Isaan boeren 300x187 De jeugd van Thailand wil geen boer meer zijnNu de oogstprijzen kelderen en de inkomsten voor boeren tegenvallen, hangt de ene na de andere boer zijn riek aan de wilgen. Vooral ook omdat er binnen de familie zich geen opvolger aandient. Het is niet alleen een probleem van Thailand, zo schrijft The Nation in een hoofdredactioneel commentaar. Maar van heel Zuidoost-Azië.

Liberaliseer de markt

De jeugd ziet geen toekomst meer in het werken op het land. Meer en meer trekken ze naar de grote steden om daar op kantoor, in een winkel of in een fabriek te gaan werken. Dan staat het loon namelijk van te voren vast en de jongens en meisjes zien ook meer kansen om promotie binnen het bedrijf te maken.

De hoofdredactie van The Nation legt de schuld bij de overheid. De voedselprijzen op de markt zouden los moeten worden gelaten, de markt haar werk laten doen. Door de prijzen centraal te reguleren lopen de boeren veel inkomsten mis. Kinderen zien hun ouders ploeteren voor een habbekrats en maken andere keuzes. De boerengezinnen kunnen vaak niet anders dan hun boerderij plus land te verkopen aan grote investeringsmaatschappijen.

Tegen de stroom in

Mijn neef Toto, de zoon van de oudste zus van mijn vrouw, heeft vorig jaar met succes de landbouwuniversiteit in Ubon Ratchatani afgerond. Binnen de studeerrichting ‘nieuwe zaai-technieken’. Vanaf dat moment is hij weer teruggekeerd naar het ouderlijk huis in Baan Ko Sa’at , onder de rook van Pa Tio. Hij heeft de huur van zijn kamer opgezegd en zijn vriendin ten huwelijk gevraagd. De sinsodbesprekingen zijn al afgerond. Volgend jaar maart gaan ze waarschijnlijk trouwen.

Geheel tegen de stroom in is Toto van plan wél van plan om de boerderij van zijn ouders over te nemen. Overigens heeft zijn vader er slapeloze nachten van, want al die nieuwe technieken die zijn zoon heeft geleerd, vindt ie maar niks. De gesprekken tijdens het avondeten zijn vaak vermakelijk. Als er moet worden gezaaid, vertelt Toto hoe hij dat op de universiteit geleerd heeft. Vervolgens vertelt zijn vader net iets te fel hoe zij het gaan doen op de ouderwetse manier. Toto spreekt uit respect zijn vader niet tegen, maar zijn glimlach spreekt boekdelen. Ooit is dit zijn boerderij en dan maakt hij de dienst uit.

Bewonder Toto

Ik bewonder mijn neef voor zijn moed. Allereerst heb ik bij mijn schoonzus al gezien, dat het boerenleven op het Thaise platteland een hard bestaan is.  Vele uren hard werken in de felle nietsontziende zon.  En zoals gezegd, van de opbrengst kan je net leven. Daarnaast moet hij zijn teerbeminde toekomstige vrouw nog overtuigen dat ze in het tweestraten grote gehucht Baan Ko Sa’at gaan wonen. Misschien wel voor de rest van hun leven.

Ten derde moet hij dat ook zelf onder ogen gaan zien. Leven in een gehucht, terwijl hij net een aantal jaren in een grote stad als Ubon Ratchatani heeft doorgebracht. Niet bepaalt een wereldstad als Bangkok, maar geloof me. Ten opzichte van het gehucht van mijn schoonzus is alles een wereldstad.  Vandaar: petje af Toto.


» Laat een reactie achter


2 reacties op “De jeugd van Thailand wil geen boer meer zijn”

  1. M.Mali zegt op

    Ik zie inderdaad ook bij mijn familie in Ban Namphon, dat al de kinderen allemaal het basis onderwijs volgen en dan naar de universiteit gaan.
    De afgestudeerden kinderen hebben een goede baan bij financiële instellingen en verdienen toch gauw 20.000 bath per maand.
    De kinderen waaronder mijn dochter, studeren ook op een universiteit in Mahasarakahn (wat trouwens een studenten stad is, (nabij Khon Khaen).
    Zij wil later onderwijzeres worden en hopelijk in het dorp waar ze vandaan komt en waar ik dus in de toekomst een huis wil bouwen.
    De overige kinderen hebben een andere richting gekozen.
    Hoewel de dochter van de oudste zus van Maem en haar man ook gestudeerd hebben zijn zij toch terug gekeerd naar het ouderlijke huis, nadat ze hun goed betaalde baan hebben opgezegd. Vergeet niet dat bij een goed betaalde baan ook een prijskaartje eraan hangt, van vele uren werken (wat dus niet ophoud tot 8 uur per dag).
    Beiden zorgen nu voor hun moeder en bewerken de rubberplantage’s en het land, wat ook genoeg geld oplevert om van te leven.
    Ik vond dit frappant, dat zij dit deden, maar Maem vertelde mij dat kinderen uiteindelijk vaak terug keren naar hun dorp om hun ouders te helpen. Ja ze laten het hectische stadsleven achter zich en keren terug tot de rust van het dorp.

    Ik denk dat dit dus uiteindelijk zal gaan met de meeste Thaise jonge mensen, als zij een aantal jaren hebben gewerkt, want in hun hart hebben zij het dorpsleven lief en missen ze vaak de familie, wat wel blijkt als miljoenen Thaise mensen tijdens Songkrhan terug keren naar de ouderlijke dorpen, waar het een feest is om hun ouders en familie weer te zien.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  2. M.C.Veen zegt op

    Ja niet zo raar.
    Triest maar waar.
    Men kiest voor de stad, daar waar men zo min mogelijk wil betalen van wat er van het land komt. Je leeft er van, je kan niet zonder, maar het lijkt zo gewoon.

    Hoe minder je kan betalen hoe beter. Wat er ver van je bed aan de hand is, maakt de mens niet veel uit.

    Nieuwe auto afbetalen, “nose-job” enz.. Dat is BKK.

    Wij kennen dit ook hoor, Denk eens aan de zuivel. Wie zal er nog graag een nieuw melk merk/bedrijf starten in Nederland? Wie wil er 20 cent meer betalen de liter dan bij de Aldi of een Zaanse Hoeve? Ja ik, maar dan wel biologisch, natuurlijk.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)

Laat een reactie achter