Oil heeft al een werkzaam leven achter de rug, opgeleid als verpleegster in de hoofdstad. Via een agentschap kreeg ze twaalf jaar geleden een baan in een fabriek in Zuid-Korea.

Ze liet haar zoontje achter in de vertrouwde handen van haar ouders en trok de stoute schoenen aan, op zoek naar een beter leven. Een jaar geleden kwam ze terug, de zoon inmiddels een opgeschoten tiener. Wellicht zou ze met haar ervaring in haar geboorteland ook een redelijke boterham kunnen verdienen. Twee maanden werkte ze weer in een Thais ziekenhuis, voor een hongerloon. Een korte relatie met een Thaise man liep op de klippen omdat hij zijn gulp niet dicht kon houden. Er waren bovendien nogal wat achterstallige rekeningen te betalen.

Via een vriendin kwam ze op Koh Samui terecht, in een befaamde bar. Ze sprak goed Engels, dus daar zou het niet aan liggen. Oil is echter nogal verlegen en durfde in de week dat ze in de bar werkte geen enkele klant aan te spreken. Totdat een vriend van mij, woonachtig op Koh Samui en nieuwsgierig, naar haar teruggetrokken houding, een gesprek met haar begon. Oil werkte een week in de bar, maar had nog geen enkele man weten te strikken en dus tot overmaat van ramp geen baht verdiend. Eigenlijk was dit niet het type werk wat ze zocht. Ze had besloten om maar terug naar huis te gaan, in Bangkok.

De vriend die haar had aangesproken, besloot om haar uit te kopen uit de bar. Zo werkt dat nu eenmaal. In normale gevallen moet een bargirl 10.000 THB ophoesten om weg te kunnen. Omdat ook de eigenaar van de bar inzag dat Oil’s toekomst niet lag in het vermaken van mannen, werd een prijs afgesproken van 5000 THB. Die moest Oil bij een loan shark lenen.

Wat gebeurd zou zijn als Oil met de noorderzon was vertrokken, laat zich raden. De doorsnee bar-uitbater heeft goede connecties met politie en andere onderwereldfiguren.  Op deze manier zijn de bargirls met gouden kettingen verbonden met hun werkgever, echter zonder arbeidscontract of verzekeringen. Wie zich gewillig van de ene mannenhand in de andere laat voeren, kan een aardige boterham verdienen. De bargirl die minder sterk in de schoenen staat, kan het wel vergeten, of raakt verslaafd aan drank of yabaa.

In feite is het een moderne vorm van slavernij, een donkere kamer zonder deuren.

Geert woont in een fraai huis, maar ziet graag wat vrouwvolk om zich heen, ook al om het eten en het bed op te warmen. Ik ken Geert nog uit Nederland, waar we elkaar een jaar of tien via gemeenschappelijke kennissen leerden kennen.

Geert bleef weinig anders over dan om zich in Hua Hin opnieuw te bezinnen op de vraag: hoe kom ik aan een nieuwe partner? Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, want Geert is beslist geen sekstoerist. Hij wil een exclusieve relatie met een trouwe Thaise, niet te oud, maar ook niet te jong. En ze moet ook nog redelijk Engels spreken.

Mijn goede vriend dacht dat hij de ware had gevonden, toen hij een op een terras in de binnenstad van Hua Hin een mooie vrouw zag zitten, zo op het oog met een vriendin op stap, lurkend aan een cocktail. Hij nodigde haar bij hem thuis uit, maar ontdekte al spoedig dat ze een ‘freelancer’ was, een bargirl zonder bar. Hij belde haar nog een paar keer, maar ze belde nooit terug.

Mook was een mooie  jonge bargirl van slechts 20 lentes. Ze zag Geert (of zijn portemonnee?) wel zitten. Ze kwam uit Nongkha en was half Cambodjaans. Ondanks haar frisse schoonheid zag Geert toch van verdere avonturen af. Ze had bij wijze van speken zijn kleindochter kunnen zijn, hoewel dat voor de meeste bargirls doorgaans geen belemmering is.

De binnenstad van Hua Hin telt, verspreid over een stuk of vijf straten ongeveer 50 bars. Het kunnen er ook 60 zijn. In Soi 80 heeft zich aan de andere kant van Petchkasem Road een nieuwe barstraat ontwikkeld, maar doorgaans zijn dat niet meer dan een soort huisbars in de overdekte carport. Soi Bintabaht in Hua Hin-centrum is de place-to-be voor wie op zoek is naar gezelligheid, contact, drank en ga zo maar door. In tegenstelling tot bij voorbeeld Pattaya, kent Hua Hin geen gogo-toestanden. het is hier allemaal wat rustiger en bezadigder.

Op een avond kwam Geert terecht in een bar met levende muziek en net zo levendige dames. Poo vleide zich tegen hem aan. Hij bood haar enkele Leo’s aan en de zaak leek beklonken. Met haar 37 jaar was ze in zijn ogen de perfecte partner, met maar één gebrek: ze kon nauwelijks koken. Ze was afkomstig uit Surin en had uiteraard een kind, een dochter van 7 jaar. Die is ondergebracht bij haar moeder, het bekende verhaal. Poo heeft ruim zes jaar gewerkt bij een elektronicafabriek in Noord-Bangkok en verdiende daar 7000 THB per maand. Haar man werkte daar ook, maar besteedde zijn geld vaker en meer aan Yabaa. Als Poo hem daar op aansprak werd hij agressief en deelde forse klappen uit. Vier maanden geleden trok Poo de deur achter zich dicht, om in Hua Hin een betere toekomst te zoeken. Geert hoopte dat ze die bij hem had gevonden. Hij bood haar een maandelijkse toelage van 15.000 THB, maar na drie dagen vertrok ze toch weer richting bar en bier. Toen Geert haar daar ging opzoeken, was ze druk in de weer met een andere man. Het barleven corrumpeert blijkbaar. Er is altijd voldoende (gratis) drank en de vele meisjes voelen aan als een grote familie. Bovendien kun je soms voor geleverde diensten nog iets extra’s verdienen.

