Khun Peter goes Thailand, deel 3.

Chiang Mai stond al een tijdje op mijn lijstje om te bezoeken. Eind januari ben ik er heen gevlogen. Wel met het idee om voor de terugreis de nachttrein naar Bangkok te kiezen. Ik had er goede verhalen over gehoord, dus ik wilde het zeker een keer uitproberen.
Zo geschiede het. Na een paar dagen Chiang Mai stond ik, op het pittoreske stationnetje van deze noordelijke stad, te wachten op de nachttrein naar Bangkok

Omdat de eerste klas zit/slaapcoupe (met airco) vol was, kozen we maar voor de tweede klas. Deze zit/slaap coupe had geen airco maar meerdere ventilatoren. Op zich geen slechte keuze. De Thai hebben namelijk de vreemde gewoonte om de airconditioning vrijwel altijd op vrieskou af te stellen. Met als gevolg een onaangename temperatuur die me bijna doet denken aan een gure herfstdag in Nederland. Hetzelfde geldt voor de intercity bussen met airco (1e klasse), neem een dik vest mee want het is er stervenskoud.

Het station van Chiang Mai is opvallend klein voor de tweede stad van Thailand. Wanneer je om je heen kijkt zie je zeker iets wat met panda’s te maken heeft. De panda’s van de Chiang Mai Zoo zijn wereldberoemd en een toeristische trekpleister van de bovenste plank. Wanneer je aankomt met trein in Chiang Mai zal je de panda’s niet over het hoofd zien.

Tranen voor de Koning

Op het station was een soort altaar voor de Thaise Koning opgericht. Een groot portret, veel bloemen, een tafel met stoel en een gastenboek. Mijn Thaise reisgezelschap, liet me weten dat ik een wens voor de Koning in het gastenboek mocht schrijven. ZKH is al geruime tijd ziek en verblijft al vele maanden in het hospitaal. Natuurlijk wenste ik hem daarom beterschap en een spoedig herstel.
Daarna zette zij zich aan de tafel en schreef een behoorlijk verhaal in het voor ons onleesbare Thaise schrift. Mijn gedachten dwaalde ondertussen af naar de vele beelden van uitzinnige Thai die hun geliefde Koning als een halfgod vereren. Ik begrijp ook steeds meer waarom. Hij is de stabiele factor in dit door politiek verscheurde land. De vader des vaderlands. De laatste hoop. Het enige gezag waar iedereen naar luistert en diep respect voor heeft.

Nadat ze haar gelukswensen en beterschap aan het papier had toevertrouwd, stond ze op. Ik zag een traan over haar lichtbruine wang rollen. “I have something in my eye”, verontschuldigde ze zich snel. Want emoties tonen in het openbaar is niet gebruikelijk in Thailand.
Ik vroeg wat ze had opgeschreven. Ze antwoordde dat ze hoopte dat hij duizend jaar oud zou worden en ze meende het echt. Ook zei ze iets wat me diep raakte. Op dat moment wist ik dat de liefde en het respect voor de Koning zo groot is dat wij dit nooit zullen begrijpen. Het is één van de vele mysteries die Thailand kent. Het is een andere dimensie die niet met enige ratio te verklaren is. Ik denk ook dat we dat zo moeten laten.

Backpackers

De trein arriveerde en we konden op zoek naar onze gereserveerde zitplaatsen. De Thaise treinen zijn opvallend praktisch ingericht. Je zit tegenover elkaar en je hebt daardoor de nodige privacy. Ook is er voldoende ruimte om je koffer kwijt te kunnen. Er is een gezamenlijk ruimte met wasbakken om je op te frissen of je tanden te poetsen. Zelfs het toilet was voor Thaise begrippen redelijk schoon en stonk niet eens, wat op zich al bijzonder is.

Het reizen per trein in Thailand is ook veilig er is op vrijwel iedere trein (toeristen) politie aanwezig. In mijn coupe waren veel backpackers en ook alleenreizende westerse vrouwen. In Thailand kan dat prima.

Na enige tijd komt er een Thai langs om je bestelling voor het drinken op te nemen. Je krijgt een menukaart en er is zelfs aan vegetariërs gedacht. Wij hadden al behoorlijk trek, dus maakte we onze keuze. Na enige tijd wordt er een lekkere maaltijd geserveerd. De Thaise cateringmedewerker zorgt voor een tafeltje en smullen maar.

