Kroegen in Pattaya

Wie naar Pattaya komt, kan er niet omheen. Als je een rustig pilsje wilt drinken, een keer flink wilt stappen of zelfs alcoholisch “de beest uithangen” komt automatisch terecht in Walking Street.

Dat zou je denken tenminste. Walking Street, uniek over de gehele wereld, is bekend van de vele mogelijkheden van vermaak, zoals restaurants, bierbars, a gogo tenten en disco’s. Kom je voor het eerst in Pattaya, dan moet je het spektakel in deze ’s avonds altijd drukke straat gezien hebben. Daarna kun je voor jezelf uitmaken of het inderdaad de plek voor je is om uit te gaan of dat je tot de groep behoort, die Walking Street verafschuwt.

Walking Street

Nu was Walking Street zo’n 25 à 30 jaar geleden vrijwel de enige plek in Pattaya waar je je kon vermaken. Elders waren her en der wel wat barretjes, maar toch was het meeste geconcentreerd in Walking Street en wat zijstraatjes. Er is sindsdien heel wat veranderd, want Walking Street heeft allang niet meer het monopolie van een uitgaanscentrum. Vandaar dit verhaal over een kroegentocht door Pattaya.

Voor een goede oriëntatie beginnen we in het Noorden, vanaf de zogenaamde Delphin rotonde en gaan van daar uit via Second Road naar het Zuiden tot aan het gebied rondom Walking Street. Alvorens in die richting te gaan, maken we eerst nog een uitstapje verder naar het Noorden, Naklua Road. Deze grote doorgaande weg naar Naklua is tot aan Soi 25 een gezellige mix van restaurants en bierbars. Veel Duitsers in deze buurt, wat je terug ziet in de Duitse restaurants – enkele daarvan zijn zeer goed en een bezoek waard – en in de bars tref je ook veel duitsprekende gasten aan. Niet alles is Duits, want ik ken er ook Ryan’s Bar (Ierland), Barracuda Bar (Engels) en er is ook een Nederlandse bar.

Second Road

We beginnen aan Second Road en na een paar honderd meter begint het al – voor nieuwelingen – spectaculair. Een barcomplex van pakweg 20 bars in een cluster, waar je in vrijwel elke bar op een nette wijze door een ladyboy wordt bediend. Bij een bar in een barcomplex moet je je een rechthoekige tapkast in vier delen voorstellen, zodanig geplaatst, dat het bedienend personeel als het ware omheind wordt door dit meestal eenvoudige bouwsel. Dit barcomplex heeft een soort van gemeenschappelijk terras in het midden, vanwaar men een minishow van travestieten kan aanschouwen. Een mooi opwarmertje voor een bezoek aan de grote shows van Alcazar of Tiffany’s.

Iets verderop weer een barcomplex genaamd “Drinking Street”, wederom een cluster van 20 à 30 barretjes met veelal de beschikking over een poolbiljart. We hebben nog een lange weg te gaan, dus lopen we door en komen langs Soi 2. Dat was ook een plek voor een barcomplex met eens populaire bars als The Classroom (van de Limburger William) en The Honeypot, maar het grondgebied is ten prooi gevallen aan investeerders. Alle bars zijn afgebroken en op de plek is nu een kale ruimte waar waarschijnlijk wel een hotel gebouwd gaat worden.

Soi 3

Soi 6 Pattaya

Soi 3 heeft nog wel een barcomplex met als grote trekker de Atlantic Bar (beheerd door een Belg), maar ik vrees, dat ook dit complex tenonder zal gaan aan hotel- of kantooruitbreiding van Pattaya. Hetzelfde lot onderging een barcomplex tussen Soi 4 en 5, waar populaire bars als U-too en Frenzi plaats hebben gemaakt voor een klein winkelcentrum.

Soi 6

Soi 6 is ons volgend doel en dat is wel een bijzondere straat. Geen barcomplex, maar lange ritsen bars met fantastische namen. Eerlijk gezegd vallen die bars van binnen wat tegen, maar de bar is dan ook niet het belangrijkst. Elke bar heeft wel een aantal dames voor de deur zitten en het is de bedoeling, dat je met één van hen zo snel mogelijk zaken doet, meestal zonder enige liefdevolle of romantische inslag. Prijs afspreken, mogelijk onder genot van een drankje en dan naar boven voor een kort verblijf in de slaapkamer, nadien afrekenen en wegwezen. Een “short time” in het jargon. Ik ken er enkele Nederlanders, die daar hun geluk beproeven in deze horecatak. Als ik weer eens gevraagd wordt: “Pai nai mai” (waar ga je heen) antwoordt ik vaak Soi 6, voor de grap natuurlijk, want ik ben een “good man” en kom niet of nauwelijks in die straat. Jaren geleden moest ik er wel eens poolbiljarten in een Engelse pub en dan ging mijn vrouw steevast mee, bang dat ik de verkeerde ingang zou nemen.

Soi 7

Goed, geen Soi 6 dus vandaag en we lopen naar het volgende barcomplex, dat wat verder weg ligt dan de benaming Soi 7 doet vermoeden. Hier en daar zien wij nog wat barretjes aan de linkerkant, minicomplexen zou je kunnen zeggen. We passeren Pattaya Klang, zien meteen weer een barcomplex aan de linkerkant en zijn dan bij Soi 7. Deze Soi staat halverwege in verbinding met Soi 8 en vormt daarmee een grote verzameling bierbars. Best een gezellige buurt, veel bars – ik schat het wel op 100 à 150 -, uiteraard veel “beschikbare” dames, die dan wel “Whats your name? Where you from? Holiday? How long you stay? vragen, maar toch ook wel leuk gezelschap kunnen zijn zonder meteen to the point om een drankje of meer vragen. Een mooie buurt, zei ik al, waar je ook met je eigen vrouw een plezierige avond kunt hebben, want Thaise dames zijn gek op Europese vrouwen om er mee te kletsen, drinken of een barspelletje te doen.

Soi 8

Pattayaland - Boyz Town

Aan Second Road, tegenover Soi 8 is nog een barcomplex (30 bars), dat ook druk bezocht wordt. Die drukte is waarschijnlijk te danken aan de bijzonder lage prijzen daar, hetgeen nogal wat “Cheap Charlies” trekt. Het eerstvolgende barcomplex is “Made in Thailand”, een cluster van 30 à 40 bars, de plek waar ikzelf veel kwam in het begin van mijn Pattaya-tijd.

