Ereveld Kanchanaburi

De Nederlandse ambassade in Thailand organiseert op zondag 15 augustus 2010 een herdenkingsdag in Kanchanaburi.

Het is die dag 65 jaar geleden dat Japan capituleerde en de Tweede Wereldoorlog officieel beëindigd werd.

Aan het programma wordt nog gewerkt maar zal onder andere bestaan uit:

• 07.30 Verzamelen bij de ambassade
• 08.00 Vertrek per bus naar Kanchanaburi
• 10.15 Aankomst Kanchanaburi
• n.n.b. Ceremonie ereveld Kanchanaburi
• 18.00 Vertrek Bangkok
• 20.30 Aankomst Bangkok

De kosten bedragen THB 500 per persoon, inclusief busreis, lunch en versnaperingen. Kinderen vanaf 4 tot 16 jaar betalen THB 250.

Meer informatie staat op de website van de Nederlandse Ambassade in Bangkok.

Wat we niet willen is dat Thailandblog het domein wordt van een klein groepje die heel actief reageert en dan met name op elkaar. Vaak gaat het dan ook allang niet meer over het onderwerp van de posting.

Om het nog maar eens duidelijker te stellen, wij willen niet dat Thailandblog een soort chatroom wordt met voornamelijk trollen, sekstoeristen, kroegtijgers en anderen die koste wat het kost hun mening willen verkondigen. En vooral zich bezig zijn met hun eigen gelijk en niet openstaan voor de mening van anderen.

Daarbij hebben wij het sterk het gevoel dat er een aantal reageren om het reageren en niet om een zinvolle bijdrage te leveren aan de discussie.
Als je gezellig online wilt kletsen is een chatroom of forum een beter alternatief. Deze functie kan en wil Thailandblog niet vervullen.

Vandaar dat wij een belangrijke regel hebben toegevoegd aan onze spelregels:

• Thailandblog is geen chatroom en een reactie moet met het onderwerp van de posting te maken hebben of een inhoudelijke reactie zijn op de reactie van een ander persoon. Voorwaarde is wel dat het onderwerp centraal staat en er niet op de man gespeeld gaat worden.

Verder wil ik zeggen “wie de schoen past trekt hem aan”.

N.b. op deze posting kan niet gereageerd worden. Reacties die niet aan onze spelregels voldoen, worden met ingang van vandaag zonder verdere toelichting/discussie verwijderd. Mocht dat niet helpen dan volgt moderatie of blokkade.

Website Thais verkeersbureau

Door Khun Peter

De Tourism Authority of Thailand (TAT) heeft sinds enig tijd een ‘beta versie’ van haar nieuwe website live staan. In ieder geval een verbetering ten opzichte van de oude site, maar er valt nog veel aan op te merken.

Websites Thaise verkeersbureaus, te droevig voor woorden

Voor een land wat zo afhankelijk is van het toerisme heb ik me altijd verbaasd over de kwaliteit van de websites. En dan bedoel ik niet alleen de website van de TAT zelf, maar ook van de Thaise verkeersbureaus in de verschillende landen in Europa.

De website van het Thais verkeerbureau in Nederland bijvoorbeeld, is te droevig voor woorden. Ik heb begrepen dat er de laatst vijf jaar niets aan veranderd is. Vijf jaar online is te vergelijken met 50 jaar offline.

De Nederlandse website van het Thaise verkeersbureau is niet meer dan een digitale folder. Een achterhaalde WEB 1.0 site. Oftewel eenrichtingverkeer. Geen interactie met bezoekers mogelijk. Waarom geen integratie met social media, zoals een blog, forum, Twitter of Facebook?

Misschien tijd voor Web 2.0?

Betrek je bezoekers bij je site. Zorg dat ze reisverhalen, foto’s en video’s over Thailand kunnen plaatsen. Biedt de mogelijkheid aan andere bezoekers ze te beoordelen. Zorg voor actuele content en zorg er voor dat andere gebruikers dit kunnen delen door social bookmarks (buttons waarmee bezoekers de berichten gemakkelijk kunnen doorplaatsen naar bijvoorbeeld Twitter, Hyves of Facebook).

