De Toyota Fortuner is een fraaie auto, vervaardigd in Thailand. In Nederland een heel fout voertuig, met een drie liter dieselmotor en een  gewicht van ongeveer 1800 kilo. Maar in het Thaise verkeer biedt de wagen (mogelijk) bescherming bij aanrijdingen. Toch staat mijn Fortuner de laatste weken meer in de garage dan dat ik er mee kan rijden. Mijn Fortuner is allesbehalve fortuinlijk.

Toen het rode lampje van  de (hand)rem ging branden was het al te laat. Geen druppel remvloeistof, maar ik moest ‘s nachts nog wel naar huis in Hua Hin. Dus stapvoets gereden en de volgende dag de Toyota-garage gebeld. Die haalde de Fortuner op. Reparatie zou een dikke week duren, want het (kleine) onderdeel moest uit Chiang Mai komen. Nota bene: de Fortuner wordt in Thailand gebouwd!

Begin dit jaar stond de auto een week bij de spuiterij, voorgeschreven door de verzekering. Niet alleen deden de spuiters hun werk niet goed, ook de gasveren die de achterklep omhoog moesten houden, bleken na die week niet meer te werken. Eigen schuld, dikke bult, daar kwam het verweer van het bedrijf op neer. Bij de Toyota-dealer, waar mijn auto regelmatig in onderhoud is, bleken de gasveren niet in voorraad. Levering zou meer dan een maand kosten. De overstromingen, weet u wel?

Mijn vier jaar oude Fortuner (77.000 km) lekte al enige tijd vloeistof. Dat gaf vieze plekken op de tegels in de carport. Dus voor alle zekerheid naar de garage. Daar werd een onduidelijke diagnose gesteld, die er op neerkwam dat alle pakkingen moesten worden vervangen. Dat kostte uiteraard de nodige tijd en dik 6000 Baht. Ik kreeg een zak mee met lege olieblikken en nieuwe remschoenen. Die waren toch pas nog vervangen?

De volgende dag deed de airco het niet meer. Dus weer terug naar de dealer. Daar werd moeilijk gekeken en na twee uur wachten en 1600 baht, kreeg ik de auto weer mee. Alles was oké en ik tevreden, gezien de prijs.

Een uur later deed de airco het wéér niet. De dealer kwam met een moeilijk verhaal dat er in feite op neerkwam dat ergens een groot lek zat. Daar was ik ook al achter gekomen. Ik liet de Fortuner achter en werd twee uur later gebeld met het verzoek om even te komen kijken. De aanblik was verschrikkelijk. Vrijwel de hele wagen leek gesloopt, inclusief  dashboard, stuurinrichting en ga zo maar door.

De radiator van de airco, aan de voorzijde van het motorblok, bleek te lekken. het is mij een raadsel waarom ze dan de rest van de auto moeten slopen. Een nieuwe radiator moet nu uit Bangkok komen, maar het magazijn is daar in het weekeinde gesloten. Als alles meezit, is de Fortuner a.s. vrijdag klaar, dus na een kleine week.  Tegen betaling van 13.000 baht. En dan maar hopen dat alle onderdelen weer op hun plaats zitten.

Ja, jullie lezen het goed. Bijzonder aangenaam nieuws voor alle verliefde stelletjes die op een ludieke manier een aardig zakcentje willen bijverdienen. Zij moeten ervoor zorgen dat ze van 12 tot en met 14 februari in Pattaya zijn.

In Ripley’s Believe it or Not! (in het winkelcentrum Royal Garden Plaza) wordt namelijk “The World’s Longest Kiss… Returns” gehouden met als doel om het Guiness World Records te gaan verbreken. Deze wedstrijd werd al eerder in de Thaise badplaats gehouden. Toen wist het winnende koppel maar liefst 46 uur onafscheidelijk de lippen op elkaar te houden.

Het koppel dat dit record weet te verbreken gaat naar huis met 200.000 bath (ruim 4.900 euro). Niet verkeerd voor een paar dagen zoenen… