover we maar blijven doorzeuren. Dus verhuizen we maar naar Thailand waar het zonnetje weelderig schijnt, je nauwelijks belasting betaalt en de prijzen aanmerkelijk lager liggen. Dus daar wonend klaag je niet meer. Had je gedacht.

De koers van de euro, de inburgeringcursus, kinderbijslag en zorgverzekering, het zijn zomaar een paar onderwerpen die de adrenaline bij menige expat rijkelijk laat vloeien. Ook in Thailand blijf je als rechtgeaarde Nederlander klagen en zelfs een lieftallige jonge vriendin aan je zijde is geen remedie tegen de klaagzang.

Ook ik klaag over het Nederlandse klimaat en daarom vertrek ik begin januari weer richting Bangkok. Dankzij de welvaartstaat en het paradijs dat Nederland heet mag en kan ik de komende winterperiode weer in de Thaise zon doorbrengen.

De Nederlandse Nicole Salverda verlaat voor een paar dagen haar huis in Bangkok nu de situatie rond het alsmaar stijgende water steeds dreigender wordt en steeds meer delen van de Thaise hoofdstad onder water lopen. ‘We gaan een paar dagen naar Pattaya’. vertelt ze tegen Wendy Braanker van de Wereldomroep. Ook buiten de hoofdstad staan grote delen van het land onder water als gevolg van heftige regenval.

De Thaise overheid heeft de bevolking in veel regio’s van het door overstromingen geteisterde land een paar dagen vrijaf gegeven. Het woon-werk verkeer zou te veel risico’s opleveren en veel mensen blijven liever thuis om met zandzakken hun huis te beschermen of ze trekken naar hoger gelegen gebieden. Ook de scholen zijn voor een paar dagen gesloten.

Lege schappen

De schappen in de winkels in en rond Bangkok en in andere gebieden die hebben te maken met fikse wateroverlast worden steeds leger. Volgens Nicole Salverda is er bijna geen drinkwater meer te krijgen en ook is er een tekort aan rijst, noodles en ook aan melk en ingeblikte tonijn.

‘De overheid heeft gezegd dat de prijzen van basisgoederen en ook van zaklampen en tandpasta niet verhoogd mogen worden als gevolg van de schaarste’, vertelt Nicole Salverda vanuit haar woning in Bangkok. Ze is van plan om morgen haar huis voor een paar dagen te verlaten. ‘We hebben een huis in Pattaya gehuurd op zo’n 120 kilometer van Bangkok.’

Bovenverdieping

Nicole heeft het geluk dat zij in een huis woont met een bovenverdieping. Ook al woont ze in een deel van de hoofdstad dat nog niet is ondergelopen, heeft ze voor de zekerheid wel zandzakken besteld en belangrijke spullen een verdieping hoger gestald.

De voorlichting van de overheid aan de bevolking over de overstromingen en de gevolgen is slecht, volgens de Nederlandse. ‘Er is een voortdurende strijd gaande tussen de nationale en de lokale overheid. De nationale overheid is bang dat er als gevolg van de overstromingen geen toeristen meer komen en dat buitenlandse investeerders zich terugtrekken.’

Ze vertelt dat de overheid om deze redenen de gevolgen van de overstromingen probeert af te zwakken. ‘Maar dat lukt niet goed omdat de chaos steeds groter aan het worden is. Het vertrouwen in de Thaise overheid is klein.’

Buitenlandse Zaken

Het Nederlandse ministerie van Buitenlandse zaken liet een paar dagen geleden al weten dat reizen naar bepaalde gebieden in Thailand wordt ontraden. Vooralsnog is geen sprake van een verdere aanpassing van het reisadvies.

De grote internationale luchthaven is (nu nog) goed beschermd dankzij 3,5 meter hoge dijken. De tweede luchthaven van het land, Don Muang, is grotendeels onder water gelopen. Lokale luchtvaartmaatschappijen zijn uitgeweken naar de grote luchthaven of hebben hun vluchten afgeblazen.

Boosheid

Militairen bewaken dijken die nu nog overeind staan. Volgens Nicole Salverda zijn de bewoners van de ondergelopen gebieden boos, omdat de buitengebieden zijn opgeofferd om de binnenstad van Bangkok zoveel mogelijk te sparen. ‘Er is sprake van veel boosheid.’ Verwacht wordt dat de wateroverlast nog zeker een paar weken zal aanhouden.