Vorm een community met gelijkgestemden. Je bezoekers worden dan ambassadeurs van jouw site. Pas dan ben je met online marketing bezig en met echte Thailand promotie.

Er gaat jaarlijks veel geld van de TAT naar het Thaise verkeersbureau. Ik vraag me af wat ze er mee doen, behoudens een stand op de vakantiebeurs?

Social media

Gelukkig gaat de TAT in Thailand wel wat verder, maar ze benutten nog geen 50% van alle mogelijkheden. Het feit dat je een Twitter account hebt of een Facebook pagina wil nog niet zeggen dat het toegevoegde waarde biedt en je social media ook echt inzet om te communiceren met je doelgroep.

Een gemiste kans voor een land die juist alle zeilen moet bijzetten om het vertrouwen van de toeristen weer terug te winnen.

De websites van de Tourism Authority of Thailand:

• Website

• Facebook

• Twitter

• Perssite

Dochter voor Hans

Thailand heeft weer een ingezetene er bij. Vandaag vrijdag 4 mei is Lizzy geboren, dochter van Hans en Nutchita.

Ze kwam via een keizersnede ter wereld in het Thai Nakarin Hospital in Bangkok. Lizzy woog bij de geboorte 3100 gram. Moeder en dochter maken het goed, de vader eveneens.

Thailandblog feliciteert Hans en Nutchita en wenst Lizzy een mooie toekomst.

Dit filmpje kreeg ik toegestuurd met de mededeling dat het zich in Thailand had afgespeeld. Of dat werkelijk zo is weet ik niet. Het is in ieder geval wel een Aziatisch land. En het filmpje is de moeite waard. Het laat zien dat er nog mensen zijn die het voor elkaar opnemen en dan heb je behoorlijk veel pech als je een tasjesdief bent.

Twee mannen op een motor stelen de handtas van een vrouw en rijden een steeg in. Waarschijnlijk een doodlopende steeg want na een tijdje komen ze terug achterna gezeten door een menigte, die de vrouw te hulp is gekomen. Vervolgens ontstaat er een enorme matpartij. De twee dieven slagen er eerst nog in om met geweld de menigte op een afstand te houden, maar tegen een dergelijke overmacht kunnen ze niet op. Het gevolg? Kijk zelf maar.

In verband met de nog steeds onzekere en instabiele politieke situatie in Thailand wordt reizigers aangeraden waakzaamheid te betrachten, met name in Bangkok en net noorden en noordoosten van het land. Reizigers naar Thailand wordt aangeraden samenscholingen en demonstraties te mijden en zich goed te informeren over de actuele ontwikkelingen.

Reizigers en Nederlandse ingezetenen in Thailand wordt voorts aangeraden zich te registreren via de website van de Nederlandse ambassade in Bangkok www.netherlandsembassy.in.th zodat zij in geval van een noodsituatie door de ambassade (onder andere per sms) bereikt kunnen worden. Reizigers wordt tevens geadviseerd de informatie op deze website regelmatig te volgen.

Dekkingsbeperking calamiteitenfond ook opgeheven

Beëindiging per 26 mei 2010 van de uitkeringsvatbare situatie die op 17 mei 2010 voor geheel Bangkok exclusief de luchthavens werd vastgesteld.

Nu de uitkeringsvatbare situatie is beëindigd kunnen reisorganisatoren weer reizen met garantie naar geheel Thailand, inclusief Bangkok aanbieden.

Met deze besluitvorming bedoelt de Calamiteitencommissie niet te zeggen dat verblijven in Bangkok als risicovrij kan worden beschouwd, maar dat de gebruikelijke dekking voor deze reizen door het Calamiteitenfonds wordt aanvaard. Dit ontheft touroperators en reizigers uiteraard geenszins van de onder de huidige omstandigheden in acht te nemen voorzichtigheid. De Calamiteitencommissie wijst in dit verband op het reisadvies voor Thailand van het ministerie van Buitenlandse Zaken.