De sfeer in de coupe was uitstekend. De backpackers hadden er duidelijk zin in, het goedkope Thaise bier werd in grote aantallen aangesleept. Het leuke van backpackers is dat ze snel contact leggen en binnen no-time avonturen en belevenissen met andere backpackers bespreken.

De Engelsman en mijn mooie buurvrouw

Een paar stoelen verder, maar precies in mijn gezichtveld, zat een rossige Engelsman van midden dertig met zijn ietwat iele Thaise vriendin. Het was warm en hij had een chronisch dorst.
Ik maakte me ernstig zorgen over de honderden andere passagiers in de trein want ik had het idee dat hij in zijn eentje de hele biervoorraad van Thai Railways aan het wegtikken was. Maar in tegenstelling tot veel andere Engelsen die vaak een kwade dronk hebben, bleef hij vriendelijk en vermaakte hij zich prima met zijn Thaise gezelschapsdame. Naarmate hij meer bier achter de kiezen had werd hij ook met de minuut meer verliefd op Lek, Nok, Fon of ze ook mogen heten. Voor een Thaise dame altijd een lastig dilemma omdat genegenheid tonen in het openbaar erg onbeleefd is. Maar gelukkig kon ze er goed mee omgaan en ik verwacht niet dat ze er een trauma aan over heeft gehouden.

Naast mij, gescheiden door het gangpad, zat een Amerikaanse rugzaktoerist. Ze had een Amerikaanse vader en een Franse moeder, zo vertelde ze me. Wel, ik kan je garanderen dat deze combinatie prima nakomelingen oplevert. Ze was vitamine voor mijn ogen.
Omdat ze geen idee had hoe het er aan toe ging in deze trein, vroeg ze van alles aan mij. Mijn Thaise metgezel wist gelukkig van de hoed en de rand en zo kon ik de Frans Amerikaanse schoonheid voorzien van allerlei nuttige informatie. Ik begon me ook steeds meer thuis te voelen ondanks het feit dat ik slechts een paar biertjes bij het eten had gedronken.

De Amerikaanse zou me prima passen als mijn Mia Noi dacht ik, toen ze me voor de zoveelste keer vriendelijk aankeek. Ik besloot het maar niet voor te stellen aan mijn Thaise vriendin. Ze zijn nogal jaloers en een ‘Butterfly man’ loopt het risico een keer wakker te worden als een soort Katoey, maar dan zonder tieten en zonder…, juist ja. Geen goed plan dus.

U2

Alles klopte aan deze treinreis, de sfeer, het gezelschap en het eentonige gedreun van de rails onder ons. Op mijn iPod luisterde ik naar de live versie van ‘Kite’ van U2 en zag het Thaise landschap langzaam aan me voorbij trekken. Hiervoor ga je op vakantie. De zeldzame momenten dat je wegzakt in een gevoel van totale ontspanning en je even erg tevreden bent met jezelf.

Naast eten, telefoneren en TV kijken is slapen ook iets wat mijn liefje standaard op haar ‘to do’ lijstje had staan. Ze vroeg aan mij een slaaptablet met het doel om op tijd onder de wol te gaan.. Die slaaptabletten kan je zo bij de farmacie kopen. Recept? Daar doen de Thai niet aan. Hoewel ik normaal prima inslaap heb ik toch altijd wel last van het tijdsverschil, die tabletjes komen dan goed van pas.

De medewerker van Thai Railways werd gevraagd om haar bedje klaar te maken. Omdat ik wist dat je bovenin het minste ruimte hebt en ik 186 cm lang ben, had ik de wat ruimere slaapplaats beneden, me al toegeëigend. Met een paar bewegingen en veel lawaai tovert de Rialwayman een prima slaapplek tevoorschijn. De stoel waar ik zojuist op zat had plaatsgemaakt voor een klein maar comfortabel bed.

