Bij een vijfsterrenhotel denk je meestal aan een luxueuze en vaak klassieke inrichting. Logisch, want het zijn hoofdzakelijk oudere (en dus fortuinlijke) mensen en gasten uit het zakencircuit die hier verblijven en niets te kort willen komen. Het eind februari geopende Sofitel So Bangkok toont aan dat je met trendy en modern deze doelgroep prima kunt bedienen, waarbij ook de jongere gasten zich thuis voelen.

Het hotel ligt redelijk centraal in wereldstad Bangkok. Wil je meer in de buurt van het nachtleven zitten, dan kun je beter iets in Sukhumvit zoeken. Wel is het hotel goed te bereiken met het openbaar vervoer: niet ver van Saladaeng BTS en op loopafstand Lumpini MRT. Steek de straat over en je staat praktisch voor de ingang van het hotel, dat grenst aan Lumpini Park – het grootste en meest bekende park van de stad. Vanuit een groot aantal kamers (in totaal zijn er 238 kamers en suites), het restaurant en de rooftop van het hotel heb je een schitterend uitzicht over het groene hart van het centrum van Bangkok.

Urban design

Sofitel So Bangkok noemt zichzelf een urban design hotel. In bijna alle benamingen van de verschillende ruimtes komt het woord ‘So’ trouwens terug. Het ontwerp komt van de hand van de Thaise architect Smith Obayaway. Sofitel is van origine Frans en door het hotel heen kom je deze invloeden tegen, dankzij de topdesigner ‘Monsieur’ Christian Lacroix. Een aantal andere Thaise architecten is verantwoordelijk voor de inrichting van het hotel, die opgedeeld is in de vijf elementen van de wereld: water, aarde, hout, metaal en vuur. Dit houdt in dat de verdiepingen en kamers verschillend van elkaar zijn ingericht. ‘Hout’ is rustiek met – zoals de naam doet vermoeden – veel hout en dus wat meer klassiek, terwijl bijvoorbeeld de kamers van ‘aarde’ knalblauwe muren hebben die letterlijk tot leven komen. Mij werd verteld dat je bij het boeken wel kunt aangeven welk element je voorkeur geniet om te verblijven, maar dat dit echter geen garantie is.

De kamer waar ik verblijf heet de SO COMFY Room en is onderdeel van het element ‘metaal’. Het oogt er lekker licht en vooral fris door de witte kleuren die gebruikt zijn. Toch ademt het ook iets warms uit, dat werk. Wat direct opvalt bij het betreden van de kamer is het fraaie uitzicht over Lumpini Park en op de skyline van Bangkok. Om de gasten extra hiervan te laten genieten is er een loungebank geplaatst tegen het raam. Iedere SO COMFY Room beschikt over een Illy koffiemachine. Een andere leuke gadget waar vooral jongere mensen erg blij van worden is dat er in iedere kamer een Apple Mac Mini aan de flatscreen-televisie is gekoppeld. Je kunt hierdoor internetten, e-mailen, YouTube-video’s bekijken en zelfs Skypen op de televisie door middel van een draadloos toetsenbord.

Regendouche

Vanuit het woon/slaapgedeelte kun je via een groot raam in de badkamer kijken. Hecht je waarde aan privacy op het moment dat je in bad ligt? Dan kun je de gordijnen volledig elektrisch sluiten. Naast een groot ligbad beschikt de badkamer verder over een inloopdouche met een prettige regendouchekop. Last but not least, een van de belangrijkste zaken in de hotelkamer: het bed. Dat is zo groot, dat ik er met mijn 1.80 meter over dwars in kan slapen. En beter nog: zo zacht dat op het moment dat je gaat liggen en je ogen sluit vrijwel direct naar droomland gaat.

Wat is er dan verder nog te doen in het hotel? Veel, zoals je van een vijfsterren hotel mag verwachten. Hierbij een aantal highlights. De snoepkonten onder ons kunnen hun hart ophalen in het Chocolab in de lobby op de begane grond. Hier wordt ter plekke – in een open keuken – chocolade omgevormd tot heerlijke lekkernijen, waar je vervolgens van kunt smikkelen in het Chocolab of het natuurlijk mee kunt nemen. Ook de Red Oven op de zevende verdieping is de moeite waard. Hier komt eten uit de hele wereld samen in een buffetvorm, zoals sushi, Thais, salades en natuurlijk Franse desserts.

Wil je al die calorieën direct verbranden? Dan kun je terecht in de fitnessruimte (So Fit) of een paar baantjes trekken in het zwembad. Een van de mooiste plekken is de rooftop van het hotel, met zoals eerder gezegd een fraai uitzicht over Lumpini Park en de stad Bangkok. Je kunt het upperdeck – beter bekend als Hi-So – zelfs afhuren voor privéfeestjes. Dan de kamerprijzen. In de SO COSY Room (in totaal 38 vierkante meter) verblijf je vanaf zo’n € 160,- per nacht. Je krijgt dan een kamer met uitzicht over de stad Bangkok. Word je liever wakker terwijl je in de prille ochtend de joggers in Lumpini Park zichzelf in het zweet ziet werken? Dan kom je uit bij de SO COMFY Room, waarvan de prijzen rond de € 185,- liggen.

