De meest gestelde vraag aan mij tot nu toe in 2012 is niet: ”Voranai, hoe gaat met u?”, maar : “Voronai, is er weer geweld op komst?” Ik ben geen helderziende, maar ik weet, dat het noodlot onverbiddelijk is, dus laten we er maar eens wat dieper op ingaan.

Vandaag de dag leeft Thailand in een cultuur van angst en paranoia. Dit is een land, dat worstelt met zijn identiteit. De bevolking ervaart meerdere onzekerheden, die allemaal op enige manier worden gemanipuleerd.

De saga van de Nitirat groep is er zo één, die als de golven van een ruwe zee op en neer gaat. Journalisten, die zich rondom Natirat leider Worajet Pakheerat bewegen, zeiden een maand geleden, dat de man vol bravour zeker van de overwinning was. Praat deze week met hem en je ziet, dat de spirit er nog steeds is, zij het enigszins gedempt en ook de bravour is er nog wel, maar ook enigszins onderdrukt.

Toen de Nitirat groep (een groep van zeven hoogleraren van de Thammasat Universiteit) voorstelde om artikel 112 van het Wetboek van Strafrecht over majesteitsschennis te wijzigen, werd dat met tromgeroffel positief ontvangen. Het werd ondersteund door een groot deel van de Red Shirts, de publiek opinie was voor en ook sommige prominente figuren uit de samenleving, zoals de oudere staatsman Anand Panyarachun, staken hun duim omhoog. Zelfs een groep van acht mensen met koninklijk “blauw bloed” ondertekenden een petitie om de wet te wijzigen.

De kwestie is redelijk eenvoudig. In de afgelopen jaren hebben politici en andere personen de wet misbruikt voor hun eigen specifieke doeleinden, waarbij de vrijheid van meningsuiting in het gedrang kwam en waardoor hun tegenstanders en gewone burgers in moeilijkheden kwamen. De consensus leek te zijn, dat het een goed idee was de wet te wijzigen om daarmee allerlei mazen in de wet te stoppen en zodoende de democratische en mensenrechten van de Thaise burgers te beschermen. Hoe die wet dan precies zou moeten worden gewijzigd zou nader door juristen moeten worden bepaald.

Maar plotseling is de Nitirat groep uitgegroeid tot een verachte en verguisde groep. Hun steun is afgenomen, het groeiende aantal tegenstanders gilt moord en brand. De Red Shirts hebben al officiëel afstand genomen net als de meeste politieke partijen, het leger, de politie, veel academici, maatschappelijke bestuurders en publiek in het algemeen. Ook de Club van Alumni in de Rechten van de Thammasat Universiteit heeft zich bij de tegenstanders gevoegd.

Zelfs de Thammasat Universiteit zelf is tegen de Nitirat groep, net als de docenten van de School voor de Journalistiek, die toch vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel heeft staan. “Er is vrijheid op elke vierkante centimeter van Thammasat” of zo wordt vaak gezegd. Rector Somkit Lertpaitkorn sprak die woorden onlangs nog met betrekking tot de beslissing van de school om de 19- jarige Abhinya  “Joss Stick”

Sawatvarakorn toe te laten, die is beschuldigd van majesteitsschennis.

Maar toen de heer Somkit besloot te activiteiten van de Nitirat groep op de campus van de univiersiteit te verbieden, wisten we dat er iets ernstigs aan de hand was. Als deze universiteit, die opkwam voor de democratie in 1973 en 1976 zelfcensuur toepast, weet je, dat het onderwerp een te heet hangijzer is.  De redenering van de heer Somkit is, dat de kwestie zo gevoelig is en zo polariserend, dat het zou kunnen imploderen. Hij wil niet, dat op zijn campus chaos en bloedvergieten plaatsvindt.

De vraag is dan hoe een poging om de wet te wijzigen om de mensenrechten te beschermen kan leiden tot een angst voor chaos en bloedvergieten. Vrijwel iedereen vergeet de kern van de zaak en dat is vaak de oorzaak van chaos en bloedvergieten. Als aan de kern van de zaak wordt voorbijgegaan, steken allerlei geruchten de kop op, die weer leiden tot angst en paranoia, gevolgd door reflexmatige reacties.

Zo gaat inmiddels het gerucht, dat de Nitirat groep wordt ondersteund door Thaksin Shinawatra, die ook de monarchie zelf ter discussie zou willen brengen. Ik weet niet of dat gerucht op waarheid berust, ik heb geen paranormale gaven. Wel weet ik, dat de Nitirat groep, aangemoedigd door een goede start, de verkeerde dingen begon te zeggen. Ze bedoelden het mogelijk wel goed, maar het gaat er om hoe de samenleving dit opvat. Plotseling was het probleem groter geworden dan alleen de majesteitsschennis toen leden van de groep begonnen te praten over Artikel 2 van de Grondwet, die de status van de monarchie betreft.

Nitirat stelde voor, dat de Koning een eed zou moeten afleggen om de Grondwet te verdedigen en vervolgens ook zou moeten zweren de bevolking te verdedigen. Dit zou een militaire staatsgreep in de toekomst van dit land, waar tanks in de straten maar al te vaak voorkomen, kunnen verhinderen. Voor iemand, die geen Thai is, klinkt dit  oprecht en redelijk, want zo is de praktijk in menig ander constitutionele monarchie.