Bron: Radio Nederland Wereldomroep

Ik ‘deed’ Thailand aan voor een hernieuwde kennismaking met mijn oude marinemaatje Bert én met zijn woonplaats Pattaya als uitvalsbasis het land te verkennen. Sindsdien heb ik bijgeleerd, woon na een aantal kortere bezoeken al weer ruim een jaar permanent hier. Eén van mijn docenten: de vrouw waar ik bij dat eerste bezoek verliefd op werd en met wie ik inmiddels geheel vrijwillig en tot mijn genoegen aan de trouwring geketend.

Dat beschrijft in een notendop mijn transformatie van unieke mens tot vleesgeworden cliché: een overrijpe westerse buikmans die aan een Thaise schone blijft hangen. Het complete plaatje ontluistert nog meer. Mijn geliefde is een kind van de Isaan.

Vrouwenvlees

Vroeger zou ik bij die naam hebben gedacht aan een erg ver-ver hemellichaam of een van de vele koekblik-varianten van Aziatische komaf. Nu weet ik dat Isaan de armste streek van Thailand is en dé leverancier van vers vrouwenvlees aan poelen des verderfs elders in Thailand.

Tsjeetje, mijn vrouw is hoer, dacht ik aanvankelijk na het lezen of aanhoren van weer een verhaal van buitenlander of Thai over uit de Isaan weggelopen vrouwvolk. Het zijn, leerde ik, listige creaturen die liefde veinzend hun lichaam in de uitverkoop gooien aan onschuldige buitenlanders, die als ze in de Isaanse trukendoos trappen gedoemd zijn tot een leven als wandelende ATM.

In de meestal smeuïge verhalen ontbrak zelden de uitleg over het nobele doel dat inzet van de doortrapte middelen moest heiligen: de in de Isaan achtergebleven familieleden nagels bezorgen om de straatarme konten te kunnen krabben.

Tevens ging me opvallen dat bij kennismakingen met soortgenoten in mijn expatrijke contreien terloops even naar geografische herkomst van mijn partner werd geïnformeerd. “Aaaahaaa, Isaan” was dan de reactie op het prijs geven van de geboorteplaats van mijn nieuw gevonden geluk. Om geen twijfel te laten bestaan aan de betekenis van die uitroep kwamen sommigen, ook ongevraagd, met belangrijke details over hun eerste romantische ontmoeting met de Ware Liefde, zoals plaats (nee, nee, geen bar) en uiteraard niet-Isaanse afkomst.

Isaan-type

Kortom, een farang in Thailand is pas goed de pineut als hij zijn heil heeft gezocht in de armen van een Isaanse. Ook op dit blog ontbreken de roerende waarschuwingen niet over het arsenaal aan valstrikken waaruit Isaanse verleidsters onvermoeibaar putten in hun jacht op blanke weldoeners. Mijn in eigen huis en bij bezoeken aan de Isaan opgedane veel positievere ervaringen in de strijd werpen tegen kennelijk duchtig door de Isaanse wol geverfde expertpats bracht slechts hoon en het sardonische dreigement: ,,Jouw tijd komt nog wel”.

Gaandeweg ontwikkelde ik een soort immuniteit tegen horror-stories met Isaanse slechteriksters in de hoofdrol. Maar zelfs ik leerde recentelijk bij door kennismaking met een nieuwe variant van het Isaan-syndroom: het Isaan-type. Dat zijn 100 procent Thaise dames uit andere windstreken die de Isaan alleen kennen uit aardrijkskundeboekjes maar het net als hun Isaanse zusters met een farang doen. Deze verrijking van mijn kennis heb ik te danken aan een veelwetende blogreaguurder wiens aanprijzing ‘nou horen jullie het eens van een Thai’ mij nieuwsgierig deed klikken op de door hem aangeleverde link: www.stickmanbangkok.com.