Geert heeft nu weer een nieuwe vlam en het zal mij benieuwen hoe lang dat duurt. Ze komt uit Kanchanaburi, is niet heel erg mooi en eind twintig. Ze heeft als kok gewerkt en is een week geleden gevlucht voor een handtastelijke Thaise vriend. Kai is half-Birmees.

Wie de bars in Hua Hin zat is, kan tegen middernacht de disco opzoeken in het Hilton. Nog niet genoeg gehad? Dan op naar de karaoke bars die er schuin achter liggen en tot ‘s morgens een uur op vier vertier bieden. Meisjes die in hun bar geen farang hebben kunnen scoren, beproeven hier hun laatste geluk. Geert kwam er ook een uitbaatster tegen van een winkeltje. Een fraaie vangst, dacht hij. Tot de aap uit de mouw kwam: een of twee keer per week probeerde de dame haar magere inkomsten aan te vullen door zich voor 2000 THB per nacht aan te bieden.

Blijft Geert met de vraag zitten hoe hij een Thaise partner kan vinden die níet uit het nachtleven komt. Ik heb hem aangeraden om vaker het food court te bezoeken in het winkelparadijs Market Village. Maar ook dat is geen garantie voor een onbesproken verleden.

Girl-Friend-Experience

Eén van de vreemdste concepten van de Thaise seksindustrie moet wel de ‘GFE’ zijn, oftewel de ‘Girl Friend Experience’.

Het is fascinerend om een avond door te brengen op Bangla Road of Walkingstreet. Je ziet ze dan in grote getallen langslopen, jongens en mannen die een Thaise vriendin hebben ingehuurd gedurende hun vakantie. We praten hier niet over het oppikken van een meisje voor een paar uur of de hele nacht. Nee, het gaat hier om het ‘huren’ van een Thaise vrouw voor de complete duur van het verblijf in Thailand.

Gemak heeft de voorkeur

De GFE is wellicht een bizarre vorm van prostitutie, maar het vormt tegelijk een belangrijk deel van de toeristische seksindustrie in Thailand. Er zijn veel mannen die naar Thailand komen en precies weten wat ze willen, maar ze hebben er geen zin in om iedere nacht op zoek te gaan naar een andere Thaise vrouw. Het is veel gemakkelijker je keuze in één keer te maken en plezier te hebben met dezelfde vrouw die de komende veertien dagen niet van jouw zijde zal wijken.

Hoe werkt het?

Simpel, een man komt naar Thailand voor zijn vakantie. Op één van zijn eerste nachten, gaat hij naar een bar, zoekt een leuk meisje uit en houdt haar bij zich voor de rest van zijn vakantie. Ze wordt zijn tijdelijke vriendin. Ze zal niet alleen het bed met hem delen, maar ze is ook zijn metgezel. Ze doen vanaf dat moment alles samen. Het eten maar ook excursies, winkelen en dagtripjes worden samen gedaan. Eigenlijk doen ze exact hetzelfde als in een normale relatie, wanneer een man en een vrouw met elkaar op vakantie gaan.

Voordelen van de GFE

Het komt misschien vreemd over, maar als je erover nadenkt, kun je ook de voordelen hiervan zien voor een man die alleen op vakantie is. Hij zoekt een sekspartner, maar krijgt er een metgezel en gids bij. Hij heeft iemand om zijn vakantie mee te delen. Hij krijgt de kans om zijn sekspartner beter te leren kennen en vaak ontstaat er ook een soort van emotionele band. Het voorkomt voor hem veel gedoe zoals opdringerige Thaise vrouwen die met hem mee willen voor een nacht. Hij kan rustig een bar binnengaan zonder direct besprongen te worden door hordes Thaise bargirls die een drankje en meer van hem willen. Het is een praktische en comfortabele optie voor veel alleenstaande mannen die naar Thailand gaan.

Wie kiest voor een GFE?

Er zijn sekstoeristen die het GFE idee volstrekt belachelijk vinden. Ze vinden het iets voor nieuwelingen en vooral voor naïevelingen. Het zijn dan ook meestal de meer ervaren sekstoeristen die weten hoe het spel gespeeld wordt. Ze zijn achterdochtig en cynisch geworden over het toneelstuk wat de Thaise dames opvoeren. Waarschijnlijk hebben ze zelf al wat GFE ervaringen achter de rug en zijn ze van een koude kermis thuisgekomen. Ze hanteren dan ook de ‘gouden regel’, nooit meer dan één keer met hetzelfde meisje. Voor hen uitsluitend seks en verder geen gezeur en gedoe.

Bekende valkuilen

Het zijn inderdaad vaak de nieuwkomers die kiezen voor de GFE. Ze kennen de valkuilen niet. Een Thaise bargirl ziet een GFE als de aanloop naar de hoofdprijs. Ze krijgen een vaste klant, een comfortabel hotelbed en kunnen gedurende langere tijd lekker en uitgebreid eten. Maar nog belangrijker, ze hebben ruimschoots de tijd om de vakantievriend te bewerken. Hij is immers een potentiële lange termijn inkomstenbron. Misschien zelfs een potentiële echtgenoot. Ze vertelt hem haar droevige levensverhaal. Een hartverscheurend relaas van armoede, pech en verdriet. Tegen het einde van zijn vakantie, heeft de Thaise vrouw haar vriendje ingepalmd en windt ze hem om haar vinger.