De Engelsman, kieperde inmiddels zijn 10e halve liter naar binnen. Hij bekeek het tafereel van een afstandje en vroeg aan mij of ik soms moe was. Hij was duidelijk nog niet van plan om te gaan slapen. Ik ook niet en wees naar mijn Thaise vriendin. Het woord ‘lazy’ wat ik erbij gebruikte maakte direct veel duidelijk. Met een grote grijns zette hij de bierfles weer aan zijn lippen en greep zijn Thaise Fon of zo, stevig vast. Niet nodig volgens mij, want Fon loopt echt niet weg bij haar aangeschoten Engelse goudmijn.

Romances

Hoewel Thai over het algemeen wel vriendelijk zijn en een goed humeur hebben, neemt dat zienderogen af als ze honger of slaap hebben. Ik vond het dan ook prima dat ze boven mijn hoofd een dutje ging doen. Er was genoeg te zien en mijn aantrekkelijke buurvrouw was wel tot een praatje bereid. Er zouden ongetwijfeld wel meer vragen bij haar komen bovenborrelen en zo bleek ik ook nog nuttig voor haar.
Natuurlijk was ik ook benieuwd hoe lang de Engelsman het nog zou volhouden. Bij de jongens en meisjes backpackers had het bier inmiddels de juiste uitwerking en bloeide er allerlei romances op. Ik vroeg mij af of het de backpackers zou lukken om ongezien met zijn tweeën een slaapplaats te bezetten.

Toen ik het gordijntje wegtrok om mijn Thaise reisgenote nog even welterusten te wensen, zag ik dat ze al in een diepe slaap verzonken was. Zou ze dromen van een rijke farang die voor haar een mooi huis in Isaan laat bouwen?

Met enige regelmaat minderende de trein vaart. Soms stopte hij op een station, maar ook onderweg stond de trein om onduidelijke redenen een aantal keren stil. Ik genoot enorm van deze treinreis. Sterker nog het liet een bijzondere indruk op me achter. Hoewel mijn bed ook in gereedheid was gebracht kon ik half liggend het hele schouwspel volgen. Thai die druk aan het werk waren in de trein of zomaar langslopen. Backpackers die op ieder moment de polonaise konden inzetten. De Engelsman die op het laatst maar zelf naar de restauratiewagon waggelde omdat het hem te lang duurde voordat er nieuw bier werd aangevoerd. De Amerikaanse buurvrouw die tot mijn grote verdriet contact ging leggen met de backpackers en gedurende lange tijd in een andere coupe verbleef.
Ik verveelde me geen moment.

Naarmate het steeds later werd, er steeds meer gordijntjes dichtgetrokken werden en zowel de backpackers, de Engelsman als de Amerikaanse elders in de trein verbleven, besloot ik ook maar te gaan slapen. Het eentonige geluid van het spoor en de slaappil deden al ras hun werk.

Ontwaken

Het ontwaken in een slaaptrein is ook een belevenis op zich. Veel slaperige hoofden in het gangpad. Van privacy is op dat moment geen sprake meer. Wassen, plassen en omkleden. De nachtkleding moet plaats maken voor een schoon T-shirt. Tientallen mensen willen tegelijk gebruik maken van een paar wasbakken en de wc’s. Het roept herinneringen op aan een schoolreisje waarbij de hele slaapzaal opeens ontwaakt en in beweging komt.

De trein nadert de voorsteden van Bangkok en past zijn snelheid aan. De Railwayman heeft de meeste bedjes weer veranderd tot normale zitplaatsen. Ik hang af en toe uit het raam om niets te missen van de stad van minimaal 10 miljoen mensen die langzaam ontwaakt. De zwoele nacht wordt ingewisseld voor een nieuwe zonnige dag. De eerste oriëntaalse etensgeuren van buiten dwarrelen de coupe binnen. Ook vroeg in de ochtend moeten de Thaise magen gevuld worden. Traag maar onverstoorbaar vordert de trein haar route langs de Thaise sloppenwijken die tegen het spoor zijn aangebouwd. De geuren worden nu onsmakelijker, een rioollucht overheerst. We rijden door een gedeelte van Bangkok die je niet in de ‘glossy’ reisgidsen zult aantreffen. In de ‘Stad van de Engelen’ kan het contrast erg groot zijn.