Bareigenaren uit allerlei Europese landen doen hun best een bestaan op te bouwen, maar dat valt niet mee. Ik heb heel wat bars in dit complex van eigenaar zien veranderen, veel farangs beginnen met veel enthousiasme en soms na een aantal maanden is de pret voorbij, want geld is op. Nu moet ik er even bij vertellen, dat alle barcomplexen eigendom zijn van een Thai. Hij verhuurt de plek van de bar en de nieuwe eigenaar zorgt zelf voor het “interieur’. Hij bouwt de bar of naar eigen inzicht of neemt het over bij de koop, waarbij hij dan ook nog een soort goodwill moet betalen. Of hij het hoofd boven water kan houden is zijn zaak, maar de huur wordt betaald, dat staat vast. Uitstel wordt niet verleend en bij het niet nakomen, is het per definitie einde verhaal.

Soi Honey Inn

We hebben er nu al een kilometer of twee opzitten, maar het einde is nog niet in zicht. Soi Honey Inn aan de linkerkant is het volgend doel, waar ook veel vertier in bierbars wordt geboden, net als het complex aan de rechterkant tegenover deze Soi. Het bijzondere van Soi Honey Inn is het grote aantal massagesalons, nou ja, salons? Het zijn meer kleine optrekjes waar gewillige dames massage aanbieden met de daarbij horende “happy ending”. Hoe die happy ending wordt uitgevoerd, is de keuze van de bezoeker, want in deze straat is alles mogelijk.

Soi Diana

Even verder Soi Diana, een lange straat – waar ook Megabreak Poolhall is gevestigd – met een biercomplex aan het begin en daarna talrijke kleine of grotere bierbars. Het leidt naar Soi LK Metro en Soi Buakhow en dit gebied is een waar alternatief voor Walking Street. Veel bierbars, maar ook a gogo tenten, en kayote bars. Het is er dan ook altijd gezellig druk, want de vele pensions en hotels in de buurt zorgen wel voor het nodige publiek. Wie hier logeert, hoeft niet per sé naar Walking Street.

Verder maar weer en zien weer een redelijk nieuw barcomplex aan de linkerkant van Second Road en dat is dan de laatste aan deze zijde. We steken over en lopen langs enkele zeer populaire bars, zoals de Bodega Bar, aan de rechterkant bij Soi 11 en 12. Veel publiek, goede live muziek ook wel en vanuit de bars een mooi gezicht op de aanwezige dames, maar ook op het drukke verkeer van Second Road.

Pattayaland

Houdt het dan nooit op? Nou, wij zijn er bijna, nog een kilometertje. Eerst nog langs Soi Yamoto en Soi Post Office, met een flink aantal bierbars en dergelijke en dan Pattayaland 1 en 2, waar ook geen gebrek aan bier of een andere alcoholische versnapering te melden valt. Een zijstraat van Pattayaland 1 is dan Boyzz Town en welk vertier daar te vinden is hoef ik, denk ik, niet uit te leggen. Ik ben ooit in één van die boys a go go geweest met mijn vrouw en twee vriendinnen uit Nederland. Wat ik er van vond? De Engelsen hebben daar een mooie uitdrukking voor: it is not my cup of tea.

Zo, ongeveer 4 kilometer gelopen en, de zijstraten meegerekend, zijn wij langs, naar ik schat, 500 à 600 beerbars gelopen. Dat zijn ze nog lang niet allemaal in Pattaya, want in andere delen als Third Road, rondom de nieuwe Big C Extra (voorheen Carrefour), Pattaya Klang, Beach Road, Oost Pattaya, enz. vind je er nog wel enkele honderden en dan heb ik het nog niet eens over Jomtien,

Dus, Walking Street is een “verplicht nummer”, maar het vermaak van Pattaya vindt op heel wat andere plaatsen in deze wereldstad met dorpse allures plaats. Ik zou zeggen Proost, op uw gezondheid!

Tja, de vakantie in Thailand zit er weer op, je gaat terug naar huis om weer voor een aantal maanden of misschien zelfs een jaar aan het werk te gaan. Je dagdroomt aan het bureau op kantoor of je praat met vrienden en collega’s op je werk over die mooie tijd in Thailand, het mooie land, de stranden, het uitbundige uitgaansleven en natuurlijk over je grote liefde, die je er ontmoet hebt.

Langzaam maar zeker en soms gebeurt het ineens in een hersenflits: Goh, wat zou het toch mooi zijn als ik in Thailand zou kunnen wonen om voortdurend bij die o zo lieve Thaise vrouw te kunnen zijn en in een lekker klimaat een gemakkelijk leventje te leiden. Geld? Nou, als ik nu eens een zaakje overneem, een bierbar of zo, je partner aan de kassa, paar mooie meiden aan de bar en het geld stroomt binnen. Zie hier de geboorte van een rampzalig plan.

Grootse plannen

Zo ook verging het Mark, een Engelsman van midden 30, bouwvakker van beroep. Een vakman mag je wel zeggen, die zich zonder diploma’s had opgewerkt tot voorman in de nieuwbouw. Getrouwd, goed salaris, eigen huis en auto, zo nu en dan (nee, vaak) in de pub met zijn vrienden en ook af en toe een gokje op de paardenraces. Zijn vrouw wordt echter ziek (multiple sclerose) en Mark kan – of eigenlijk wil – daar mentaal niet mee omgaan. Zij gaan scheiden, het huis en auto worden verkocht en zo komt Mark met een aardig kapitaaltje met grootse plannen naar Thailand. Dat kapitaaltje is niet alleen de opbrengt van de verkoop van eigendommen. Mark was ook niet vies van een kraakje hier en daar met zijn maten, net als zijn vader en broers gewoon waren te doen.

Mark gaat een bierbar beginnen. Nee, niet een gewone bierbar zoals er honderden zijn in Pattaya, maar anders, beter, mooier, de klanten zullen komen en terugkomen, het worden allemaal stamgasten. Het begint ook wel goed, hij huurt een ruimte in een barcomplex en timmert zelf de bar in elkaar en richt het verder in met spiegels aan de wand, een grootbeeldtelevisie en een pooltafel. Nu nog een paar mooie meiden aan de bar en het feest kan beginnen. Intussen hebben hij en zijn Thaise liefde voor alle benodigde papieren gezorgd en ook de politiebescherming is goed geregeld.

De openingsparty is een groot succes, Mark is een uitstekende gastheer en heeft al veel vrienden gemaakt in Pattaya, die allemaal aanwezig zijn. Ook de weken daarna loopt het goed, hij organiseert een wekelijkse pooltournooi, dat druk bezocht wordt, kortom het geld stroomt inderdaad binnen.