Verbijsterd las ik wat de uiteraard anonieme auteur onder de kop ‘What farang not get about Thai’ allemaal onthult. Met behulp van een artikeltje uit de Bangkok post schildert hij eerst het profiel van de doorsnee isaan-vrouw: ‘zu haben’ voor elk soort buitenlander, Adonis of monster, atleet of invalide, viriel jong of impotent oud, maakt ze niets uit zolang er maar poen uit te persen valt

Daarna maakt hij gehakt van alle farang met een Thaise geliefde. Die duiken namelijk allemaal in hetzelfde afvoerputje vol ‘Isaan-types. Uit welk deel van Thailand dat type ook komt, het gemeenschappelijk kenmerk is beperkte schoolopleiding, armoedzaaier achtergrond en niet gezegend met een lelieblanke huid. Mocht dit beklagenswaardige wezen het Engels enigszins machtig zijn dan staat vast dat ze die kennis niet op school maar in het rosse circuit heeft opgedaan.

Gezichtsverlies

Je kunt na lezing maar één conclusie trekken: iedere Thaise met een farang-partner stelt zich ten opzichte van haar landgenoten bloot aan dat verschrikkelijke risico van gezichtsverlies. Er wordt op haar neergekeken, helemaal wanneer ze een dum-dumhuidje heeft. Geen wonder dat de whitener-producenten in amazing Thailand zulke hoge winsten maken!

Vermoedelijk, want op het identiteitschuwe internet weet je het nooit zeker, is de schrijver inderdaad een Thai. De uiteenzetting over de domme farang en hun lelijke Isaan-types spiegelt namelijk exact het bekrompen, discriminerende denken van hi-so Thai over landgenoten die zich een paar treedjes lager op de sociale ladder bevinden.

Aangezien dit achterlijke en ergerlijke aspect van de Thaise cultuur niet aan mij besteed is ben ik verder gaan zoeken naar wat speciaal vrouwen uit de Isaan een negatief etiket als in Isaan-type oplevert. Helaas, de bewijslast is enorm. Neem een keihard argument als ‘de vrouwtjes daar moeten wel want in de Isaan is het armoe troef’. OK, punt gemaakt, want ook mij is het bij het rondreizen door andere delen van het land opgevallen dat de bevolking daar in fantastische villa’s is gehuisvest en zich bij voorkeur in kamerbrede luxe-automobielen verplaatst.

Kreukvrije Vrouwen

Ook geheel op eigen waarneming gebaseerd is dat buiten planeet Isaan een andere mensensoort leeft, waarvan het vrouwelijk deel vrijwel onbenaderbaar is voor de avances van al dan niet bronstige en/of bejaarde blanken. Alleen de echte doorzetters onder hen weten voldoende tijd en lust op te brengen om via beleefde en discrete signalen aan familie of vrienden van zo’n kreukvrij niet-Isaantype contact te leggen. De kans op succesvolle afloop is vanzelfsprekend uiterst gering.

Snel heb ik dit dwaalspoor verlaten om mijn heil in de statistieken te zoeken. Wat een ellende! Het wemelt van de elkaar tegensprekende ‘harde’ cijfers als het om herkomst en omvang van de populatie in de sexindustrie gaat. Ook na urenlang zoeken kon ik geen enkel duidelijk gegeven vinden over het aantal Isaanse vrouwen dat zich in en buiten etablissementen van zinnenprikkelend vermaak overgeeft aan de jacht op een uitkleedbare farang.

Wel leerde ik dat de prostitutiemarkt in Thailand voor slechts vijf procent gericht is op blankhuidige vreemdelingen en voor de rest op bevrediging van kennelijk hoge binnenlandse nood. Maar hoe dat voor ons nette witjes vrolijke gegeven in vredesnaam te rijmen met de exclusieve rol van Isaanse ‘lelijkerds’ op dat bescheiden marktsegment?

Bootsman

Turend naar de cijfers viel plotseling het bahtje. Het slechte image van de Isaan-vrouw valt slechts te verklaren aan de hand van de bootsman-doctrine. De wat? Vroeger, heel vroeger, was ik schepeling op Hare Majesteits Naarden, een heuse mijnenveger. Als we ergens een haven binnenliepen riep de bootsman alle hens op het voordek. “Mannen”, schreeuwde hij dan, “wie straks op de wal zijn genotsknots niet op de daarvoor bestemde plaats uitpakt verdwijnt voor de rest van de trip in het kabelgat”.