Maar voor een Thai, die heeft geleerd de Koning en de monarchie zijn hele leven lang lief te hebben en te respecteren, is dit een schokkende verandering. Het is al heel lang, in ieder geval de afgelopen 60 jaar ingebakken in de culturele mentaliteit, dat “wij, de mensen” de Koning verdedigen, en niet andersom.

Onze collectieve liefde, aanbidding en eerbied voor de Koning is een onderdeel van onze nationale identiteit. Als militairen de eed afleggen is dat op de eerste plaats de monarchie te verdedigen, daarna komt de Grondwet en ver daar achter de bevolking. De meerderheid van de Thaise mensen twijfelt niet aan deze logica.

Dat wil niet zeggen, dat een dergelijke culturele mentaliteit goed of fout is, het is zo als het is. Als zodanig wordt het Nitirat voorstel gezien als een verlaging van de status van de monarchie en daardoor erg verwarrend met wat in onze nationale psyche is ingebakken al lang voordat de meesten van ons waren geboren.

Nog vernietigender was dat een lid van de groep voorstelde, dat de Koning geen toespraak meer zou houden op zijn verjaardag. Denkt u zich eens in wat voor een effect die woorden hebben op de Thaise identeit. Dergelijke woorden hebben niets met majessteitsschennis te maken en eerlijk gezegd was het vragen om moeilijkheiden, en die die hebben ze dan ook gekregen.

Maar om dan te beweren, dat er een Thaksin-geinspireerde samenzwering op til is om de monarchie omver te werpen, gaat zonder twijfel wel heel erg ver. Maar dan nog, niets gaat te ver als de cultuur van angst en paraoia overheerst. Timing is alles, vooral in een land met een identiteitscrisis. Wat Nitiriat voorstelt komt wel overeen met de meeste andere constitutionele monarchieën en om de wet over de majesteitsschennis aan te passen is niet verkeerd, maar alle andere uitlatingen geeft blijk van een slechte timing en beoordelingsvermogen. Houd maar lang genoeg een microfoon voor iemans neus en vroeg of laat zegt iemand de verkeerde dingen. De Nitirat groep heeft zichzelf ondermijnd.

Gezien de huidige realiteit in Thailand is het onvermijdelijk, dat Nitirat de slag met het gedane voorstel zal verliezen. Misschien zitten er toch een aantal goed punten in het voorstel, waarmee in de volgende gevechtsronde steun kan worden verworven.

Het was een strategische blunder, maar of het probleem zo omstreden is, dat het kan imploderen in chaos en bloedvergieten, zoals gebeurde in Thammasat in oktober 1976? De heer Somkit vreest, dat het zou kunnen gebeuren, maar andere academici en deskundigen achten het niet waarschijnlijk, want we leven niet meer – zoals in 1976 – in een Koude Oorlog. In deze moderne tijd zijn er andere omstandigheden en economische eisen, neem daarbij de kwetsbare status van de huidige Pheu Thai regering, die zullen voorkomen, dat iemand al te veel beroering zal veroorzaken.

En toch, naast majesteitsschennis en de status van de monarchie zijn er nog andere controversionele kwesties, zoals charterwijzigingen, compensatie voor degenen, die hebben geleden onder politiek geweld of andeszins in economische moeilijkheden verkeren; voeg daarbij de voortdurende strijd om de macht en controle van de oude en nieuwe elites en ik ben er dan nog niet zo zeker van.

Ik denk, dat het denken van de George Friedman school van toepassing is: de logica en rede hebben de neiging het raam uit te vliegen bij het voorspellen van het gedrag van mensen. De mens is een grillig wezen. De chaos en het bloedvergieten in Thailand in de afgelopen 5 jaar is daar het bewijs van.

Er zijn verschillende optie’s: ga door uit naam van vrijheid en democratie, flirt wat met chaos en bloedvergieten, offer fundamentale mensenrechten op aan democratische vooruitgang, alles in het belang van de veiligheid, zoals de heer Somkit deed voor Thammasat of we worden gewoon verstandiger in ons doen en laten.

Het lot is onverbiddelijk en om vooruitgang te boeken moet men betere strategieën ontwerpen om onschuldigen te beschermen tegen het overijverig gebruik van de wet op de majesteitsschennis. De wet moet alleen gebruikt worden voor diegenen, die echt de Koning en de monarchie beledigen.

Houd het hierbij. Al het andere kan later stap voor stap worden gerealiseerd.

Dit is de wekelijkse column van Voronai Vanijika, dat vandaag in de Bangkok Post is gepubliceerd. Er kan terughoudend en in het algemeen worden gereageerd, maar de redactie behoudt zich het recht voor reactie’s niet te plaatsen.

De Toyota Fortuner is een fraaie auto, vervaardigd in Thailand. In Nederland een heel fout voertuig, met een drie liter dieselmotor en een  gewicht van ongeveer 1800 kilo. Maar in het Thaise verkeer biedt de wagen (mogelijk) bescherming bij aanrijdingen. Toch staat mijn Fortuner de laatste weken meer in de garage dan dat ik er mee kan rijden. Mijn Fortuner is allesbehalve fortuinlijk.