Thaise vakantievriendin huren

Het zijn echter niet alleen de alleen de nieuwelingen die kiezen voor een GFE. Veel mannelijke Thailand bezoekers zweren bij de GFE. Ze willen vooral gemak. Het is toch weer een heel gedoe om iedere avond op pad te gaan om een geschikte vrouw te vinden voor de nacht. Ze moeten onderhandelen over de prijs en haar ook weer de deur uit zien te krijgen wanneer de diensten verleend zijn. Ze vinden het veel handiger en veiliger om voor één vrouw te kiezen en deze de hele vakantie bij zich te houden.

Kostbare liefhebberij

Eén van de grote bezwaren die de doorgewinterde sekstoerist heeft tegen het GFE concept, is dat het zeer kostbaar kan zijn. Je betaalt namelijk niet alleen de ‘barfine’ en de bargirl. Je moet ook haar eten en drinken betalen. Dat is toch niet zo duur zal je wellicht denken? Nou, wel als ze het meest exotische gerecht van de kaart uitkiest en ook nog eens veel meer besteld dan ze op kan. Iets waar Thaise vrouwen goed in zijn. Vervolgens moet je alle excursies en dagtrips betalen. Na enige tijd zal ze ook cadeautjes van je willen hebben. Niet alleen voor haar maar bij voorkeur voor de hele familie. Ze zet haar puppyogen op en de farang trekt wederom zijn portemonnee. “Wat kan het mij verrekken ik ben op vakantie”, denkt de farang. “Het kan hem toch niets verrekken want hij is op vakantie”, denkt zij.

De bar waar het meisje werkt zal zeker een flinke barfine rekenen. In ieder geval voor iedere nacht dat de bargirl niet werkt. Tegen het einde van de vakantie, zal dit bedrag flink opgelopen zijn. De bar kan zelfs ook de drankjes in rekening brengen die de bargirl normaal gesproken dient om te zetten.

Alles draait om geld

Maar dat is nog niet alles ook de bargirl verwacht betaald te worden voor iedere dag die ze met haar weldoener annex vakantievriend heeft doorgebracht. Het is bijna komisch te noemen hoe vaak de naïeve mannen uiterst verbaasd reageren, wanneer hun tijdelijke vriendin haar handje ophoud aan het einde van de vakantie. Ze wijzen het meisje er dan op dat ze al een klein fortuin hebben uitgegeven aan het hotel, de vele etentjes de uitstapjes, het uitgaan, de cadeautjes en noem maar op. Natuurlijk hebben de Thaise dames ook genoten van het tijdelijke luxe leventje, maar daar is het haar niet om te doen. Wat ze uiteindelijk wil is maar één ding: geld.

De kater komt later

Dit is ook het grote misverstand over de GFE. De mannen denken het meisje een speciaal gevoel te geven door haar te behandelen als een prinses en alles voor haar te betalen. Vanuit een bepaalde en vreemde romantische gedachte worden kosten noch moeite gespaard om het haar naar de zin te maken. Het meisje zal het allemaal een zorg zijn, ze haalt vervolgens haar schouders op. Als ze al wat langer in de ‘business’ zit heeft ze het allemaal al een keer meegemaakt met een andere naïeve farang.

Ze is van jongst af aan gewend op een matje op de grond te slapen en slechts wat rijst of noedelsoep te eten. Dat vinden ze prima en acceptabel, wat ze werkelijk willen is ‘cash’. Een flinke stapel Thaise bankbiljetten. Voor zichzelf en voor de familie waar ze voor moet zorgen.

‘Falling in Love’ oplichterij

Dit is het andere grote bezwaar wat cynici over de GFE hebben, vaak wordt het gevolgd door een soort oplichterij. Het is de meest voorkomende zwendel in Thailand, het zogenaamde ‘falling in love’ bedrog.

Op zoek naar een sponsor

Zelfs als je niet cynisch probeert te zijn, is het moeilijk om dat te verbergen wanneer de Thaise schatjes zich laten betalen voor het gezelschap die ze de man bieden. Vervolgens vertellen ze met tranen in de ogen dat ze hopeloos verliefd op hem zijn geworden. Dat hij een ‘good heart’ heeft en een goede man voor haar is. Dat zal ze natuurlijk vol blijven houden zolang er geld in het vooruitzicht is. Het zijn de bekende trucjes die van bargirl op bargirl gaan.

De sponsor moet dokken

Het geld wat ze probeert te verdienen aan de verliefde farang zal al snel te maken hebben met de ‘verplichtingen’ die zij heeft jegens de bar waar ze werkt. Zo zal ze bijvoorbeeld de farang vragen haar uit te kopen. De farang moet dan zogenaamd geld dokken aan de bar. Een leuk verhaal maar het verdwijnt in haar eigen zakken. Vervolgens heeft ze dan ook geen werk en dus geen inkomsten meer. De farang wordt vriendelijk verzocht om een maandelijkse sponsorbijdrage over te maken naar Thailand. Geloof het of geloof het niet, de mannen trappen er bij bosjes in. De meisjes kennen de wisselkoersen zelfs beter dan een medewerker van het plaatselijk Western Union filiaal.

