Motorbike driver met amuletten

Iedereen die wel eens in Thailand is geweest, of er zelfs woont, zal met enige verbazing en wellicht onwetend, zo her en der tableaus met amuletten hebben gadegeslagen. Met onbegrip kijkend naar aspirant kopers die gewapend met een loep nauwkeurig het betreffende kleinood aan een onderzoek onderwerpen.

De leek zal zich afvragen wat men met al dat turen ziet en wat er zo bijzonder is aan een dergelijk amulet. Er is geen land ter wereld waar meer amuletten worden verhandeld, en gedragen, dan Thailand. Op de vraag waarom het bijna uitsluitend mannen zijn die zo in amuletten zijn geïnteresseerd moet ik het antwoord schuldig blijven. Wellicht zijn mannen niet minder ijdel dan vrouwen en tooien ook zij zich graag met een sieraad. Of zouden wij mannen meer bijgelovig of banger zijn en het amulet uit voorzorg dragen. Je weet immers maar nooit of ….

Boeddhisme

Sinds de opkomst van het Boeddhisme worden amuletten gekoesterd en gedragen ter bescherming, en niet in de laatste plaats voor een berg geluk. In feite zien we dit in een soortgelijke vorm ook terug bij het Christendom waar relikwieën vereerd en gekoesterd worden. Stukjes kleding, haar of bot gevat in een monstrans zijn te vergelijken met het amulet. Uit mijn jeugd kan ik me de katholieke vriendjes nog heel goed herinneren die op hun interlokje een medaille met afbeelding van Maria of een andere heilige persoonlijkheid droegen. Moeder had die betreffende beschermheilige met een grote veiligheidsspeld stevig op het borstrokje bevestigd om haar kind voor tegenspoed en ongeluk te behoeden.

Van bekende monniken bestaat in veel gevallen een amulet met hun beeltenis. Vaak worden aan hen bijzondere gaven toegeschreven en zijn ze al vele jaren geleden overleden. Mensen vroegen hen om raad bij ziekte en andere problemen, of zomaar om te bidden voor een bepaalde gunst.

Deze monniken maakten van klei en met behulp van een kleine mal hun persoonlijke amuletten met een afbeelding van Boeddha en aan de achterzijde een gebed of persoonlijke afdruk. Iedere bekende monnik heeft of had zo zijn eigen recept voor de samenstelling van de klei. De échte kenners trachten gewapend met vergrootglas of loep te achterhalen hoe oud het betreffende amulet is en welke monnik het heeft vervaardigd.

Niet enkel en alleen de meer bekende monniken maar ook veel tempels hebben een eigen amulet. De mechanisatie heeft ook hier toegeslagen, want waar veel mensen komen worden ook veel amuletten verhandeld en als je in aantallen denkt dan is dat oude handwerk wat je noemt: monnikenwerk.

Het ‘handwerk’ bestaat dan uit niet meer dan de zegening van die berg amuletten.

De kracht van een amulet

De kracht die een amulet uitstraalt wordt volgens de kenners bepaald door het aantal jaren dat het door een of meerdere personen is gedragen. Een eeuwenoud amulet dat weinig is gedragen bezit daardoor minder kracht dan een exemplaar dat bijvoorbeeld minder oud is maar van vader op zoon, respectievelijk kleinzoon is gegaan en daarbij ook is gedragen. Zelfvertrouwen, bescherming, herinneringen en geluk vormen de gevoelswaarde die een amulet voor de drager heeft.

Hoe je er ook over mag denken, ik wens alle lezers van Thailandblog een krachtig amulet toe dat je zal behoeden voor ziekte en ongeluk. Mocht je niet zoveel vertrouwen in een amulet hebben, pas dan goed op in het verkeer en let op overstekende honden. Veel geluk in het komende jaar!

Volgens de militairen zijn de eerste twee ongelukken te wijten aan slecht weer, en was in het derde geval sprake van een technisch defect. Maar de lokale bevolking denkt daar anders over. Hoe dan ook: Het Thaise leger heeft voor de zekerheid besloten om een deel van hun helikoptervloot lopende het onderzoek aan de grond te houden.

Alle drie crashes deden zich voor in de provincie Phetchaburi, ten oosten van de hoofdstad Bangkok. Zondag was de laatste waarbij nog eens drie Thaise soldaten het leven lieten. Wrang genoeg maakte het trio deel uit van een reddingskonvooi dat op zoek was naar de lichamen van een crash van een week geleden. Die op hun beurt op weer zoek waren naar overlevenden van een crash die daarvoor weer plaatsvond. Bij de drie ongelukken kwamen totaal 17 militairen om het leven

De lokale bevolking en de militairen zelf wijten de fatale ongelukken aan boze bosgeesten. Die zouden woest zijn omdat het Thaise leger opdracht heeft gegeven tot ontbossing van het gebied. Om het toezicht op het natuurpark Kaeng Krachan, op de grens met Birma, te vergemakkelijken.

