Onderwijs in Thailand

Door Kees Braat

Onderwijs is het fundament van de samenleving in een land. Dat geldt voor Nederland, zo ook voor Thailand. Zonder goed onderwijs blijft een land achter in alle aspecten van het wereld gebeuren. Op gebied van economie, onderzoek, kennis en sociale vaardigheden. Deze column gaat over het onderwijs in Thailand. Vooral de verschillen tussen het onderwijs dat op Staatsscholen gegeven wordt en onderwijs dat op privéscholen gegeven wordt.

Normaal gesproken wordt in een land het overgrote deel van het onderwijs door de staat gefinancierd. In Nederland is de grootste begrotingspost dan ook voor Onderwijs. Je zou denken dat het voor Sociale zaken is met al die sociale

klas

uitkeringen, maar sinds jaar en dag slokt Onderwijs de grootste brok van de begroting op. In Thailand wordt ook een groot gedeelte van de staatsuitgaven besteed aan onderwijs.

Hier zijn wat algemeenheden over dat onderwijs:

•  5.1% van het Nationaal Product (GNP) wordt in Thailand besteed aan het onderwijs.
• 85.7 % van de kleuters volgt kleuteronderwijs.
• 86.7% volgt basis onderwijs.
• 92.6% van de bevolking kan lezen schrijven, rekenen. Het analfabetisme is dus laag in Thailand.
• Op elke 19.1 leerling is er een onderwijzer.

Dit zijn gewoon de koele cijfers. Op het eerste gezicht lijkt dat een prima gegeven voor goed onderwijs, voornamelijk het basisonderwijs. Maar is dat ook het geval? Ik kan uiteraard over de kwaliteit van het onderwijs in heel Thailand niet oordelen. Ik kan alleen oordelen over wat ik zelf zie en meemaak op de dorpsschool waar ik kom en de privéschool waar de dochter van een goede vriend op zit. Die verschillen zijn enorm.

Privescholen
Wat voor mij de vraag oplevert waarom er zoveel privéscholen zijn in Thailand. Niet alleen in de grote bevolkingcentra zoals Bangkok, Chiang Mai, Pattaya enz., maar ook hier op het platteland. Lampang heeft er een paar, Phayao heeft ook twee privéscholen en ga zo maar door. Privéscholen zijn er vanaf het kleuter onderwijs tot en met universiteit opleidingen. Voor mij betekend het dat ouders weinig vertrouwen hebben in het door de staat gesubsidieerd onderwijs.

De dorpschool
Laat ik eerst beginnen met de dorpsschool waar ik kwam en nog regelmatig kom. Niet om les te geven, mijn Thais is niet toereikend om les te geven, Ik laat ze wat zien van de wereld, via mijn laptop, speel wat muziek af via videoclips en enzovoort. Alles in het Engels. De school heeft niet veel. De leslokalen zijn karig gemeubileerd en de leerlingen zitten aan lessenaars die hun beste tijd hebben gehad.

onderwijs

De school huisvest ook een aantal leerlingen die van bergvolken afkomstig zijn. Die verblijven van maandag tot vrijdag intern op de school. Veel voorzieningen zijn er niet. De staat betaald de school 46 baht per dag voor huisvesting, eten enz. voor die leerlingen is dat is geen vetpot. Eigen bijdragen van de ouders is niet mogelijk, omdat die ouders het ook niet breed hebben. Het onderwijs dat op die dorpsschool gegeven wordt is niet van allerbeste kwaliteit. Dat kan ik zien als ik in de hoogste klassen van die school “les” geeft. Taalkennis is er genoeg en ook de geschiedenis van Thailand wordt goed onderwezen.

Hoofdrekenen
Maar rekenen, dat heeft een minder gehalte. Vaak kunnen zij niet goed uit hun hoofd rekenen, zijn sommen op papier een hindernis voor ze en over algemene kennis van zaken is men ook niet op de hoogte. Muziek kennis is er eigenlijk ook niet. Wel weten ze alles af van de Thaise popzangeressen en zangers, maar verder als dat komt men vrijwel niet. Computer lessen is erg povertjes. Tot een aantal maanden geleden was er een aftandse computer voor alle leerlingen. Nu staan er een paar in een lokaal, maar internet aansluiting heeft men (nog) niet.

Engelse les
De school kookt eten voor alle kinderen in de middag. De kinderen blijven op de school. Dat is hier overigens op alle scholen zo. Het eten kost vrijwel niets (10 a 15 baht) en wordt door de staat gesubsidieerd. Boeken worden door de school aangekocht via een budget die de staat ter beschikking stelt. Het is niet genoeg om alle kinderen de nieuwste school uitgave te geven, Zo zag ik dat in een Engelse les 12 verschillende boeken over Engels verspreid op de lessenaar van de leerlingen lagen. Het aantal leerlingen is per klas ongeveer 24 leerlingen. Geen enkele leerling had bijna hetzelfde boek als een andere leerling.

Het soort onderwijs dat gegeven wordt is een-richting verkeer. Ik woonde een paar lessen bij en de lerares was het

school

 gehele uur aan het woord. De leerlingen scheven braaf wat op, maar van enige “feedback” was geen sprake. Of iedereen het wel begrepen had dat liet de onderwijzeres in het midden. Ze deed haar verhaal en dat was het dan. Ik had zelf de grootste moeite om in mijn “les-uurtje” de leerlingen te bewegen om wat vragen te stellen en om aan te geven als ze iets niet begrepen.

Het koste echt een paar maanden voor dat die leerlingen dat door hadden dat zij vragen en opmerkingen konden maken. Dat waren ze niet gewend. Onderwijzend personeel staat hoog aangeschreven in de Thaise samenleving. Ze staat op een voetstuk. Het is er moeilijk om hun van dat voetstuk af te halen en de leerlingen enige sociale vaardigheden bij te brengen.