Waarschuwen helpt niet

Het blijft verbazingwekkend dat westerse mannen al tientallen jaren in grote aantallen naar Thailand komen en er desondanks nog steeds mannen zijn die zich zo gemakkelijk laten oplichten door de gehaaide Thaise bardames. Een gewaarschuwd mens telt voor twee zou je veronderstellen. De ervaren Thailandgangers en de expats waarschuwen keer op keer voor deze vorm van bedrog, maar het schijnt niet te helpen. De charmes van een paar schattige bruine ogen en een lekker lichaam zijn altijd overtuigender dan een oude vent in een bar die zegt dat hij heeft het allemaal al een keer meegemaakt heeft.

Alom verbazing in het ‘land van de glimlach’

Maar nog verbazingwekkender is het feit dat er toch mannen zijn die aan de GFE een echte relatie overhouden. Ondanks de absurditeit van dit alles, de vele (geslaagde) pogingen tot oplichting en bedrog, de horror verhalen en de waarschuwingen van ervaringsdeskundigen. Er komen nog steeds relaties voort uit het bizarre GFE concept. Vele westerse mannen zijn inmiddels (gelukkig) getrouwd met hun tijdelijke vakantie vriendin en hebben zich definitief gevestigd in Thailand.

Thailand, het land waar niets is wat het lijkt….

Redactie: dit artikel is vertaald uit het Engels en geschreven door Ken Phuket een expat die woont op Phuket.

Volgens een statistische opgave van het Thaise Ministerie van Buitenlandse Zaken zijn 50.000 Thaise vrouwen getrouwd met een Duitse man, 30.000 met een Fransman, eveneens 30.000 met een Amerikaan, 25.000 met een Australiër, 10.000 met een Engelsman, ruim 8.000 met een Zweed, 3.000 met een Oostenrijker, bijna 3.000 met een Finse man en ruim 1.000 met een Deen. Nederland, België, Italië en Zwitserland worden niet genoemd, maar voor Nederland en België durf ik gerust te zeggen, dat het ook daar om enkele duizenden gevallen gaat.

Overspel

Dat zijn toch indrukwekkende getallen en het is volkomen logisch, dat het bij al die echtparen niet altijd rozengeur en maneschijn is. Allerlei oorzaken zijn daar voor te noemen, maar overspel (vreemdgaan, adultery) van de man is een veel voorkomende kwaal. Een man, die dat doet of beter gezegd veel doet, loopt de kans, dat de vrouw wil scheiden. In ons Westen ga je dan als vrouw naar een advocaat, als je geen geld hebt naar een Bureau voor Rechtshulp en een scheiding is dan toch eenvoudig te regelen. Dat denk ik tenminste, want ik heb zelf geen enkele ervaring op dit gebied.

Scheiden

In Thailand ligt dat toch wat anders. Als de getrouwde vrouw wil scheiden van een buitenlander en hij – vanwege bijvoorbeeld de kinderen – weigert daar aan mee te werken, heeft zij een probleem. Financieel is zij afhankelijk van die buitenlander en kan dus onmogelijk een advocaat inschakelen om de scheiding te regelen.

Om die reden is onlangs een website gelanceerd – www.thaiforeignspouse.com – die Thaise vrouwen wil helpen, die problemen hebben met buitenlandse echtgenoten. Het initiatief hiervoor komt van van de Thai and Foreign Spouse Networks Association of Thailand. De voorzitter hiervan, Ms. Kanokrat Nimsamoot Booth vertelde, dat sinds het begin van de website er al 200 Thaise vrouwen contact hebben gemaakt voor juridisch advies.

Rechten van Thaise vrouwen

Zij vertelde dit op een onlangs gehouden seminar, getiteld “Across the Universe : “Cross Cultural Marriages”, georganiseerd door de Rangsit Universiteit, waar circa 100 mensen o.a. luisterden naar Mr. Suwat Kaewsook, directeur van een afdeling van Buitenlandse Zaken, genaamd “Bescherming van Thaise onderdanen in het buitenland”.

Hij zei: “Thaise vrouwen moeten er goed over moeten nadenken voordat er getrouwd wordt met een buitenlander en of zij dan al dan niet in het buitenland willen wonen. Het leven met een buitenlander is niet altijd zo rooskleurig als men wel denkt en het is belangrijk meer over het land van de buitenlander te weten” Met het laatste doelde hij niet alleen op de gewoonten en gebruiken van een buitenlander, maar ook op de rechten, die een getrouwde Thaise vrouw heeft.

Bargirl

Een andere ijverige ambtenaar, dit keer van het Department van Labour and Social Welfare, had vorig jaar nog een studie gemaakt van de in de provincie Udon Thani wonende Thaise vrouwen, getrouwd met een buitenlander. Hij stelde vast, dat er in die provincie 5.700 buitenlanders woonden, getrouwd met een Thaise. Die 5.700 buitenlanders kwamen uit 33 verschillende landen, waarbij de Duitsers, Britten, Fransen, Amerikanen en Australiërs de belangrijkste groepen vormden. Hun gemiddelde inkomen per maand zou 100.000 Baht zijn en alle ondervraagden meldden, dat zij hun vrouw hadden leren kennen via datingsites, Internet, familie, vrienden of kennissen. Geen van hen was dus met een “bargirl” getrouwd!

Een onderzoek van niks dus, want vooral die laatste conclusie gelooft natuurlijk niemand. Een nutteloos onderzoek, zoals er duizenden over de hele wereld worden gedaan, zij verdwijnen in een kast, iedereen doet een plas en alles bleef zoals het was!

Hello handsome man. Come inside have a look please. Welcome. Sit here OK. What you drink? Carlsberg no have. No have long time. Heineken same OK? Moment please. Have a look, many pretty lady for you.