Toen het rode lampje van  de (hand)rem ging branden was het al te laat. Geen druppel remvloeistof, maar ik moest ‘s nachts nog wel naar huis in Hua Hin. Dus stapvoets gereden en de volgende dag de Toyota-garage gebeld. Die haalde de Fortuner op. Reparatie zou een dikke week duren, want het (kleine) onderdeel moest uit Chiang Mai komen. Nota bene: de Fortuner wordt in Thailand gebouwd!

Begin dit jaar stond de auto een week bij de spuiterij, voorgeschreven door de verzekering. Niet alleen deden de spuiters hun werk niet goed, ook de gasveren die de achterklep omhoog moesten houden, bleken na die week niet meer te werken. Eigen schuld, dikke bult, daar kwam het verweer van het bedrijf op neer. Bij de Toyota-dealer, waar mijn auto regelmatig in onderhoud is, bleken de gasveren niet in voorraad. Levering zou meer dan een maand kosten. De overstromingen, weet u wel?

Mijn vier jaar oude Fortuner (77.000 km) lekte al enige tijd vloeistof. Dat gaf vieze plekken op de tegels in de carport. Dus voor alle zekerheid naar de garage. Daar werd een onduidelijke diagnose gesteld, die er op neerkwam dat alle pakkingen moesten worden vervangen. Dat kostte uiteraard de nodige tijd en dik 6000 Baht. Ik kreeg een zak mee met lege olieblikken en nieuwe remschoenen. Die waren toch pas nog vervangen?

De volgende dag deed de airco het niet meer. Dus weer terug naar de dealer. Daar werd moeilijk gekeken en na twee uur wachten en 1600 baht, kreeg ik de auto weer mee. Alles was oké en ik tevreden, gezien de prijs.

Een uur later deed de airco het wéér niet. De dealer kwam met een moeilijk verhaal dat er in feite op neerkwam dat ergens een groot lek zat. Daar was ik ook al achter gekomen. Ik liet de Fortuner achter en werd twee uur later gebeld met het verzoek om even te komen kijken. De aanblik was verschrikkelijk. Vrijwel de hele wagen leek gesloopt, inclusief  dashboard, stuurinrichting en ga zo maar door.

De radiator van de airco, aan de voorzijde van het motorblok, bleek te lekken. het is mij een raadsel waarom ze dan de rest van de auto moeten slopen. Een nieuwe radiator moet nu uit Bangkok komen, maar het magazijn is daar in het weekeinde gesloten. Als alles meezit, is de Fortuner a.s. vrijdag klaar, dus na een kleine week.  Tegen betaling van 13.000 baht. En dan maar hopen dat alle onderdelen weer op hun plaats zitten.

Afgaande op een eerder verschenen verhaal van Gringo moeten er naar schatting in Pattaya meer dan duizend beer bars zijn. Over het feit of die allemaal een redelijk bestaan hebben kun je de nodige twijfels hebben. Niet voor niets wisselen heel wat kroegen regelmatig van eigenaar.

Een hoog percentage is gemeenschappelijk eigendom van een buitenlander in samenwerking met een Thaise partner, hetgeen wettelijk voorschrift is.

Veel buitenlanders die in Thailand hun geliefde denken te hebben gevonden zien het barbedrijf als een van de weinige mogelijkheden om enig inkomen te verwerven. Een glas vullen is toch een simpele bezigheid en de bar omfloersen met een paar lieftallige dames zal de klandizie doen toestromen. Ja, dat denkt menigeen in zijn stoutste dromen.

Als je, ook in Pattaya, ogen en oren goed de kost geeft hoef je echt geen horecadeskundige te zijn om tot de conclusie te komen dat het bij heel wat barretjes bittere armoede is. En dat betreft niet enkel en alleen de inkomsten maar ook de aankleding van die kleine drinktentjes. Troosteloos en vaak heel ongezellig.

Politie

Als je de geruchtenstroom moet geloven speelt ook de politie een belangrijke rol in het uitgaansgebeuren. Heel wat exploitanten zullen op de een of andere wijze oom agent financieel dienen te ondersteunen. Wat bijvoorbeeld te denken van de verplaatsbare barretjes die in de toeristencentra in de avonduren op straat hun opwachting maken. Gedoogbeleid. Althans in zoverre de uitbater de uitgestrekte hand van de politie vult.

Aan de Beach Road in Pattaya kun je tussen Soi 7 en 8 een bar luisterend naar de naam ‘We are the World’ vinden. Een lange bar waar je rondom kunt aanschuiven en waar elke avond een orkestje speelt. Een heel arsenaal aan dames voert binnen en buiten de bar gewillig de bestelde drankjes aan.

Een prettige bijkomstigheid is dat het  ‘Happy hour’ hier niet al te letterlijk wordt genomen en tot laat in de avond voortduurt. Daarbij staat de bar bekend vanwege haar laag prijsniveau.  Al sinds jaren zou de politie eigenaar van deze bar zijn.

