Klare taal van legerbevelhebber Prayuth Chan-ocha en vice-minister-president Chalerm Yubamrung. Artikel 112 (majesteitsschennis) van het Wetboek van Strafrecht wordt niet gewijzigd en buitenlandse mensenrechtengroepen die om wijziging hebben gevraagd moeten volgens de generaal maar in het buitenland blijven.

Volgens Chalerm heeft het koningshuis gezorgd voor ontwikkeling en een beter leven voor de Thaise bevolking. Hij wees er nog eens op dat een centrum wordt opgezet om verdachte websites te blokkeren, en internetproviders zal om medewerking worden gevraagd bij het handhaven van de wet.

- Directeur Surang Prempee van Channel 7 moet per 1 januari het veld ruimen. Alhoewel de 69-jarige Surang 9 jaar geleden met pensioen had moeten gaan, bleef ze op contractbasis werken en werd haar contract elk jaar verlengd. Surang legde de basis van het succes van soaps op Channel 7, die de hoogste kijkerswaardering scoren. De abrupte beëindiging van het contract doet vermoeden dat er sprake is van een conflict tussen haar en de eigenaren van het tv-kanaal. Meer personeelswisselingen en wijziging van de programmering zijn te verwachten.

- Tul Sitthisomwong, leider van het Network of Citizen Volunteers to Project the Land, had dinsdag een ontmoeting met de Kamervoorzitter omdat hij van plan is een afzettingsprocedure te beginnen tegen de minister van Buitenlandse Zaken. Zo’n burgerverzoek vereist 20.000 handtekeningen. Volgens Tul heeft de minister de ministerievoorschriften overtreden door Thaksin zijn paspoort terug te geven.

- Grammy Entertainment heeft gebroken met de rockzanger Seksan Sukpimai (37), beter bekend als Sek Loso. Alle gigs vervallen ook. Sek heeft maandag op een persconferentie toegegeven dat hij drugs gebruikt. Hij beschuldigde het platenlabel ervan hem te volgen en zijn telefoon af te luisteren. Sek gaf de persconferentie nadat zijn ex-vrouw hem had beschuldigd van drugsgebruik, verwaarlozing van zijn kind en mishandeling.

- Birma heeft besloten de grensovergang naar Myawaddy te heropenen en gaat acht Thaise gevangenen vrijlaten uit Kawthaung. Thailand op zijn beurt repareert de Thai-Burmese Friendschp Bridge en herstelt op verzoek van Birma een aansluitende weg naar Myawaddi. Een en ander kwam ter sprake in een gesprek van premier Yingluck en de Birmese president Thein Sein. Yingluck was twee dagen in Birma. Ze woonde de vierde General Mekong Sub-Region Summit bij die gewijd was aan ontwikkelingen op het gebied van transport in de regio en ze had een ontmoeting met Aung San Suu Kyi.

- Vandaag is de achtste vergadering begonnen van het Thai-Cambodian General Border Committee (GBC). De GBC heeft lange tijd niet vergaderd vanwege de grensgevechten eerder dit jaar. Gepraat wordt onder andere over troepenterugtrekking uit de door het Internationale Hof van Justitie in Den Haag ingestelde gedemilitariseerde zone en stationering van Indonesische waarnemers aan de grens.

Sinds Pheu Thai aan de macht is, zijn de verhoudingen tussen beide landen aanzienlijk verbeterd, maar beide landen claimen nog steeds een gebied van 4,6 vierkante kilometer bij Hindu-tempel Preah Vihear. [De gedemilitariseerde zone meet 17,3 vierkante kilometer.]

De opperbevelhebber van het leger is niet blij met de troepenterugtrekking omdat dit volgens hem neerkomt op het verlies van grondgebied.

Behalve de troepenterugtrekking en stationering van waarnemers heeft het Hof ook bevolen dat beide landen een gezamenlijke veiligheidscontrolepost inrichten, samen de Keo Sikha Kiri Svara pagode, de markten en behuizingen bij de tempel beheren en functionarissen van Unesco tot het gebied toelaten.

- Jirawat Chanpeng die is aangehouden op verdenking van het plaatsen van zes bommen in Bangkok afgelopen vrijdag, is niet betrokken bij de bom die eerder werd gevonden op de Ratchadamnoen Avenue voor het kantoor van de Government Lottery. Die bom werd geplaatst door vier personen , van wie niemand op Jirawat lijkt. De onderzoekers denken dat die vier personen dezelfde groep is die betrokken was bij eerdere aanslagen op auto’s, onder andere in augustus 2006 die gericht was op toenmalig premier Thaksin.