De kloof tussen leraar en leerling is enorm groot
Dat is wel mijn ervaring bij de dorpsschool. De lerarenkamer in dat schooltje is dan ook van alle gemakken voorzien, er staan drie computers ter beschikking voor de leraren, hebben een eigen keuken en de meubilering is perfect.

Dat terwijl de interne leerlingen vrijwel niets hebben in hun onderkomen voor de nacht. Een schrijnend verschil. De onderwijzeres die Engelse les geeft wil wel veranderingen doorvoeren, maar heeft erg veel tegenwerking van het oudere onderwijzend personeel op die school. Die willen alles bij het oude laten. Ze is dus naar een andere school gegaan in Chiang Mai.

Teleurgesteld, omdat zij wel inzag dat veranderingen nodig waren, maar niet in staat was die veranderingen door te voeren. Ik kan niet goed beoordelen of alle scholen op het platteland in Thailand van dezelfde gehalte zijn, maar ook de school waarop Stefanie zat in Ngao gaf op dezelfde wijze les. Zo kom ik op de privéschool van Stefanie en het verschil. Stefanie is pas 13 geworden en zit op een privéschool, 15 km buiten Phayo. Het is intern. Eens is de drie weken mag ze een weekeind naar huis. Dat geldt voor alle leerlingen van die school. De school ligt er prachtig bij. Mooie gebouwen, sportvelden, mooie slaapkamers voor de leerlingen, goed georganiseerd.

De klassen zijn er vanaf de zgn. brugklassen, dus leerlingen vanaf 12 jaar. De klassen gaan tot de hoogste klas van “High School”.

Twee onderwijsmethodes
De leerlingen kunnen kiezen tussen twee onderwijs methodes. Een “English program”of een “Thais program”. Dat wil zeggen dat in het “English Program”alle lessen, behalve de Thaise taallessen, in het Engels gegeven wordt. Daar zijn een aantal Engelse en Amerikaanse onderwijs personeel voor aangetrokken en het Thais onderwijs personeel dat op dat program onderwijs geeft heeft hun opleiding in het buitenland gehad. In het “Thais Program” zijn alle lessen in het Thai, behalve de Engelse taalles. Het onderwijzend personeel is Thais die hun opleiding hebben gehad in Thailand. Tussen die twee programma’s is er veel verschil. Leerlingen van het Engelse programma zijn veel mondiger dan de leerlingen die het Thaise programma volgen.

onderwijs-Thailand

Ik sprak met het hoofd van die school en die zei me dat leerlingen met het Engelse programma een beter uitgangspositie hebben om op een buitenlandse universiteit verder te studeren dan de leerlingen die een Thais programma volgen. Wat wel logisch is, want Engels is in het Engelse programma de hoofdmoot en wordt door westerse onderwijzers gegeven met westerse methodieken. Leerlingen worden aangespoord om eigen initiatief te tonen, vragen te stellen enz. De discipline op die school is enorm. Leerlingen mogen niet van het terrein af zonder begeleiding van ouders of onderwijzend personeel.

De leerlingen hebben een pasje waar hun foto in staat, plus de gegevens en foto’s van diegene die haar of hem op komen halen voor het vrije weekeinde. En dat wordt gecontroleerd, want ik ga altijd met Johan mee om Stefanie op te halen.

Buiten de school uren zijn er tal van activiteiten. Sport, muziek, toneel en schilderen kunnen beoefend worden. De school heeft een eigen voetbal competitie, er is een kleine golfbaan en regelmatig worden excursies in Thailand, maar ook in de omliggende landen gemaakt. De leerlingen krijgen een goede algemene kennis van alles en leren eigen verantwoordelijkheid te dragen. Het treurige van dit hele verhaal is dat alleen ouders met een goed gevulde beurs deze scholen kunnen betalen.

Ambtenaren krijgen van de staat 20.000 tot 30.000 bah subsidie per jaar om hun kroost te laten leren. De kosten van deze privéschool bedraagt 50.000 baht per half jaar voor het Engelse programma en 30.000 baht voor het Thaise programma. Dan komen er nog kosten bij voor uniformen en excursies. Maar die zijn niet zo hoog. De foto’s die op deze column betrekking hebben spreken boekdelen.

Het verschil tussen een dorpsschool in Thailand en een van de vele privéscholen is enorm
Ik heb heel wat kritiek op het systeem van onderwijs die ik hier tegenkom. Niet de beschikbaarheid van het onderwijs, want elk gehucht heeft minimaal een school, maar de wijze waarop het onderwijs gegeven wordt. Onderwijzend personeel dat zich meer belangrijk vindt dan de leerlingen, het slaafs volgens van de lessen door leerlingen zonder dat er mogelijkheden zijn voor vragen en opmerkingen. Het niet stimuleren van initiatief tonen en verantwoordelijkheid dragen door leerlingen.

Ik kijk uiteraard met een westerse bril naar dit onderwijssysteem, maar op mijn dorpsschool zie ik talent genoeg, maar dit talent gaat verloren voor de samenleving in Thailand Dat vind ik droevig en slecht voor Thailand. Teveel talent gaat er zo verloren, terwijl het met een andere aanpak een betere toekomst voor Thailand, wat onderwijs betreft, in het vooruitzicht staat. Aan de andere kant moet ik ook opmerken dat heel langzaam men overtuigd raakt dat het hele systeem veranderd moet worden, maar er is veel tegenstand. In dat opzicht is Thailand conservatief. Veranderingen komen hier maar langzaam op gang.