Deze waarschuwing beoogde niet de alreeds in schuilkelders gevluchte vrouwelijke bevolking te beschermen tegen marine-geilheid maar te voorkomen dat Jannen hun uniform ten schande zouden maken door hun door alcohol-intake overmatig gevulde blazen te legen tegen bomen en blinde muren. De bootsman: ,,Als burruggers één Janmaat op straat zien pissen staat morgen in de krant: de hele koninkelukke marine is een stelletje wildzeikerds”.

Deze bootsman had een duidelijk inzicht in de werking van de wet van het optisch bedrog. Die bepaalt dat je eigen waarneming en vooral ook die van anderen net zo lang vermenigvuldigt tot er een algemeen geldende waarheid uitrolt. Pas dat toe op de Isaan en de reputatie van het vrouwvolk aldaar is verklaard. Volgens de bevolkingsstatistieken levert de Isaan 35 procent van de 23.304.793 vrouwelijke Thai tussen de 16 en 64 jaar. Wanneer je een Thaise schone uit die doelgroep aan de behaarde arm van een farang waarneemt is dus alleen getalsmatig de kans groot dat zij een Isaanse is. Tel daarbij op dat geen enkele andere regio in Thailand zo’n hoog migratiepercentage heeft (ook voor mannen trouwens) en het is zonneklaar dat elke in een bar gesignaleerde Isaanse employee het optische bedrog tot een zekerheid maakt: alle vrouwen van daar zijn ….. vul maar in.

Troost

Deze uiterst wetenschappelijke analyse is natuurlijk incompleet zonder vermelding van een ander fenomeen: nergens in Thailand schijn je zo goedkoop te kunnen leven als in de Isaan. Dat mag dan niet de grote meute toeristen trekken die zich verpoost in andere delen van het land, maar wat wel uit het buitenland in de Isaan arriveert, blijft daar meestal voorgoed. Het mag een godswonder heten met al die Isaansen elders on the go go, maar vele farang-immigranten vinden ter plekke een liefhebbende vrouw en een riant huis. En ook dat – hoort zegt het voort – draagt weer bij aan de wet van het optisch bedrog.

Ik kan daar inmiddels best mee leven. Tegen het effect van de bootsman-doctrine is nu eenmaal geen kruid gewassen. Bovendien, het is een enorm troostrijke wetenschap dat de goegemeenten in onze thuislanden de wet van het optisch bedrog doorgaans op heel Thailand toepassen. Dat maakt ons, farang met een Thaise partner, tot lotsverbondenen, plaatst ons solidair in hetzelfde bedje met geliefden die alleen voor het geld de benen spreiden. Thailand-Naailand, zeker weten toch?

Dit in combinatie met de waardedaling van de euro zorgt ervoor dat sommige expats de broekriem flink moeten aanhalen. Maar ook in het Westen is er sprake van inflatie. Natuurlijk borrelt dan de vraag op: is Thailand nog wel zo goedkoop voor expats en pensionado’s?

Op een ander blog kwam ik een lijst tegen met prijzen. De prijzen zijn voor het laatst bijgewerkt in februari 2011. Deze lijst geeft een aardig inzicht in de kosten levensonderhoud in Thailand. Een conclusie kun je zelf trekken.

Eten

• 5 Kg rijst: 125 tot 250 Baht
• 1 Kg aardappelen: 45 Baht (afhankelijk van het seizoen)
• 1 Kg varkensvlees: 135 Baht
• 1 Kg rundervlees: 300 Baht
• 1 Kg Uien: 27 Baht
• Salami 100g: 52 Baht
• Brood ca. 75 Baht
• Flesje bier 0,3 Ltr: 46 – 59 Baht
• Kaas per Kg: vanaf 500 Baht

Multimedia

• Telefoon maandelijks bedrag: 100 Baht
• Internet DSL per maand: vanaf 500 Baht
• Kabel-TV per maand vanaf 500 Baht
• Nieuwe computer: vanaf 15.000 Baht
• LCD Flat Screen 32 “TV: vanaf 25.000 Baht

Wonen in Thailand

• Huur voor huis of flat: vanaf 3.500 Baht
• Koelkast met vriesvak: vanaf 7.000 Baht
• Eenvoudige kachel 2.000 Baht
• Oven: vanaf 6.000 Baht
• Rijstkoker: vanaf 500 Baht
• Groot kantoorbureau: vanaf 2.500 Baht
• Rotan Sofa Set handgemaakt: van 8.000 Baht