- Het standaard curriculum moet worden uitgebreid met leerstof over rampen en fysische geografie. Dit pleidooi hield Smith Dharmasaroja, voorzitter van de National Disaster Warning Council en voormalig hoofd van de Meteorological Department, dinsdag op een seminar over rampenonderwijs. Lessen daarover zouden al gegeven moeten worden vanaf groep 1 op de basisschool.

- De scheur in de grond bij de hoofdpagode van Wat Arun (Temple of Dawn) is hersteld en vormt geen gevaar voor de structuur. Oorzaak waren de zware regenval en de overstroomde Chao Praya. De scheur, die 1 meter lang en 30 cm diep was, is opgevuld met zand en betonblokken.

- Het Mae Kham Mee bosreservaat in het district Muang (Phrae) wordt door het Royal Forest Department geschikt gemaakt om dienst te doen als opslaggebied voor water dat anders in de nabijgelegen Yom rivier zou stromen. Het reservaat meet 288.800 rai, waarvan 68.000 rai wordt bewoond. De bosdienst gaat samen met de bewoners 3.000 check dams aanleggen om water vast te houden. Ze kunnen 300.000 kubieke meter water opslaan. Daarboven wordt het water afgevoerd naar de rivier.

www.dickvanderlugt.nl

Over haar leven is een speelfilm gemaakt, die onlangs haar Aziatische première beleefde tijdens een galavoorstelling op het Busan International Film Festival in Zuid Korea. De titel van het artikel, dat ik als bron gebruikte was “Lady in Waiting”. Dat betekent letterlijk hofdame, maar het “waiting” is zo toepasselijk, omdat deze dame met een koninklijke houding al vele, vele jaren wacht op een politieke ommezwaai naar democratie in het haar zo geliefde land.

De film is gemaakt met een Franse regisseur, Luc Besson en de Maleisische actrice, Michelle Yeoh en de Britse acteur David Thewlis in de hoofdrollen. Details van deze personen zijn niet zo van belang voor dit verhaal, maar het bijzondere is wel, dat alle buitenopnamen voor deze film in Thailand zijn gemaakt. De film kon vanzelfsprekend niet in Birma worden opgenomen (het verhaal speelt zich afwisselend in Rangoon en Londen af) en dus werd gekozen voor Thailand. In de internationale filmwereld staat Thailand goed aangeschreven om filmopnamen te maken, maar in dit geval waren de geografische en culturele overeenkomsten ideaal.

Thailand onderhoudt weliswaar diplomatieke en zakelijke banden met Myanmar en omdat de opnamen voor deze film het regime wel eens in het verkeerde keelgat zouden kunnen schieten, moest er in het diepste geheim worden gewerkt. De Thai Film Office gaf schoorvoetend toestemming voor de opnamen, maar vroeg de pers wel om niet in een te vroeg stadium over de film te berichten. Daar werd op zich wel aan voldaan, hoewel de Bangkok Post wel een verhaal publiceerde over een bezoek van Michelle Yeoh aan Rangoon met één van Suu Kyi’s zonen.

De film, die claimt te zijn gebaseerd op “een waar verhaal”, gaat over de strijd van een vrouw, die met al haar persoonlijk verdriet, haar leven op het spel zet voor een beter Burma, is in Pusan bijzonder goed ontvangen. De film toont op indrukwekkende wijze de Burmese geschiedenis van na de Tweede Wereldoorlog met alle bloedige wreedheden begaan door de militaire junta’s tegen protesterende burgers en studenten.

Verwacht wordt, dat de film binnen niet al te lange tijd wereldwijd wordt gedistribueerd en dat zou de Thaise autoriteiten opnieuw wel eens zenuwachtig kunnen maken. De Thaise filmdistributeurs realiseren zich de prima commerciële vooruitzichten voor deze film, maar de vraag blijft of de film door de keuring komt. De betrekkingen met Burma zijn broos en men wil dat mogelijk niet in de waag stellen. Het zou een echte schande zijn als de film niet officieel gecertificeerd wordt, want de film zal ook zonder dat toch door vele Thais middels andere moderne media worden bekeken.