Een paar meter verder dan deze ‘wereldbar’ is de Lucky Star Beer Bar gevestigd. Het lijkt er op alsof men het er naast gelegen broertje gekopieerd heeft. Bar, dames en jawel  ook een orkestje. Insiders beweren dat ook deze bar eigendom is van?  Jawel.

Ach, werken bij de Thaise politie is ondanks het lage basissalaris nog niet zo slecht. Met een beetje creativiteit vullen de diverse emolumenten het salaris wel aan.

Goed nieuws voor alle “adrenaline-junkies”, die zich vorig jaar hadden voorbereid voor de Essilor Bangkok Eco Adventure Race. Dit evenement zou vorig jaar al hebben plaats gevonden, maar werd toen door de overstromingen uitgesteld tot half februari.

Het is zover, want zaterdag 11 februari gaat deze race definitief van start in Nong Chok, een plaatsje ten oosten van Suvarnabhumi Airport, op een half uurtje rijden afstand van Bangkok. Rijstvelden, meertjes, moerassen, houten bruggen en zelfs tempelterreinen worden dan de speeltuin voor mensen, die zo’n uitdaging durven aan te gaan.

Het gaat om een Adventure Race van meer dan 50 kilometer voor teams van twee personen, waarbij niet alleen onderdelen als spoorzoeken, hardlopen, mountainbiken, zwemmen en kayaken aan bod komen, maar ook gezorgd wordt voor enkele mysterie-opdrachten. De race begint om half negen ’s morgens en zal per team tussen de 3 en 8 uren in beslag nemen. Er wordt in verschillende categorieën geracet, aanmelden kan online op www.ama-events.com

Parcours

“Het is moeilijk te geloven dat we zo’n interessant adventure race hebben kunnen organiseren op slechts een uur rijden van het centrum van de stad”, zegt Serge Henkens, de racedirecteur. Het parcours gaat door een gebied met veel groen en deelname aan de race biedt een onvergetelijke ervaring om de schoonheid van het Thaise platteland te aanschouwen. “Nong Chok is heel anders dan de parcoursen, die eerder in Kanchanaburi, Chiang Mai en Koh Samui zijn gebruikt. Het is veel vlakker hier, er zijn geen heuvels of bergen en ook geen jungle”, zegt Henkens.

In de afgelopen 10 jaar zijn adventure races populair geworden in Thailand. “Wat deze unieke tak van sport voor de adventure racers aantrekkelijk en spannend maakt, is dat de renners niet weten wat er komt,” aldus Henkens. “Ze kennen het parcours niet en zij weten ook de afstanden per onderdeel niet. Ze moeten klaar zijn voor alle scenario’s. Deze onbekende factoren, in combinatie met de natuur, zijn de belangrijkste redenen voor het enorme succes van deze nieuwe sport.”

Het “racecentrum” in Nong Chok is de Korean International School of Bangkok, waar ook voor meekomende kinderen allerlei attracties voorhanden zijn. Terwijl begeleiders en familie zich daar lekker kunnen ontspannen met een hapje en een drankje, zullen de renners zich behoorlijk in het zweet moeten werken.

Het waterpeil in ‘s lands grote stuwmeren wordt de komende maanden aanzienlijk teruggebracht om te voorkomen dat ze net als vorig jaar aan het begin van het regenseizoen te veel water bevatten. De overstromingen van vorig jaar werden verergerd omdat in september en oktober grote hoeveelheden water geloosd moesten worden na enkele tropische stormen.

Het Bhumibol stuwmeer staat nu voor 83 procent vol; een jaar geleden was dat 55 procent. Sirikit stuwmeer staat op 80 procent tegen 69 procent vorig jaar. Doelstelling is ze terug te brengen tot respectievelijk 45 en 41 procent per 1 mei.

Het Strategic Committee for Water Resources Management, een van de twee commissies die na de overstromingen door de regering zijn ingesteld, verwacht dat Don Mueang, Sai Mai en Lak Si (Bangkok) dit jaar droog blijven, maar delen van Pathum Thani, Ayutthaya en Nonthaburi lopen weer het risico van overstromingen. Gebieden in de provincies Phichit, Nakhon Sawan en Phitsanulok worden bestemd voor wateropslag; in totaal is daarvoor 2 miljoen rai nodig.

- Gebruik een grond- en onroerendgoedbelasting om bewoners die langdurig het slachtoffer van wateroverlast zijn, te compenseren. Die belastingen kunnen geheven worden in gebieden die niet overstromen ter compensatie van degenen die de last van de overstromingen moeten dragen.

Dit idee werd gelanceerd tijdens een seminar, georganiseerd door het Thailand Development and Research Institute. Het refereert aan de situatie van vorig jaar waarbij de voorsteden van Bangkok maanden onder water stonden, terwijl de rest van Bangkok droog bleef.

- 650 agenten en gevangenisbewaarders hebben vrijdag de zeven extra beveiligde zones van de Bang Kwang Central gevangenis in Nonthaburi doorzocht. De oogst was niet mis: 40.470 baht aan contant geld, crystal methamphetamine [Het bericht zegt niet hoeveel], 39 mobiele telefoons, 20 sets gokspullen en 27 pornobladen. De gevangenis telt 200 gevangenen met een doodstraf en 1.300 met levenslang.