Mijn engeltje is ook wakker en zet haar brede Thaise glimlach weer op. Heeft ze toch een fijne droom gehad, vermoed ik. Tot mijn stomme verbazing is zelfs de Engelsman vroeg uit de veren. Het is voor mij de eerste keer dat ik hem zonder bier zie. De backpackers weigeren wakker te worden. De alcohol is nog niet uitgewerkt. Ze leven nog even door in hun eigen backpackerswereld. Ook de Amerikaanse buurvrouw laat zich nog niet zien. Sinds haar toenadering tot de backpackers voel ik me minder belangrijk in haar leven. Jammer, dan maar weer naar buiten kijken, daar valt ook genoeg te beleven.

Afscheidszoenen

Gezien de geruime tijd dat we ons in Bangkok bevinden en het feit dat we nog steeds niet bij het eindstation zijn maakt maar weer eens duidelijk hoe immens groot Bangkok is. We stoppen af en toe. De bouwsels naast de rails zijn de onderkomens van de arme Thai. Zij wonen daar. Voor ons nog niet goed genoeg om je oude fiets te stallen. Het brengt je gelijk weer terug in de werkelijkheid.

De Railwayman is streng maar rechtvaardig voor de backpackers en mijn buurvrouw. Zelfs als je de taal niet verstaat is het duidelijk wat de bedoeling is. Wakker worden! De Amerikaanse is ook net uit bed, het aanzien meer dan waard en vraagt slaperig aan mij hoe lang het nog duurt voor we aankomen. Ik schat een half uurtje, maar het is een gok. Zij haast zich vervolgens om alles in gereedheid te brengen.

De coupe is slaapcoupe af. Het ziet er weer normaal uit, we zitten klaar voor de naderende aankomst. Telefoonnummers en e-mailadressen worden uitgewisseld. Een aantal vriendelijke afscheidszoenen of een afstandelijk “tot ziens”. De koffers worden gepakt, iedereen stapt uit en verdwijnt voorgoed in de anonieme menigte op het perron.

Gedurende een flink aantal uren vormden we een kleurrijke mengeling van verschillende individuen, zomaar bijeengebracht in een Thaise 2e klasse treincoupe op weg naar Krung Thep en een nieuwe bestemming.

De nachttrein van Chiang Mai naar Bangkok, het was de moeite meer dan waard….

De speciale eenheid van Luitenant-kolonel Apichart Hattasin in Chiang Mai is vastbesloten pedofielen net zo lang op te jagen totdat deze weerzinwekkende praktijken worden uitgebannen. Thailand heeft gelukkig de strijd tegen deze misdadigers geïntensiveerd.

In veel Europese landen kunnen pedofielen ook in het land van herkomst worden vervolgd. Een dergelijke internationale aanpak heeft de meeste kans van slagen.

De Karen in Thailand, wonen zowel in de laagvlaktes als in de bergen van de provincies Chiang Mai, Mae Hong Son en Chiang Rai. Vooral de Padaung zijn bekend vanwege het dragen van koperen ringen rond de nek, waardoor de nek veel langer lijkt. In werkelijkheid drukken de ringen de schouder naar beneden. Het oprekken van de nek is fysiek niet mogelijk.

Tegenwoordig dwingen ouders hun kinderen weer deze ringen te dragen. Dat is niet alleen om de traditie in ere te houden maar vooral om de inkomsten uit het toerisme veilig te stellen.

Vandaag ga ik even terug in de tijd, eind 2006. De toenmalige regering besliste naar aanleiding van de 80ste verjaardag van de Koning op 5 december 2006 en zijn 60-jarige troon jubileum, een uniek geschenk aan de Koning te geven waar ook de bevolking van kon genieten. Dat werd de Royal Flora Ratchaphruek in Chiang Mai.

Deze bloemen en planten tentoonstelling is voor het eerst geopend op 1 november 2006 tot 31 januari 2007 en heeft ondertussen ongeveer 4 miljoen bezoekers  verwelkomd.
Er is ook toenadering gezocht tot verschillende landen, waaronder Nederland en België, om hier aan  mee te werken an de totstandkoming van de expositie.

Nadat de geschikte locatie was gevonden, in Tambom Mae Hia en met uitzicht op de Doikham tempel en de berg Doi Suthep, werden de nodige landbouwingenieurs aangezocht om dit tot een goed einde te brengen.

