Internationaal rijbewijs

Door Jospeh Jongen

Het zit me deze week echt niet mee. Het lijkt wel alsof de Thaise politie het speciaal op mij heeft gemunt. Binnen een tijdsbestek van enkele dagen word ik maar liefst driemaal aangehouden om te worden verbaliseert.

Bij de eerste aanhouding wordt mij verweten de maximale snelheid schromelijk te hebben overschreden. Wil beslist niet beweren dat, zoals onlangs bij een enquête is aangetoond, ik behoor tot de zestig procent van de Nederlanders die zich een meer dan gemiddeld goede chauffeur noemen.

Zelfs mijn bloedeigen kinderen beweren dat ik rij als een dweil, althans zo betitelen ze mijn rijkunst. Kan ook niet zeggen dat Michael Schumacher mijn idool is, en soms krijg ik op de snelweg zelfs wel eens een middelvinger te aanschouwen of getoeter te aanhoren ten teken dat ik meer snelheid moet maken. Mijn rijgedrag op het Thaise wegennet zal niet veel van dat patroon afwijken. In feite zou ik het als een eer moeten beschouwen dat ik een bekeuring als snelheidsmaniak zou krijgen. Mijn eergevoel, wellicht moet ik zeggen eerlijkheidsgevoel, komt echter bovendrijven en ben niet van plan om de gevraagde tweehonderd baht te voldoen.

Bevlogen en in mijn beste Thais tracht ik de agent ervan te overtuigen dat ik beslist niet harder heb gereden dan de toegestane tachtig kilometer. Als blijkt dat de man geen oor heeft voor mijn argumentatie haal ik grof geschut te voorschijn en met een leugen voor bestwil beweer ik met een stalen gezicht dat ik officier van politie ben in het Kingdom of Holland. De man salueert en ik mag verder rijden.

Twee dagen later van hetzelfde laken een pak. Weer valt mij de eer te beurt de snelheid te hebben overschreden en weer ben ik oprecht me van geen kwaad bewust. Krijg nu wel een beetje de indruk dat je als Farang een gewillig slachtoffer bent voor de het niet zo nauw nemende Thaise politieapparaat. Wil dit keer niet dezelfde rol spelen en maak me geveinsd boos. In een mengelmoesje van Thai en Engels laat ik mijn boosheid overduidelijk blijken. Hoe de man, die ik van verre reeds zag staan, in hemelsnaam kon zien dat ik te hard reed ontgaat mij geheel en dat maak ik ook luid kenbaar. Blijkbaar geschrokken van mijn agressiviteit mag ik mijn weg vervolgen zonder de wederom gevraagde tweehonderd baht te betalen.

Internationaal rijbewijs

Driemaal is scheepsrecht

Bij Chanthaburi heeft de politie ditmaal een fuik opgezet waar iedereen doorheen moet. Deze Farang moet naar de kant om zijn internationaal rijbewijs te tonen. In mijn beleving is een dergelijk aanvullend rijbewijs grote nonsens en slechts een aardige aanvulling van de financiën voor onze ANWB. Iets dat volkomen uit de tijd is, maar ik zal het wel mis hebben. Toon aan de betreffende agent mijn nog ouderwetse uitklapbare rijbewijs, dat ik om een beetje indruk te maken helemaal ontvouw. De man neemt het mee naar zijn collega en komt even later terug met de mededeling dat het geen internationaal rijbewijs betreft. Uiteraard is mij dat ook wel bekend en is goede raad in dit geval duur. Heb me er al bijna mee verzoend dat ik nu toch voor de bijl ga en de ditmaal gevraagde 400 baht zal moeten dokken. Al mijn gejammer dat het écht een internationaal rijbewijs betreft blijkt niet te werken.

Redding

Als ik nog sta te discussiëren komt een andere Farang vanuit het ‘betaalhokje’ naar buiten met het bewijs van betaling van de door hem betaalde boete. De agent die mij te woord staat roept de man, pakt zoals blijkt zijn Zweedse rijbewijs in creditcardformaat, en toont mij dat met de toevoeging: “Not international”. Op dat moment krijg ik een uiterst heldere ingeving en voeg de agent toe dat hij daarin volkomen gelijk heeft en dat een dergelijk klein formaat rijbewijs inderdaad slechts voor Europa geldig is. Pak daarop mijn portemonnee en haal mijn creditkaartmodel spoorabonnement te voorschijn, waar gelukkig ook nog mijn foto opstaat en laat dat zien. “Agent dit kleine kaartje is hetzelfde dat die Zweedse mijnheer heeft en is inderdaad alleen voor Europa geldig, maar dit grote exemplaar is mijn internationaal rijbewijs”. Blijkbaar begint de twijfel nu echt toe te slaan en na kort overleg met zijn collega besluiten beide heren dat ik mag doorrijden. Zal me toch eens goed gaan oriënteren wat de eventuele gevolgen kunnen zijn bij bijvoorbeeld een aanrijding als je niet over een dergelijk internationaal rijbewijs beschikt. Voorlopig gaat mijn dank uit naar de N.S. en zal ik even niet mopperen bij een eerstvolgende treinvertraging.

.