De Thaise gemeenschap is behalve diepgelovig boeddhistisch ook erg bijgelovig. Het is dan ook niet vreemd dat de overheid nu een ceremonie gaat organiseren om de bosgeesten gunstig te stemmen.

Zelfs Thaise premier Abhisit en een generaal besloten maar het zekere voor het onzekere te nemen, en reisde op het laatste moment niet per helikopter maar per auto af naar een boeddhistische plechtigheid voor de omgekomen militairen

Dromen van een onbezorgde toekomst?

Net zoals wij, worstelen Thai ook met levensvragen en belangrijke keuzes die ze moeten maken. In dat soort situaties bespreken de bleekneuzen dat meestal met familie of een goede vriend. Thai raadplegen waarzeggers, kaartleggers of een oude monnik.

Het geloof in geesten en bovennatuurlijke zaken, wat wij animisme noemen, is wijdverbreid in Thailand. Mijn vriendin is er gelukkig niet zo mee bezig. Wel zijn er bepaalde zaken waar zij rekening mee houdt. Ze vraagt mij om dit niet te veroordelen of belachelijk te maken. Dat doe ik niet, waarom zou ik? Een flink aantal jaren terug geloofde ik in Sinterklaas en Hans en Grietje, ik heb geen enkel recht van spreken.

Leven bij de dag

Uiterlijk lijkt het alsof Thai niet met de toekomst bezig zijn maar vooral met het hier en nu. Leven bij de dag, heet dat. Het is maar schijn, ze houden zich wel degelijk met de toekomst bezig. Niet door te plannen, maar door iemand in de toekomst te laten kijken. Een uiterst praktische aanpak. Want als alles goed gaat, dan hoef je toch ook niet te sparen? Om maar eens wat te noemen.

Af en toe heeft mijn vriendin de behoefte om de onzekerheid van het bestaan wat te verlichten. Dan is het tijd voor een kaartlegger. Tijdens zo’n kaartcessie komen relaties, gezondheid en vooral ook de financiële toekomst aan de orde. Ongeveer twee maanden geleden is ze voor het laatst naar een kaartlegger geweest. Een kaartlegster in dit geval.

Goed nieuws show

De kaartleggers verdienen er tevens een leuk zakcentje mee. Ze doen ook aan accountmanagement, een duur woord voor klantenbinding. De meest populaire kaartlegsters zijn degene die voor jou mooie vooruitzichten in petto hebben. Daarom is de boodschap vrijwel altijd positief. Je wilt immers niet horen dat jouw toekomst in het teken staat van ongeluk en rampspoed. Dat zorgt niet echt voor enige verlichting. De ‘fortune tellers’ zijn daarom selectief in het overdragen van de informatie die zij uit de bovenwereld hebben vernomen. Te veel slecht nieuws is niet goed voor de klandizie en de eigen reputatie.

Mijn vriendin geeft er, geheel in Thaise traditie, haar eigen draai aan. “Ach, je moet niet alles geloven wat ze zeggen”, laat ze me dapper weten. Ik ben blij met zoveel nuchterheid.

Die nuchterheid is niet eens nodig. Thai zijn inventief en laten zich niet uit het veld slaan door de eerste de beste waarzegster. Mocht er geen rijkdom, gezondheid en geluk worden voorspeld, dan ga je een paar weken later gewoon weer naar een andere kaartlegger. Die is vervolgens blij met een nieuwe klant en zal dat vertalen in de voorspelling van een leven vol voorspoed.

Onzekerheid

Eergisteren is mijn vriendin naar een oude monnik gegaan. De reden? Een verhouding met een farang is niet gemakkelijk en een relatie op afstand al helemaal niet. Er was wat zand in de relatiemotor gekomen. Daardoor sloeg de onzekerheid toe. De toekomst met haar en Khun Peter zou wel eens een zwart gat kunnen zijn.

Met teveel vragen en spoken in je hoofd, wordt het tijd voor een oude wijze monnik. Ze bracht een blad van een boom mee en de monnik deed zijn werk. Het meegebrachte blad werd ‘gelezen’. Slim als ze is, heeft ze niets gezegd over haar farangvriendje in Nederland en andere kwesties die haar bezighouden. Je moet zelfs een oude monnik geen woorden in de mond leggen.

De monnik was meer realistisch dan de gemiddelde kaartlegger. Ze vertelde mij enthousiast aan de telefoon dat hij veel wist van haar en de problemen die op haar schouders rusten. Dit jaar zou een moeilijk jaar voor haar worden. Ze moest voorzichtig zijn, zo waarschuwde hij.

