Weten is eten

Door Hans Bos

Wat is een Thai zonder eten en drinken? Het humeur van een Thai daalt met zijn bloedsuikerspiegel. Dat kan een van de redenen zijn dat we vrijwel overal  in dit land onze maag kunnen vullen. 

De etablissementen variëren van envoudige eetstalletjes langs de weg tot exclusieve restaurants à la lebua (met een kleine l) op de top van State Tower. Buiten dineren op ruim 200 meter boven het Bangkokse gewoel is een belevenis, maar de prijzen zijn dan ook navenant hoog en spijs en drank hebben weinig met Thailand te maken. Een aanrader dus, maar alleen als u wordt uitgenodigd.

Geef mij maar de gewone Thaise keuken, al  ontkomt ook deze niet aan westerse (lees Amerikaanse) invloeden. De Thaise smaak ‘verzoet’. Dat heeft tot gevolg dat de suikerpot vaak ruimhartig over de hap gaat. De ene helft van de Thai verkoopt eten aan de andere helft. Dat is met name aan den lijve te ondervinden in de vele ‘foodcourts’. Vrijwel elk winkelcentrum kent een of meer van deze Thaise ‘cafetaria’s’, waar honderden hongerige gasten zich met wat coupons voor een grijpstuiver te goed doen aan de meest uiteenlopende lekkernijen. De kwaliteit is doorgaans goed.

Ban-Had-Lek

Op straat is het ook smakelijk eten, al moeten we dan verkeerslawaai en uitlaatgassen op de koop toe nemen. Enkele restaurants en stalletjes zijn voorzien van een schild met de tekst :’ Clean food, good taste’, maar mijn ervaring leert dat schild en bijbehorend schort ook op de ‘fake’-markt te koop zijn. Maar waar kun je tot in de vroege uurtjes nog een noedelsoepje eten?

Minpuntje is dat koks en kokkinnen in Thailand vaak niet luisteren naar wat de klant wil, en spijs en drank volkomen op de automatische piloot bereiden. Het verzoek ‘geen suiker’ of ‘niet pittig’  wordt met een knik in ontvangst genomen en vervolgens straal genegeerd. Waarop de kok gegarandeerd de schotel terugkrijgt om deze opnieuw in de steigers te zetten.

De lijst met restaurants in Thailand waar ik in de loop der jaren voortreffelijk heb gegeten, is te lang voor deze blog. Bovendien hebben met name de eetstalletjes de neiging om uit de grond te schieten als paddestoelen om vervolgens weer even snel te verdwijnen. De aanleiding laat naar zich raden, al is gebrek aan zakelijk inzicht en/of marketing vaak van doorslaggevend belang.

Wie geheel Thailand al aan een nader onderzoek heeft onderworpen, adviseer ik eens de trip te maken naar Ban Had Lek, het grensplaatsje waar het puntje van de olifantslurf eindigt en Cambodja begint. Zogezegd ‘achter’ de stad Trat.

Ban-Had-Lek-Thailand

De rit erheen is op zich al een belevenis. In het dorpje Ban Had Lek verbreedt de tweebaans weg zich tot maar liefst zes banen, die eindigen bij de Cambodjaanse grens, een hek.  Aan gene zijde ligt alleen een zandpad. 

Halverwege de tocht vindt u Ban Cheun met het gelijknamige beach resort.  Laat hier uw vorstelijke maaltijd onder de bomen en aan het strand serveren. Het is een onvergetelijke combinatie van natuur en eetcultuur. En doe de groeten aan Joseph en Payear. Eerstgenoemde vult zijn dagen met het verschalken van vis. Die u vervolgens kakelvers op uw bord krijgt…

.