Met die kreet bedoel ik niet: er vol tegenaan gaan on Walking Street. Dat doen er al zoveel. Daar wordt al zo vaak verslag van gedaan. Doe eens verrassend en ga naar een Tempel. Je zult misschien zeggen ‘ach, tempels zijn er al zo veel en ik heb er nu wel genoeg van gezien.’

Deze niet, deze is echt anders.

Om te beginnen is het helemaal geen echte tempel maar een school om mensen het vak te leren van beeldhouwen. In en rond een enorm gebouw van de rand van Pattaya is het ‘Sanctuary of Truth’ gevestigd. Van buiten, als je er naar toe loopt, lijkt het op alles behalve een school. Je loopt in eerste instantie door een voorterrein bezaait met delen van beelden. Je waant je op een sloop waar fantastische objecten worden verkocht. Via een paadje loop je dan naar een enorm teakhouten gebouw, lijkend op een schip, misschien een Balinees landhuis of waar je fantasie je maar naar toestuurt.

In traditionele stijl gebouwd schiet het meer dan honderd meter de lucht in. Honderd meter van beeldhouwkunst. Het gebouw dat dicht bij de kust staat moet de zon, de wind en de regen trotseren.  De Thai die hier leren beeldhouwen op de aloude manier hebben hun handen vol aan het versieren van bijna elke vrije gladde centimeter.

Als Nederlander dacht ik altijd dat teakhout voor de eeuwigheid was. Hier zie je dat de elementen een wedstrijd je houden met het legertje van mannen en vrouwen, die in kleermakerszit op de grond bezig zijn het gebouw te verfraaien of te repareren. Heel geconcentreerd hakken ze er op los en met maar een beperkt hoeveelheid gereedschap maken ze de mooiste beelden.

Het gebouw staat er dus niet alleen maar te staan: het leeft en groeit door het zweet en talent van een groep leerlingen die vaardigheden krijgen bijgebracht. Die ze niet alleen een vak leert maar ook een passie om iets moois te maken.
Eigenlijk is het toch een tempel, een tempel voor de beeldhouwkunst.

Sanctuary of truth
Naklua soi 12, Pattaya

Tekst en fotografie: Francois Eyck

Een van de leukste dingen die je kunt doen in Thailand, is een nachtmarkt bezoeken. Die heb je in elke plaats die zichzelf serieus neemt wel tenminste eentje. In Bangkok heb je er uiteraard heel veel, de grootste is in het district Rangsit. maar de bekendste is die wel in Khlong Thoey.

Eigenlijk geeft de naam ‘Nightmarket’ alleen maar het tijdstip weer waarop je de markt bezoekt. Want in Khlong Theoy is de markt 24 uur per dag open. Overdag is het een markt als velen, maar als de zon onder is dan start de nachtmarkt. En geeft de duisternis een extra dimensie aan het geheel .

Donkere hoekjes worden afgewisseld door het harde witte licht van tl’s en spaarlampen. Hier en daar is er nog een spaarzaam peertje te vinden, dat zijn gelige schijnsels op de verkoopwaar werpt. En dat sortiment is enorm uitgebreid. Van gasaanstekers tot diverse soorten groenten. Van pannensets en bestek tot heel veel fruit.

Als je maag ertegen kan kun je kijken hoe een varken wordt geslacht. Dat gebeurt voor je ogen. Ik moest tegen de misselijkheid vechten, tot vermaak tot de slachters. Vooral de geur deed me kolhalzen. Maar ik bleef staan en dat vonden de kraamhouders volgens mij erg dapper. Misschien was het wel zo dat ik het graag zou willen dat ze het dapper vonden . Het varken had overigens geen mening.

Samen met de natte vloer, de gladheid door gevallen groenten en fruit, het felle witte schijnsel van de lampen, de steeds afwisselende geuren en de nadrukkelijke rust die neerdaalt over de markt als de nacht is gevallen, geven het geheel iets melancholisch. Ik geef toe, je moet er van houden, maar ik heb er meerdere avonden vertoeft.

Je komt er heel simpel. Je pakt de Skytrain (BTS) naar Asoke en stapt daar op de metro. Die neem je richting Hua Lamphong en twee stations  verder stap je weer uit. Dan loop je nog zo’n 200 meter naar de markt.

Hier nog impressie van foto’s die ik Khlong Theoy Nightmarket heb gemaakt.

Iedereen die wel eens in Thailand geweest is, weet dat Thai op zich heel graag op de foto of film gaan. Maar niet zomaar, daar daar gaat eerst een heel ritueel aan vooraf.  

Als fotograaf heb ik het al diverse malen meegemaakt. Je richt je lens op een van dames of heren en zolang ze het niet door hebben is er niks aan de hand. Maar zien ze je foto’s nemen, dan schieten bij de dames de handen omhoog en verbergen ze hun gezicht. ‘I am aai, I am aai’ klinkt het dan (aai = verlegen). De heren kijken verontwaardig en boos en draaien zich pardoes om.