Succes

Mark wordt overmoedig door zijn succes, koopt een huis, koopt een grote truck, koopt een nieuwe pooltafel en koopt meer dingen om de bar nog aantrekkelijker te maken. Na verloop van tijd verandert de sfeer in de bar een beetje, als Mark er is, gaat het goed, kan er zomaar spontaan een feestje gebouwd worden, maar als hij er niet is, blijven de gasten weg. Daar begint het probleem voor Mark, want een grote makke voor hem is, dat hij zijn gulp niet dicht kan houden. Enkele dagen per week kun je hem (niet) vinden in één van de talloze bierbars of A Go Go’s. Hij butterflyt er lustig op los, wat hem telkens handen vol met geld kost, want gierig is hij zeker niet.

Mark realiseert zich, dat de inkomsten in de bar teruglopen, maar de kosten niet. Het personeel en vooral de huurbaas moeten maandelijks betaald worden en ook andere kosten blijven doorgaan. Hij neemt een besluit, hij verkoopt de bar voor een redelijke prijs, verkoopt zijn huis en truck en een nieuw plan kan gestalte krijgen. Hij heeft een partner gevonden, die wel geld wil steken in zijn plan om een A Go Go bar te beginnen. Met nog wat geleend geld erbij is er een aardig bedrag beschikbaar om een lege ruimte om te toveren tot één van de mooiste A Go Go’s in Pattaya. Een mooie bar, een prima dansvloer met chroompalen, twee pooltafels en er wordt een blik mooie meiden opengetrokken.

Grote schulden

Helaas, de locatie is totaal verkeerd gekozen en bovendien moet je een buitentrap op om binnen te komen. Ondanks een reclamecampagne komen de klanten mondjesmaat binnen, zodat de reserves om de niet geringe huur, de salarissen van ruim 20 man personeel en andere vaste kosten te betalen snel slinken. Natuurlijk ontstaat er onenigheid met zijn partner, want met twee kapiteins op een schip kun je de ruzie van ver zien aankomen. Mark leent links en rechts geld om te overleven, maar na pakweg driekwart jaar valt het doek. Lang genoeg overigens voor Mark om zich praktisch door alle danseresjes op een bovenverdieping te laten verwennen.

Mark moest het opgeven, hij is met grote schulden achterlatend, “gevlucht” naar Engeland, berooid en zonder werk. Een mooie droom is totaal uiteengespat.

Uniek verhaal? Welnee, in de afgelopen jaren heb ik tientallen avonturiers zien komen en gaan. Gekomen met het plan om het met wat gespaard of geleend geld wel in Thailand te gaan maken, maar zonder zakelijke ervaring en zonder kennis van het Thaise (horeca)leven, geen schijn van kans hebben te slagen. Vroeg of laat keren ze met de staart tussen de benen terug naar hun thuisland, een ervaring rijker en een illusie armer.

Ik kan een hele rits voorbeelden noemen van bierbars, die (regelmatig) van eigenaar wisselen, A Go Go bars op verkeerde locaties, evenals een Frans, een Italiaans en een Engels restaurant. Een minigolfbaan, een dartscentrum, een roestvrijstaal verwerkend bedrijf, een winkel met fitness apparatuur, alle begonnen door Farangs met veel enthousiasme en grote toekomstverwachtingen. Alle inmiddels verdwenen!

Rijk worden?

Is het dan onmogelijk om eigen baas in Thailand te worden? Nee, ook dat niet, want er zijn heel veel buitenlandse ondernemers in Thailand, die niet allemaal mislukken. Ik ken in Pattaya ondernemers, die bv. met een restaurant en pension goed rond kunnen komen en ook op ander gebied is er best wat geld te verdienen. Rijk worden in Thailand zul je zeker niet, want dat is voorbehouden aan Thais.

Tenslotte: ik doe een ruwe en op eigen waarneming gebaseerde schatting: slechts 5% van alle buitenlandse kleine ondernemers maakt winst, 40-45% kan met de verdiensten in hun zaak redelijk tot goed rondkomen en de rest moet vroeg of laat hun ijdele hoop opgeven.

Ik kende het niet, want in mijn tijd werd er in Nederland niet (veel) op een tafel met gaten (pockets) gespeeld, maar op een gewoon biljart met 3 ballen. Dat heb ik natuurlijk ook wel gespeeld, op zaterdagmiddag met vrienden in een café, normaal het librespel of tien over rood. Echt goed was ik niet, een serie van 6 of 7 caramboles vond ik al erg goed. Ik heb ook nooit in competitieverband gespeeld, maar gezellig waren die middagen altijd wel.

Hier begon het met regelmatig bezoek aan een grote bierbar, die over een pooltafel beschikte. Schuchter proberen, die ballen in de pockets te mikken en dat viel helemaal niet mee. Gelukkig kreeg ik hulp van een Engelse vriend, die mij verder inwijdde in de regels en mij tactische aanwijzingen gaf. Het ging steeds beter, maar nu na vele jaren ben ik nog steeds een middelmatige speler, die het overigens met veel plezier speelt.

Er is namelijk nogal een verschil tussen ons biljarten en het poolbiljarten. Bij ons biljarten geef je gewoonlijk de speelbal een effect zodanig, dat die bal nadat de eerste bal geraakt is in de richting van de tweede bal rolt. Daarmee scoor je een punt. Natuurlijk probeer je “over te houden”, maar het belangrijkste is toch dat punt te scoren. Bij poolbiljarten geef je de speelbal in principe geen effect, maar raakt de zogenaamde objectbal op een manier, dat die in een pocket verdwijnt. Hoe beter je in dit spel bent, hoe beter je ook de speelbal wel een effect geeft om die bal in een goede positie te brengen voor de volgende stoot.

Populair in Thailand

In Thailand wordt geen biljart gespeeld, zoals wij dat in Nederland doen. Een Belgisch restaurant hier in Pattaya heeft het geprobeerd, maar moest door ruimtegebrek en te weinig belangstelling de tafel wegdoen. Poolbiljart wordt in heel Thailand beoefend tot in de kleinste dorpen aan toe. In het dorp van mijn vrouw in de Isaan is ook een kleine poolhall met 3 snookertafels. Kwaliteit van deze tafels laat erg te wensen over, maar ach, het gaat om het plezier, nietwaar? Deze vorm van poolbiljarten is op het platteland erg geliefd, want je kunt er goed voor geld mee spelen. Ik deed een keer mee, je speelt met een aantal spelers en via een ingewikkeld systeem win of verlies je geld. Ik won snel 200 Baht en was het met een minuut of tien ook weer kwijt.

De varianten van poolbiljarten, die het meest in Thailand worden gespeeld, zijn:

1. Snooker: het spel met de rode en gekleurde ballen op een zeer grote tafel. De bedoeling is, dat je om en om een rode bal en een gekleurde bal pot. De gekleurde bal komt weer dan weer terug op de tafel totdat alle rode ballen gepot zijn, waarna de gekleurde ballen in een voorgeschreven volgorde worden gepot.