Onlangs schreef Khun Peter een leuk verhaal over de geneugten van een motorbike (brommertje), dat hij in Hua Hin had gehuurd. Het is een gemakkelijk vervoermiddel en als je je een beetje kunt aanpassen aan het Thaise verkeersgedrag kun je er tijdens de vakantie veel plezier van hebben.

Uiteraard kun je ook in Pattaya een brommer of scooter huren en daarmee door de stad crossen of uitstapjes in de omgeving maken. Op heel veel plaatsen kun je die vervoermiddelen huren, van officiële dealers, die er een rits hebben staan tot aan kleine gelegenheden, waar er een stuk of twee, drie beschikbaar zijn. Ook langs Beach Road worden honderden parkeerplaatsen bezet door voor verhuur bestemde grote en kleine motoren. Als je gaat huren, ik zeg het nog maar even; zorg voor een Internationaal Rijbewijs (bij de ANWB verkrijgbaar), want zonder dat is rijden op een motor of brommer/scooter officiëel niet toegestaan.

Brommerscam

Afgelopen week hoorde ik van een, althans voor mij, nieuw fenomeen in Pattaya, dat ik maar even voor de duidelijkheid de “brommerscam” noem. Joe, een goede biljartvriend uit Dublin kwam op een avond naar mij toe en was ten einde raad. Wat was er gebeurd? Hij had een scooter gehuurd, die reeds de volgende dag van hem werd gestolen. Zo! Nou leek mij dat geen echt probleem en ik vertelde hem dat de verhuurder daarvoor waarschijnlijk wel verzekerd zou zijn. “Nee”, zei Joe, “de scooter is niet verzekerd en ik heb een papier getekend waarin gesteld wordt, dat de huurder verantwoordelijk is voor alle schade aan en/of diefstal van de scooter. Zij willen, dat ik 40.000 Baht betaal voor het verlies van de scooter”

Ik was sprakeloos, kon niets voor hem doen anders dan te zeggen naar het politiebureau te gaan om aangifte te doen. Of het helpt is maar de grote vraag, maar ja, wat anders? Joe ging dat doen en ik zat mij maar af te vragen hoe het mogelijk was, dat uit de duizenden brommers, scooters en motoren, die er in Pattaya rondrijden uitgerekend de door hem gehuurde scooter werd gestolen?

Mysterie onthuld

Bij wat navraag bij vrienden en kenissen werd het mysterie al gauw onthuld. Het schijnt namelijk met regelmaat te gebeuren, dat de verhuurder de scooter van de klant ‘steelt’. De verhuurder heeft immers wel een reservesleutel, hij weet waar de klant logeert en waarschijnlijk heeft hij de originele papieren van de scooter. Hij laat de scooter een poosje verdwijnen en als de vakantieganger weer naar huis is, komt die scooter zo maar uit het niets weer te voorschijn om aan een volgende klant te worden “verhuurd”.

Contractregels

Vanzelfsprekend heb je in zo’n geval met een louche verhuurder te maken en daarom heb ik maar eens een paar punten van aandacht opgeschreven voor het geval je een brommer/scooter/motor wilt huren:

1. Huur alleen van een gerenommeerd verhuurbedrijf. In het hotel kan men meestal wel een goede zaak aanbevelen.
2. Eis een degelijk in het Engels opgesteld huurcontract en neem geen genoegen met alleen de Thaise taal.
3. Alvorens te tekenen, controleer de tekst en ken je verantwoordelijkheden van o.a. de verzekering.
4. Eis de originele papieren van het vervoermiddel, neem geen genoegen met kopietjes, en bewaar die papieren bij je andere waardepapieren. Niet bij de brommer laten, natuurlijk!
5. Parkeer de brommer altijd en zeker ’s nachts op een veilige plek, bv de garage van het hotel. Als dat niet kan, koop dan – voor een paar Bahtjes – een extra slot (wielslot), waarvan een eventuele dief geen sleutel heeft.

Reisverzekering

Overkomt het je toch, reken dan in ieder geval niet op je in Nederland afgesloten reisverzekering, want voertuigen, dus ook motoren en scooters, zijn nooit gedekt.

Wat zijn de verschillen tussen de kerk in Thailand, waar Marten Visser, zendeling in Thailand deel van uitmaak.  En de kerk in Nederland, waar hij vroeger deel van uitmaakte? Hier is zijn persoonlijke top-5:

5. Nederlandse christenen zijn stabieler.

In Thailand is het leven rauwer. Familie- en geldproblemen zijn groter en duidelijker zichtbaar dan in Nederland. Drama’s komen vaker voor, ook in het leven van christenen. Dat vind je ook terug in het geloofsleven. De toppen in Thailand zijn hoger, de dalen zijn lager. Dat doet je wel eens snakken naar meer mensen die consequent dag in dag uit, jaar in jaar uit, Jezus volgen in alle aspecten van het leven. De kerk in Thailand voelt vaak als een achtbaan. Vroeger had ik een hekel aan Nederlandse saaiheid. Nu noem ik het stabiliteit en waardeer ik het.