Hij vertelde haar ook dat zij zuinig op haar vriend moest zijn. “Deze man heeft een goed hart” benadrukte de monnik. Fijn om te weten, dacht ik. Hoef ik binnenkort niet naar de cardioloog.

De monnik was meer dan lovend over Khun Peter. En dat zonder mij ooit gezien of gesproken te hebben. Sterker nog, hij kon het lezen van een boomblaadje. Ik mag die monnik wel. Bij deze laat ik mijn scepsis over waarzeggers, piskijkers en Jomanda’s dan ook varen. Want ik ben natuurlijk een man uit duizenden!

Grote mond

Nu moet de lezer, vooral degene die mijn vriendin niet kennen, weten dat zij echt een schatje is. Ze heeft absoluut geen grote mond. Doch de monnik wist te melden dat ze af en toe een te grote mond tegen mij had. Ze moest een beetje dimmen. Niet teveel yek yek. Zelf erkende ze dat ook en ze beloofde mij beterschap.

Ik deed natuurlijk alsof mijn neus bloede en zei dat deze monnik de beste waarzegger was die ze ooit bezocht had. Ze was het volmondig met mij eens.

De uitkomst van deze waarzegging biedt perspectief voor onze relatie. Ik ben gewogen en goed bevonden door een voorname monnik. Mijn lieftallige vriendin Kan, moet meer naar mij luisteren en vooral geen grote mond hebben. Ik ga een standbeeld voor deze monnik oprichten.

Mochten we binnenkort een meningsverschil hebben, dan zal ik haar subtiel herinneren aan de uitspraken van deze wijze oude man. En verder nu maar hopen dat ze niet snel een andere waarzegger gaat raadplegen.

Dit keer over religie, dus wordt er op gevoelige tenen getrapt: kan niet vermeden worden, en is lollig bovendien. Althans hangt af van welke kant je ‘t bekijkt.

Indien niet gewenst: schakel gelijk door naar de sportpagina’s, waarop U leest over de wekelijkse zo uiterst boeiende capriolen van golfend Tropical Bert en Café Kronborg. Bedenk dan wel: “ Golfen is knikkeren voor volwassenen”. Aldus Professor Smalhout. Thailand is een Boeddhistisch land, met 4% Moslims en 0,5% christenen, waaronder katholieken. Die laatste, in tegenstelling tot hun geloofsgenoten in Zuid Nederland en Vlaanderen, die het allemaal wel gehad hebben met de Roomsen, ieder jaar demonstratief een complete kerststal voor de deur zetten.

Het Thaise Boeddhisme komt uit Sri Lanka in de Sukhotai periode. Maar in de 6e eeuw, bestond al een Indiaanse vorm van Theravada. Boeddhisme was eigenlijk alternatief tegen Indiaas Brahman religie. Gautama, een rijke Indiase Prins, leefde vele jaren van zuivere loutering en soberheid, toen hij besefte dat dit “afzien” tot niets leidde, en werd bekend als Buddha, De Lichtende of De Ontwakende en als Gautama Buddha en sprak de echte waarheid dat hij de macht had om elke mens naar bevrijding te leiden. En naar een beter leven in het Nibbana, “Nirwana’, een volgend leven! In de praktijk geloven de Thais echter meer in de wedergeboorte dan in een Nirwana (soort “hemel”).

Kale kop

Door het geven van voedsel aan de monniken, donaties aan tempels en bidden in die plaatselijke Wat, willen ze hun lot na de dood verbeteren, het aantal “hergeboorten “ dermate reduceren, want ze willen in een volgend leven niet graag als kathoey of insect terugkeren. Goed Karma is van ferm belang, en dat vindt je terug in de Thaise volzin:” tham dii, dat dii,;tham chua,dai chua” (goede activiteiten brengen goede resultaten, slechte activiteiten brengen onheil).

Men bezoekt de tempel wanneer men daar behoefte toe voelt. Meestal de 8e dag na de volle maan. De kalender en feestdagen zijn trouwens ook afhankelijk van de maanstand, en de menstruatie van Uw vrouw heeft te doen met maanstonden en niet met kalendermaanden. Dit effe tussen door!

De oranje monniken zijn de laagste rang, ieder Thai wordt geacht ooit 3 maanden als monnik door te brengen, de bruine lappendragers zijn de belangrijkste, ook de intelligentste trouwens. Er zijn 32.000 kloosters, 460.000 monniken, inclusief 2% vrouwen in het wit gekleed, en ‘n kale kop. Slim: ‘n monnik  mag niet stemmen, hun oproep, met alle Moslim gedoe in het Zuiden, om het Boeddhisme tot staatsgodsdienst te verheffen, heeft ‘t gelukkig nooit gehaald. Dat heet: Scheiding van Kerk en Staat. En zo hoort ‘t.