2. 8-ball: 15 genummerde ballen op tafel, de nrs. 1 t/m 7 zijn egaal gekleurd, de nrs. 9 t/m 15 hebben een witte band (of half gekleurd zei een Nederlanders eens), nummer 8 is de zwarte bal. Twee spelers dienen elk 7 ballen te potten en als laatste de nummer 8. In Thailand wordt gespeeld met verschillende regels, Thailand heeft zijn eigen regels, dan zijn er de Old-English rules en bij de beter spelers wordt naar International Rules gespeeld.

3. 9-ball: Allen de eerste 9 ballen komen op tafel, die in volgorde van 1 tot en met de 9 moeten worden gepot. Je speelt altijd op de laagst genummerde bal, mocht je die niet potten, maar raak je daarmee wel een andere bal, die gepot wordt, dan blijf je aan de beurt. Als je op deze manier de nummer 9 bal pot, heb je de game gewonnen zonder dat alle ballen gepot zijn. Goede spelers houden zich meestal aan de volgorde, maar mindere spelers trachten die 9 ball met verrassing vaak eerder te potten.

4. 10-ball: een moeilijkere variant van het 9 bal spel, waarbij je expliciet moet zeggen (nomineren) in welke pocket de bal gaat verdwijnen.

Snooker

Hier in Pattaya kun je alle varianten spelen, de Thais spelen veel snooker in de speciale snooker halls. In heel veel bars, restaurants en biercomplexen staat wel een pooltafel, waar je met je eigen gezelschap of – natuurlijk – met een Thaise dame een spelletje kunt spelen. Door ruimtegebrek zijn het meestal kleinere tafels, waar al dan niet voor een drankje of geld wordt gespeeld. Er worden ook veel toernooien georganiseerd waar men geld kan winnen, de hoogte waarvan afhankelijk is het de inleg van het aantal spelers. In dit verband zijn de toernooien in Insomnia in Walking Street erg populair.

Ik beoefen mijn hobby in een grote poolhal, genaamd Megabreak, in Soi Diana. Een hal met 14 wedstrijdtafels, een goede bar, mogelijkheden om te eten, grote Tv’s voor voetbal of video’s en een gezellige lounge-gedeelte. De bezoekers kun je verdelen in de “vaste klanten” (waaronder ik), de bezoekers, die regelmatig vanuit Europa naar Pattaya komen en de toeristen, die vaak met hun Thaise partner een spelletje spelen. De laatste categorie speelt dan meestal 8-ball, maar 9- en 10 ball zijn het meest in trek bij de anderen.

Wij (ik behoor zo’n beetje tot het meubilair, zodat ik van “wij” spreek zonder financiële belangen in de zaak te hebben) organiseren wel vier toernooien elke week, op woensdag voor 10 bal, op donderdag en zondag voor 9 bal en de dinsdag is populair als Ladies’ Night. Ik regel die competities en deel de wedstrijden in. Laatst kwam een Japanner op mij af en vroeg mij of ik de Tournament Director was. Nu ben ik dat niet echt, maar vond het wel een mooie titel, dus ik zei volmondig “ja”.

Toernooi

Moet je nu een goede speler zijn om aan die toernooien mee te doen? Het antwoord is Nee, want wij spelen met een handicap systeem, zodat in principe elke speler in de prijzen kan vallen. Op zondag hebben we een systeem van 12 klassen, waarbij je al naar gelang je handicap meer of minder frames moet winnen. Ik ben zelf laag geklasseerd en moet ik tegen iemand uit de hoogste klasse spelen, dan moet hij 12 frames winnen tegenover mij maar 2. Dat lijkt dan weer gemakkelijk, maar het lukt mij niet elke keer. Toch win ik regelmatig een prijsje en heb het toernooi zelfs al twee keer gewonnen. Bij 9 bal kan dat, want ik win dan vaak met verrassingsstoten. Mijn “specialiteit” is de zogenaamde combo, ik stoot met de speelbal dan de 9 bal in de pocket en win de frame.

Ach, er valt nog zo veel te vertellen over het spel, de toernooien en Megabreak zelf, ik zou zeggen, kom eens langs en oordeel zelf. ’s Middags is het redelijk rustig en als je alleen bent speelt één van de lieftallige dames graag een spelletje met je (op de pooltafel wel te verstaan!), ’s avonds is het gezellig vertoeven in Megabreak en zijn de meeste tafels vaak bezet. Vraag naar Albert – zo kennen ze mij hier – en ik vertel je alles wat je over dit onderwerp wilt weten.

Veel uitbaters van bars vrezen voor hun nering, als toeristen straks vroeg hun bed op moeten zoeken. Gedwongen verkopen zijn dan beslist niet uitgesloten. Vooral de lokale karaoke wordt in Hua Hin door de nieuwe maatregel getroffen. Het was een ontmoetingsplaats voor dames en heren die in de bars nog geen passende partner hadden gevonden. Hua Hin heeft toch al te lijden onder een teruglopend aantal toeristen. Sommige uitbaters melden 24 procent minder omzet over afgelopen jaar.

De politie patrouilleert in groepen van soms wel 20 man of de exploitanten zich aan de sluitingstijd houden. Met videocamera’s maken zij opnames van bars die na middernacht nog open zijn. Insiders verwachten dat feestbeesten en sekstoeristen door deze maatregel hun  heil in Pattaya zoeken.

Gisteren ben ik uiteraard poolshoogte gaan nemen. Even na middernacht hangt in de belangrijkste bar-straten een wat onwerkelijke sfeer. De ene helft van de uitbaters neemt het zekere voor het onzekere en laat de rolluiken zakken. Vervolgens staat het vrouwelijk personeel buiten sip te kijken. Maar er zijn ook exploitanten die zich nergens iets van aantrekken en denken: na mij de zondvloed. Er zijn betrokkenen die zeggen dat het een kwestie is van geld betalen aan de politie. Misschien is het ook een kwestie van tijd en gaan in Hua Hin binnen korte tijd weer de remmen los.

Deze vraag dwarrelt al wat langer door mijn hoofd. Wie de reacties leest op Thailandblog die te maken hebben met het ‘beladen’ onderwerp ‘bargirls’, krijgt de indruk dat er twee kampen bestaan. Het eerste kamp zegt, ze offeren zich op en werken in de bar om de familie te onderhouden. Het andere kamp is overtuigd van minder nobele bedoelingen. De dames vinden het vooral gemakkelijk om op deze manier geld te verdienen. Duidelijk minder vermoeiend dan in een fabriek of op het rijstveld staan in de brandende zon.