You want? You want lady sit you tell me. What? OK, I sit with you. You handsome man. Pen knon arai? You speak Thai? Nit noi? I speak English little bit. Where you come from? America? Cannot. I think you look same same Hong Kong. No? Not same? Your face I think no look American. Live America, OK, I know, but your face look—OK, OK, American.

My name Lek

You stay hotel? Work Thailand? Have condo? How long you stay Thailand? One year, why you no speak Thai? You need Thai teacher? I teach you Thai. You like Thailand? Sanook di mai? Khao jai mai? Oh, you can speak Thai. Geng maak. How old you? I think you look younger. You look – very good, very good. Me? Twenty-two. Work here two year. I no see you here before, you not come? I used to dancing dancing but now just welcome. Dancing too much talk talk okay better.

Can you buy me drink?

I come Buri Ram. You know? Isaan. North-east Thailand. Very beautiful. Many girl work here come Isaan, you know? You go Isaan? No? Very hot. Bangkok better, have friend here. Live with my sister. Father mother me have farm in Buri Ram, rambutan. You know rambutan? Only summer, aloi maak. Very good but money no good. You have brother sister? No? stay alone? Have wife? No? Girlfriend? I think you have many many. No?

Cheers

Have no boyfriend. Have boyfriend before but no boyfriend now. Have Thai boyfriend Buri Ram but no good. Thai man no good, drink too much no work. I have farang boyfriend in Bangkok but he go back Israel. I no see him long time but he call me. He want me to stop work bar but he no give me money. I work bar send money to father mother Buri Ram, have no boyfriend. Have to take care sister me.

You buy drink for my friend? My sister, name Noi. Not same sister me live together, this my sister work bar. You have friend, can go with Noi. No? You like other lady, you tell me I bring. Me? You like me? You want I go with you. Can pay bar fine 500 baht OK? You like me I happy can go with you. OK mai?

Where you go?

You no like me? Where you go? I go with you. We go dancing OK? Have disco open late, I know can go. You pay bar I go with you. What? Meet you? I meet you? Cannot. Work here. You pay bar I go. You no pay bar I no go. Pay bar OK? Work late. After? After work go home? Can go dancing, but go now. You pay bar I go now. Why you no pay bar? Where you go?

OK, check. You give tip for me? No? You no like me? Where you go? Go home now? OK, I go with you! Just joking. Next time. You come back I go with you.

Bron: Not The Nation

Familie, en zeker mama is heilig in Thailand. De kinderen zorgen voor de ouders. Daarvoor zijn ze bereid veel op te offeren. Desnoods zichzelf, door in een bar te gaan werken.

Het klinkt aandoenlijk. “My family poor, I must take care for family”. Wanneer je praat met een bargirl hoor je vaak hetzelfde (trieste) verhaal. En dat klopt ook. Er is geen woord aan gelogen. Wie wel eens naar Isaan is geweest, ziet met eigen ogen de lage levenstandaard.

Het huis is vaak niet meer dan krot. Over de wasgelegenheid en toilet hoeven we het al helemaal niet te hebben. Op zo’n moment begrijp je de keuze van de dames om te gaan werken in een bar.

Boeddha

Wat mij altijd fascineerde is de grote opofferingsgezindheid. Ik sprak een keer met een bardame die me vertelde dat haar moeder geen moer om haar gaf. Toch zorgde zij op haar beurt wel voor haar moeder. “Waarom?” was mijn vraag. “Boeddha!” zei ze resoluut. Het klonk als een vanzelfsprekendheid.

Maar een ding blijft me bezig houden. Als je wat dieper gaat graven, wat navraagt, er een paar boeken op naslaat en met de bardames zelf praat, valt al snel iets op. En wel het volgende; het bedrag wat ze uiteindelijk naar de familie sturen is minder groot dan je op basis van al die verhalen zou verwachten. Soms zelfs niet meer dan 3.000 baht per maand.

Slechts 10 tot 20%

Natuurlijk zal er sprake zijn van een bepaalde verhouding. Een bargirl die zelf met veel moeite 8.000 baht bij elkaar sprokkelt kan minder opsturen naar de familie dan een knappe Gogo Girl die gemakkelijk 30.000 per maand incasseert.

In het boek ‘Thaise schatjes’ van Charles Schwietert, schrijft hij over een onderzoek dat hij heeft gedaan. Een bevriende bankier zou hem inzage hebben gegeven in de bedragen die Gogo Girls naar huis sturen. Hij beschrijft dat de dames slechts 10 tot 20% van de maandelijkse inkomsten overmaken naar Paps en Mams. De rest gaat op aan kleding, make-up, kapper, plastisch chirurg, drugs, verkeerde vriendjes, drank, gokken, mobiele telefoons, een scooter en goud.

Toch is het lastig om er echt een goed beeld van te krijgen. Het lijkt een beetje te maken te hebben met het bargirl circuit. Ik hoor ook verhalen over Thaise vrouwen (die niet in dat circuit zitten) en juist heel sober leven. Dit, om zoveel mogelijk geld naar huis te kunnen sturen.

Hoe zit het nu werkelijk? Wie het weet mag het zeggen.

Lek en baby in gelukkiger tijden

Mooi niet, dus en ik zal u vertellen waarom. Mijn buurman in Bangkok woonde zo op het oog keurig samen met zijn  Thaise vriendin. Die kende hij al ruim acht jaar. Sinds een jaar of vijf woonden ze samen, sinds bijna een jaar ook met hun zoontje.