4. Thaise kerken zijn kleiner.

Er zijn een aantal megakerken in Thailand, maar de meeste kerken zijn klein. Twee derde van alle kerken heeft minder dan 40 leden. Mede als gevolg hiervan is er in Thaise kerken veel meer het gevoel samen een familie te zijn. Je bent minder anoniem en meer mensen worden bij het kerkenwerk betrokken. Tegelijkertijd betekent het dat er soms zo weinig structuur en kader is, dat het moeilijk voor de kerk is om te functioneren.

3. In Thailand groeit de kerk.

De kerk in Thailand is klein maar groeiend. Twee derde van de christenen is zelf tot geloof gekomen vanuit een boeddhistische achtergrond. In iedere gemeente komt het regelmatig voor dat mensen tot geloof komen. Dat geeft een veel blijere sfeer dan die van ‘wil de laatste het licht uitdoen?’ van de Nederlandse kerk.

2. De Thaise kerk accepteert de autoriteit van Gods Woord.

Ik ben er absoluut niet van overtuigd dat Thaise christenen Gods geboden meer gehoorzaam zijn dan Nederlandse christenen. Maar ze hebben één ding voor: ze accepteren beoordeeld te worden op grond van Gods Woord. Nederlandse christenen matigen zich vaak aan over de Bijbel te oordelen. Thaise christenen weten, als betrekkelijk nieuwe minderheid, dat de Bijbel vaak tegen hun cultuur ingaat en dat ze geroepen zijn aan Gods kant te staan. Nederlandse christenen zijn nog steeds niet gewend aan het idee een minderheid te zijn en hebben daarom de neiging de Bijbel aan te passen aan de eisen van de cultuur. Op de een of andere manier is ‘maar iedereen doet het’ voor Nederlandse christenen een doorslaggevend argument geworden. Thaise christenen hebben minder schroom om te denken ‘dan doet iedereen het fout’, ook al hebben ze weinig de neiging dat anderen in te wrijven.

1. De Nederlandse kerk weet zich geen houding te geven.

Vanaf een afstandje gezien slingert de houding van de Nederlandse kerk ten opzichte van de maatschappij tussen drie verschillende gezichtspunten: die van een kleuter die stampvoetend serieus genomen wil worden; die van een bankdirecteur die het beleid van zijn bedrijf verdedigt terwijl je het gevoel krijgt dat hij zich ervoor schaamt; en die van een oude dame die in een rusthuis op haar oude dag ligt te wachten zonder zich nog druk te maken om de buitenwereld.

Alle drie zijn het negatieve houdingen. Ze roepen het beeld op van een kerk die haar plaats heeft verloren en zich nu geen houding weet te geven. De Thaise kerk vertelt gewoon over Jezus. Zij vertrouwt dat Gods plannen goed zijn en dat God aan het werk is. Zij vertrouwt dat zij aan de winnende kant staat en dat het de moeite waard is mensen uit te nodigen bij Christus te horen. Het geloof wordt niet geproblematiseerd. Dat is uiteindelijk het belangrijkste verschil en de reden dat ik me zo thuis voel in de Thaise kerk. Het zou fantastisch zijn als de Nederlandse stabiliteit van een eeuwenlange verworteling in de maatschappij en het Thaise geloof en enthousiasme van een eerste-generatiekerk gecombineerd zouden kunnen worden.

Bron: Marten Visser, zendeling in Thailand, geplaatst op cip.nl.

Dat het leven in Noord- en Noordoost-Thailand totaal anders is dan in grote steden als Bangkok, Hua Hin, Chiang Mai en Pattaya is wel duidelijk.

Veel mensen kiezen ervoor om de Isaan, zoals het platte(boeren)land heet, linkst te laten liggen. Ze gaan vanuit het Suvarnabhumi rechtstreeks naar de toeristische gebieden. En maken daar hun foto’s en video’s.

Heel soms neemt een touroperator ook een dorpje in het arme platteland aan. De meeste mensen zijn geschokt wat ze dan zien, of generen zich. Dit hadden ze niet bij een reisje naar Thailand verwacht. Of nog erger: ze willen er tijdens hun vakantie niet mee geconfronteerd worden. Daarom is deze video over het leven in het Noorden van Thailand zo bijzonder. Hij laat het leven in de Isaan zien zoals het is. Prachtig zoals de verschillende etniciteiten in beeld worden gebracht.

Som Tam eten in Hua Hin

Som Tam, de populaire pittige salade, veel Thai zijn er aan verslaafd. Ze gebruiken het zelfs als medicijn en ontnuchteringsmiddel.

Voor de mensen die het nog niet kennen: Som Tam is een pittige tot zeer pittige papaja-salade, afhankelijk van wie hem maakt. De salade bestaat behalve uit onrijpe papaja, uit pinda’s, tomaat, gedroogde garnalen en hete chilipepers. De ingrediënten voor de dressing zijn knoflook, kapie (Thaise trassi), palmsuiker, vissaus en limoensap. Het gerecht komt oorspronkelijk uit de Isaan, het platteland van Thailand.