Daarna loop je naar ze toe en maakt een praatje met ze. Na een tijdje vraag je opnieuw of je mag fotograferen en dan verschijnt er een grote glimlach op het gezicht. ‘Natuurlijk, dat is geen enkel probleem. Hoe wil meneer fotograaf dat ik ga staan? En waar? Niet lachen maar boos kijken? Wat een raar verzoek, maar ik doe het wel voor je’.

Na verloop van tijd doen ze steeds gekker en maak je de meest waanzinnige foto’s.  De eerste keer dat je dit overkomt, vraag je jezelf af waar al die verlegenheid van het eerste moment is gebleven. Weg, als sneeuw voor de Thaise zon gesmolten.

Ik moest aan al die fotosessies denken toen ik op youtube dit filmpje tegenkwam.

Ze lijken trouwens ook niet echt op Thai maar eerder op een Thaise uitvoering van een Farang. De mannen met een stevige donkere baard, de vrouwen voorzien van parmantige priemborsten, jaren vijftig stijl.  Ongeachte de sexe verfraaid met een uitbundig kleurenpalet.

Daar staan ze dan, stoer voor zich uitkijkend. Ze zouden  beter uit kunnen kijken voor alle gevaren. Naast de al dan niet door de fabriek aangebrachte versieringen hebben ze bijna allemaal vreselijke wonden, duidelijk onder behandeling van amateuristische doktersassistenten. De meeste worden weer de straat op gestuurd met een stuk tape om de stukken bij elkaar te kunnen houden. Weinig mannequins komen ongeschonden uit de strijd.

En toch geen ziektegeld voor deze paspoppen. Na wat lapwerk worden ze weer uitgedost met de beste en nieuwste varianties op het thema Hugo Boss of Vivian Westwood te kijk gezet. Wie ziet ze en wie ziet hun leed ?

Tekst en foto’s: Francois Eyck

De rijke cultuur van paspoppen in Thailand is hier te zien.

Bent u in het gebied, vertelt ons uw verhaal en stuur uw foto’s en video’s door naar info@thailandblog.nl

Foto’s van Francky (Uthai Thani)

[Show as slideshow]

12►

Foto’s van Johan (Taxiboot uit de vaart)

[Show as slideshow]

Foto’s van Johan (Pakret – Nonthaburi 21-okt-2011)

[Show as slideshow]

12►

Foto’s van Johan (Pakret – Nonthaburi 19-okt-2011)

[Show as slideshow]

Foto’s van Jacob (wateroverlast in Pro Nkhon Sawan)

[Show as slideshow]

Foto’s van Henk (Chonburi industrieterrein)

[Show as slideshow]

Foto’s  van Cor (vrijdagavond Bangkok)

[Show as slideshow]

Video van Coen (Lopburi en Ayutthaya – Air Rescue Unit Pattaya)

-

Foto’s van Johan (Pakret – Nonthaburi 12-okt-2011)

[Show as slideshow]

-

Video’s van Nico (Banphot Phisai 11-okt-2011)

-

Foto’s van Ger (Bangkok Bang phlat/Bang sue 11-okt-2011)

[Show as slideshow]

12►

-

Foto’s van Nico (Banphot Phisai 11-okt-2011)

[Show as slideshow]

-

Foto’s van Marcos (Bangkok 09-okt-2011)

[Show as slideshow]

-

Foto’s van Theo (Ban Phot Pisai 08-okt-2011)

[Show as slideshow]

-

Foto’s van Rene (Bangkok 07-okt-2011)

[Show as slideshow]

Ramon Frissen woont al negen jaar in Bangkok en heeft daar een IT bedrijfje. Gelukkig is hij zelf niet getroffen door de overstromingen.

Vandaag besloot hij naar Pathum Thani af te reizen om kleding op te halen voor de tante van zijn vrouw, uit haar onder water gelopen woning. Ramon nam ook zijn fototoestel mee. Lees zijn verslag.

“De rit van Bangkok naar Pathum Thani was heftig door zwaar onweer en extreme hoosbuien. Maar eenmaal aangekomen in Pathum Thani, scheen de zon. Ver kwam ik niet met mijn auto, het water stond zeker 50 cm hoog. Daarop besloot ik maar een stuk terug te rijden en mijn auto te parkeren bij een Tesco Lotus. Hier stond het water slechts 20 cm hoog en kon ik mijn auto kwijt. Tot mijn verbazing was de supermarkt gewoon geopend.

Een grote vrachtauto nam mensen mee het overstroomde rampgebied in, ook ik mocht mee. Onderweg keek ik mijn ogen uit. Het beeld van een aantal vrachtauto’s zonder chauffeur maakte wel duidelijk dat het niet verantwoord was om verder te rijden. Om mijn weg te vervolgen ben ik maar op zoek gegaan naar een bootje. Een vrijwel onmogelijke klus want boten zijn schaars in een overstroomd gebied.