Geen vuiltje aan de lucht, dacht ik altijd. Mijn buurman, een vervroegd gepensioneerde Duitser van 61 jaar dacht dat ook. Als ik onder het genot van een biertje  vertelde van de verhalen die ik in de loop der jaren had opgepikt over Thaise dames die het met de huwelijkse trouw niet zo nauw namen, werd hij altijd wat narrig. “Overal is wel wat, maar mijn vrouw is anders. Ik heb geen reden om haar te twijfelen”, beet hij me dan toe.

Hij had Lek leren kennen in een disco, waar ze farang mannen die avances maakten, op deskundige wijze afpoeierde. Dat stond Stephan, mijn buurman, wel aan. Met veel moeite raakte hij in gesprek en dat mondde uit in een wilde nacht met de toen 23-jarige studente. Ze stelde hem zelfs voor aan haar tante en oom, die een restaurantje hebben aan Sukhumvit 103. Haar vader, een etnische Chinees was emeritus-hoogleraar IT, die les gegeven had in de VS, Zweden en China. Lek was in Sjanghai opgegroeid, samen met haar 10 jaar jongere zus.

De relatie verliep zo voorspoedig dat Stephan uiteindelijk de beslissing nam om naar Thailand te verhuizen. Het werd een townhouse in een village aan Sukhumvit 101. Daar leerde hij vrienden en kennissen van Lek kennen. Af en toe ontspon zich een fikse ruzie, want Lek had een kort lontje en kon, jaloers als ze was, zonder waarschuwing ontploffen. Maar dan werd de vrede steevast getekend en begon het knuffelen weer. Stephan kocht voor Lek een autootje en na de verhuizing naar een vrijstaande villa leek geen vuiltje aan de lucht. Nou ja, af en toe dook een wolkje voor de zon. Dan bleek de auto ineens in de financiering te lopen of was veel geld verdwenen van haar bankrekening. Er was altijd een logische verklaring. Lek had in de buurt van Udon een stuk grond gekocht, met een kleine bungalow voor haar moeder. Die had Stephan inmiddels leren kennen en foto’s van het project onderschreven het verhaal. Lek merkte dan op dat ze ook voor haar eigen toekomst moest zorgen. Met haar vader had ze weinig contact. Hij had regelmatig veel jongere vriendinnen en had haar moeder in de steek gelaten. Stephan heeft de man in al die jaren nooit ontmoet. Gezien de achtergrond accepteerde hij Lek’s beslissing. Lek rookte niet en dronk al bijna drie jaar geen druppel alcohol. Dat ze af en toe met vrienden en bekenden kaart speelde, hinderde niet. Ze kwam vrijwel altijd met meer geld thuis dan waarmee ze er heen ging.

Met dat excuus zette ze een handeltje op: geld uitlenen tegen 10 tot 20 procent rente per maand. Stephan wilde daar niets mee te maken hebben, maar legde wel het geld op tafel. Als onderpand kreeg Lek dan een chanote en de klanten ondertekenden een contract met afstandsverklaring. Dat ging maanden goed.

Inmiddels had het gezin van Stephan en Lek zich uitgebreid met een blozende zoon. Stephan en Lek konden hun geluk niet op en de wereld leek volgestouwd met rozengeur en maneschijn. Maandelijks gaf Stephan zijn vriendin 20.000 THB zakgeld. Na de geboorte wilde Lek gaan werken. Ze heeft weliswaar een universitaire opleiding, maar nog nooit een dag gewerkt. Ze kreeg een baan aangeboden bij een illegaal casino, tegen een dagelijkse betaling van 2000 THB en 500 THB onkostenvergoeding. Trouw werd dat geld op een spaarrekening voor de baby gezet.

En toen ging het fout. Het geld van de baby bleek te zijn uitgeleend aan de uitbaatster van het casino en een vaag bekende dame was verdwenen met een half miljoen baht, bedoeld om een spa op te zetten. Lek werd daarop aangekeken. Tot overmaat van ramp bleken de schuldenaren in geldnood te zitten, dus ook die bron droogde op. Overhaast pakten Stephan en Lek wat spullen in en doken onder in Pattaya. Lek bleef ontkennen dat ze speelschulden had. Ze werkte immers in het casino en mocht derhalve niet spelen.

Na twee maanden nam Lek met de baby de benen. Stephan bleef alleen achter, niet alleen een flink stuk armer, maar tevens een aantal vragen rijker. Waar ging het mis? Lek had alles wat haar hartje begeerde. Gelukkig weten de schuldeisers niet waar Stephan nu woont. Via de tamtam hoorde hij dat Lek zelfs 400.000 THB geleend had nadat zij Stephans auto bij het casino had moeten achterlaten als onderpand. Tegen Stephan had Lek gezegd dat de auto niet wilde starten en die avond door een vriend naar een garage was gebracht. Haar vader bleek na al die jaren niet haar vader te zijn, maar een voormalige boyfriend. Schuldenaren hadden hun schuld inmiddels terugbetaald, maar dat geld was in de zakken van het casino beland. Lek’s hele leven bleek een wirwar van leugens en verzinsels. Stephans achterdocht werd altijd gesust door een logische verklaring.

Waar Lek en hun baby zich nu bevinden, is een raadsel. Misschien hokt Lek nu met een Engelsman, maar waar is niet duidelijk. Stephan heeft mijn hulp ingeroepen, maar in dit geval kan ik hem niet helpen. Hij dacht jaren dat zijn Thaise vriendin ‘anders’ was. Hij leek daar na acht jaar gelijk in te krijgen. Haar gokverslaving heeft die droom wreed verstoord.

Thai Yantra Tattoo van Angelina Jolie

Keer op keer verbaas ik me over de hoeveelheid Tatoeageshops in Thailand en met name in de toeristische gebieden. Gezien het aantal zou je verwachten dat de helft van alle Thai met plaatjes op het lichaam loopt.