Vele varianten

Je hebt vele varianten onder andere Som Tam Puma (krab) Som Tam Plaa Raa (een soort ansjovis-saus) en Som Tam Kai Khem (gepekeld ei). Het wordt vaak in combinatie gegeten met kleefrijst en gegrilde kip (kai yang). Het kan ook worden vermengd met rijstvermicelli (raad kanom chien).

De Thai vinden de zeer pittige variant vaak het lekkerst. Met heel veel vermalen chilipepers. Soms wel 20 tot 40 stuks.  Als ze dat dan eten doen ze dat met hun mond open, waarbij ze tijdens het kauwen steeds lucht naar binnen blazen. Het klinkt alsof ze een perswee aan het wegpuffen zijn. Ook tussen de twee happen door blijven ze doorgaan met dat puffen.

Medisch wondermiddel

Hebben ze hoofdpijn? Dan wordt komt de vijzel en stamper tevoorschijn waar traditioneel Som Tam in gemengd wordt. Ik heb het eens geprobeerd, en inderdaad ik zweette de hoofdpijn er zo uit. Zijn ze chagrijnig, Som Tam is het wondermedicijn. Vooral in de winter wordt in huize Sarbach veel Som Tam bereid en gegeten. En ik moet zeggen, ik ben zelden zo weinig verkouden geweest als de laatste winter. Ik denk dat veel bacillen sneuvelen of zich als de wiedeweerga uit de voeten maken.

Maar het wordt ook gebruikt als ontnuchteringsmiddel. Een keer had mijn vrouw en andere vriendinnen in Thailand iets teveel gesnoept van de whisky-soda. Dus kwam aan het eind van de avond de vijzel tevoorschijn. Ze hadden net het laatste stukje kip verorberd, dus ik vond dat nogal vreemd. “Hiew mai” (honger) vroeg ik. “Mai. Mau” (nee, dronken) klonk het in koor.

Maar liefst 30 chilipepers werden met de onrijpe papaja vermengd. Luttele minuten later zaten er vijf puffende vrouwen tegen over me. Weer 10 minuten later keken ze erg helder uit hun ogen en was hun pas ook weer redelijk stevig en recht. Blijkbaar gaat zelfs alcohol gaat op de loop voor dit gerecht. Dus voortaan geen zwarte koffie meer in de kroeg, maar Som Tam. Het is even doorzetten, zo als zo vaak met paardenmiddelen, maar dan ben je ook weer helder

Bangkok is naast een hele mooie, leuke en indrukwekkende stad, natuurlijk ook een plek waar veel ongelukken gebeuren. Met een officieel inwoners aantal van rond de twaalf miljoen waarbij de niet-geregistreerd bewoners niet zijn meegerekend kun je je natuurlijk voorstellen dat er her en der wel eens wat mis gaat. Als farang (buitenlander) is het vooral zaak geen ongeluk te veroorzaken, daarbij natuurlijk ook niet geheel onbelangrijk om er voor te zorgen dat je geen ongeluk krijgt. Echter zit dat ongeluk soms in een klein hoekje, en kun je dus niet voorkomen dat dit je overkomt.

Leren vliegen

De hele dag had ik lekker in Bangkok rond gehangen, ik was vrij en had besloten om met mijn spiegelreflex gewoon lekker de stad in te gaan. Iets wat ik trouwens iedereen kan aanraden (die in Bangkok verblijft, of er wel eens komt); ga gewoon eens rondlopen en zie wat er allemaal gebeurt. Neem je portemonnee mee voor de nodige versnaperingen en je hebt een dag vol plezier en vermaak. Nadat ik wat gegeten had ben ik met de BTS naar kantoor gegaan om mijn laptop op te halen. Mijn volgende bestemming was Sukhumvit Soi 4 (Nana), niet omdat ik op zoek was naar al het plezier wat zich daar bevindt, maar omdat mijn vriendin in het nabij gelegen Ibis hotel werkt. Omdat deze straat berucht is om zijn vele go-go bars en er uitsluitend buitenlanders met veel te dikke buiken rondhangen neem ik altijd een motorbike taxi door deze straat.

Zo ook die avond. Zoals gewoonlijk reden we het begin van de Soi binnen en was er niet zo veel aan de hand. Het was zoals elke zaterdag avond razend druk en er was veel verkeer. Net toen de bestuurder van de motorfiets gas bij begon te geven duwde links van ons een Franse toerist zijn taxi deur open. Precies op dat moment reden we langs zijn taxi en bewees de wet van zwaartekracht maar weer eens zijn dienst. Doordat de deur precies op dat moment openging klapte het stuur van de motorfiets linksom, dit zorgde voor een perfecte lancering richting de andere rijbaan. Ik kan me goed herinneren hoe het eruitzag toen we de deur raakte, het vliegen is me enigszins ontgaan maar de landing is weer helder. Ik herinner me ook goed dat ik heel scherp reageerde, ik had in een split second door wat er aan de hand was en ving mezelf op met mijn linkerarm om daarna met mijn rechterhand en knie de ‘val’ op te vangen. Meteen stond ik op en maande een tegemoet komende taxi tot stilstand, we lagen immers op de andere helft van de weg. Ik lag een halve meter verder dan de bestuurder van de motorbike, die ik probeerde omhoog te helpen. Hij keek geschrokken naar zijn handen die inmiddels redelijk bebloed waren.