Na ongeveer een kilometer gelopen te hebben in de middenberm kon ik een kanootje regelen. Ik kon mijn weg, varend vervolgen. Het was niet eenvoudig om mijn camera droog te houden en zelf niet kopje onder te gaan. Hetgeen ik zag maakte veel indruk op mij: schade, heel veel schade en menselijk leed. Ondanks alle ellende hielden de Thai de moed er in. Na het zien van mijn camera werd ik vrolijk toegezwaaid, ik lachte maar wat terug. Natuurlijk kreeg ik ook wat boze blikken maar die waren in de minderheid. Helaas zag ik geen hulp, het waren meestal de bewoners zelf die hun spullen, voedsel en water ophaalden.

Na wat foto’s gemaakt te hebben ben ik teruggekeerd en weer vertrokken richting Bangkok, diep onder de indruk van wat ik met mijn eigen ogen had gezien.”

[Show as slideshow]

123►

Thailand is een waar paradijs voor vakantiegangers en niet voor niets de belangrijkste toeristische bestemming van Zuidoost Azië.

Zonnige stranden, bergvolkeren, tempels, markten, winkels en restaurants. Waar vindt je meer mogelijkheden om een heerlijke vakantie te beleven? Ben je op zoek naar een sportieve uitdaging? Duiken, kajakken, rotsklimmen, watersport en wandelen, keuze genoeg in Thailand. Reizen naar Thailand staat garant voor een eeuwenoude cultuur en Oosterse mystiek. Van hostels voor budgetreizigers tot luxe resorts voor de verwende toerist, voor iedere budget is er een passende oplossing.

In Bangkok raak je niet uitgekeken. Schitterende tempels, kanalen en drijven marketen, chique winkelcentra en een bruisend nachtleven. Even buiten Bangkok vindt je de ruines van Aytthaya en de Birmaspoorweg in Kanchanaburi. De tropische stranden in het zuiden zijn oogverblindend mooi.

Bekijk de foto’s en je zult snappen dat iedere toerist zich thuis zal voelen in Thailand.

[Show as slideshow]

‘Thailand: once in a lifetime’ is de slogan die het toeristisch bureau van dit prachtige Aziatische land op dit moment hanteert. En als je dan slechts een keer Thailand bezoekt, dan moet je vooral de vele tempels en massagesalons bezoeken, zoals Murray Head in het nummer ‘One night in Bangkok’ zingt.

Mocht je een keer verdwalen, wat helemaal niet ondenkbaar is, dan kun je ineens in heel andere wereld terecht komen. Weg van het toeristische Shukumwit, Silom of het backpakkers-imperium Kao San Road naar het Bangkok van de gewone Thai. Met kleine huisjes die soms van steen en dan weer van hout of golfplaten in elkaar zijn gezet. Geuren die zich vermengen van rottend vlees, was die hangt te drogen, kruidige Phad Thai die wordt bereid en schoonmaakmiddelen. Met mensen die ondanks de vervallen staat van hun leven, toch goed gekleed gaan en goed gemutst zijn. Maar ook blikken waardoor je weet dat je in dit soort buurten niet na het vallen van de duisternis moet ronddolen. Als verdwaalde toerist zijn het verrassingen die je hele leven bij blijven.

Voor een fotograaf zijn het diamantjes. Daarom bezocht ik Thanon Dtok (wat in het Nederlandse ‘gevallen straat’ betekent) in het westen van de hoofdstad. Gewapend met mijn Canon 5D camera en mijn Thaise vrouw die met een paar onvriendelijke woorden ongure mannen op een afstandje hield. Ik wist niet zeker of ik samen met mijn camera de wijk weer zou uitkomen, maar het leverde prachtige plaatjes op:

Meer foto’s op www.doubleapics.com

[Show as slideshow]

Tijdens een reis naar Thailand heb ik kunnen genieten van het prachtige groene landschap in de provincie Sisaket (Isaan). Het stadje Nong Ya Lat waar ik verbleef, ligt redelijk dicht bij de Cambodjaanse grens.

Een uitgelezen mogelijkheid om met mijn eigen ogen een bijzondere tempel te bewonderen, namelijk de ‘Wat Pa Maha Chedi Kaew’ ook wel bekend als ‘De Bierflessen Tempel’ of de ‘De tempel van een miljoen flessen’ in de plaats Khun Han.

Het complex bestaat uit  20 gebouwen die allemaal gebouwd zijn met gerecyclede bierflessen. Zo vindt je er gebedsruimtes, een crematorium, bungalows voor de monniken, een watertoren, toiletten voor toeristen en een tempel. Zelfs de mozaïeken van Boeddha zijn gemaakt van flessendoppen. Er zijn naar schatting 1,5 miljoen bierflesjes gebruikt voor dit bijzondere tempelcomplex.

© Foto’s: Khun Peter

[Show as slideshow]