Thais Dokkum

We waren onlangs, met de kar, op doorreis in Mae Sot, en besloten Um Phang te bezoeken, met een Directeur van een vluchtelingenkamp: 180.000 Burmesen. Mensonterende toestanden ‘n netelig humanitair probleem. Na 4 uur lopen  bereiken we 109 hutjes van LETONGKHU. Hoewel er niet naar op zoek werd hier het ware geloof gevonden: een mix van  Boeddhisme, shamanisme en vooral animisme. Dat laatste is een oer geloof zoals in Afrika. Indonesië mengt ook flink wat animisme door de Moslim leer, hier aanbidden we ook “heilige “ bomen. Och ja: “ ‘t schuimt en kan niet krassen”, zei mijn oude opoe dan.

Men heeft een spirituele Leider, die zijn zeer lange haren op een knotje draagt en is de 10de in lijn, na hun vlucht uit Birma. Deze bergbewoners  drinken geen alcohol en leven celibatair. Priesters apart in hun tempel doen aan rituele magie en geneeskrachtige kruiden. En zouden nog lang en gelukkig kunnen leven, ware het niet dat twee Evangelistische missionarissen, het gebied infiltreerden en trachtte dit volk te bekeren. Sindsdien is deze bergstam nogal schichtig voor bezoekers, en van die twee paters is nooit meer wat vernomen. In Dokkum is toendertijd ook zo’n poging gedaan, onsuccesvol, hetgeen nog jaarlijks gevierd wordt: een Friese dijenkletser van de bovenste plank!

Pattayaans

Als je hier je ogen de kost geeft, zie bij de Carrefour een bord: Koreaanse Kerk, op de Thapraya Road: De Noorweegse Christen Church, en in Soi Buakhao is zondagmorgen  een dienst van een onbekende signatuur, waar veel “gevallen vrouwen” komen. Die worden gerekruteerd in een koffieshop in de bocht van de Third Road. Het zijn Pattayaanse bargrieten, die leren cake bakken, zoete koekjes dus, en bidden. Een gristelijke aangelegenheid die bijbeltjes in’t Thais uitdeelt aan aan de Boedhistjes. Ze willen ze “bekeren”.

Nou is het wel een goeie zaak is om die meiskes te “redden” en ze een beroep te leren, zodat ze zich niet meer “liggende staande” hoeven te houden. Dat zulks met een hoop bidden gepaard gaat, ala, da’s nog tot daaraantoe. Maar om nu de Thaise Normen en Waarden te vervangen door ze de onze op te dringen, gaat wel erg ver. En de dogmatische gristelijke dwingelandij, die allang niet meer werkt, druipt er vanaf. Toch heb ik respect voor de consequentheid van die “bidders”: Op Zondag zijn ze gesloten!

Ben Berrens – Pattaya

Vrijwel iedereen in Thailand praktiseert het Theravada Boeddhisme. Het is gebaseerd op de oude Pali-canon van de leer van Boeddha (“Hij die verlicht is”).

De leer staat in het teken van barmhartigheid, tolerantie en streeft de verlichting van het lijden na. Deze religie is erg belangrijk voor de Thai.

Theravada boeddhisme

Het Theravada boeddhisme kan technisch beschouwd worden als een filosofie in plaats van een religie, er is namelijk geen ‘God’. Door de sterke aanwezigheid van het animisme (het geloof in geesten) zie je wel veel spirituele uitingen. Het offeren, de geestenhuisjes en de amuletten die je moeten beschermen, hebben natuurlijk weinig met het pure Boeddhisme te maken.

Bij het bezoeken van een tempel of bij Boeddhabeelden zie je Thaise mensen druk in de weer met wierook, kaarsjes, bladgoud en lotusknoppen. Een wai met wierrookstokjes in de handen gevouwen om Boeddha (of de geesten?) gunstig stemmen, het is mooi in beeld gebracht in het onderstaande filmpje (geluid aan, anders mis je de muziek).

Een paar weken geleden liet mijn partner mij weten dat er ergens hier in de buurt een dancing plaats zou vinden, wat misschien wel interessant was om te filmen en fotograferen.

Het was een vreemd soort dansen onder begeleiding van een band, bestaande uit 12 personen. Gitaren, speciale xylofoons, gamels, slagwerk, keyboard. Een steeds terugkerende, monotone, soms wat opzwellende muziek moet ervoor zorgen dat de dansers, gekleed in bonte omslagdoeken d.m.v. hun danspassen en sierlijke arm-, hand- en vingerbewegingen (wai) in een lichte roes geraken.