- Het was haar laatste wens: te trouwen met de man van wie ze houdt, en die wens is vervuld. De 41-jarige Kung, die terminale kanker heeft, trad in het Maha Vajiralongkorn Cancer Centre in Pathum Thani in het huwelijk met een 46-jarige Australiër en vader van 2 van haar 4 kinderen. ‘I am very happy today’, zei Kung die haar laatste dagen bij familie in Bang Khen zal doorbrengen.

- Het aantal gevallen van dengue fever (knokkelkoorts) is vorige maand met meer dan eenderde afgenomen vergeleken met dezelfde maand vorig jaar. In januari meldden overheidsziekenhuizen 1.056 gevallen en één dode. Experts schrijven de afname toe aan het verdwijnen van stilstaand water na het einde van de overstromingen. De Aedes aegypti muskiet legt zijn eitjes in schoon, stilstaand water dat vooral in de grote steden voorkomt.

- Drie Thaise meisjes onder de 20 jaar zijn woensdag gered uit een bordeel in Sydney. Ze worden voor rehabilitatie naar het Australische Rode Kruis gestuurd. De meisjes waren op een studentenvisum naar Australië gereisd. Na aankomst was hun paspoort afgenomen. Ze werden gered tijdens een inval in 5 bordelen door een gezamenlijk team van Australische douane en politie.

- De Criminal Court heeft een 30-jarige man uit Roi Et, vrij op borgtocht, bij verstek veroordeeld tot vier jaar en zes maanden gevangenisstraf omdat hij samen met vier anderen in 2009 een vrouw als prostituee had laten werken in een club in Burgos (Spanje). Ze moest ook 700.000 baht van haar verdiensten afstaan. De vrouw was wijsgemaakt dat ze er als masseuse zou gaan werken.

- In een olifantenkraal in Kanchanaburi hebben politie en functionarissen van het ministerie van Natural Resources and Environment diverse wilde dieren in beslag genomen, waaronder vijf olifanten. Ook werden 147 houtblokken en 61 planken geconfisqueerd. In totaal telde de kraal 37 olifanten. [Waarom er maar 5 in beslag zijn genomen, wordt niet duidelijk uit het bericht.] In de kraal werkten 13 illegale buitenlanders.

- Don Mueang gaat op 2 maart open. Nok Air hervat haar vluchten op 6 maart. Op 1 juli begint Thai Smile, een dochter van Thai Airways, vanaf de luchthaven te vliegen. Orient Thai Airlines heeft nog niet bekend gemaakt wanneer ze terugkeert.

- De felle reacties op het voorstel van Nitirat, een groep progressieve docenten recht aan de Thammasat universiteit, om artikel 112 (majesteitsschennis) van het Wetboek van Strafrecht te wijzigen, duiden op een gevoel van nostalgie over de absolute monarchie die in 1932 ten gunste van de democratie werd afgeschaft. Dit zei politicoloog Kasian Tejapira op een seminar gewijd aan Pridi Banomyong, oprichter van de Thammasat universiteit, en Thammasat.

Panas Tassaneyanond, voormalig deken van de faculteit recht, noemde het verbod van de rector op activiteiten van Nitirat exemplarisch voor een crisis van academische normen. Sinds de oprichting heeft Thammasat dienst gedaan als arena voor politieke debatten, zei hij. Om die reden hebben de machthebbers geprobeerd greep te krijgen op het beheer van de universiteit.
Rector Somkit Lertpaithhoon herhaalt nog eens dat het verbod alleen de campagne met betrekking tot artikel 112 betreft, omdat hij bang is voor ongeregeldheden. De universiteit heeft niet het uiten van academische opinies verboden, zegt hij. Iedereen heeft het recht op vrijheid van meningsuiting maar dit recht dient wel gepaard te gaan met sociale verantwoordelijkheid.

- SimSimi mag dan populair bij jongeren zijn; de ministeries van Cultuur en ICT zijn minder gecharmeerd van de chatting robot, die nogal ruw in de mond is. ICT-minister Anudith Nakornthap waarschuwt dat het posten of delen van antwoorden door de app over prominente mensen – sommige nogal onbeleefd – beschouwd kan worden als smadelijk en derhalve strafbaar is op grond van de Computer Crimes Act. Het ministerie van ICT gaat proberen de Koreaanse ontwikkelaar over te halen om de teksten te kuisen. SimSimi werd in 2002 ontwikkeld door ISMaker.

- De Truth for Reconciliation Commission (door de regering Abhisit ingesteld) ontkent het compensatiepakket voor slachtoffers van politiek geweld te hebben voorgesteld. Het voorstel dat een compensatie van 7,75 miljoen baht behelst voor de nabestaanden van de doden die in de periode 2005 tot 2010 vielen, is gedaan door een commissie die tot taak had de aanbevelingen van de TRC te implementeren. Deze commissie staat onder voorzitterschap van vice-minister-president Yongyuth Wichaidit.