Een andere nuance zou kunnen zijn dat er twee soorten bardames zijn (en varianten op die twee) met eigen motieven. Dat zou de uitgesproken mening van de twee kampen ook verklaren.

Uitbuiting

Wanneer je rondsurft op internet kom je veel onzinverhalen tegen over het fenomeen barmeisjes. De vooroordelen en clichés moeten de onwetenden helpen de motieven te begrijpen. De gemiddelde toerist heeft zijn eigen beeld bij dit circus. Arme meisjes zo van het platteland die van ellende er maar voor kiezen om met oudere heren mee te gaan. En omdat wij het nu eenmaal graag opnemen voor de zwakkeren, wordt deze vorm van uitbuiting door buitenstaanders uit het westen, krachtig veroordeelt. Tenminste wanneer de echtgenote in de buurt is.

Wie echter zelf een kijkje gaat nemen in de verdorven oorden, komt al snel tot een andere conclusie. De dames zien er allerminst zielig uit. Nee, sterker nog ze hebben de vaak grootste lol. Misschien hetzelfde masker als die van de beroemde glimlach. Er kan veel leed onder die vrolijke lach zitten. In Thailand is het nu eenmaal niets wat het lijkt.

Fabriek

Wie wat verder kijkt weet dat de Thaise economie al jaren lekker op stoom is. Waarom? Juist, een lage lonen land. Steeds meer (westerse) fabrieken verhuizen en openen de deuren in Thailand. Vraag de medewerkers van Nedcar maar eens. Deze fabrieken moeten wel bemand en bevrouwd worden. Misschien wat simpel om te stellen, maar er is eigenlijk werk zat in het moderne Siam. De arbeidsomstandigheden zijn natuurlijk niet echt om over naar huis te schrijven. Lange dagen, hard werken en een schamel loontje maken het werken in een fabriek geen feest. Of is dit ook te simpel gedacht?

Sommige Thai werken op basis van stuksloon. Hoe meer je maakt hoe meer je verdient. De harde werkers pakken zo een naar Thaise begrippen redelijk tot goed salaris. Een maandloon van 8.000 baht is daardoor mogelijk. Niet slecht voor een nippeltje aan een moertje te draaien. Absoluut niet haalbaar wanneer je van negen tot vijf wilt werken.

Verveling

Maar wie wel eens in een dorp in Isaan (Thaise platteland) geweest is, kan zich voorstellen dat je nog beter in lange dagen in een fabriek in Bangkok kunt maken, dan daar rondhangen. Het is namelijk niet alle dagen feest in Isaan. Je kunt er doodgaan aan verveling. Een alternatief daarvoor is gokken en drinken (vraag maar eens aan Thaise mannen). Dat kost ook nog eens geld. In een fabriek werken levert geld op. Het enige nadeel van een fabriek is dat je daar niet kan gokken en drinken. Dat kan dan weer wel in een bar. Muziekje erbij, een beetje dansen, poolbiljarten, een spelletje vier op een rij. Af een toe met een farang mee. Zoals gezegd niet echt vermoeiend en anders neem je toch een M-150 of een Yaba pilletje?

Mochten sommige lezers zich nu achter de oren krabben om zoveel onbegrip van de schrijver, ik overdrijf natuurlijk om wat tegenwicht te bieden aan het populaire feministische uitbuitingsverhaal. Dat soort geneuzel doet het vooral goed in politiek correcte kringen.

Opties

De stap naar het barleven is naar mijn mening een rationele keuze. Een afweging tussen de beschikbare opties. Gedreven door armoede? Die vlieger gaat alleen op als er absoluut geen alternatieven zijn. Wanneer ik in ogenschouw neem dat de meeste dames krachtige persoonlijkheden zijn, acht ik ze prima in staat om weloverwogen keuzes te maken.

Het eerste barmeisje wat zielig oogt moet ik nog tegenkomen. Meestal kijken ze zielig wanneer ze terug gaan naar Isaan. De sociale controle in de kleine dorpsgemeenschap hangt immers als een molensteen om de nek. Geen uitspattingen met drank of drugs. Zelfs uitgaan of dansen in een discotheek is er niet bij. Pappa en mamma willen bij voorkeur een modeldochter.

Is het dan altijd feest in of op de bar in Pattaya? Nee, natuurlijk niet. Uiteindelijk willen de dames een normaal leven, een gezin, een huis en het liefst een (rijke) farang die voor hun zorgt. Maar tot die tijd is niet iedere bargirl per definitie zielig.

Heb jij een andere mening? Ik laat mij graag overtuigen van het tegendeel.

Isaan - Noordoost Thailand

Ik word wel eens moe, verdrietig en soms kwaad altijd maar weer die slechte verhalen over de Thaise dames te horen. Het zijn allemaal hoeren, plukken je kaal, gebruiken je als pinautomaat en van liefde of genegenheid is nooit sprake. Er zijn gelukkig heel wat relaties, die het tegenovergestelde aantonen, maar ja, dat is geen nieuws.

Ik zou zo graag willen, dat wij buitenlanders ons wat meer zouden verdiepen in de achtergronden van de dames om zodoende de redenen om bijvoorbeeld in Pattaya te gaan werken wat beter zouden begrijpen.

Een dochter

Ik vertel u daarom het verhaal van één van hen. In haar paspoort staat, dat zij op 24 augustus 1974 is geboren in Roi Et, de provinciehoofdstad. Dat is niet juist, want ze kwam ter wereld in Nong Khai, 400 km noordelijker, tegen de grens van Laos aan. Dus ga je al gauw twijfelen of dan 24 augustus wel juist is, want de geboorteaangifte is waarschijnlijk niet onmiddellijk gebeurd. Het is dus best mogelijk, dat de werkelijke geboortedatum enkele dagen of zelfs weken vroeger is.

Haar vader heeft op dat moment werk als sjouwer bij een rijstfabriek, haar moeder verkoopt zelfgemaakte etenswaren aan werklui in de rijstvelden. Op een bewuste dag kreeg haar moeder tijdens haar werk aandrang om haar behoefte te doen, maar in plaats daarvan baarde zij een dochter, midden in de rijstvelden in de natuur dus.

Het is een arm, bitterarm gezin, dat in een van golfplaten gemaakte “woning” huist. De vader verdient per dag 50 Baht (1 Euro), maar dan moet er wel werk zijn en dat is lang niet altijd het geval. Wat de moeder met haar verkoop verdient zal niet veel meer geweest zijn, nauwelijks genoeg om de baby – en haar iets ouder broertje – te kunnen voeden. Er gaan dagen voorbij, dat de kinderen wel iets te eten krijgen, maar vader en moeder niet.