Onderhandelen

Wat er precies is gebeurd weet ik niet maar ik gok dat een van zijn pezen is doorgesneden, hij kon zijn vinger namelijk niet meer buigen. Al snel kwamen er mensen om ons heen staan en waren het vooral de collega’s van de motorbike taxi die als in een dagelijkse routine precies volgens protocol handelde. We weren neer gezet op twee krukjes aan de rand van de weg en de motorbike werd zorgvuldig opgeraapt en weggezet. De twee Franse mannen waren inmiddels naar ons toe gekomen en vroegen hoe het ons verging. Door de adrenaline voelde ik me vrij goed, en had ik niet het idee dat er veel aan de hand was. De bestuurder daarin tegen had het zwaar en werd behandeld door zijn collega’s. Ik kreeg wat tissues en vroeg om wat water. Ik was toch wel een beetje geschrokken en het was nodig om mijn knie voor het moment even wat op te schonen. Niemand sprak Engels, en met mijn beste Thai probeerde ik zowel te luisteren als te spreken en de twee Franse mannen op de hoogte te houden van wat er aan de hand was.

Ik vertelde ze alvast dat het er op neer ging komen dat ze moesten betalen, dit waren ze absoluut niet van plan. ‘Wait and see’ was wat ik zei, en op dat moment werden we meegenomen naar de Police box. Oom agent had geen zin in moeilijkheden en zei dat ze het zelf maar moesten oplossen op het politiebureau. De taxi in kwestie moest ons brengen en dat gebeurde dan ook. In de taxi ontvouwde zich het scenario waar ik al op zat te wachten, ik ben geen ongelukken-expert maar ik kom hier lang genoeg om te weten hoe dit soort dingen worden opgelost. Inmiddels fungeerde ik als tolk tussen de bestuurder van de motorbike en de twee toeristen. Buiten de schade aan zijn lichaam maakt hij zich vooral zorgen over zijn motorfiets. De taxichauffeur had grote zorgen over zijn deur, en ik hield me afzijdig aangezien ik allang blij was dat ik niet met mijn hoofd op het warme asfalt was beland. 2000 Baht was het openingsbod, de twee toeristen hadden inmiddels door dat betalen er voor zou zorgen dat we het politiebureau nooit zouden halen.

De tegenpartij was niet tevreden en wilde 2500 baht zien. Uiteindelijk werd er heen en weer geroepen ‘Two thousand two hundred!’ de motorbike bestuurder was het er niet mee eens, maar de taxichauffeur ging akkoord. De twee mannen betaalde en verlieten de auto, alvorens dezelfde man weer de deur zonder te kijken open gooide waarschuwde ik hem nog dat hij moest opletten. Snel trok hij de deur weer dicht en keek hij netjes of er iets aankwam. Eenmaal verdwenen werd de buit verdeeld onder de motorbike bestuurder en de taxichauffeur. 200 baht voor de kapotte deur, 2000 voor de motorbike. Ik werd netjes afgezet bij mijn eindbestemming en begon me langzaam te realiseren dat mijn linkerschouder niet helemaal ongeschonden uit de strijd was gekomen. Verdoofd door alles wat ik had meegemaakt begon mijn lichaam tot rust te komen en te analyseren waar het schade had opgelopen. Knie, rechterhand maar vooral schouder. In het hotel werd ik na geschrokken reacties meteen verzorgd met ijs.

Ziekenhuis

Op naar Praram 9 om toch even na te laten kijken of het allemaal wel klopt. Het is inmiddels al 01:00 uur, maar de doktoren staan dag en nacht paraat. De service is ongelofelijk, nog voordat ik de taxi uit ben staat er een rolstoel voor me klaar. Ik bedank vriendelijk. Ik word op een bed geplaatst en voor ik er erg in heb ben ik al aangesloten aan allerlei machines. Mijn bloeddruk wordt opgemeten en de dokter inspecteert mijn lichaam al. Na wat bewegingen maken vindt de dokter dat een X-ray nodig is. Ondertussen wordt de wond op mijn knie zorgvuldig schoongemaakt met een overdaad aan alcohol die varieert van licht prikkend tot extreem. Tot 3 keer toe wordt er nieuwe ontsmetting gebruikt, telkens met een andere kleur.

Ik word naar de X-ray afdeling gereden waar het meisje van dienst al een klein dutje ligt te doen, ze schrikt wakker en is binnen no-time paraat om een foto te maken. Had het nog nooit meegemaakt, en vond het best wel interessant.