- Het regeringsprogramma waarbij slachtoffers van de overstromingen in 28 provincies een kortingscoupon van 2.000 baht ontvangen, krijgt vrijdag een herstart. In december werden al coupons aan 100.000 gezinnen uitgedeeld. De coupon geeft recht op een korting van 10 procent op de aanschaf van elektrische apparaten. De start leidde tot de nodige misverstanden; zo dachten de ontvangers dat ze 2.000 baht cadeau kregen. Aan de herstart doen 600 verkooppunten mee.

www.dickvanderlugt.nl – Bron: Bangkok Post

Radio Nederland Wereldomroep besteedde op zaterdag 4 februari in het programma Expat On Air aandacht aan buitenlandse huwelijksrituelen. Een van de geïnterviewden in deze radio-uitzending is Thailandblog-redactielid John Sarbach, die al ruim twee jaar gelukkig getrouwd is met zijn Thaise Ying.

In het gesprek met John komt onder meer het fenomeen bruidsschat (ook wel bekend als sinsod) naar voren. De presentatrice van het programma concludeert meteen dat synoniem staat aan het kopen van een vrouw. Vanaf minuut 32 licht John meer toe over de sinsod die hij heeft moeten betalen voor zijn bruid.

Later in het programma wordt John nog een keer in de uitzending gehaald hoe het geven van het ‘jawoord’ in Thailand gebeurt en wat er na de ceremonie aan eten en drinken gedaan wordt. Bij dit gedeelte komt je terecht na het skippen naar 48 minuten.

Het interview met John en het bijbehorende artikel van RNW zijn hier terug te lezen en te luisteren: http://www.rnw.nl/nederlands/article/huwelijksrituelen-verschillende-verschijningsvormen-zelfde-grondgedachten

De kop is geen uitspraak opgevangen is in het broeierige Thailand, maar in het bittere koude Nederland. Maf, mopperen doen we blijkbaar overal.

Siberische toestanden in Nederland. Ons kikkerlandje ligt onder een pak sneeuw van zeker 15 centimeter en het is bitter koud. Vannacht zelfs de koudste waarde van de afgelopen 27 jaar gemeten, -22 gaf het kwik aan in Lelystad. Prachtig gezicht trouwens als ik naar buiten kijk vanuit mijn verwarmde plek achter de computer. Een idyllisch droomlandschap waar langzaam fietsers en auto’s aan voorbij trekken.

Waardoor meteen de keiharde werkelijkheid tot me doordringt. Sneeuw brengt altijd een hoop ellende op spoor en weg met zich mee. Maar liefst 830 kilometer file stond er gisteren, nummer vier in de historische file top 10. Nog niks vergeleken met het veel kleinere België waar ruim 1200 kilometer verkeersopstopping te vinden was. Ik wist niet eens dat onze zuiderburen zoveel wegen hadden.

Treinenloop

Op het spoor was het niet beter, in de middag was al het treinverkeer ontregelt. En vandaag is het niet beter. Mijn vrouw is -terwijl ik dit schrijf- al drie uur bezig met de trein naar Den Bosch te komen. Vanuit Eindhoven nog geen 35 kilometer. Met de fiets zou ze er al zijn geweest. ‘Wisselstoring’ is opnieuw de mantra van de NS. Uiteindelijk is ze maar in een bus gestapt. Die rijdt namelijk wel, al gaat het langzaam.

Beelden van overvolle treinstations met verhitte reizigers terwijl de temperatuur daalde vulden gisteren de journaals. Aan de klaagzang tegen de verslaggevers kwam geen einde. Vooral de NS was de Kop van Jut. Toch merkwaardig dat iedereen boos is dat de treinen niet rijden, maar niemand zich verbaast over de enorme verkeersinfarct.

‘Eén sneeuwvlokje en er rijden geen treinen meer’, was de meest gehoorde. En wat te denken van deze ‘Wat een Derde Wereldland zijn we toch. Alhoewel, daar rijden de treinen wél’. Maar ook; ‘Ik ben al vier uur onderweg. Ik hoop wel dat ik thuis kom’ en ‘Waarom vertelt NS ons niet wat er aan de hand is’. Deze vond ik zelf briljant: ‘Er zat een man in het informatiehokje, maar die kon me niet informeren. Ja wat heb je daar nu aan?’.

Klagen over het land van de Glimlach

Vaak lees ik met hoog opgetrokken wenkbrauwen de reacties op de artikelen van Thailandblog. Veel van die reacties komen uit van het Land van de Glimlach, van mensen die zijn gemigreerd. Ze hadden ooit een droom  en zijn die achterna gegaan, vermoed ik. Maar als ik dan de berichten lees die zij schrijven, dan lijkt het alsof die droom verandert is in een nachtmerrie. De verwachtingen die ze hadden niet zijn uitgekomen.

Maar misschien is het ook veel simpelere. Zijn we een volk dat gewoon graag klaagt en zeurt. En die typische Nederlandse eigenschap nemen we mee naar waar we ook gaan wonen. Ik herinner me nog de gebruikelijke klaagzang tijdens mijn jeugdvakanties aan de Spaanse Costa’s ‘Ik hoop wel dat ze aardappelen hebben vanavond. Ben die Spaanse kost meer dan beu. En God, wat heb ik vannacht slecht geslapen. Die bedden zijn keihard!’.