Naar Bangkok

Meisjes uit Isaan

Na verloop van tijd – jaartallen zijn onbekend – trekt het gezin naar Bangkok. Vader kan daar weer aan het werk en de kinderen kunnen naar school. Inmiddels is er nog een broertje geboren. Het meisje is geen schoolkind, al gauw spijbelt ze om her en der voedsel te vergaren voor haar, maar vooral ook voor rest van het gezin. De zorg voor de familie zit er al vroeg in. In totaal gaat het meisje 5 jaar naar school, met de nodige verzuimdagen.

Als zij 9 jaar is, gaat ze voor het eerst aan het werk. Zonder dat de ouders het weten gaat zij voor een “mevrouw” werken, schoonmaken en huishoudelijke werkzaamheden. Zij gaat ’s morgens keurig in schooluniform naar school, kleedt zich onderweg ergens om in haar gewone kloffie en gaat aan het werk. Tegen het einde van de schooldag gaat zij terug naar huis en heeft dan 20 Baht (0,40 Euro) verdiend.

Haar vader komt er toch achter en haalt haar bij die dame weg, zodat zij weer naar school kan. Dat duurt niet lang, de wil om te werken is te groot en bovendien kan vader het benodigde schoolgeld niet betalen. Als zij twaalf jaar oud is, gaat zij voor het eerst het huis uit. Iemand heeft werk voor gevonden bij een dokter in Chiang Mai, 8 uur met de bus. Zij krijgt een slaapplaats in het huis en werkt dagelijks van 6 uur ‘s morgens (ontbijt) tot s’avonds laat (iedereen is naar bed) voor 600 Baht (12 Euro) per maand (plus kost en inwoning, dat wel). Zij komt dat huis niet uit, het is werken, werken, werken. Zij werkt er een aantal maanden, maar als ze drie maanden geen geld heeft gekregen, loopt ze weg en neemt de bus terug naar huis in Bangkok.

Geld lenen voor de begrafenis

Andere “uitstapjes” volgen, ze gaat naar Trad (6 uur met de bus) in het zuidoosten, naar Krabi (12 uur met de bus) in het diepe zuiden en nog eens naar Chiang Mai. Overal doet ze huishoudelijke werkzaamheden, lange dagen en weinig verdienen. Tussendoor en daarna werkt zij ook wel in Bangkok, in de huishouding soms, maar later ook nog drie jaar in een schoenenfabriek. Vader en moeder zijn inmiddels verhuisd naar Nakong Ratchissima, 300 km ten oosten van Bangkok, maar de kinderen blijven noodgedwongen in Bangkok. Zij wonen met z’n drieën in een “kamertje” en voor de rest is het werken, werken, werken. Eten dagenlang rijst of noedels, geen vlees, geen groente, geen fruit.

Wat ze verdienen gaat grotendeels weer in de “gezinspot”. Vader heeft allerlei klusjes om geld te verdienen, handelt wat in groente en fruit, rijdt op een fietstaxi. De familiepot wordt steeds beter gevuld en na verloop van tijd hebben ze geld genoeg om te verhuizen naar Nong Phok, 70 km ten oosten van Roi Et. Ze kopen drie koeien en krijgen van familie de beschikking over een weliswaar schamel huisje, maar voor hen een paleis in vergelijking met de vorige woonplekken. Het aantal koeien stijgt met het jaar en voor het gezin lijkt figuurlijk de zon wat te gaan schijnen.

Maar helaas, het meisje is inmiddels 24 jaar als haar vader plotseling overlijdt. Alles leek goed te gaan, maar nu stapelen zich de (geld)zorgen alleen maar op. Met haar persoonlijkheid wordt de inmiddels jongedame daardoor zo’n beetje het hoofd van de familie. Zij leent geld voor het begrafenisceremonieel van een “loanshark” tegen 20% (!) per maand.

Zwanger

De jonge vrouw gaat na enkele maanden weer terug naar Bangkok en krijgt een baan als verzorgster van oudere dames in een ziekenhuis. Dat verdient goed, wel 2000 Baht (40 Euro) per maand. Het geld gaat grotendeels naar haar moeder. Men lijkt er een beetje bovenop te komen, de dame is inmiddels 26 jaar en zowaar gaat zij voor het eerst van haar leven naar een personeelsfeest. Zij heeft plezier, drinkt (te)veel alcohol en laat zich door een jongen meetronen naar huis.

Zonder het zelf te weten (gewoon te dronken), heeft zij – ook voor de eerste keer in haar leven – seksuele gemeenschap. Naar eigen zeggen is zij gewoon verkracht en daarna drie dagen door die jongen vastgehouden in een kamer, waarna zij kans ziet te vluchten. Drie dagen niet op het werk geweest, hetgeen meteen betekende, dat zij haar baan kwijt is. Ze gaat naar haar moeder en na verloop van tijd blijkt, dat ze zwanger is. Zij kent de vader niet, wil hem ook niet kennen. Abortus is geen optie, zo er al geld voor zou zijn geweest. Er wordt een zoon geboren.

Maar er moet weer geld verdiend worden en onze dame trekt er weer op uit, terwijl haar moeder neemt liefdevol de verzorging van het kind op zich. De jonge vrouw krijgt een tijdelijk baantje in Sattahip, de marinestad van Thailand. Daar hoort zij ook voor het eerst van Pattaya en als zij in Sattahip voor haar werk wordt bedankt, neemt zij de bus naar Pattaya. Als de bus door Pattaya rijdt, wordt zij overweldigd door de grootsheid en pracht en praal en de lichtjes van uitgaand Pattaya. Mijn God, denkt ze, wat moet ik hier!

Pattaya

Ze huurt een onooglijk kamertje en zwerft door Pattaya op zoek naar (huishoudelijk) werk. Dat lukt niet en als ze de huur niet meer kan betalen, wordt ze ook nog eens de kamer uitgezet. Met nog 100 Baht (2 Euro) op zak, radeloos, spreekt zij een dame in een bierbar aan. Tot haar grote vreugde kan zij daar aan het werk en bovendien wordt voor haar een slaapplaats geregeld. Zij spreekt geen woord Engels, maar de mevrouw zei haar, dat ze alleen maar hoefde rond te lopen en glimlachen tegen de buitenlandse klanten, alleen maar glimlachen. Ze wordt wel aangesproken, maar zij blijft maar glimlachen, zelfs als een buitenlander tegen haar zegt op te donderen.

Bar in Pattaya

Na enkele maanden heeft zij wel wat woordjes Engels opgepikt en heeft bovendien dan ook wel in de gaten, wat er in die bars werkelijk kan gebeuren. Als je aardig bent tegen een “farang” (buitenlander) neemt hij je misschien wel mee naar het hotel en dat betaalt heel goed.