Overigens heb ik niets tegen tatoeages, ik heb er in een grijs verleden zelf één laten zetten. Weliswaar klein en niet op een opvallende plaats. Een keuze waar ik nu nog steeds spijt van heb. Het is namelijk definitief. Mannen schrikken vaak van het woord ‘trouwen’. Bindingsangst of zo. Nou, van een vrouw kom je gemakkelijker af, dan van een tatoeage.

Bardames

Een tatoeage is aan mode onderhevig, net zoals een snor. Ik heb ooit ook een snor laten staan, gelukkig kon die er wel van af. Je zult er de rest van je leven maar mee opgezadeld zitten.

De bardames zijn trouwe klanten bij de Aziatische variant van ‘Tattoo Bob’. Opvallend vaak laten ze dezelfde tatoeages zetten. Of had ik teveel gedronken en zag ik alles dubbel? Het vreemde daarvan is dat ze zich ongemerkt laten brandmerken. Een tattoo? Aha, vast een bardame. Ja, een vooroordeel, maar deze klopt wel in 99% van alle gevallen. Pa en Ma in Isaan zijn meestal niet blij met een dochter die een tattoo als souvenir meeneemt uit Pattaya of Bangkok. Voer voor roddel en achterklap in het dorp. Het wordt dan lastig om vol te blijven houden dat ze bij 7-eleven achter de kassa staat.

Tattoo Monk

Er is in Thailand een monnik met de naam Luang Pi Nunn die tatoeëert in de tempel Wat Phra Bang. Deze tatoeages genaamd Sak Yant of Yantra Tattoos zijn magisch en daarom wereldberoemd. De heilige tatoeage geeft de drager bescherming tegen het kwaad. De door monniken gezegende afbeeldingen geven ook kracht, geluk en hebben andere magische eigenschappen. Sinds Angelina Jolie er eentje op haar prettige ruggetje liet spijkeren is het een echt hebbedingetje. Veel bardames lopen er ook mee. Dit zijn geen originele exemplaren en ook niet in de tempel gezet maar bij ‘Hanky Panky’ op de hoek, ergens in Pattaya. De magische krachten zullen dan ook beperkt zijn, vrees ik.
Bardames zijn in de veronderstelling dat een tatoeage sexy is. Goed voor de klandizie wellicht? Dat zou een deel van de magie verklaren.

Ik vindt het niet mooi, maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak. En daar valt niet over te twisten. Zo’n aarsgewei is natuurlijk leuk wanneer je een strakke meid van 22 jaar bent. Het wordt een stuk minder bij een belegen dame.

Toen ik ooit in mijn jeugd in een winkel werkte was er een verkoopster die altijd een pleister droeg op haar onderarm, dit om de naam van een ex-vriendje te maskeren. Inmiddels is er laser en kun je de lichaamsversieringen weg laten laseren. Wel even flink in de buidel tasten uiteraard.

Schaafwond

Wie langs de Tattooshops loopt in Bangkok of Pattaya ziet er zelden iemand binnen zitten. Erg nieuwsgierig ben ik dan ook naar de verdeling Thai – Farang. Hoeveel procent van de klandizie is Thai en hoeveel farang? Die farang kun je dan weer onderverdelen in expats en toeristen. De logica van een toerist om een tatoeage te laten zetten tijdens je vakantie, heb ik nooit kunnen begrijpen. Je mag met een vers gezette schaafwond (want dat is het dan) niet in de zon en niet in de zee. Douchen is eigenlijk ook niet handig, of gebruiken ze geen waterverf meer tegenwoordig?

Wil je graag een tatoeage, waarom laat je die dan niet in farangland zetten? Toch wat meer hygiënische omstandigheden. Een nieuw setje naalden zegt niet alles. De rest van de apparatuur moet ook gesteriliseerd worden. En dan hebben we het nog niet over ‘verboden’ stoffen in de inkt. In Thailand zijn er geen regels dus daar kunnen ze desnoods de inkt van een oude balpen gebruiken. Hepatitis B is ook zoiets. Wist je dat 7% van de scheermesjes bij Turkse kappers besmet is met hepatitis B? Dat zelfs zo’n handige manicure/pedicure behandeling op het Thaise strand al garant kan staan voor een mogelijke besmetting met hepatitis B? Een tatoeage is een nog veel groter risico.

Er zullen in ieder geval genoeg farang zijn die er anders over denken en de rest van hun leven deze herinnering met zich mee willen dragen.

De tatoeage van Angelina Jolie zou ik wel eens van dichtbij willen bekijken. Wedden dat er dan bij mij ook magische krachten vrijkomen?

Deze vraag dwarrelt al wat langer door mijn hoofd. Wie de reacties leest op Thailandblog die te maken hebben met het ‘beladen’ onderwerp ‘bargirls’, krijgt de indruk dat er twee kampen bestaan. Het eerste kamp zegt, ze offeren zich op en werken in de bar om de familie te onderhouden. Het andere kamp is overtuigd van minder nobele bedoelingen. De dames vinden het vooral gemakkelijk om op deze manier geld te verdienen. Duidelijk minder vermoeiend dan in een fabriek of op het rijstveld staan in de brandende zon.

Een andere nuance zou kunnen zijn dat er twee soorten bardames zijn (en varianten op die twee) met eigen motieven. Dat zou de uitgesproken mening van de twee kampen ook verklaren.

