Om terug te komen op het onderwerp. Herrie is bijzonder vervelend en heeft niets met leeftijd te maken. Geluidsoverlast is hier in Nederland de belangrijkste reden van ergernissen en burenruzies. Dit probleem moet je niet onderschatten. Iemand uit zijn slaap houden is ernstige zaak (het is zelfs een effectieve martelmethode). Herrie is bijzonder irritant, waar ook ter wereld. Zelfs in Thailand.

dit heb ik in Bangkok eigenlijk nooit zo ervaren dat bommen en granaten gedonder de hele dag /avond door.
zijn daar minder geesten aanwezig ?
of is het iets van het noorden van thailand ?
en de geesten huisjes dan? zijn die nog niet voldoende cq afdoende?

je hoort hier knallen op kilometers afstand , en dat is beslist niet de militaire basis in Mae Rim…….dat verschil is pertinent heel duidelijk !
daar ratelen bij tijd en wijle de automatiese wapens , soms waan ik mij in Vietnam 1970.
zeker als dan ook nog eens de helcoptairs over de rijstvelden scheren , dan krijg je een dejavu ervaring ….

Wij vinden het heel normaal, dat buitenlanders verplicht worden gesteld zich in te burgeren, maar andersom worden er allerlei bezwaren genoemd. Zijn wij met een bevolking van 16 miljoen mensen en een land die slechts een stip op de wereldkaart is, dan superieur aan anderen?

Wellicht, dat ik één van de weinigen ben die een beetje aan het beeld voldoet zoals die door Hans in vragende zin is opgemerkt. Ik ben een Indo, Europese grootvaders (Nederlands van vaderskant en Frans van moederskant) en Indonesische grootmoeders, dus een mengelmoesje van alles. Ik ben in Bandung Indonesië geboren en als kind naar Nederland gekomen. Alhoewel mijn ouders in Indonesië puur westerse opvoeding hebben genoten en naar westerse scholen zijn gegaan, blijft een deel van je genen toch Aziatisch en dat maakt het denk ik makkelijker om je aan een land als Thailand aan te passen. Uitgezonderd het eten, zijn de gebruiken en gewoonten namelijk nagenoeg hetzelfde als in Indonesië. Nadien ben ik ook deels beroepshalve zo’n 20 keer in Indonesië geweest.

Ook ben ik nog niet gepensioneerd, maar ik heb al wel een 2½ jaar in Thailand gewoond en gewerkt, waardoor ik in diverse streken van Thailand ben geweest en ja, ook ik ben uiteindelijk met een vrouw uit Isaan getrouwd. In Isaan wel te verstaan en hier in Nederland gelegaliseerd. Mijn vrouw is inmiddels tot Nederlandse genaturaliseerd en opent binnenkort in de plaats Dieren, haar eigen Thaise afhaalrestaurant, waarvoor zij overigens nog een hulp voor in de keuken zoekt. In de Gelderlander van vandaag stond, dat al breeduit in de krant. Omdat er in de omgeving Velp – Deventer geen Thaise (afhaal) restaurant gevestigd is en dat is natuurlijk groot regionaal nieuws.

Wij hebben het voornemen om over zo’n 2 jaar in Thailand te gaan overwinteren, mits mijn zoon dan is afgestudeerd (belastingrecht) en hij mijn accountantskantoor kan overnemen. Ik heb al tegen hem gezegd je hoeft niet in te kopen, stuur je pa maar in de vorm van een pensioenvoorziening een beetje zakgeld op, dan vind ik het wel gezegend. Dit wil echter niet zeggen dan ik dan stop met werken. Ik moet er namelijk niet aandenken om niks te doen. Vooruitlopend daarop ben ik met een Duitse cliënt van mij een im- en exportbusiness in Thailand aan het opzetten, zodat ik wanneer ik daar dan ben in ieder geval wat omhanden heb. Ik hoef er gelukkig niet van te leven, wanneer ik mijn reis- en verblijfkosten er uit krijg dan vind ik het prima.

Mijn vrouw heb ik in het restaurant van haar tante in Bangkok leren kennen, waar ik wel eens at. Ze werkte zowel in de bediening als in de keuken en die passie voor de Thaise keuken is haar dan ook bijgebleven. Heb over het eten dan ook niets te klagen en over andere zaken overigens ook niet hoor. Toen ik voor het eerst met haar naar haar ouders in Isaan ging schrok toch wel even van de armoede die ik daar aantrof. Ik ben dan weliswaar voor een deel Aziaat, maar noch mijn ouders, noch ik hadden ooit in kampong (Indonesische dorp) overnacht en daar is Isaan toch wel min of meer mee te vergelijken. Die tijd heb ik deels dan ook als een survival training ervaren, douchen met een emmertje koud water over je heen en hurkend kakken. Ik ben echter van mening, dat elke mens uniek is ongeacht zijn/haar sociaal maatschappelijke status of achtergrond en ook die respect moet krijgen, die je van hun krijgt. Ik heb dan ook de surft aan lieden die zich meer voelen dan anderen.

Het ondersteunen van je familie hoort bij de Aziatische cultuur en dat niet alleen financieel, maar emotioneel. Mijn vader is voorafgaand aan zijn overlijden 6 jaar bedlegerig geweest en gewoon thuis verpleegd en dat terwijl hij feitelijk in een verpleegtehuis thuis hoorde. Direct na het overlijden van mijn vader is mijn moeder een halfjaar bij mij thuis geweest en ik heb haar ook mee naar Thailand op vakantie genomen en wanneer mijn oude moeder het zou willen dan kan ze ook gewoon bij mij in komen wonen. Vind dat persoonlijk het minste wat ik voor haar terug kan doen.

Het financieel ondersteunen van de familie in Azië is naast de noodzaak, ingegeven uit dankbaarheid en respect. Anders dan wij, kennen ze Azië immers geen sociale voorzieningen. Vóór intrede van de Aow was het hier ook niet anders, grote gezinnen en een grote samenhorigheid. Inmiddels zijn wij qua voorzieningen zover dooorgeschoten, dat al die voorzieningen nagenoeg onbetaalbaar zijn geworden.

En het heeft ook niks met verplichten om ergens naartoe te gaan. Als je er eenmaal zit dan wordt je vaak ongevraagd met die kleine dingen geconfronteerd maar i.t.t. in Nederland is het in Thailand de ene na de andere die dit gedrag vertoont en op enig moment begint het toch echt vervelend te worden. Net zo goed als je midden in een woonwijk een haan neerzet die elke ochtend de buurt wakker maakt. Die heeft ook opeens een stille dood…..