Dit laatste viel wel mee, want ze waren meer bezig naar elkaar te kijken, wat te stoeien en tussendoor lekker te eten. En ach, moeders mooisten waren het ook niet. Deze vorm van dansen komt in Thailand veel voor. Er is altijd wel een soort medium a la Jomanda aanwezig. Wat ik ervan begreep is dat het komt uit het Hindoe en het verwant is aan het sjamanisme. Spirituele uitingen. Maar daar ben ik niet helemaal zeker van.

De vorige week was ik weer getuige van een dergelijke happening, maar nu van een veel grotere omvang en dat ook twee dagen duurde. Centraal stond een soort goeroe, geassisteerd door dienaren en dienaressen.

Tijdens de rites en de muziek schoten me allerlei gedachten door mijn hoofd. Van “Temple of Doom” (Indiana Jones) tot Indianendansen, bekend van de speelfilms. Reciterend gezang, waaruit ik constant harishama of iets dergelijks hoorde oproepen. Ik heb er een interesaante film van gemaakt, denk ik.

Bijgaand een aantal foto’s. Maar wat mij interesseert is: waar komt dit vandaan? Welke betekenis heeft het in Thailand, want ik heb begrepen dat het veel verbreid is. Ook mijn partner kan me dit niet duidelijk maken. Gaat het om macht of geld, want ik heb wel gezien dat later een aantal mensen druk bezig waren de giften te tellen en optekenden. Misschien zijn er lezers(essen) die me dit kunnen uitleggen?

[Show as slideshow]

Zodra mijn kinderen enige vorm van zelfbewustzijn vertoonden, zag ik het als mijn plicht hun blik in een vroeg stadium te verruimen. Ook met mijn zoon heb ik het werk meermalen doorgeworsteld.

Sprookjes uit de Bijbel

Naarmate ze wat ouder werden ging ik over op wat diepgravende onderwerpen. Zo werd een kleurrijk werk aangeschaft waarin diverse sprookjes uit de Bijbel voor kinderen bewerkt waren. Met leuke plaatjes en dergelijke, waarbij gewelddadige en anderszins dubieuze zaken uit het originele werk zorgvuldig weggemoffeld waren. Je moet je kinderen tenslotte objectief opvoeden nietwaar? Het boek was niet zo’n succes. Mijn kinderen zijn behoorlijk intelligent en hadden al snel door welke verhalen naar het rijk der fabelen verwezen mochten worden. Jip en Janneke was wėl echt. En als mijn kinderen het zelf niet door hadden gekregen, dan had ik de hoeveelheid van deze materie zelf wel aangepast.

Corrigerende tik voor meisjes

Op de lagere school kwamen ze voor het eerst in aanraking met mensen die een ander geloof hadden. Dat betekende een verbod op de kerstboom, Sinterklaas en roze, bubbelende kinderchampagne. Een werkgroep leek chocomel een goed compromis. Jammer natuurlijk dat de Nederlandse traditie om zeep geholpen wordt. Het mannelijke deel van deze moslims had ook een bedenkelijk beeld van wat respect betekende. Het vrouwelijk onderwijzend personeel kan daar over meepraten. En als deze mannetjes tijdens het speelkwartier ook menen te kunnen uitmaken welke meisjes een corrigerende mep verdienen, dan wordt er toch een bepaalde grens overschreden.

Het trieste is dat deze ettertjes (?) helemaal niet in de gaten hebben wat ze doen. Zodra ze in de wieg de ogen openen, wordt hen dit geleerd. Allah wil het zo, het staat in de koran. Daarom vind ik het ook zo lachwekkend dat we de ouders van deze kansenjongeren moeten bereiken. Willen we de jarenlange indoctrinatie waaraan deze kinderen blootgestaan hebben daarmee corrigeren? Iets erger kunnen deze ouders zich niet voorstellen en zijn dus onbereikbaar. De opvoeding was zo’n succes!

Hemel, hel of maagden

Laatst zag ik op Youtube een filmpje van een driejarig meisje dat alle niet-moslims simpelweg varkens en honden noemt die vermoord moeten worden. 3 Jaar! Na afloop van het filmpje klinkt applaus uit de klas en ook de juf klapt vrolijk mee. Voordat u als christen nu roept ‘zie je wel’ of soortgelijk, raad ik u aan eens te kijken op Youtube en te zoeken naar ‘jesus camp’. Dan staat u meteen weer met beide benen op de grond.