Auto, Motor, Transport

• Motor Honda Wave 125 cc (Standart) vanaf 50.000 Baht
• Pickup (nieuw) vanaf 500.000 Baht
• Benzine, diesel per liter: 38 Baht
• Autobelasting per jaar: 1.700 Baht
• Auto verzekering per jaar: van 16.000 Baht
• Lokaal vervoer in taxi (20 km): 20 – 30 Baht
• Bus (VIP, 24 zitplaatsen) van Bangkok naar Phuket, Samui, Krabi, Chiang Mai vanaf 750 Baht

Huis bouwen in Thailand

• Prijs voor het bouwen inclusief arbeid en materiaal: 4000 – 15000 Baht per m² per verdieping. Deze prijzen kunnen verdubbelen als je een huis bouwt in of nabij een een van de toeristische centra in Thailand bijvoorbeeld. Pattaya, Phuket, Samui, Krabi …
• Een zak cement: 135 Baht
• Een bouw blok: 5 Baht

Overige

• Sigaretten (20 stuks): 48 Baht
• Wasserette met strijkservice per kg: vanaf 40 Baht

Central World Bangkok (www.doubleapics.com)

Nu de financiële crisis steeds nijpender lijkt te worden, elk journaal komt weer met nieuwe doemtijding. En de wetenschap dat de komende decennia vooral het Oosten zich zal ontwikkelen tot een economische grootmacht, hoor ik mezelf steeds vaker hardop zeggen: ‘Misschien dat we maar eens moeten gaan emigreren’. Dat mijn vrouw van Thaise afkomst is, maakt de keuze voor dat land logisch. Alleen… wil ik wel in Thailand wonen?

Het was altijd al de bedoeling dat ik mijn oude dag niet in Nederland zou doorbrengen, maar ergens waar het warmer is en de zon vaker schijnt. Het leven (sorry Nederland) ook kleurrijker is. Maar die oude dag is nog niet begonnen, al zijn er ochtenden dat ik uit bed klim en het wel zo voelt. Zuid-Afrika was mijn eerste liefde, een paar jaar geleden is daar Zuidoost-Azië bij gekomen.

Als je gaat immigreren, moet je even praktisch zijn. Kan ik bijvoorbeeld de kost daar verdienen? Al denk ik dat ik overal ter wereld wel werk kan vinden, wil ik niet moeten buffelen voor een Thais loontje. Nee, het moet een Nederlands inkomen zijn dat ik Thailand kan uitgeven. Als journalist/fotograaf moet dat wel lukken, is mijn inschatting. En natuurlijk kan mijn vrouw ook een handje helpen.

Waar wil je wonen? Mijn vrouw had bedacht dat ik mijn oude dag op het platteland zou doorbrengen. Dat lijkt me prima, maar nu nog even niet! Als ik één week bij mijn schoonouders logeer, komen de muren al op me af. Er is namelijk niets te beleven. En ik bedoel ook letterlijk niks. Belangrijkste activiteit: De rijst zien groeien. Nee, dat wordt toch Bangkok, maar waar in Bangkok? Hoe dan ook, liever niet op een compound waar alle Nederlanders zich verzameld hebben.

Bai Yok Tower Bangkok

Dit zijn problemen waar we wel uitkomen. Waar ik meer bang voor ben zijn de cultuurproblemen. Ik verblijf met de regelmaat van de klok vier weken in Thailand en ik bots er dan al mee. Bijvoorbeeld het Thaise gevoel voor tijd. Dat is vloeibaar als water. Een afspraak is pas een afspraak als die werkelijk plaatsvind. Tot dat moment is het slechts een optie. Ook komen Thai gerust een uur te laat. Tijdinschatting en planning is niet hun sterkste kant.

Een Thai is gastvrij en wil je nooit beledigen. Ze zullen altijd blijven lachen, al sta je furieus op de grond te stampen van frustratie. Ze willen namelijk niet ‘hun gezicht’ verliezen. Dat heeft als nadeel dat ze vaak nooit een eerlijk antwoord geven. Omzichtig wordt om de hete brij heen gedraaid. Nu ben ik Brabander van afkomst, en dus wel wat gewend. Maar het kost zoveel tijd om te doorgronden wat je gesprekspartner nu werkelijk wil of bedoeld!