Na sluiting begin 2007 is de dagelijkse leiding in handen van het Ministerie van Landbouw & Toerisme en wordt er jaarlijks van 1 tot 10 december een beperkte tentoonstelling georganiseerd naar aanleiding van de verjaardag van de Koning.

Het park is ingedeeld in verschillende onderdelen met onder andere een internationale tuin en uiteraard een “Royal Pavilion” .

Er is mogelijkheid om door het park heen te wandelen en maken tegen kleine vergoeding
gebruik te van de busjes. Er is ook een immense parking aanwezig waar je de auto gratis (voorlopig) kan achterlaten.

De bedoeling is dat er eind 2011 opnieuw een permanente tentoonstelling zal worden georganiseerd en de voorgestelde datum is 9 november 2011. Buiten de tentoonstellingen is het park nu geopend alle dagen, behalve maandag van 10u tot 18u.

Een bezoek is dit zeker waard en Chiang Mai heeft zoveel moois te bieden en heeft ook zijn charme.

Chiang-Mai-Pagoda

Door Hans Bos

Chiang Mai
Thai noemen Chiang Mai niet voor niets de ‘Roos van het noorden’. Deze tweede stad in Thailand kent veel koelere winters dan de rest van het koninkrijk en is op veel gebieden een aantrekkelijk reisdoel. Vrijwel alle first visitors bezoeken deze stad aan de rivier Ping tijdens hun rondreis.

Thailand krijgt steeds meer low cost airlines en de meeste van hen vliegen op Chiang Mai. Overigens is de nachttrein vanuit Bangkok een uitstekend alternatief; uitgeslapen komt u ’s morgens in de stad aan.

En wat een verschil met Bangkok! Chiang Mai ligt in het bergachtige noorden, tegen de uitlopers van de Himalaya. Hier is het leven meer ontspannen, de cultuur duidelijk anders en het eten totaal verschillend van dat in de rest van het land.

Het oude stadscentrum telt ongeveer 100 tempels en is omgeven door stadsgrachten. De nachtmarkt staat wijd en zijd bekend als dé mogelijkheid een goede slag te slaan. Hier treft u ook leden van de vele bergstammen uit de omringende bergen die hier hun waren slijten.

En vergeet niet een bezoek te brengen aan Doi Suthep een 1600 meter hoge berg op 16 kilometer van de binnenstad. Op de top ligt Wat Phra Doi Suthep, een schitterende tempel met een gouden pagode (chedi). De tempel biedt een adembenemend uitzicht op Chiang Mai.

Chiang Rai
De stad zelf heeft niet zo veel te bieden, maar is een uitstekende uitvalbasis voor tochten naar onder meer de Gouden Driehoek. Op de plek waar de Ruak uitmondt in de Mekong, grenzen Thailand, Laos en Birma aan elkaar. Het stadje Mae Sai is slechts door een klein riviertje gescheiden van de Birmese zusterstad Tachilek. Toeristen kunnen hier gemakkelijk de grens oversteken.

Aan beide zijden van de rivier vinden we een markt, maar die in Tachilek is mogelijk nog chaotischer. Hier is alles te koop, maar bedenk dat delen van illegaal gestroopte tijgers en beren u op Schiphol een forse boete kunnen opleveren. Aan de rand van de stad bevindt zich een mooie en goedkope 18-holes golfbaan. Ook aan de Birmese kant van de grens vinden we veel leden van bergstammen die hun magere inkomen proberen op te vijzelen door de verkoop van snuisterijen.

.

Stenengooiers Chiang Mai

Bron: Radio Nederland Wereldomroep – door Marijke van den Berg

De twee Nederlanders van 44 en 17 die na rellen in de Thaise stad Chiang Mai waren opgepakt zijn er met alleen een waarschuwing vanaf gekomen. Saillant detail: ze deden in Thailand mee aan een rehabilitatieproject voor drugsverslaafden en andere probleemgevallen.