Het dreigen met hemel en hel of het in het vooruitzicht stellen van een dozijn hete maagden als je erin slaagt in de metro van Londen een aantal mensen te vermoorden, zijn dan ook eens twee van de verderfelijkste dingen uit zomaar twee religies. We moesten ons diep, diep schamen voor de hersenspoeling die we onze kinderen geven. Het zou in mijn ogen even strafbaar moeten zijn als fysiek geweld, of erger… De plaatselijke pastoor kan deze laatste suggestie misschien toelichten.

Boeddhisme

Na 2½ jaar Thailand ben ik natuurlijk ook wel het een en ander over het Boeddhisme aan de weet gekomen. Mijn vriendin en een vriendin van haar voelden zich deze week niet zo jofel en besloten de ‘miracle place’ nabij de stad Bandun te bezoeken teneinde aan hun misère een eind te maken. Ik besloot te rijden want ik wilde dat wel eens meemaken. Helaas vergat ik mijn fototoestel zodat u het met de tekstversie moet doen.

Na anderhalf uur rijden kwamen we op deze wonderlijke plek aan. Het moet er ooit prachtig geweest zijn. Slechts een slordige vierkante kilometer regenwoud is ontsnapt aan de menselijke hebzucht. Een lange oploop laan die blootsvoets afgelegd moest worden volgde. Een kleine tempel staat er te midden van een ongerept stukje natuur. Gigantische bomen rijzen op uit de grond. Bomen die, als je er op klopt, de suggestie wekken dat ze uit staal bestaan. De natuur wordt hier aan zijn lot overgelaten. Rottende palmen liggen hier en daar op hun definitieve eind te wachten.

Eerst dacht ik dat het eekhoorns waren die zo ongelooflijk handig door de bomen zwierden, maar het was toch wat anders. Spinnenwebben van twee meter doorsnee waarin de forse (!) eigenaar zijn prooi afwacht. Een enkele hagedis die uitrust op een steen. De bomen druipen nog van de laatste bui. Het is 35 graden met een luchtvochtigheid van 100%. De druppels zweet lopen over mijn lijf maar kunnen niet verdampen.

Wierookstokjes

Hier en daar hangen klankschalen. Wanneer je deze opwrijft met een vochtige hand produceren ze een penetrant geluid. Het valt me op dat de mensen die dit doen, de dingen eerst met een ‘Wai’ eren. Hier en daar zijn gebedsplekken ingericht met soms een grote kaars. Nooit ontbreken de wierookstokjes. In het midden staat een kleine tempel met plaats voor zo’n 20 mensen. Een en al pracht en praal en voorzien van de onvermijdelijke monnik. Ik sla van een afstandje het tafereel gade. De monnik zegt een zinnetje, de ‘gelovigen’ antwoorden. Het doet me denken aan monotone, dociele gebrabbel van de katholieken toen ik nog wel eens in een kerk kwam.

Een stukje verderop zit een vrouw met gebogen hoofd te bidden. Althans, dat denk ik. De wierookstokjes tussen haar tegen elkaar gehouden handen roken. Ze wordt geflankeerd door twee meisjes van zo’n 7 jaar oud. Uiteraard kopiëren ze het gedrag van hun begeleider. Dat zit er nu eenmaal in, evolutionair bleek dat erg succesvol. Je ziet het overal terug in de dierenwereld.

Bidden zei ik. Een babbeltje met God of weet ik wat. Toen ik de meisjes zo zag zitten kreeg ik met ze te doen. Hebben ze enig idee wat ze doen? Waarom zitten ze in zo’n vermoeiende houding? En waarover gaat dat gebed eigenlijk?

Onschuldig?

Nu kent het Boeddhisme niet het soort God die andere religies wel kennen. Er is geen man in een witte jurk die op een wolk op de uitkijk zit. Geen haatbaard die kijkt of je voldoende bommen laat ontploffen. Maar is het Boeddhisme daarmee onschuldig? Ik las mijn kinderen ook wel eens sprookjes voor over tuinkabouters en elfjes maar hoefde er echt niet bij te vertellen dat het natuurlijk kletskoek is. En daarin onderscheidt het Boeddhisme zich van de spookjes van Grimm. Want de kinderen wordt wel geleerd dat het hier om serieuze zaken gaat! Als je dat vaak genoeg en indringend genoeg doet dan is dat helemaal niet zo onschuldig als het lijkt. Het kind wordt wel degelijk opgezadeld met een wereld die niet bestaat. Het ondermijnt het groeien van een realistisch wereldbeeld en beïnvloedt het kind voor de rest van het leven.

Hier in Udon Thani is een Chinese begraafplaats waar niemand, ik herhaal niemand zich op 12 uur ‘s nachts laat zien (vooruit, eentje dan). Als de honden buiten huilen, dan hebben ze een geest gesignaleerd. Geen mens die dan naar buiten durft. Schaf je een telefoon aan waarvan het nummer veel achten en negens bevat? Prima, maar bedenk dat je dat honderden euro’s (geen baht!) extra kan kosten. Er worden zelfs leningen voor afgesloten met exorbitant hoge rentepercentages. Mensen raken er diep door in de schulden en gaan aan het gokken om de schuld te kunnen betalen. Met alle gevolgen van dien.