De dokter bekijkt de X-ray zorgvuldig en roept dan “Ohhh, Ayoo sip-kao!’ hij legt uit dat mijn botten nog groeien, en dat hij geen vreemde dingen ziet. Hij schrijft medicijnen voor en vertelt dat ik naar huis mag. Na een bedankt aan de dokter en zijn assistenten loop ik het zaaltje uit, dan komt de doktor aanlopen en vraagt of ik toch nog een keer wil plaatsnemen ‘I see something strange’ … Dat belooft wat, maar ik kan er de lol wel van inzien. Terug op de zaal laat hij op de grote TV de X-ray zien. Er zit een inkeping in mijn schouder die er niet hoort te zitten. Ook dit schrijft hij na nog wat bewegingstesten aan mijn leeftijd. De volgende dag moet ik terugkomen en voel ik me al een stuk beter. Ik vraag me af hoe het is met de bestuurder van de motorfiets. Met mij gaat het prima, en ik ben allang blij dat mijn hoofd nog heel is. Ik heb een hele goede dokter thuis die mij maar wat graag wil verzorgen.

Ik zeg altijd dat het echte liefde is als iemand bereid is je blote bips te wassen als je daar zelf niet toe in staat bent.

Je kunt je afvragen of de Thaise man minder potent is dan zijn Westerse evenknie, of zit het wellicht toch ook niet zo snor met de Westerling die zijn ‘man zijn’ maar al te graag aan een Thaise schone willen bewijzen? Kraampje na kraampje kom je de pillen van Viagra, Cialis, Kamagra, Levitra, en hoe het spul verder ook allemaal mag heten, tegen. Eerlijk gezegd snap ik er maar bar weinig van en zou echt niet weten wat de onderlinge verschillen zijn, en nog veel belangrijker de werking. Blijkbaar, althans zo wil men het ons mannen doen geloven, raken wij er behoorlijk opgewonden van en raken we de controle over ons zelf volledig kwijt.

Geen nood, want bij de meeste verkopers van de roemruchte pil tref je ook valiumtabletten aan, het middel om weer tot rust te komen. Boze tongen beweren dat de pillen van al die wereldmerken, die je in Bangkok en ook elders op veel plaatsen kunt aantreffen, fake zijn. Mannen die er verstand van hebben vertellen dat het een fenomenale uitvinding is en menige vent doet opleven. Fake of niet; het werkend bestanddeel dat bepaalde bloedvaten verwijdt en de erectie bevordert heet sildenafil en dat spul zit volgens kenners ook in de fakemerken. Ik zelf, en uiteraard ook u beste lezer, wij weten van niets. Wij zijn jong en krachtig, dat spul hebben wij nog lang niet nodig.

Stop een tijger in je tank

Lopend van de grens bij Mae Sai naar de markt van de Birmese plaats Tachileik kom je in een andere wereld terecht. Hier tref je geen verkoopstalletjes aan, maar lopen in het geniep mannen achter je aan die de pil waar we het over hebben aan je willen slijten. Maar mannen de enige échte die ‘dé mannenpil’ doet verbleken is de tijger. Met eigen ogen heb ik hem zien hangen: het kleinood van het goede beest, een echte tijgerpenis. Geloof me of niet, de verkoper is mijn getuige, volgens hem gaat niets boven zo’n fijn gemalen tijgergeval. Uit piëteit voor het arme beest en zijn nazaten heb ik er vanaf gezien.

Chinatown, een verhaal apart

Al heel wat jaren bezoek ik met een bepaalde regelmaat de Chinese Pharmacy van Shen Lin in het Chinatown van Bangkok. Koop daar voor een goede vriend een bepaalde reumaolie waar zijn moeder veel baat bij heeft. Ditmaal gaat het gesprek met Shen over hetgeen ik op de markt van Tachileik heb gezien. Hij lacht minzaan en tovert uit een rek barstend vol met glazen potjes een ervan te voorschijn. Hij opent het deksel en laat mij even ruiken aan een voor mij onbestemde geur. Haal mijn schouders op en vertel Shen dat het mij totaal niets zegt. In goed Engels krijg ik het verhaal te horen.

Ditmaal geen tijger in de tank, maar een leeuw in de pot. De leeuw is het meest ontvlambare mannelijk wezen zo verneem ik van Shen. De koning der dieren staat ook op paringsgebied zijn mannetje, of wellicht beter gezegd zijn vrouwtje. Als de uitverkoren leeuwin ontvankelijk is, zoals men dat met een mooi woord noemt, begint het voorspel. Leeuw en leeuwin wrijven met de koppen tegen elkaar en besnuffelen elkanders liesstreek. De paring heeft gedurende niet meer dan twintig seconden plaats, waarbij de leeuw zacht brult en de spinnende leeuwin zachtjes in de nek bijt en likt. Dit tafereel herhaalt zich binnen een etmaal ongeveer vijftig maal zo vertelt Shen.

Om zijn woorden kracht bij te zetten haalt hij een Engelstalig tijdschrift te voorschijn waarin zijn beweringen staan opgetekend. Op mijn vraag waarom de natuur daardoor geen overschot aan leeuwen heeft verneem ik dat per drieduizend paringen slechts een telg volwassen wordt. “De leeuw ‘doet’ het wel vaak, maar vruchtbaarheid is iets heel anders”, om daarna glimlachend te vervolgen: “Presteren, daar draait het om, dus vergeet alle pillen van welk merk ook en zelfs de tijger kan in de verste verte niet tippen aan de leeuw. Begrijp je nu dat dit kleine potje een van mijn duurste medicijnen herbergt?” Zo besluit Shen zijn verhaal. De prijs? Ik heb er niet naar durven vragen.