De echte Suu Kyi is inmiddels verlost van haar huisarrest en de filmindustrie hier in Thailand hoopt zelfs, dat zij de Thaise première met haar aanwezigheid zal opluisteren.

Dit is het dorpje van de Thaise Aom. Met haar 28 jaar heeft ze de verantwoordelijkheid voor meer dan zestig kinderen. Dat zijn voornamelijk meisjes, want jongens moeten vanaf zes jaar hun ouders helpen bij het werk op de omliggende akkertjes. De vader van Aom is een soort hoofdman van dit gebied tegen de grens met Birma en als Aom zich niet om de kinderen bekommert, is er niemand anders die voor ze zorgt.

Haar ‘salaris’ van omgerekend 60 euro per maand, heeft ze al tijden niet meer gekregen. Als ze vertelt over de dagelijkse problemen in het dorp Karen Pa Kha Yor schieten de tranen in haar ogen. Dat geldt ook voor schrijver dezes als de kinderen een soort welkomstlied zingen voor de buitenlandse bezoekers.

Het is een hele toer om hier te komen. De grote weg van Hua Hin naar Pala U is goed te berijden, al is het oppassen voor wilde olifanten. Op de terugweg staat een eenzaam olifanten-wijfje rustig in de berm te grazen Met de auto van gepensioneerd accountant Hans Goudriaans moeten we drie riviertjes door. Zonder vierwielaandrijving kom je hier nergens. Het pad is nu droog, maar in de regentijd kun je een bezoek aan dit Karen-dorp vaak vergeten. De tocht is onbeschrijflijk fraai, door de vrijwel ongerepte jungle. Er moeten hier nog meer Karen-dorpjes liggen, maar vrijwel niemand weet hoeveel en waar precies. Dit is één van de geheimen in Thailand. De centrale overheid doet alsof de Birmezen er niet zijn en dus ook geen probleem vormen.

Aan de andere kant: de bedilzucht neemt soms groteske vormen aan. Formeel is het gebied onderdeel van een nationaal park. Een dak van gras is toegestaan. Probleem is dat dit altijd op diverse plaatsen lekt. Daken die gedekt zijn met eterniet dakplaten moeten worden verwijderd. Vervangen door aluminium mag weer wél. De overheid wil het verblijf van de Karen zo min mogelijk faciliteren, uit angst dat ze nooit meer vertrekken. Een paar keer per maand laat zich hier een politieagent zien, maar dat is dan ook alles.

Aom geeft les aan alle kinderen, die op deze manier iets leren van de Thaise taal en cultuur, terwijl de ouders op hun akkertje een schamele kom rijst proberen te verdienen. Meisjes van 12 en 13 krijgen van Aom seksuele voorlichting, want anders kun je op hun zwangerschap de klok gelijk zetten. Ze geeft de meisjes elke dag een anticonceptie pil, opdat niemand die kan vergeten. Van een medicijnkast is in het dorp nauwelijks sprake; die bestaat voornamelijk uit goedkope maagwaters.

Hans Goudriaan, een deel van het jaar woonachtig in Hua Hin, heeft van zijn Lions-club IJsselmonde geld meegekregen om te proberen het werk van Aom enigszins te verlichten. Een nieuw dak op het kleine schooltje is van het grootste belang. omdat het regenwater vrij spel heeft in de regentijd. Voor nog geen 800 euro is de zaak geklaard en heeft Pa Kha Yor zelfs voor de eerste keer elektriciteit.

Met weinig geld kun je hier heel veel doen. Hier blijft niets aan de strijkstok hangen. Het probleem is echter om aan dat weinige geld te komen. Hans Goudriaans biedt aan om bezoekers aan Hua Hin naar Pa Kha Yor te brengen (en terug). Uiteraard tegen een aardige vergoeding, die dan weer ten goed komt aan het dorpje.

[Show as slideshow]

Vluchtelingen (Foto: Bangkok Post)

Na de verkiezingen in Myanmar (Birma) van 7 november zijn duizenden meest Karen (etnische Birmezen) naar Thailand gevlucht.

Tussen Karen rebellen en het Birmese leger zijn gevechten uitgebroken. De Thaise stad Mae Sot is getroffen door een raket uit Birma. Daarbij vielen vijf gewonden, aldus een woordvoerder van het Thaise leger.