“Waarom ben jij Boeddhist”, vraag ik aan de dochter (17) van mijn vriendin. “Omdat mama Boeddhist is”, antwoordt ze, zonder ook maar enig ander argument in te brengen. En daarmee kan het Boeddhisme in hetzelfde rijtje geplaatst worden als de andere godsdiensten. Kunnen we de tijd niet beter besteden aan uitleg over de wondere wereld van natuur en techniek? Zou dat niet veel slimmer zijn? Een heel ander topic. U ziet me terug in de rubriek onderwijs.

Phi Ta Khon

Het Phi Ta Khon Festival in Dan Sai (Isaan) staat ook bekend als het ‘Thaise Geesten Festival’ en trekt duizenden mensen naar het doorgaans slaperige stadje.

Animisme in Thailand

Al eerder schreven wij een artikel over animisme in Thailand. De Thai geloven in ‘goede’ en ‘kwade’ geesten. Maar wij Europeanen smullen er ook van. Denk maar eens aan Halloween en de populariteit van horrorfilms. In Thailand komtde geestelijke wereld in juni tot leven met het Phi Ta Khon Festival.

Het driedaagse evenement Bun Luang

Het hele evenement in juni duurt drie dagen en wordt Bun Luang genoemd:
- Dag 1. Phi Ta Khon, het ‘Geesten Festival’
- Dag 2. Rocket Festival
- Dag 3. Bun Pra Wate

Op de eerste dag wordt het ‘Geesten Festival’ gehouden. De bewoners van de stad roepen de geest aan van Phra U-pakut, oftewel de geest van de Mun rivier, en vragen hem om bescherming. De eerste dag is de beroemde optocht waarbij de plaatselijke bevolking zich verkleed als geesten en spookmaskers dragen. Ook worden er in de optocht houten fallussen meegedragen als symbool van vruchtbaarheid.
De organisatoren van het festival houden wedstrijden voor de beste maskers, kostuums en dansers. Er worden prijzen toegekend aan de winnaars in elke leeftijdsgroep. Het meest populaire onderdeel is de danswedstrijd voor spoken.

Op de tweede dag, vertrekt de optocht al dansend naar de tempel. Daar worden vuurpijlen de lucht ingeschoten.

Op de laatste dag van het evenement verzamelen dorpelingen zich bij de plaatselijke tempel. De dag staat in het teken van het luisteren naar dertien preken van de monniken in de Wat Ponchai.

Oorsprong van het Phi Ta Khon Festival

De Phi Ta Khon Festival is ook voor Thailand een bijzonder evenement Er zijn meer van dit soort feesten maar het festival in Dan Sai in de provincie  Loei (ongeveer 450 km ten noorden van Bangkok) spant de kroon.

Er komen ieder jaar vele toeristen op af maar ook duizenden Thai. De precieze oorsprong van Phi Ta Khon is onduidelijk. Maar het verhaal gaat terug naar het op één na laatste leven van Boeddha.

De boeddhistische legende: het verhaal van Prins Vessandorn

Volgens de boeddhistische legende heeft Boeddha 500 keer geleefd. Bij de op één na laatste reïncarnatie, voordat hij Boeddha werd, kwam hij terug als Prins Vessandorn. Deze prins was een ruimartige en zeer genereuze man. Op een dag gaf hij een witte olifant, die eigendom was van zijn vader de Koning, weg aan een buurland wat te kampen had met ernstige droogte. De witte olifant werd door de eigen bevolking vereerd als een symbool van regen en vruchtbaarheid.

De stedelingen waren erg boos omdat zij vreesde voor een periode van droogte en hongersnood. Om die reden werd de prins verbannen. Uiteindelijk kregen de mensen wroeging en ze vroegen de ruimhartige Prins Vessandorn terug te keren. Toen hij uiteindelijk terugkwam, waren de mensen dolblij. Ze verwelkomde hem terug met een groot feest dat zo luid gevierd werd dat de doden werden gewekt uit hun slaap. De geesten sloten zich vervolgens aan bij het feest en vierde dat samen met de stedelingen.

Beelden van de optocht:

Het woord animisme komt uit het Latijn (anima = ‘geest’ of ‘ziel’). Een animist gelooft in het bestaan van goede en kwade geesten, die kunnen leven in bijvoorbeeld bomen, huizen, dieren en gebruiksvoorwerpen. De geesten moeten goed gestemd worden door hun offers te brengen, het houden van rituelen en het naleven van taboeregels.

