Een drievoudige aflaat bij Wat Arun

Als ik in Bangkok maar enigszins in de gelegenheid ben breng ik een bezoek aan Wat Arun, de aan de imponerend grote Chao Prao rivier gelegen schitterende tempel van de dageraad.

Heb daar een missie te vervullen, althans zo voel ik dat een beetje aan. Slechts bij insiders is het bekend dat naast die beroemde tempel een binnenplaats ligt waar de urnen van overledenen in de muren zijn ingemetseld. Als je even de drukte rondom Wat Arun wilt ontvluchten is dit een plek om tot bezinning te komen.

Bij elke urn is een foto van de persoon in kwestie op de muur aangebracht en een paar monniken zijn altijd aanwezig om de enkele bezoeker van dienst te zijn. Omdat de zwager van een goede vriend ooit de wens te kennen heeft gegeven daar zijn laatste rustplaats te willen vinden heeft de naaste familie zijn urn een aantal jaren geleden vanuit Nederland naar Wat Arun overgebracht.

Bloemslingertje

Ga er altijd met de Chao Prao Expressboot heen en maak de overtocht naar de tempel met het bekende kleine bootje.

Mijn vriend en zijn vrouw zijn niet in de gelegenheid om zelf naar Bangkok te reizen, vandaar mijn missie om bij tijd en wijle een bloemslingertje bij het betreffende gedenksteentje te hangen.

Door de jaren heen ben ik er al aardig bekend geraakt en volg niet de toeristenstroom die vanaf de boot links naar Wat Arun afbuigt, maar loop rechtdoor langs de daar liggende school.

Ingemetselde urnen onder Boeddha beeld

Heel vaak kun je er genieten van de zang of het gezamenlijk opdreunen van het geleerde door de kinderen. Al de keren dat ik er geweest ben kocht ik bij het daar altijd aanwezige ‘bloemenvrouwtje’ twee slingertjes. Helaas is ze ditmaal in geen velden of wegen te bekennen. Bij het eind van het schoolgebouw stap ik bij de openstaande metalen poort naar binnen en na twintig meter kom je via een fraai gedecoreerde grote deur op de gedenkplaats. Ditmaal helaas zonder bloemslingertje.

Tegen de wanden van de gedeeltelijk overdekte binnenplaats staan een groot aantal goudkleurige Boeddhabeelden en daaronder bevinden zich de ingemetselde urnen.

Op zoek

In mijn beste Thai vraag ik aan een paar mensen waar ik voor een overledene een bloemetje kan kopen om bij het gedenksteentje te hangen. Men begrijpt het en dat is mooi meegenomen. Wandel in de aangegeven richting en na nogmaals een aantal malen mijn vraag te hebben herhaald sta ik na een half uur lopen warempel bij een bloemenzaak aan de achterzijde van het tempelcomplex. Begrepen heeft men mij echter maar gedeeltelijk. Grote kransen en immense bloemstukken zijn ruimschoots voorradig maar niet de eenvoudige slingertjes waar ik naar op zoek ben.

Boeddha zal ongetwijfeld mijn niet geringe wandeling en speurtocht naar bloemen hebben gewaardeerd en zijn zegen laten neerdalen. Een drievoudige aflaat noemt men dat binnen de katholieke kerk.

Eind goed al goed

Als ik met een ietwat onbevredigend gevoel met het bootje weer naar de overkant van de rivier terugkeer zie ik tot mijn opluchting daar een dame zitten die de bewuste kleine bloemslingertjes aan het rijgen is. Met twee slingertjes getooid maak ik maar weer de overtocht richting Wat Arun.

Eén van de aanwezige monniken komt toch maar eens poolshoogte nemen wat deze vreemdeling, die hij al tweemaal eerder heeft gezien, in zijn schild voert. Vertel hem het hele verhaal en hij beloofd mij plechtig mijn overleden landgenoot in zijn gebeden te zullen gedenken.

» Laat een reactie achter

• Tweet

Vond je het bovenstaande artikel interessant? Lees dit dan ook:

Video: Wat Arun, Chinatown en bloemenmarkt De crematie van een jonge vrouw Thaise Boeddhistische rituelen en het beïnvloeden van je karma Liegen is erg moeilijk voor gelovige Thai Het sprookje van Prinses Manorah