Redactie:
Goed nieuws, want hiermee geeft BuZa aan dat Bangkok en de rest van Thailand weer veilig is. Toeristen staat niets meer in de weg om Thailand weer te bezoeken.

De doodgeschoten Italiaanse fotograaf Fabio Polenghi

Bron: Der Spiegel Online

Een aangrijpend relaas van Der Spiegel verslaggever Thilo Thielke, die afgelopen woensdag zijn vriend en collega verloor.

SPIEGEL correspondent Thilo Thielke was in Bangkok the day the Thai Army cleared the Red Shirt camps. It was the last day he would work with his friend and colleague, Italian photojournalist Fabio Polenghi, who died from a gunshot wound.

When the helicopters started circling over the center of Bangkok last Wednesday at 6 a.m., I knew that the army would soon launch its attack. This was the moment that everyone had been fearfully expecting for weeks. I had always doubted that the government would actually allow things to go this far. There were many women and children in the district occupied by the protesters. Did the soldiers really want to risk a bloodbath?

A state of emergency had prevailed for the past six weeks in the Thai capital, with the royalist government of Prime Minister Abhisit Vejjajiva and the army on one side, and a broad coalition of anti-government protesters — many originating from the poor provinces of northern Thailand — on the other side. Approximately 70 people had died in street fighting and over 1,700 had been wounded. The pro-government Bangkok Post had called it “anarchy” and the opposition spoke of “civil war.”

At 8 a.m. I arrived in the Red Zone, a three-square-kilometer (one-square-mile) area surrounding the Ratchaprasong business district, which the army had sealed off on all sides. On that day, as on previous occasions, it was relatively easy to slip into the encampment, which I had visited a number of times over the past few months. Behind barricades made of bamboo and car tires, the protesting Red Shirts had pitched their tents and built a stage. But the revolutionary party atmosphere that had always reigned here before had evaporated that morning.

People were stoically awaiting the soldiers. They knew that the military would attack from the south, via Silom Road, and the braver ones among them had ventured to as far as a kilometer (0.6 miles) from the front line. They stood there, but they weren’t fighting. Some of them had slingshots, but nobody was firing.

A wall of fire made of burning tires separated the protesters from the army. Thick smoke choked the street, and as the soldiers slowly pressed forward, shots whipped through the streets. Snipers fired from high-rises and the advancing troops shot through the smoke. And we, a group of journalists, ducked for cover, pressing ourselves against a wall to avoid getting hit. Pick-ups with paramedics sped by to take away the wounded.

A Devastated Urban Landscape

It was 9:30 a.m. when Italian photographer Fabio Polenghi joined us. Fabio had spent a lot of time in Bangkok over the last two years, and we had become friends during this time. Fabio, a good-natured dreamer, 48, from Milan had been a fashion photographer in London, Paris and Rio de Janeiro before coming to Bangkok to work as a photojournalist. We had traveled together to do a feature on Burma, and since then he had often worked for SPIEGEL. Over the past few weeks, the two of us had almost always been on the go together.

Just the previous evening, we had walked through the city together until darkness fell. We met on Din Daeng Street near the Victory Monument, which symbolizes Thailand’s pride in expanding its territory 69 years ago. Now we stood in the midst of a devastated urban landscape, which revealed the country’s slide into chaos. Dark smoke hung in the air; only the outlines of the obelisk were visible. The streets had been transformed into a war zone. A few days earlier I had crouched here behind a small wall for half an hour, seeking protection from the army’s hail of bullets — they had suddenly opened fire because some show-off had strutted around with a slingshot.

Not far from the Red Shirts’ encampment stands Pathum Wanaram Temple, which was intended to serve as a safe zone for women and children during an attack. That evening we met Adun Chantawan, 42, an insurgent from the village of Pasana in the northeastern region of Isaan — the rice-growing area where the rebellion against the government began.