In de stad Myawaddy in het oosten van Myanmar, aan de grens met Thailand, zijn maandag gevechten uitgebroken tussen het leger en de Karenrebellen. De gevechten volgen een dag na de eerste verkiezingen in ruim 20 jaar tijd. De stad werd in de loop van de morgen aangevallen met zware wapens. De duizenden Birmese vluchtelingen worden opgevangen in een kamp in de Thaise grensplaats Mae Sot. De Thaise inwoners die aan de grens met Birma wonen, werden geëvacueerd door de autoriteiten.

Dao, een Birmese vrouw die in de Noord-Thaise stad Chiang Mai werkt, is er nog niet uit. “Ik weet niet wat er met mijn ouders in Birma zal gebeuren als ik mezelf thuis aanbiedt. Ze kunnen in de problemen komen als de overheid beslist ons huis te doorzoeken. En zelf weet ik niet of ik nog zal kunnen terugkeren.” Veel Birmese migranten zijn zonder de nodige vergunningen vertrokken, en het regime maakt zich zorgen over de massale aanwezigheid van migranten in Thailand. Daar leven ook veel dissidenten die kritiek spuien op de dictatuur in Birma.

Illigale-birmezen

Bijna 1,4 miljoen migranten in Thailand die enkel een tijdelijke werkvergunning hebben, moeten zich aan het proces van nationale verificatie onderwerpen. Daarbij moeten onder meer de autoriteiten in hun herkomstland gegevens over de levensloop van de onderzochte migranten leveren. Laos en Cambodja hebben erin toegestemd dat het hele onderzoek in Thailand plaatsvindt. Maar de militaire regering in Birma staat erop dat de naar schatting 1,1 miljoen Birmese migranten die in aanmerking komen, zich thuis aanbieden.

Delicate vragen
Veel migranten twijfelen nog. Naar verluidt hebben nog maar 400.000 migranten in Thailand zich opgegeven voor de verificatie. De helft daarvan komt uit Birma. Thaise ambtenaren geven toe dat sommige migranten in Birma delicate vragen krijgen voorgeschoteld als “steunt u de Birmese regering” of “bent u een Rohingya?”. Veel leden van die etnische minderheid zijn naar het buitenland gevlucht omdat ze zwaar leden onder het militaire regime”. Toch zouden er bijna alle migranten tot hiertoe de nodige papieren hebben gekregen.

Volgens de Thaise overheid zullen migranten die de procedure doorlopen, dezelfde rechten krijgen als andere buitenlanders met volwaardige visa. Ze zouden ook ingeschakeld worden in het systeem van sociale zekerheid.

Maar critici van de Thaise premier Abhisit Vejajiya vrezen dat de procedure vooral een voorwendsel is om illegale migranten harder te kunnen aanpakken. Ze eisen onder meer dat de deadline verschoven wordt. Mensenrechtenactivisten vrezen dat migranten zonder de nodige papieren na 28 februari nog kwetsbaarder zullen worden voor uitbuiting.

Er werken ruim 2 miljoen migranten in Thailand. Ze doen vooral hard en slecht betaald werk in fabrieken, op plantages en in de visserij. Ook veel huispersoneel komt uit het buitenland. Illegale migranten zijn de allergoedkoopste werkkrachten en experts geloven dan ook niet dat ze snel uit Thailand zullen verdwijnen.

Bron: MO

Thailand gaat volgend jaar vier nieuwe grensovergangen naar Birma openen. Dit om de wederzijdse handel met minimaal 100 miljoen euro te vergroten en het toerisme te bevorderen. Het gaat om grensposten bij Mae Hong Son, Kanchanaburi, de Drie Pagode Pas (eveneens bij Kanchanaburi) en de Singkorn Pas in Prachuap Khiri Khan. Op dit moment hebben Thailand en Birma slechts drie permanente grensovergangen, bij Chiang Rai, Mae Sot en Ranong.

Voor wat betreft het toerisme is met name het gebied Myeik in Birma van belang. Het bestaat uit meer dan 200 ongerepte eilanden.

[Show as slideshow]

110.000 Birmese vluchtelingen soms al 20 jaar in Thaise kampen

Aan de grens met Thailand zwerven minstens 600.000 ontheemden door de jungle, verstoken van voedsel, onderdak en medische hulp.