Nog voordat het zover komt, wordt zij uitgenodigd voor een speciaal uitstapje. Met een aantal dames gaat zij met een bootje de zee op om daar op een (meestal) Russisch vrachtschip de bemanning te vertroetelen. Er wordt gegeten, gedronken en nog eens gedronken en tenslotte belanden de dames in de hutten. Van seks komt het lang niet altijd, eenvoudig omdat die zeelui ofwel laveloos zijn ofwel een middeltje in hun drankje krijgen, zodat ze vrijwel meteen in slaap vallen, zodra ze het bed zien. Elk tochtje levert 100 dollar op, een godsvermogen voor die meisjes.

Nauwelijks een kans

Weer slaat pech toe. Zij wordt ziek en blijkt een blindedarmontsteking te hebben, hetgeen een operatie noodzakelijk maakt. Dezelfde mevrouw, die haar het eerste werk bezorgde, schiet de kosten (7000 Baht) voor. Na herstel gaat zij weer op zoek naar werk. Zij komt als serveerster aan het werk in een populaire bierbar, verdient 2.000 Baht (40 Euro) per maand plus tips plus eventueel extra geld voor haar diensten aan een buitenlandse gast in zijn hotel. Het meeste geld gaat – als voorheen – naar haar moeder. Zij woont met vier andere meisjes op een eenvoudige kamer, bij toerbeurt drie in bed en twee op de grond.

Dan – nu alweer een flink aantal jaren geleden geleden – leert zij mij kennen. Nadat zij twee keer met mij naar het hotel is geweest, verlegen en heel preuts, stopt zij op mijn verzoek met deze baan. Zij haatte het werk nog steeds en dat was de gelegenheid ermee te stoppen. Uit onze relatie is iets heel moois gegroeid, niet altijd probleemloos natuurlijk, maar daar gaat het verhaal niet over.

Ik wilde slechts een beeld schetsen van een Thais meisje, dat opgroeit in een heel arm gezin, geen scholing heeft genoten, meer ellende heeft meegemaakt dan ik hier heb kunnen schetsen en nauwelijks een kans werd gegund een redelijk bestaan op te bouwen.

Isaan

Is het een uniek verhaal? Nee hoor, hier in Pattaya werken, schat ik, 25-30.000 meisjes, meestal uit de Isaan, waarvan velen een soortgelijke allemaal goede reden hebben om het werk te doen wat ze doen. Natuurlijk om geld te verdienen, maar vaak is haar achtergrond zo ellendig en armoedig, dat die moeilijke stap naar Pattaya te rechtvaardigen is.

Praat met hen, lach met hen, drink met hen, kortom doe alles wat je wilt met hen en kijk dan ook eens naar haar als zij zich even uit de drukte terugtrekt. De glimlach verdwijnt en met een droevig gezicht denkt zij aan thuis, in het dorp in de Isaan, aan haar familie en mogelijk haar kind. Heb plezier, maar wees goed voor ze en vooral doe alles met respect voor een medemens, die het niet zo getroffen heeft als jijzelf.

Overdag slechts een straat richting het strand. Maar na het invallen van de duisternis wanneer de neonverlichting de overhand krijgt, de speakers harde bassounds uitbraken en de dames zich optutten, veranderd Bangla road. De pubs en beerbars lopen vol. Honderden bargirls wedijveren om de aandacht van de mannen. In de discotheken, Go-Go bars en nachtclubs vloeit het drank rijkelijk. Het feest kan beginnen. Iedere avond weer.

In deze video weet de filmer, Bazil, de sfeer tijdens de jaarwisseling op Bangla road goed vast leggen. Zijn video ’s zijn prachtig gemaakt, goede montage en lekkere muziek. Als je deze video hebt bekeken krijg je zin om je direct in het nachtleven van Patong te storten.

Gefilmd met een Sony XR500

Muziek:

• Black Eye Peas – I Gotta Feeling
• Booty Luv – Boogie 2Nite (Seamus Haji Big Love Remix)
• David Tavare – Hot Summer Night
• Chicane – Come Back
• Freemasons – Pjanoo vs Watchin

Altijd lachen en altijd vrolijk, dat blijft bijzonder zeker als je bedenkt dat de werkomstandigheden niet echt ideaal zijn:

• Een salaris tussen de 2.000 – 6.000 baht per maand.
• Slechts twee dagen per maand vrijaf, anders een boete van 300 baht per dag voor extra verlofdagen.
• Geen verlof toegestaan op vrijdag, zaterdag en feestdagen. Anders boetes die variëren van 500 tot 1.000 baht per dag.
• Ze moeten vier tot tien klanten per maand scoren of anders een geldboete van 500 baht voor elk gemist quotum.
• Per maand moet er 80-100 drankjes aan een klanten verkocht zijn. Minder? Dan een boete van 30 baht per drankje.
• Iedere drie maanden een gezondheidsverklaring inleveren. Een SOA? Baan kwijt en geen salaris.

Maar toch blijven lachen….

Na vijf jaar was ik weer terug in Pattaya en zag ik dat de ingang van Walking Street veranderd was. Een megascherm

walking-street-pattaya

met commercials siert nu de “toegangspoort” tot de bekendste straat in Thailand. Ook hier doet het digitijdperk zijn intrede.

Pattaya leeft, elke minuut van de dag
Er is geen plek in Thailand waar je zo uit je dak kan gaan en het nachtleven zo bruist als in Pattaya. Daarnaast leeft Pattaya elke minuut van de dag. Het is bijna onmogelijk om je te vervelen in Pattaya. Het bijzondere is ook dat je in Pattaya vrijwel alles op loopafstand kan vinden. Als je een hotel kiest die centraal ligt heb je alles binnen handbereik.
En Bangkok dan, hoor ik je denken. Ja, Bangkok heeft ook veel te bieden maar is te groot en daardoor ligt alles nogal verspreid. Het verkeer is een groot drama. Een ander probleem is dat je in Bangkok een gasmaker moet dragen wil je niet erg jong sterven aan een longziekte.

Een uitvergroting van de bekende clichés
Natuurlijk gelden voor Pattaya ook alle vooroordelen en clichés die buitenstaanders er graag opplakken: een stad vol hoeren en hoerenlopers. Het vervelende van clichés is dat het vaak wel de waarheid is. Maar je kunt ook wat verder kijken dan je neus lang is. Amsterdam heeft ook meer te bieden dan de Wallen en de coffeeshops.