De Thai is een nationalistisch volk, erg trots op hun land. De eerste paar maanden dat mijn vrouw in Nederland was, bleef ze maar zeggen ‘Dat hebben we in Thailand ook!’. Dat houdt wel in dat je farang bent en blijft. Je betaalt overal meer voor en je hoort er nooit echt helemaal bij. Ik ben nu al een aantal jaren getrouwd, en pas sinds kort heb ik het gevoel dat mijn schoonfamilie me heeft geaccepteerd. Neefjes en nichten spreken me voortaan niet meer met ‘khun’ maar met ‘Naa John’ (oom) aan.

Als je ergens wilt wonen, dan wil je ook nieuwe vrienden maken. En dan komen we bij mijn grootste angst. Een Thai kent bijna geen hechte vriendschappen. Ze hebben wel vrienden, maar dat gaat bijna nooit echt diep. Kunnen ze elkaar gebruiken, dan houden ze contact. Maar wordt dat dunne evenwicht doorbroken, als een van beide teveel hulp nodig heeft, of de ander niets meer te bieden heeft, dan is het van de ene op het andere moment ‘tabee’. Een verhuizing naar Thailand lijkt dan ook een verbanning naar vluchtige vriendschappen en eenzaamheid.

Het mag duidelijk wezen: Ik ben een westerling met dito waarden. De vraag die ik mezelf dan ook nadrukkelijk moet stellen: Ben ik bereid om die waarden los te laten. Want het is een beetje van de gekke om een heel land te vragen zich aan te passen aan de westerse levensstijl, enkel en alleen omdat ik daar ben komen wonen… toch?

De badplaats Hua Hin wordt geroemd om het prettige leef- en woonklimaat. Vele westerse expats, pensionado’s en overwinteraars zijn er neergestreken. De kleinschaligheid, gemoedelijk sfeer en bereikbaarheid zijn daarbij belangrijke factoren. Hoewel het uitgaansleven minder uitbundig is dan in een aantal andere Thaise steden is er toch genoeg te beleven. Vooral de vele uitstekende (vis)restaurants, de gezellige nightmarket en het langgerekte strand spreken velen aan.

Unieke sfeer

Hua Hin is een populaire toeristische bestemming. Niet alleen voor westerse toeristen maar ook voor de Thai. In de weekenden is het gezellig druk met Thaise gezinnen die het hectische stadsleven in Bangkok willen ontvluchten. Hua Hin is zelfs de oudste badplaats in Thailand. De Thaise koninklijke familie heeft er een paleis waar ze graag vertoeven. Al meer dan 80 jaar is Hua Hin een bestemming voor de Royalty en de ‘high society’ in Thailand. De stad heeft na al die jaren nog steeds een unieke sfeer en de charme van een mondaine bestemming. Dat begint al bij de aankomst op het historische treinstation. De zeven golfcourses van wereldklasse en de overvloed aan Spa en Wellness resorts dragen er toe bij dat ook de toeristen uit het hogere segment zich thuis voelen in Hua Hin. Het jaarlijkse Internationale jazzfestival trekt muziekliefhebbers van over de hele wereld. Hua Hin is authentiek, biedt vele mogelijkheden tot vermaak en is daarom zowel voor toeristen als expats een echte topbestemming.

De uitslag van de Poll

Op de vraag “Wat vind jij de beste plek om te wonen in Thailand?”, antwoorden 416 respondenten:

1. Hua Hin (18%, 76 Stemmen)
2. Chiang Mai (16%, 68 Stemmen)
3. Pattaya (12%, 50 Stemmen)
4. Isaan (11%, 45 Stemmen)
5. Staat hier niet bij (8%, 33 Stemmen)
6. Bangkok centrum (7%, 29 Stemmen)
7. Jomtien (7%, 28 Stemmen)
8. Phuket (5%, 19 Stemmen)
9. Ik wil niet in Thailand wonen (5%, 19 Stemmen)
10. Aan de kust (4%, 17 Stemmen)
11. Bangkok buitenwijken (4%, 15 Stemmen)
12. Koh Samui (3%, 12 Stemmen)
13. Geen idee (0%, 5 Stemmen)