Khwar Nyo Thin is 16 jaar. Daarvan heeft ze de laatste tien jaar doorgebracht in Mae Lah Temporary Shelter,op circa 50 kilometer ten noorden van de Thaise grensplaats Mae Sot. Kamp Mae Lah is een deprimerende verzameling van

Birmese vluchtelingen

ruim 5000 hutten en 110.000 inwoners op de grens van Birma (Myanmar) en Thailand.
Van haar leven in Birma kan Khwar zich alleen nog delen van de vlucht naar de vrijheid herinneren. En uiteraard de kogels van het Birmese leger, die haar vader het leven hebben gekost. Met moeder en zus, destijds drie, dacht ze in Thailand de vrijheid te vinden. Nu zit ze in dit godvergeten vluchtelingenkamp te wachten. Ze weet alleen niet waarop. Complete gezinnen maken een grotere kans op een visum richting Verenigde Staten, Australië of zelfs Noorwegen dan een weduwe op leeftijd met twee tienerdochters. Van terugkeer kan geen sprake zijn. Het Birmese leger houdt stad en land in een ijzeren wurggreep en in het minst erge geval betekent dat: op de vlucht, zonder voedsel, onderdak of medische zorg. In het ergste geval houdt dat in: dwangarbeid, mijnenvelden, marteling, gevangenisstraf, verkrachting of zelfs de dood.

Mae Lah bestaat uit een samenraapsel van rieten hutten met bladerdak, op een oppervlak van 200 hectare. Dat dak moet eens per jaar worden vervangen om de moesson tussen mei en november enigszins buiten te houden. Opmerkelijk is dat christenen ongeveer  de helft van de bevolking uitmaken, gevolgd door Boeddhisten met 35 procent en moslims met 15%.
Van riolering is geen sprake, van stromend water evenmin. De paden tussen de hutten bestaan uit stukgelopen bamboe. Drinkwater komt uit bronnen en de naastgelegen beek. Elektriciteit is alleen beschikbaar voor de ziekenhuisjes en de schooltjes, ook niet meer dan grote hutten.
Eten is in het kamp op de bon. Dat wil zeggen dat Khwar maandelijks recht heeft op 16 kilo rijst, 1 kilo gele bonen, 1 kilo vispasta, 1 kilo bakolie, 1 kilo zout en 15 kilo houtskool. De deken moet ze met haar zusje delen en samen met haar moeder en zus slaapt ze onder een muskietennet. In deze regio komt veel malaria voor. Een keer per jaar krijgt Khwar een setje nieuwe kleren. De vluchtelingenorganisatie van de VN, UNHCR, heeft in het kamp een flinke vinger in de pap. Het Thaise ministerie van binnenlandse zaken heeft het laatste woord. Bezoek zonder schriftelijk toegangsbewijs uit Bangkok, maakt geen enkele kans.

barakken

Birmese vluchtelingen, doorgaans etnische Karen, kunnen de grens met Thailand gemakkelijk oversteken, zij het niet officieel. Kleine bootjes verzorgen voor een grijpstuiver de overtocht over de circa 50 meter brede grensrivier van Myawaddy naar de Thaise grensplaats Mae Sot. In de stad en de directe omgeving kunnen ze zich zonder al te veel problemen vrij bewegen, maar eenmaal erkend vluchteling in Mae Lah mogen ze dit kamp slechts eenmaal per drie maanden gedurende een dag verlaten. De omheining van prikkeldraad is overigens dermate krakkemikkig dat een deel van het leven zich daarbuiten afspeelt, oogluikend toegestaan door de Thaise bewakers. De moedigen omzeilen de vele controleposten rond Mae Sot en proberen in Bangkok een baantje te vinden als poetsvrouw of illegale bouwvakker. Wie gepakt wordt, gaat echter onherroepelijk terug naar Birma.
 
Mae Sot, grensplaats op vijf kilometer van de grens, gaat het voor de wind. Al dan niet legale Birmezen vormen een niet aflatende stroom arbeidskrachten. Die bevolken 231 fabrieken in en rond Mae Sot. En de Thaise (militaire) regering? Die doet net of haar neus bloedt. De economische belangen van Thailand in Birma zijn groot, de verhouding met de regerende Birmese generaal Than Shwe zonder meer vriendschappelijk. De lege retoriek van het Westen legt minder gewicht in de schaal dan de economische en politieke belangen van Thailand, China en India.