Adun told us that he harvests sugarcane and rice there as a day laborer — for €4 ($5) a day. He had been here in Bangkok since the beginning of the occupation two months ago. Abhisit’s government must resign, he said, because it has not been elected by the people and is only supported by the military, which staged a coup to oust the former prime minister, Thaksin Shinawatra — the hero of the poor. He wants Thaksin to return, said Adun, but more than anything else he wants a Thailand where the elite no longer have all the power and others also share in the wealth. Adun never thought that the government would so brutally crack down on its own people. He told us that he was prepared to fight to the death for his ideals.

Dreams of Living in a More Democratic Society

Adun Chantawan was a typical Red Shirt supporter, but far from all of them came from the poor northern provinces. There were also bankers from Bangkok among them, who joined the insurgents in the evenings after work, and young rowdies, too. For most of them, it was not primarily about Thaksin. They were mostly concerned with the social injustice in the country. Many of them dreamt of living in a more democratic society. I could never understand the government’s claims that the Red Shirts had been bought by Thaksin. Nobody allows themselves to be shot for a handful of baht.

When we looked for Adun the next day, he was nowhere to be found. Chaos was everywhere. Fabio and I saw the smoke, and the soldiers behind it, advancing towards us — and we heard an increasing number of shots. Snipers from a side street were targeting us.

The onslaught had begun. I didn’t dare go any farther, but Fabio ran forward, across the street, where shots were regularly fired — a distance of roughly 50 meters (160 ft.) — and sought shelter in a deserted Red Cross tent. This marked the beginning of the no man’s land between us and the advancing troops. I saw his light blue helmet marked “press” bob into view. He waved for me to come join him, but it was too dangerous for me up there.

Since the beginning of the conflict, I have experienced the Thai army as an amateurish force. If they had cleared the street protests at the outset, the conflict would have never escalated to this extent. Once the soldiers attempted to clear the demonstrators, they left a trail of casualties. They fired live ammunition at Red Shirts who were barely armed.

I observed absurd, unequal battles during those days. Young people crouched behind sand bags and fired on the soldiers with homemade fireworks and slingshots. The soldiers returned fire with pump guns, sniper rifles and M-16 assault rifles.

At their camp, the Red Shirts had displayed photos on a wall of corpses with shots to the head — they wanted to prove that snipers in high-rises had purposely liquidated demonstrators. These included Maj. Gen. Khattiya Sawasdipol, a renegade officer and one of the most radical leaders of the anti-government protesters, who had been shot in the head six days earlier, and died shortly thereafter.

The government maintains that it has nothing to do with liquidations, and that the demonstrators are shooting each other dead. That isn’t true. Over the past two years, during which I reported on the Red Shirts, I have almost never seen a firearm — with the exception of the occasional revolver in the hand of a bodyguard.

On that morning, the first soldiers broke through the wall of smoke. From where I was standing, it was barely possible to make them out, but you could hear bullets whistling through the air. They were fired by the snipers, who were working their way forward, from building to building. Some of them appeared to be directly above us. Fabrio was nowhere to be seen.

They Had Shot an Italian

I headed towards Pathum Wanaram Temple, a few hundred meters to the west, in the Red Zone. The occupying protesters had lost, that much was clear — they hadn’t even fought back. It was 11:46 a.m., and they were playing the national anthem. Women and children were fleeing to the temple courtyard to escape the approaching troops. One of the protesters’ leaders, Sean Boonpracong, was still sitting in the main tent of the Red Shirts. He said that he intended to carry on with the resistance, even after the army’s attack. Instead of allowing himself to be arrested, he planned to go into hiding.

At 11:53 a.m. I tried to reach Fabio by phone. His voicemail clicked in, which wasn’t unusual. You could only occasionally get a signal. Across from the temple, in front of the police hospital, a number of journalists were waiting for the paramedics to arrive with the wounded. A nurse noted the admissions on a board. It was 12:07 p.m., and she had already written down 14 names. A foreign reporter stood next to me. He said that they had shot an Italian. Right in the heart. Over one and a half hours ago. He said that he had taken his picture. He even knew his name: Fabio Polenghi.