Ron Gerrits van de stichting Creating Balance Thailand baalt flink van de actie van zijn twee cliënten. Aan de ene kant omdat het de naam van zijn stichting geen goed doet, maar ook voor de twee mannen zelf. Vooral de 44-jarige ex drugsverslaafde was in Thailand goed bezig, stelt Ron. Hij is al twee jaar clean en is sinds een jaar in Thailand.

‘Alles  ging heel goed. Hij heeft zelfs een onderwijscertificaat gehaald en gaat volgende week aan de slag als leraar.’ Ron kan het gedrag van de man niet anders verklaren dan dat hij zich had laten meeslepen door het moment. ‘Je ziet hem in de video ook maar een keer een steen gooien.’

Vastgelopen

Anders ligt dat voor de tweede Nederlander. In een andere video op YouTube is volgens Ron duidelijk te zien dat hij vaker dan eens stenen gooit. Het gaat om een jongen die in Nederland is vastgelopen in de hulpverlening en daarom naar Thailand ging. ‘Hoewel hij hier in Thailand ook veel vrijwilligerswerk heeft gedaan, zijn er toch een paar incidenten geweest. Reden voor mij om hem nu naar huis te sturen.

In Thailand zelf hangt geen van beide mannen nu nog straf boven het hoofd. Na een verhoor van zes uur zijn ze door de politie met een waarschuwing weggestuurd. Een strafblad krijgen ze ook niet, en dat is vooral voor de 44-jarige ex-drugsverslaafde van belang. Die mag nu toch aan de slag als leraar. De school waar hij gaat werken heeft de stichting Creating Balance al laten weten dat hij gewoon welkom blijft.

Vrijwilligers

De stichting van Ron Gerrits is al twee jaar actief in Chiang Mai. De deelnemers krijgen een-op-een hulp, maar ook werken ze in vrijwilligersprojecten in het noorden van Thailand. Via het lokale Rode Kruis zijn ze bijvoorbeeld betrokken bij een preventieproject voor drugs, alcohol en aids op het platteland.

Er waren niet eerder noemenswaardige incidenten met de stichting, zegt de Nederlands honorair consul in Chiang Mai, Peter van Loo. De reputatie van Creating Balance is goed. Wel heeft het incident met de twee Nederlanders voor veel opschudding gezorgd binnen de Nederlandse gemeenschap in Chiang Mai, vertelt Van Loo: ‘Toen het opsporingsverzoek door de politie verstuurd werd, werd die mail ook fanatiek onder de Nederlanders verspreid. Iedereen probeerde de twee mannen te herkennen.’

Opmerkelijk

De consul vindt het wel opmerkelijk dat de mannen er met een waarschuwing vanaf zijn gekomen. Hadden ze gevangenisstraf gekregen, dan was het zijn taak geweest om bijstand te verlenen. Hij verwacht wel dat de betrokkenheid van de twee Nederlanders bij de rellen nog wel een tijdje een onderwerp van gesprek zal blijven in Chiang Mai. ‘De meeste Nederlanders wonen hier met veel plezier en vinden het verschrikkelijk dat landgenoten dit soort dingen uithalen.’

Chiang Mai FC

Door Cristiaan Vercammen

Allereerst zal ik me eerst even voorstellen, ik ben een Vlaming en  gehuwd met Thaise partner uit Chiang Rai.

Woon reeds enkele jaren in Chiang Mai in een multiculturele “moo Baan” met onder meer onderdanen uit Nederland, Canada, Duitsland, Engeland en de VS. Zeg maar een verhouding van 65/35 procent Thai/Farang.

Vorige week zaterdag 15 mei  ben ik samen met  mijn vrouw die enorm van het spelletje houd, vooral de Engelse Premier League, naar het Thaise voetbal  gaan kijken in het “700 Year Anniversery Stadium” gebouwd  destijds voor de SEA Games van 1995 in Chiang Mai. Dit is gelegen in Mae Rim, dichtbij de Chiang Mai University (CMU)

De wedstrijd was in het kader voor de “AIS Regional League” zeg maar  de Belgische 2de klasse.
Daar in de vooravond aangekomen was de parking al goed gevuld. Een ticketje gekocht voor 30 baht, een stempeltje van een tijger op je hand en binnen in het stadiium. De Thai hadden plastic zakjes vol met bier bij en ik denk dat velen de avond wel “Maew” zijn thuisgekomen.