Het vooruitzicht van de vluchtelingen is om moedeloos van te worden, want het Birmese leger jaagt de bewoners van de oostelijke provincies op alsof het hazen en konijnen zijn. Soldaten overvallen de dorpen, vernietigen de oogst, dwingen de bewoners tot zware dwangarbeid, moorden en verkrachten naar believen en jagen de overgebleven moeders en kinderen de jungle in. Volkomen uitgeput komen ze doorgaans in Thailand aan. Wie geluk heeft, mag blijven als ‘officiële’ vluchteling, wie pech heeft, moet terug.
Dagelijks groeit de bevolking van Mae Lah met 70 tot 80 zielen. Dat zijn niet alleen toestromende vluchtelingen, maar ook nieuwe wereldburgers. Het cynische gevolg van het feit dat in het kamp vrijwel niets te beleven valt. Seks is nu eenmaal de hobby van de arme medemens….

In het kamp vinden regelmatig opstootjes en demonstraties plaats, doorgaans gericht op kwaliteit en eentonigheid van het verstrekte eten. Dat is te zien aan de inwoners, die weinig vlees op de botten hebben. Veel anders dan demonstreren valt hier ook niet te doen, zegt Tutu (26), een zachtaardige jongeman die uitstekend Engels spreekt en helpt in de kerk van de Zevende Dag Adventisten
De schooltjes mogen de naam ‘hut’ nauwelijks dragen. Moedig proberen leraren, vaak Karen die hebben doorgeleerd, de kinderen wat basisbegrippen bij te brengen. Op het schoolbord staan wat Engels zinnen, die moeten voorbereiden op een toekomstig leven elders. ‘What do you want to eat? Pizza!’ en ‘What do you want to read? Newspapers! Het is de vraag of de kinderen hier ooit met pizza of kranten in aanraking zijn gekomen.

Malaria en landmijnen
Birma had op gebied van de volksgezondheid ooit een voorbeeldfunctie in Azië. Een halve eeuw militaire dictatuur heeft het recht op zorg gedegradeerd tot een loze letter.  Birma staat nu wereldwijd op de laatste plaats, gedeeld met het Afrikaanse Siërra Leone. De laatste jaren is het aantal (zieke) Birmese asielzoekers in Thailand explosief gestegen. Eén miljoen mensen is gevlucht naar het buurland, met een ander miljoen op de vlucht in eigen land. Daarnaast telt Thailand naar schatting ruim een miljoen illegale Birmezen, vooral afkomstig uit de grensgebieden. Recent onderzoek ter plaatse, het eerste in zijn soort, geeft aan dat daar van ‘gezondheidszorg’ geen sprake meer is. Twaalf procent van de bevolking leidt aan Plasmodium Falciparum, de gevaarlijkste vorm van malaria.

Ziek naar de kliniek
Wie de lange tocht naar Mae Sot overleeft en dringend medische hulp nodig heeft, wendt zich tot de Mae Tao Clinic, aan het begin van Mae Sot. De kliniek is in 1989 opgericht door dr. Cynthia Maung, gevlucht na de massamoord op de

Hospitaal?

Birmese bevolking in 1988. Is het in onze ogen niet meer dan een verzameling vieze barakken, voor hulpzoekende Birmezen is het een medisch paradijs. Het afgelopen jaar bezochten ruim 115.000 Birmezen de kliniek van dr. Maung, de ‘Moeder Theresa van Mae Sot’. Dr. Maung is een realist: “Thailand heeft goedkope arbeidskrachten nodig. Dat heeft een aanzuigende werking, want Birmezen zijn goedkoop”, zegt de arts. Zij verwacht veel meer steun van omringende landen, al is het alleen maar omdat een onrustig Birma de regionale veiligheid en gezondheidszorg bedreigt. Maung is al vele malen internationaal onderscheiden en zelfs voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Vrede. Internationale loftuitingen laat dr. Cynthia zich berustend welgevallen vanwege de begeleidende sommen geld. En daar bestaat in haar kliniek een chronisch gebrek aan.
Op de afdeling chirurgie liggen diverse mannen die in Birma op een landmijn zijn gestapt. Doorgaans betekent dit het verlies van een onderbeen. Gaan zij straks terug naar Birma?, luidt mijn vraag. Vriendelijk doch beslist zeggen ze: “Wij gaan terug naar Karen State”.

Buiten vindt een kleine plechtigheid plaats rond een simpele spaanplaten kist met het stoffelijk overschot van een jonge vrouw. Ver van huis is zij vanmorgen in de kliniek overleden en zo goed als zeker weet haar familie nergens van.