Pattaya-Thailand

Persoonlijke voorkeuren
De keuze van je bestemming in Thailand hangt natuurlijk nauw samen met welk doel je naar Thailand gaat en je persoonlijke voorkeuren. Zelf ben ik een liefhebber van mooie brede en niet te drukke stranden. Echter geen totaal verlaten strand want het oog wil ook wat. Het nachtleven moet tevens wat te bieden hebben, ook daarvoor ga je naar Thailand, althans ik wel. Koh Samui sluit daarom voor een belangrijk deel aan bij mijn wensen. Alleen het nachtleven op Samui kan absoluut niet in de schaduw staan van Pattaya.

Waarom zou je naar Pattaya moeten gaan?
Om deze vraag te beantwoorden ontkom je er niet aan om een opsomming te geven van de mooie verhaaltjes die op iedere website van een Thailand touroperator staan. Maar ik geef hier mijn eigen mening, dus kijk maar wat je er mee doet.

• Laten we eens beginnen met het (openbaar) vervoer. Nergens in Thailand is het zo goed geregeld als in Pattaya. De Songtaew (open taxi’s) die ook wel bahtbussen genoemd worden, brengen je voor 20 baht (een Thai betaald de helft) overal naar toe. In Pattaya hoef je nooit lang te wachten want er rijden er genoeg, dat verschilt nogal met andere plaatsen in Thailand.
• Pattaya heeft een keur aan toprestaurants. Seafood, Thais, Europees, Oosters, kortom iedere internationale
  

  Songtaew-Pattaya

  keuken is er vertegenwoordigd.

• Live Music, overal in Pattaya vindt je uistekende livebands die een goed stukje muziek ten gehore brengen. De Engelse uitspraak blijft lastig overigens, het lukt me meestal niet om een glimlach te onderdrukken.
• Shopping mogelijkheden. The Big market, Naklua sunday Market, South Pattaya market, Mike shopping Mall, Royal Garden Plaza en natuurlijk het nieuwe Central Festival. Ik was werkelijk onder indruk van Central Festival, die zich kan meten met alle grote shoppingmalls in Bangkok.
• Golfbanen. Ik ben zelf geen verwoed golfer maar in de omgeving van Pattaya vindt je de mooiste golfcourses.
• Jomtien Beach staat bekend om haar enorme watersportmogelijkheden. Alles wat maar op het water mogelijk is kan je daar beleven.
• Beach Road heeft een prachtige langgerekte boulevard waar je heerlijk kunt slenteren.
• Pattaya staat bol van de evenementen op het gebied van sport, goede doelen en entertainment.
• Aantrekkelijk voor expats. Een Condo huren of kopen? In Pattaya of Jomtien heb je een ruime keuze en betaalbare prijzen. Er zijn daarnaast goede medische voorzieningen en voldoende festiviteiten voor expats.
• Schone straten. Het zwerfvuil is grotendeels weg en Pattaya ziet er voor Thaise begrippen erg schoon uit.
• Entertainment voor volwassenen. Met 1.000 Gogobars, beerbars en andere vormen van plezier, is Pattaya uniek in de wereld. De één vindt dit prachtig de ander walgt er van. Toch is Pattaya de absolute nummer 1. als het gaat om dit soort vermaak.

Waarom zou je niet naar Pattaya moeten gaan?
Ook hier weer mijn persoonlijke mening. De één houdt van witbrood en de ander van bruinbrood. Waarom? Een

Goede-doelen-Pattaya

kwestie van smaak lijkt me? Dus de onderstaande opsomming geldt voor mij en wellicht niet voor jou.

• Het strand van Pattaya is niet mooi. Te smal en te veel strandstoelen naast elkaar, een beetje benauwt allemaal. Jomtien heeft een mooier strand maar daar wordt je soms gek van het lawaai van de waterscooters.
• Criminaliteit, als normale toerist zal je er weinig last van hebben maar Pattaya heeft wel een reputatie op dat gebied.
• Tja, de hoeveelheid Russen is me opgevallen evenals veel mannen uit moslimlanden. Wat in eigen land niet kan, mag in Pattaya wel. Dus….
• Oververtegenwoordiging van ouderen. Nu ben ik zelf ook geen 35 meer, maar op andere plaatsen in Thailand kom je toch meer jonge gezinnen, backpackers en stelletjes tegen.
• Pattaya is wat onpersoonlijker, men is wat meer op zichzelf. Dat zal zeker ook met de bevolkingssamenstelling te maken hebben. Hierdoor leg je niet zo gemakkelijk contacten met andere farang.

Tijdens mijn ontbijt bij Beergarden hoorde ik een tafel verder Nederlands praten. Een echtpaar van midden 50 zat een kopje koffie te drinken. We raakten in gesprek en ik vroeg wat zij nu vonden van het nachtelijke vertier waar Pattaya zo beroemd (berucht) om is? Och, was het antwoord, “Als je naar Pattaya gaat, dan weet je dat”.

Wel, een dergelijke instelling kan ik wel waarderen. Als je naar Pattaya gaat moet je Pattaya maar accepteren zoals het is en anders vooral wegblijven.

.

Het eiland Phuket ligt in het zuiden van Thailand tussen de Andamanse Zee en Phuketzee. Phuket is het grootste eiland van Thailand. Op het eiland vindt je een verscheidenheid aan prachtige stranden. Phuket is ook een uitstekende bestemming om te snorkelen en te duiken.
De meeste toeristen vindt je in Patong Beach een kustplaatsje op 15 kilometer afstand van Phuket stad. Het is een bekend  uitgaansgebied met veel Beerbars en Gogobars. Daarnaast zal je er ook uitstekende visrestaurants aantreffen en de bekende toeristenwinkeltjes.

Bezienswaardigheden
• Put Yaw – 200 jaar oude Tempel in Phuket stad
• Wat Chalong – Boeddhistische Tempel (Wat)
• 3 Bay View Point – met de stranden Kata Yai, Kata Noi en Karon
• Laem Phrompthep
• Ko Raya Archipel

Beste reistijd Phuket
Phuket heeft twee seizoenen. Het regenseizoen loopt van mei tot oktober en het hete seizoen van november tot april. September is de meest natte maand, maar zelfs dan schijnt de zon volop. De soms hevige regenbuien duren vaak niet meer dan twee tot drie uur. De beste tijd om Phuket te bezoeken, ligt tussen november en maart. De gemiddelde temperatuur varieert tussen de 23 en 35 graden.

Bereikbaarheid per bus of vliegtuig
Phuket is vanuit Bangkok dagelijks te bereiken per bus (circa 14 uur) of per vliegtuig met een binnenlandse vlucht. Er zijn ook luchtvaartmaatchappijen die rechtstreeks vanuit Europa vliegen op Phuket, waaronder Air Berlin.

Klik hier om de embedded video te bekijken.