Eens de tribune betreden was daar al een soort volksfeest bezig met tromgeroffel, toeters, enz… zeg maar lawaai voor duizenden mensen. Geen dranghekken en enkel drie politiemensen gezien. Tijdens de opwarming werden de spelers al aangemoedigd alsof het “de match van hun leven” was.
De wedstrijd was van een middelmatig niveau,ook door de hitte, maar was aangenaam om volgen.

Ach ja, voor de liefhebbers  Chiang Mai FC vs Phitsanuloke FC: 4-0

De bijnaam van het lokale team is de Tigers en enkelen durfden het zelfs aan om in deze  temperatuur als tijger verkleed te gaan.
Voor de geïnteresseerden is dit de website:

• www.Chiang Maifc.net

De wedstrijden worden de ene keer in het “700 year” stadium gespeeld en de andere keer in het oude National Stadium nabij Chang Phuak Gate (Pratu Chang Phuak).
Voetballiefhebbers die eens de lokale geur wil opsnuiven is dit een gepaste gelegenheid.

Met vriendelijke groet,

Chris & Thanaporn  Vercammen

PS  tot de volgende…

Thaise militairen verklaarden dat ze geweren, kogels en granaten hebben gevonden in de gebieden die bezet werden door de Redshirts.

Het merendeel van de Redshirt demonstranten die in Bangkok verbleven, komen van het Thaise platteland in het noorden en het noordoosten. Maar ook de tweede stad van Thailand, Chiang Mai, is een bolwerk van de roodhemden

Al Jazeera’s Step Vaessen doet verslag vanuit Chiang Mai waar de Thaise politie op jacht is naar ondergedoken Redshirts leiders.

Gijsbert T. na zijn arrestatie

Bron: Geen Stijl.nl

De Nederlander Gijs T. (44) is opgepakt nadat deze videobeelden op Youtube verschenen. Deze ‘slimme’ farang dacht, geheel anoniem, wel even mee te kunnen ‘rellen’ op 19 mei in Chiang Mai.

Toen omstanders hem er op aanspraken en hem duidelijk maakte dat hij hierdoor in de problemen zou kunnen komen. Reageerde hij met de woorden: “ach wat denken die Thai er aan te kunnen doen? Ze pakken me toch niet”. Wel daar had hij zich dan in vergist, vrees ik.

De ‘Dutchmen’ verschijnt links in beeld: zwarte broek, wit shirt, lange mouwen. Met een steen vernield hij een billboard. Zijn vriendin zou een roodhemd zijn en zelf is hij werkzaam als leraar in Thailand.

Ik ben benieuwd of hij na een tijdje in een Thaise gevangenis te hebben doorgebracht nog steeds zo stoer praat.

Wanneer hij tot gevangenisstraf wordt veroordeelt moet hij na zijn straf het land direct verlaten. De Thai zijn niet zo coulant, zeker niet als buitenlanders de wet overtreden.

Maar veel vervelender is dat het gedrag van deze farang ook de reputatie van andere, wél fatsoenlijke farang in Chiang Mai, kan schaden.

.

Handafdruk-van-Bhoedha

De meeste toeristen komen naar Thailand voor de stranden, de zee en de zon. Of ze gaan met een verzorgde reis door Thailand. Niet veel bezoekers komen in het Noorden van Thailand en als ze er komen is Chiang Mai en de Gouden Driehoek de bestemmingen.

Het Noorden van Thailand vind ik de mooiste regio in Thailand. Het biedt een scala van mogelijkheden voor elk wat wils.

In deze aflevering zal ik een globale indruk geven van het Noorden van Thailand.

Dat begint eigenlijk al bij Sukhothai. Ook een stad om een paar dagen te vertoeven. Het Historisch Park kan je met een fiets bezoeken en is opgenomen in het Unesco Wereld Erfgoed.

Pitchanaluk en Utteradit zijn ook steden waar je goed kan toeven. De omgeving is er mooi en de bergen beginnen wat groter te worden.