Columns of smoke billowed up over the city that afternoon. The retreating Red Shirts set fire to everything: the huge Central World shopping center, the stock exchange and an Imax movie theater. People looted supermarkets and ATMs. When I finally returned home, piles of tires were burning on the street.

On the evening of the day that the government set out to restore order, Bangkok was an apocalyptic place. And Fabio, my friend, was dead.

Translated from the German by Paul Cohen

red en yellow

Door Khun Peter

Er is de laatste tijd veel te doen over de berichtgeving uit Bangkok. Te geel of te rood is de vaak geuite klacht. Hieruit blijkt maar weer hoe diep de verdeeldheid is over de politieke situatie in Thailand. De strijd gaat in Nederland verder. De redactie van Thailandblog krijgt ook het verwijt niet objectief te zijn.

Op zich valt dat wel mee, denk ik. Naast het feit dat we verwijzen naar het gele kamp (The Nation en Bangkok Post), staan er voldoende verwijzingen naar CNN en de BBC, die duidelijke een rode voorkeur hebben.
Maar als we pro rood schrijven krijg ik mailtjes en reacties van pro geel en omgekeerd. Probeer het dan maar eens goed te doen.

Linkse of rechtse journalistiek

In Nederland kennen we de tweedeling in de journalistiek ook. Er is overduidelijk sprake van een linkse en rechtse stroming. Voorbeelden zijn de Volkskrant en de Telegraaf.
Op de Nederlandse TV is links goed vertegenwoordigd bij de publieke omroepen. Alleen de Tros en de AVRO vallen wat uit de ‘linkse’ toon. Zelfs de NOS lijkt een spreekbuis voor links Nederland. Dit tot grote ergernis van velen, want zo subsidiëren we indirect de linkse politieke partijen met ons belastinggeld.

Van een journalist die aan nieuwsvergaring doet mag je best enige objectiviteit verwachten, al wordt dat lastig wanneer je bijvoorbeeld voor de Telegraaf werkt. De hoofdredacteur zal niet blij worden van een sterk afwijkende mening van een journalist. Daarvoor zijn de belangen van aandeelhouders, adverteerders en lezers te groot.

Blog, je eigen mening verkondigen

Een blog is een ander verhaal. Iedereen kan een blog beginnen en zijn mening internet op schoppen. Dat mag zelfs de grootste onzin zijn. Uiteindelijk ligt de macht bij de bezoekers. Immers als die wegblijven zal het blog een zachte dood sterven. Iets schrijven wat door niemand gelezen wordt gaat snel vervelen. Je ziet ook blogs weer net zo snel verdwijnen als ze gekomen zijn.

Maar soms kan het heel verhelderend zijn om de mening van een andersdenkende te lezen. Misschien bevestigd het juist je huidige mening of ga je die wat nuanceren. Hoe kan je immers zelf een objectief beeld vormen wanneer je niet alle argumenten kent?

Objectiviteit, vrijwel onmogelijk

Het probleem is vaak dat de mening van iemand voortkomt uit emotie of eigenbelang. Emotie vertroebelt de objectiviteit behoorlijk. Eigenlijk ben je dan alleen maar op zoek naar feiten die jou mening bevestigen. Selectief lezen en luisteren, noemen ze dat.

Niemand, ook niet de beste journalist is 100% objectief, dat is gewoonweg onmogelijk. Puur omdat we mensen zijn met een mening, die vaak gebaseerd is op een mix van gevoel en verstand. Het is de kunst om het verstand van het gevoel te laten winnen. En dat valt niet mee. Zeker niet als je van een land als Thailand bent gaan houden.

Het beste voor Thailand

Ik denk dat de voorkeur van een farang voor Geel of Rood, gelegen is in een oprechte liefde voor Thailand. Dat je de overtuiging hebt dat jouw kleurkeuze het beste is voor de toekomst van Thailand. De vraag is ook, hoe ver ga je om die keuze te verdedigen? Kan je iemand overtuigen met feiten en argumenten of heb je daar zwaardere middelen bij nodig?