Uitbuiting

Wanneer je rondsurft op internet kom je veel onzinverhalen tegen over het fenomeen barmeisjes. De vooroordelen en clichés moeten de onwetenden helpen de motieven te begrijpen. De gemiddelde toerist heeft zijn eigen beeld bij dit circus. Arme meisjes zo van het platteland die van ellende er maar voor kiezen om met oudere heren mee te gaan. En omdat wij het nu eenmaal graag opnemen voor de zwakkeren, wordt deze vorm van uitbuiting door buitenstaanders uit het westen, krachtig veroordeelt. Tenminste wanneer de echtgenote in de buurt is.

Wie echter zelf een kijkje gaat nemen in de verdorven oorden, komt al snel tot een andere conclusie. De dames zien er allerminst zielig uit. Nee, sterker nog ze hebben de vaak grootste lol. Misschien hetzelfde masker als die van de beroemde glimlach. Er kan veel leed onder die vrolijke lach zitten. In Thailand is het nu eenmaal niets wat het lijkt.

Fabriek

Wie wat verder kijkt weet dat de Thaise economie al jaren lekker op stoom is. Waarom? Juist, een lage lonen land. Steeds meer (westerse) fabrieken verhuizen en openen de deuren in Thailand. Vraag de medewerkers van Nedcar maar eens. Deze fabrieken moeten wel bemand en bevrouwd worden. Misschien wat simpel om te stellen, maar er is eigenlijk werk zat in het moderne Siam. De arbeidsomstandigheden zijn natuurlijk niet echt om over naar huis te schrijven. Lange dagen, hard werken en een schamel loontje maken het werken in een fabriek geen feest. Of is dit ook te simpel gedacht?

Sommige Thai werken op basis van stuksloon. Hoe meer je maakt hoe meer je verdient. De harde werkers pakken zo een naar Thaise begrippen redelijk tot goed salaris. Een maandloon van 8.000 baht is daardoor mogelijk. Niet slecht voor een nippeltje aan een moertje te draaien. Absoluut niet haalbaar wanneer je van negen tot vijf wilt werken.

Verveling

Maar wie wel eens in een dorp in Isaan (Thaise platteland) geweest is, kan zich voorstellen dat je nog beter in lange dagen in een fabriek in Bangkok kunt maken, dan daar rondhangen. Het is namelijk niet alle dagen feest in Isaan. Je kunt er doodgaan aan verveling. Een alternatief daarvoor is gokken en drinken (vraag maar eens aan Thaise mannen). Dat kost ook nog eens geld. In een fabriek werken levert geld op. Het enige nadeel van een fabriek is dat je daar niet kan gokken en drinken. Dat kan dan weer wel in een bar. Muziekje erbij, een beetje dansen, poolbiljarten, een spelletje vier op een rij. Af een toe met een farang mee. Zoals gezegd niet echt vermoeiend en anders neem je toch een M-150 of een Yaba pilletje?

Mochten sommige lezers zich nu achter de oren krabben om zoveel onbegrip van de schrijver, ik overdrijf natuurlijk om wat tegenwicht te bieden aan het populaire feministische uitbuitingsverhaal. Dat soort geneuzel doet het vooral goed in politiek correcte kringen.

Opties

De stap naar het barleven is naar mijn mening een rationele keuze. Een afweging tussen de beschikbare opties. Gedreven door armoede? Die vlieger gaat alleen op als er absoluut geen alternatieven zijn. Wanneer ik in ogenschouw neem dat de meeste dames krachtige persoonlijkheden zijn, acht ik ze prima in staat om weloverwogen keuzes te maken.

Het eerste barmeisje wat zielig oogt moet ik nog tegenkomen. Meestal kijken ze zielig wanneer ze terug gaan naar Isaan. De sociale controle in de kleine dorpsgemeenschap hangt immers als een molensteen om de nek. Geen uitspattingen met drank of drugs. Zelfs uitgaan of dansen in een discotheek is er niet bij. Pappa en mamma willen bij voorkeur een modeldochter.

Is het dan altijd feest in of op de bar in Pattaya? Nee, natuurlijk niet. Uiteindelijk willen de dames een normaal leven, een gezin, een huis en het liefst een (rijke) farang die voor hun zorgt. Maar tot die tijd is niet iedere bargirl per definitie zielig.

Heb jij een andere mening? Ik laat mij graag overtuigen van het tegendeel.

In ‘Alkmaar op Zondag’, een plaatselijke krant staat een interview met hem. Daarin vertelt hij over zijn passie voor Thailand en benadrukt de gastvrijheid en de mooie natuur in Thailand. Op zijn nieuwe cd met de titel ‘Allemaal anders’ staan nummers met een knipoog, de teksten gaan meestal over de Pattayaanse bargirls.

Tevens gaat er van zijn liedjes een boodschap uit. ‘Ze zijn mooi, lief en springen op schoot’, maar dat is niet geheel onschuldig. Hij wil dan ook nietsvermoedende toeristen waarschuwen . De meisjes zijn uit op Westers geld. Niet dat hij daar wat op tegen heeft, maar hij is graag recht voor zijn raap in zijn teksten.

Khun Peter: Ik ken Gerbrand niet persoonlijk, ik heb hem nooit ontmoet. Ik heb wel eens een YouTube filmpje van hem gezien. Het zijn wel grappige en gevatte teksten, alleen niet mijn muzieksmaak. Ook vraag ik mij af of zijn publiek die waarschuwingen wel nodig hebben. Volgens mij weten die heren wel hoe het werkt in Pattaya.

Wil je het interview met Gerbrand nog eens nalezen? Klik dan hier: Alkmaar op Zondag

Eén van zijn liedjes kun je horen in de onderstaande video.