Vooral dat laatste is interessant: ‘taboeregels’. Dat zijn zaken die je niet mag doen om de geesten ongunstig te stemmen. Iets wat wij ‘bijgeloof’ noemen.

Ik heb even wat op Google gezocht en kwam wat opmerkelijke taboeregels van Thai tegen. Ik hoor graag van de lezers nog aanvullingen hierop.

• Wanneer je gedroomd hebt: nooit onder het eten over je dromen praten dat brengt ongeluk.
• Grote bomen bij je huis staan het geluk van het huis in de weg. De bomen moeten verhoudingsgewijs niet te groot zijn in vergelijking met je huis.
• Heb je gedroomd over iemand in het wit gekleed: nooit over praten, want die persoon maakt het niet lang meer.
• Geen zwarte kleren dragen als je naar iemands verjaardag gaat.
• Het brengt ongeluk om een nummerbord te hebben met het cijfer ’0′ er in.
• Er is een monument waar je drie keer hard omheen moet rennen om te zorgen dat je gezond blijft.
• s’ Nachts geen waardevolle dingen opbergen, de geesten kunnen dat zien en ze zullen het stelen.
• Nooit de wc in het huis vlakbij de voordeur plaatsen. Dat zou ongeluk en scheidingen veroorzaken.
• De voordeur van je huis mag nooit loodrecht in het verlengde op de achterdeur staan. Dit zou er voor zorgen dat het geld wat binnenkomt er vervolgens weer uitloopt.
• Het is beter om op dinsdag en woensdag niet naar de kapper te gaan. Dat zijn geen goede dagen om je haar te laten knippen.
• Je moet s’ avonds niet fluiten omdat je dan geesten uitnodigt in je huis.
• Er is een monument waar je, als je er langs rijdt met de auto, moet claxonneren om te zorgen dat je geen ongeluk krijgt.
• Zwangere Thaise vrouwen mogen niet fluiten omdat de baby dan een scheve mond zouden krijgen.
• Geen grappen maken tijdens het eten omdat de geest dan je rijst steelt.
• Beter s’ nachts geen kleding maken, omdat de geesten dan achter je aan gaan.
• Het vuil niet via de voordeur wegvegen omdat je dan ook je geld de deur uitveegt.
• Geen paraplu openen in je huis omdat je dan kaal wordt.
• Er is een steen waar scholieren een kaarsje branden om zo betere cijfers op examens te krijgen.
• Geen spinnenwebben s’ avonds verwijderen, je raakt dan al je geld kwijt.
• Snoepjes die op de grond zijn gevallen mag je niet opeten, die zijn van af dat moment van de geesten.
• Vul maar aan beste lezers……

amuletten

Soms vraag ik me wel eens af: ben ik nou gek? Dat gebeurt dan als ik lees over (vorige) premiers van dit land die te rade gingen bij waarzeggers, piskijkers, koffiedik-analisten en schelpenstrooiers.

Maar ook onder Abhisit wordt aan de Feng Shui rond het gouvernementsgebouw gewerkt. Als de huidige Nederlandse premier Mark Rutte zulks zou doen, werd hij linea recta naar een gesticht afgevoerd.

Voor het toppunt van geloof in het bijgeloof zorgde gisteren bevelhebber van het Tweede Leger, Thawatchai Samutsakhon, die aan de grens met Cambodja amuletten uitdeelde aan zijn ondergeschikten. Thawatchai meldt er van overtuigd te zijn dat zijn spiegeltjes en kralen de bezweringen breken die door de Cambodjanen zijn uitgesproken. Hoe kun je het met dergelijke onzin schoppen tot zo’n hoge militaire functie? Alsof de beschikbare wapens er niet meer toe doen…

“Ik geloof hier heilig in en moet op alle mogelijke manieren voor mijn ondergeschikten zorgen”, roept Thawatchai, overtuigd volger van de overleden monnik Luang Poo Jiam Attisayo, uit Sangkha bij Surin.  Ook in het onrustige Zuiden heeft de onderbevelhebber zijn amuletten uitgedeeld en wijwater gesprenkeld in de militaire bases. Volgens Thawatchai zijn de talismans een wapen in de strijd tegen de zwarte magie, waar de Cambodjanen volgens hen sterk in zijn.

Ach, in het verleden hebben ook katholieke, protestanten en moslims zich aan dergelijke praktijken bezondigd, bedoeld om het moreel van de troepen op te vijzelen. Het aantal slachtoffers was er aan alle kanten niet minder om, maar opmerkelijk genoeg bleven de hoge officieren en andere leiders altijd buiten schot. Voor hen werkten de amuletten dus wél.