Bij Utteradit kun je via Lampang naar Chiang Mai. De weg voert door de bergen en biedt vaak schitterende vergezichten. Dertig km buiten Lampang, richting Chiang Mai is er een opvangcentrum voor olifanten. Het ligt in een

Huis-in-het-meer

mooi gebied en je kunt er wat demonstraties zien hoe de olifanten in het verleden in het oerwoud werkten. Verwacht geen kunstjes van die olifanten, maar het dagelijkse arbeid dat die olifanten vroeger deden.

Veertig km voor Chiang Mai ligt de stad Lampun. Deze oude stad heeft veel tempels en is ouder dan Chiang Mai. De stad ligt aan de Ping rivier.

Chiang Mai is de op twee na grootste stad van Thailand. Het wordt wel “De roos van het Noorden” genoemd. Het is een mooie stad, vooral de oude stad dat als een vierkant gebouwd is. Een gracht ommuurt dat vierkant. Chiang Mai heeft meer tempels dan Bangkok en dat zie je. Je treft ze overal in de stad. De bekendste is Doi Suthep, dat gelegen is halverwege die berg. De tempel daar is een van de meest vereerde tempels in het Noorden.

Chiang Mai was het middelpunt van het Lanna-koninkrijk. Het was het eerste koninkrijk dat zich afscheidde van de Khmer-koninkrijken. De Lanna-cultuur verschilt veel van de cultuur van overig Thailand. De huizen, traditionele kleding e.d. zijn anders. Ook wonen in Chiang Mai en omgeving veel bergvolken. Over Chiang Mai en omgeving zal ik nog een artikel schrijven, want de stad en omgeving biedt erg veel voor de bezoekers.

Van Chiang Rai kun je naar Mae Hong Son en Pai. Dan ga je echt de bergen in en ontmoet vele bergvolken.

Ook kun je naar Chiang Rai. Deze stad is  oude stad en heeft en gezellige binnenstad. Er is zelfs een “strand” langs de rivier. Van Chiang Rai rij je naar Mae Sai, de grensplaats met Burma. 12 kilometer van Mae Sai vindt je Doi Tung. Daar woonde de moeder van de huidige Koning en legde daar een prachtige tuin aan. Tevens is het een project voor de bergvolken daar. Het is 12 kilometer kilometer klimmen de bergen in. De weg is prima te berijden.

De-Gouden-Driehoek

Het is een grote markt, Mae Sai, een echte grensstad. Negenentwintig kilometer van Mae Sai is de Gouden Driehoek, waar Thailand, Burma en Laos bij elkaar komen. Het is er erg toeristisch, maar je kunt van de oever van de Mekong vanuit Thailand naar Burma en Laos kijken. Ook zijn boottochten op de Mekong mogelijk.

De meeste bezoekers slaan af bij Chiang Saen, 12 kilometer van de Gouden Driehoek. Het mooiste moet dan nog komen, want ga je rechtdoor dan rij je langs de Mekong naar Chian Khom, waar de Mekong Laos in gaat. Deze route zal ik in een later artikel uitgebreid beschrijven. Het is een tocht van drie dagen vanaf Chian Mai weer terug naar Chiang Mai.

Phayao is een mooie stad gelegen aan de weg Lampang-Chiang Rai. Het ligt aan het grootste natuurlijke meer van Thailand. Aan de overkant is het tempelcomplex Wat Analayo een uitgebreid tempelcomplex dat zelden door westerlingen bezocht wordt. Ook hier zal ik en aparte artikel aan wijden.

Het Chae Son Nationale Park is een park dat door weinig westerlingenn bezocht wordt. Het ligt bij Chae Hom, die je

Doi-Tung

vanaf Lampang of Phayao kan bereiken. Het is een park met heetwater bronnen, met watervallen die 1 km hoog zijn en die je met een betonnen trap langs de waterval kan bekijken. De klim is ook 1 km lang. De natuur in dat park is schitterend en het is zeker ook bekend om zijn eten daar, kippenvlees, varkensvlees en “sticky rice”. Alleen om dat eten  is het park een bezoek waard.

Het Noorden van Thailand is zeker en bezoek waard. Huur een auto met of zonder chauffeur en ontdek de vele dorpjes, parken, bergen, watervallen en het mooie natuurschoon. De wegen zijn in het algemeen uitstekend te berijden en vrijwel overal is de wegbewijziging ook in het Engels.

.