Dankzij de digitale techniek zijn steeds meer ‘amateurs’ in staat om prachtige videoreportages te maken. Deze video over het straatleven in Bangkok behoort ook in de categorie, mooi gemaakt.

Bangkok: tropische metropool

Maar net 14 graden ten noorden van de evenaar vindt je een tropische metropool die bekend staat als een van de meest vriendelijke steden voor reizigers in Azië: Bangkok. Hoewel de meeste reizigers in eerste instantie onder de indruk zullen zijn van de hitte, de verkeersopstopping en de vervuiling, weet Bangkok na een tijdje de meeste toeristen voor zich te winnen. Hiervoor zorgen de pracht van de tempels en paleizen, het heerlijke eten en de glimlach die de bewoners tevoorschijn toveren.

Wolkenkrabbers

Op dit moment heeft Bangkok wereldwijd de hoogste bouwratio voor wolkenkrabbers, maar daaronder ligt wel degelijk een schat aan oude Thaise architectuur.

De stad is verrassend veilig te noemen en beter georganiseerd dan je op het eerste gezicht zou denken. Dankzij het tropische klimaat groeien er ook overal tropische planten en bomen; je komt zelfs orchideeën en fruit tegen.

De Thaise keuken is vermaard, met recht en zeer betaalbaar. Bangkok is misschien wel de uitgelezen plek om je te goed te doen aan al het heerlijks dat langs de kant van iedere straat maar ook in de beste restaurants wordt aangeboden.

Veelzijdig Bangkok

Kortom: monniken in hun oranje jurken, felle neonreclame, verfijnde Thaise architectuur, kruidige gerechten, kleurrijke markten, verkeersopstoppingen en een tropisch klimaat gaan naadloos in elkaar op. Bangkok is verrassend veelzijdig en het dagelijks leven op straat levert mooie kleurrijke beelden op, zoals weergegeven in deze video.

De KLM maakte deze week bekend dat ze de prijzen van vliegtickets eerste vijf dagen van de maand met soms wel 30% naar beneden gooit. Nou, lekker dan. Nog meer goedkope vliegers….

Een wat waar?

Een boude stelling niet? Ik zie alweer vele mensen hoofdschuddend achter de computer zitten. “Sarbach, Sarbach. Daar moet je gewoon blij om zijn. Kunnen we nog goedkoper een retourtje Amsterdam – Bangkok scoren. Kunnen we nóg vaker. Te gek toch?”. Sorry, ik ben wat minder enthousiast. Omdat de wereld steeds meer bereikbaar wordt voor mensen die vroeger een reisje naar Thailand niet konden betalen. Misschien moet u maar besluiten niet verder te lezen. Dit is namelijk een nogal elitair stukje. U zou wel eens boos op mij kunnen worden.

Het is niet dat ik deze mensen het niet gun om bij een eetkraampje op Sukhumwit een Phad Thai Kai scoren. Alleen… als die nieuwe reizigers dit lezen, dan zullen ze iets hebben van ‘Een wat scoren waar?”. Exact. Het is een totaal ander soort reiziger dat naar Thailand reist. Eentje die helemaal niet geïnteresseerd is in de specifieke schoonheden en cultuur van Thailand. Als er een strand of zwembad is, een ligbedje dat ze in de ochtend kunnen claimen, dan vermaken ze zich wel.

Twaalf uur vliegen?

Ik kom ze al af en toe tegen in het vliegtuig. Mensen die rechtstreeks van Suvarnabhumi Airport naar een van de eilanden gaan en daar dan twee weken verblijven. Van mij mogen ze hoor. Ik snap het alleen niet. Ga dan naar Spanje of zo. Of Italië. Of Griekenland. Scheelt een stuk minder lang vliegen.

Dit soort reizigers verdiept zich ook niet in het land waar ze naar toe gaan. Laatst hoorde ik een rij achter me een vrouw verschrikt uitroepen toen het personal tv-systeem in haar stoel was opgestart: ‘Jezus Piet! Het is bijna twaalf uur vliegen’. Die had dus geen idee waar Thailand ligt.

Lege economieklasse

En omdat de ticketprijs zo laag is, kiezen de reizigers massaal voor de klasse die tussen business- en economyclass zit. Dat is toch net iets luxer, en het is voor de prijs waar je vroeger slechts een economyclassticket voor kon krijgen. De laatste keren dat ik vloog was de economie zo leeg, dat ik en mijn vrouw allebei drie stoelen hadden. We zijn allebei niet erg groot, dus konden we heerlijk slapen. Terwijl de klasse boven ons totaal uitpuilden.

Die kwamen dan ook massaal naar de economieklasse afgezakt, om daar op luide toon hun reisverhalen aan elkaar te vertellen. Ik heb hun nog gevraagd waarom ze dat hier kwamen doen. “Mijn vrouw ligt te slapen. Die wil ik niet wakker maken” was de verbazingwekkende verklaring.