Misschien kan je toch respect opbrengen voor een andere mening en ben je bereid naar een ander te luisteren. Zeker als je hetzelfde doel hebt: het beste voor Thailand.

Ik ben van mening dat zowel rood als geel op onderdelen gelijk hebben. Wat ben ik dan? Oranje?

Thailandblog op Twitter

Door Khun Peter

Journalist Hans Bos, blogger en twitteraar voor o.a. Thailandblog.nl, werd vandaag live geïnterviewd voor het VARA programma Radiolab op Radio 1.

De eerste uitzending van het programma vond vandaag plaats en het werd gepresenteerd door Simone Weimans (VARA Radio Kassa) en Rik van de Westelaken (NOS Journaal). Zij schetsten aan de hand van social-media websites als Twitter, Facebook en Youtube een beeld van de tijdgeest, zowel in binnen- als buitenland.

De rol van Twitter bij de ernstige rellen in Bangkok

Hans Bos werd gevraagd om een toelichting te geven op zijn twitter- en blog activiteiten tijdens de ernstige rellen tussen Redshirts en Thaise veiligheidstroepen.

Simone Weimans vroeg hoe Hans afgelopen woensdag had ervaren als Twitteraar. Hans vertelde dat hij de hele dag achter zijn Pc had doorgebracht om iedereen op de hoogte te stellen via Thailandblog en Twitter.
Hans Bos: “dankzij Twitter kon ik snel actueel nieuws verspreiden. Het kost wel tijd om goede bronnen te vinden en nieuws op de juiste waarde te schatten”.

Social media in Thailand

Op de vraag of de Thai ook veel gebruik maken van social media antwoordde Hans: “ja, steeds meer, juist de recente gebeurtenissen hebben geleid tot een toename van het gebruik van sociale media in Thailand. En dat terwijl maar 5 miljoen van 65 miljoen Thai daadwerkelijk online zijn.”

Propaganda via social media

De programmamakers waren ook geïnteresseerd in de vraag of sociale media ook worden ingezet om betogers op te roepen de publieke opinie in Thailand te beïnvloeden. Hans liet weten dat de zogenaamde ‘multi colours’(niet rood en niet geel), Facebook hadden ingezet om op te roepen tot een demonstratie. Daar gaven ruim 5.000 Thai gehoor aan.

Dat social media worden ingezet voor propaganda doeleinden blijkt wel uit het feit dat Abhisit een eigen Facebook pagina heeft en ook Thaksin zijn Twitteraccount gebruikt om zijn achterban te bereiken, liet Hans ons vanuit Bangkok weten.

Gezien de verbeterde veiligheidssituatie rond de ambassade zal de Nederlandse ambassade maandag 24 mei weer voor publiek geopend zijn. Indien de veiligheidssituatie onverhoopt zou verslechteren, en de ambassade niet bereikbaar zou zijn, zal dat via de website van de Ambassade worden gemeld.

Houdt u er rekening mee dat er nog roadblocks of andere versperringen in het wegennet rond de ambassade mogelijk kunnen zijn. Mensen die op maandag een afspraak hadden geboekt, kunnen zich die dag melden en hun visumaanvraag indienen. Mensen die afgelopen week een afspraak hadden die kwam te vervallen, worden verzocht een nieuwe afspraak te boeken in de afsprakenkalender.

Mensen met een afspraak voor de consulaire balie worden verzocht te komen op de tijd van hun geboekte afspraak. Kandidaten voor het inburgeringsexamen worden verzocht te komen op de dag van de gemaakte afspraak. Kandidaten die afgelopen week het examen niet konden doen, worden gebeld voor een nieuwe afspraak.

Van de redactie:

BTS en MRT gaan weer rijden
De BTS en MRT gaat weer rijden op zondag van 0.800 uur tot 20.00 uur. BTS verwacht de normale dienstregeling te hervatten m.i.v. aanstaande maandag.
.

.