Naast klompen, tulpen, molens, kaas, boter en melk, xtc en goede DJ’s moeten we misschien ook klagen als een exportproduct gaan zien. Nu nog een manier zien te vinden om er geld van te maken.

www.doubleapics.com

Het leven in Thailand is zoals het in alle reisbrochures wordt vermeld: een geweldige samenleving van mensen met een prima karakter, altijd glimlachend, beleefd en behulpzaam en het eten is gezond en lekker. Ja, toch?

Goed, als je pech hebt, zie je soms vanuit je ooghoeken, dat het niet altijd klopt, maar zet dan een roze bril op en zie Thailand weer zoals het altijd geweest is, in alle opzichten perfect.

Hier is een aantal voorbeelden waar die roze bril goed van pas komt:

1. Slanke, gezonde mensen

In werkelijkheid: Thais zijn gek op fast food, vreten zich rond bij  “all-u-can-eat” buffetten en de ijssalons kunnen ze het roomijs niet genoeg aanslepen.

Zet een roze bril op en zie: Thais eten behoort tot de gezondste op de wereld. Thais eten rijst en dat is beter dan brood, omdat het niet dik maakt. Thailand is ook wereldberoemd om het fruit, dat veelvuldig wordt gegeten. Daarbij komt nog, dat alle Thaise mensen veel aan sport doen. Niet voor niets wint Thailand altijd wel een bronzen medaille op de Olympische spelen.

2. Zorgzaam

In werkelijkheid: Thais gooien de deur voor je neus dicht, houden de lift niet voor je open en verdringen elkaar op weg naar de skytrain.

Roze bril: Thaise mensen zijn de aardigste op de wereld, zorgen goed voor hun familie, zodat oude mensen heel erg oud kunnen worden. Echtscheidingen komen in Thailand nauwelijks voor. De Europese ontdekkingsreizigers hebben eeuwen geleden al vastgesteld, dat de Thai eerlijk is en bij het zakendoen nooit een te hoge prijs zal vragen. Thais zijn ook erg goed om in een rij op hun beurt te wachten en zij zullen ook altijd netjes wachten met de lift als jij in aantocht bent.

3. Eerlijkheid

In werkelijkheid: een tuk-tuk chauffeur zal toeristen altijd trachten op te lichten en ze te brengen naar die plaatsen, waar zij een commissie kunnen opstrijken.

Roze bril: een Thai liegt nooit. Uit een recent onderzoek blijkt dat 99,9% van de Thais zich hun laatste leugen niet kon herinneren. Oh ja, de grand palace is vandaag gesloten, maar de vriendelijke tuk-tuk chauffeur brengt u graag naar het House of Golden Gems, dat sowieso interessanter voor u is.

4. Geniale generatie

In werkelijkheid: Thaise kinderen plegen bedrog bij examens, denken dat hun leraar een ijsbeer is en geslaagden hebben geen idee wie Hitler was.

Roze bril: De nieuwe generatie is de beste wat Thailand ooit heeft gehad. De kubus van Rubik is geen enkel probleem en de moeilijkste Sudoku puzzels worden tijdens het tandenpoetsen opgelost.

5. Afval

In werkelijkheid: Het is normaal, dat afval overal gedumpt wordt. Soms in de vuilnisbakken, maar vaak ook gewoon er naast of in bosschages rondom woongebieden. Ook de rivieren en khlongs zijn vergeven van het vele afval.

Roze bril: Thailand heeft geen afvalprobleem, want het wordt netjes door ons waterafvoersysteem weggevoerd of het wordt meegenomen door “saleng” (afvalkabouters). Bovendien eten Thais voornamelijk biologisch afbreekbaar voedsel en is het volkomen acceptabel, dat men restjes vanuit de auto op straat gooit.

6. Onschuld

In werkelijkheid: Thailand heeft een bruisend nachtleven en meer sextenten dan tempels.

Roze bril: Als gevolg van de filmcensuur hoeft de Thai zich geen zorgen te maken over seks en alcohol. Dat verklaart ook, waarom Thais zo aardig zijn en ook monogaam, want het  zijn zuivere zielen zonder een spoor van wellust.

7. Materialisme

In werkelijkheid: Het is net zo gemakkelijk een jonge student te vinden, die haar maagdelijkheid inruilt voor een design handtas als Thais, die grappen maken over de huidskleur van anderen.

Roze bril: Thailand is een boeddhistisch land, dus men maakt zich niet druk om materiele zaken, zoals merknamen, mobiele telefoons, die een ei kunnen koken of als iPad worden gebruikt. Thais zullen je ook altijd een compliment geven. Zoals: “Wat heb je een leuke jurk aan!”. Het komt niet in ze op om dingen te zeggen als: “Ben je wat dikker geworden?” of “Heb je wel goed geslapen vannacht?”

8. Nationalisme

In werkelijkheid: De Thais is enorm trots op alles wat met zijn land te maken heeft, maar alles wat men heeft is al verwesterd of verkoreaniseerd.

Roze bril: De Thais houdt van zijn land, ze eten uitsluitend Thai food, luisteren naar Thaise muziek, hebben hun eigen unieke mode en kijken alleen naar Thais voetbal.