Rode kop, half bezweet T-shirt

In Thailand zijn ze ook gemakkelijk te herkennen. Met rode kop, half bezweet T-shirt en stinkende oksels stappen ze de BTS binnen. Helemaal niet ingesteld op het hete klimaat in Thailand lopen ze met snelle tred over de Skywalk. Totaal verdwaast rondkijkend. De vrouw vaak met een stadskaart in haar hand waar ze zo af en toe vertwijfeld in kijkt. Die zijn verdwaald!

Ooit raakte ik in gesprek met een stelletje. Wat nu de hoogtepunten waren van Bangkok. Ik noemde er een paar, waaronder Chinatown. Dat leek hen wel wat. Hoe daar te komen? Neem een taxi, stelde ik voor. Maar dan ben wel snel driekwartier tot een uur onderweg. “Is Bangkok zo groot?” riepen ze bijna simultaan uit.

Schoenen in Wat

Via via hoorde ik de ervaringen van een gids van rondreizen in Thailand. De naam van de man en de reisorganisatie waar hij voor werkte doen er even niet toe. Zijn verhalen waren talrijk. Maar deze is me altijd bijgebleven. Op een goede dag toen het reisgezelschap een tempel aan bezocht, schoot een wat oudere vrouw met achterwerk van enige omvang de gids aan. Met een diepe frons op haar voorhoofd vroeg ze aan hem “die mannen in die oranje gewaden… wie zijn dat….?”

Ik heb meer dan eens mensen moet aanspreken die hun schoenen niet uit én/of zijn pet niet af wilden doen in een Boeddhistische Tempel. Een keer toen ik een man erop wees keek hij me boosaardig aan “Waarom?” was zijn afgemeten vraag. Omdat je hier op voor de Thai bijzondere plaats bent. “Interesseert me niks. Ze moeten blij zijn dat ik hier kom”. Toen een paar monniken hem met zachte maar dwingende hand naar buiten begeleiden, begon hij ze in het Nederlands uit te schelden. De monniken met zeer ongelukkige gezichten achterlatend.

Patat?

Ook is me wel eens gevraagd of er ergens een Hollands Café of patatkraam was. Ik heb ze maar doorverwijzen naar de MacDonalds. Met blije gezichten gingen ze er naar toe. Die rare gerechten die ze hier voorgeschoteld kregen, daar gingen hun magen maar van draaien. En het was ook allemaal veel te pittig. Waarom maken die Thai het allemaal zo pittig als het buiten al zo heet is?

Ieder zijn meug hoor, maar ik heb toch liever te maken met reizigers die even kruipen in een Lonely Planet of op internet uitpluizen waar ze precies terecht komen.

Beste lezer, ik hoop dat u mijn elitair schrijfsel kunt vergeven… maar EVA, China Airlines, KLM: hou op met prijsvechten en gooi de prijzen alsjeblieft weer omhoog!

Star Alliance, de grootste luchtvaartgroep ter wereld, waar ook Thais Airways deel van uitmaakt, wil binnen tien jaar komen tot een verdubbeling van het aantal aangesloten maatschappijen.

Vijftienjarig bestaan

De groep vierde afgelopen vrijdag in Noordwijk hun vijftienjarig bestaan. Air Canada was destijds een van de initiatiefnemers evenals Lufthansa, SAS, Thai Airways en United Airlines. Inmiddels werken 25 maatschappijen samen in deze groep. Star is daarmee nog altijd de grootste luchtvaartalliantie, gevolgd door One World (met British Airways) en Sky Team (met Air France-KLM en Delta).

Joost Hasperhoven, voorzitter van Star Alliance in Nederland: “Het streven is binnen tien jaar op vijftig te komen. Dat lijkt veel, maar wereldwijd zijn er bijna duizend maatschappijen.”

Betere voorzieningen Schiphol

Star vervoert twintig procent van de Nederlandse passagiers met Lufthansa, Turkish Airlines (vier dagelijkse vluchten op Istanbul), SAS en Singapore Airlines. De 13 Starleden die op Schiphol vliegen hopen de komende jaren betere voorzieningen te krijgen op Schiphol zoals eigen incheckbalies en lounges. Concurrent Sky Team heeft deze voorzieningen wel en dat steekt. Op Schiphol is Sky Team, met KLM en Delta als grootste spelers, heer en meester.

Emirates

KLM en andere grote Europese luchtvaartmaatschappijen ervaren heftige concurrentie van partijen zoals Easyjet en Emirates. Vooral Emirates, de luchtvaartmaatschappij van de Verenigde Arabische Emiraten, is een luis in de pels van veel Europese spelers. Deze maatschappij gaat vanaf 1 augustus zelfs dagelijks met een A380 (het grootste toestel ter wereld) van Schiphol naar Dubai vliegen. Emirates, nu al ‘s werelds grootste luchtvaartmaatschappij in internationaal passagiersvervoer, wil fors groeien en gaat door met de uitbreiding van zijn hub in Dubai.

Oneerlijke concurrentie

Air France-KLM en andere Europese luchtvaartmaatschappijen zoals Lufthansa hebben bij verschillende instanties, waaronder de Europese Commissie en de brancheorganisatie IATA, klachten ingediend over staatssteun voor Emirates. Gesponsord met oliedollars, zou Emirates tegen dumpprijzen de Europese markt willen veroveren.