Vrij naar een recent  verhaal in de Guru bijlage van de Bangkok Post

Vreemde aanhef zult u wellicht denken. Als je echt hoofdpijn hebt is dat niet iets waar je erg vrolijk van zult worden en loop je zeker niet met een big smile op je gezicht rond. Wandelend naar mijn sinds jaren vaste tandarts in Pattaya schoot me bij het zien van een reclameposter voor implantaten de vergelijking hoofdpijn en een glimlach van oor tot oor spontaan te binnen.

Pharmacy winkels

Al wandelend passeer ik de een na de andere drogist oftewel ‘Pharmacy’ zoals de uithangborden bij de winkels dat zo mooi aangeven.  Afgaande op het grote aantal in Thailand gevestigde ‘pillendraaiers’ moet het ongetwijfeld een lucratieve bezigheid zijn. Overigens hoef je ook met de Nederlandse vakbroeders geenszins medelijden te hebben.

Dat de verzekeringsmaatschappijen bepaalde te dure medicijnen uit het pakket hebben geschrapt heeft er voor gezorgd dat  de farmaceuten, om geen marktaandeel te verliezen, de prijzen tot een meer realistisch nivo hebben aangepast. De riante bonussen aan de afnemers behoren, zoals men ons wil doen geloven, eveneens tot het verleden. De aanvankelijke gehoorde klaagzang van de apothekers is weer enigszins getemperd en het leven gaat weer zijn gewone gangetje. Toch blijft de zeer goede gezondheidszorg zoals Nederland die kent een dure zaak.

Thailand

Heel veel medicamenten die in Nederland en België alleen op recept van een arts verkrijgbaar zijn kun je in Thailand bij elke pharmacy, veelal tegen een aanmerkelijk lagere prijs, te kus en te keur zo verkrijgen. Hoofdpijn lijkt een typisch Thais kwaaltje te zijn want de middeltjes hiertegen zijn niet te tellen. Veel Thais lopen rond met het bekende stiftje in broekzak of damestasje. Er wordt heel wat gesnoven tegen de neusverkoudheid en daarbij heel wat geslikt tegen hoofdpijn. De reden van zoveel hoofdpijn? Geen flauw idee. In een plaats als Pattaya bevinden zich een paar honderd drogisten, of beter gezegd  pharmacies. Een woord dat de lading beter dekt.

Tandarts

Ook heel wat tandartsen varen in Pattaya wel bij de vele toeristen en expats die daar verblijven. De benamingen ‘Dentist’ en ‘Zahnartz’ prijken duidelijk vanaf heel wat gevels. Implantaten, bruggen en het zogenaamde ‘whitening’ zijn diensten die met veel tamtam worden aangeboden. Volgens een officieel gegeven zijn in Pattaya ruim 120 tandartspraktijken gevestigd. En gezien het, in vergelijking tot Europa, behoorlijk lagere prijsniveau heeft deze vakgroep allerminst over klandizie te klagen.

Hoofdpijn? De pharmacy helpt je er van af en de tandarts zorgt er voor dat je met ontblote tanden van oor tot oor kunt blijven lachen. En lachen dat kun je in Pattaya. Zeker weten.

De Thai Hotels Association (THA) waarschuwt dat er in de Thaise hoofdstad Bangkok zo’n 350 illegale hotels erg actief zijn op internet. 

Het gaat om hotels die zich niet geregistreerd hebben en dus niet gecontroleerd zijn of ze zich wel aan de wet houden. Bijvoorbeeld de kwaliteit van de dienstverlening, veiligheid, brandgevaar en andere wetten met betrekking tot de veiligheid. Volgens THA kan het gevaarlijk zijn om in te checken in een van deze hotels.

Deze hotels zijn vooral zeer actief op bookingssites. Het is heel moeilijk om er achter te komen of een hotel wel of niet is geregistreerd. Ze zullen vooral een stuk goedkoper, want ze dragen geen belastingen af. Maar verder is het tasten in het duister. De kans is vrij groot dat je op een illegaal hotel stuit.

Want volgens cijfers van het Department of Provincial Administration heeft Bangkok 329 hotels die zich wel geregistreerd hebben. Dat is dus minder dan het aantal hotels dat als illegaal te boek staat.

Volgens diezelfde cijfers heeft Thailand ruim 6000 geregistreerde hotels: Bangkok dus 329 hotels, Chonburi 334 hotels en Surat Thani 492 hotels. Gek genoeg zijn dan voor publiekstrekkers Phuket, Krabi and Mae Hong Son geen gegevens bekend.

De Thai Hotels Association maakt zich zorgen omdat er verwacht wordt dat dit jaar in totaal 20 miljoen toeristen Thailand zullen aandoen. Dat is bijna 20 procent toeristen dan in 2010.

Alleen in een geregistreerd hotel is veiligheid echt verzekerd waarschuwt de THA. Maar zoals je al uit dit bericht kon concluderen hebben de Thaise instanties hun de cijfers niet echt op orde. En kun je er nauwelijks achter komen of een hotel wel of niet geregistreerd is. Tenminste niet via internet, waar je ze boekt.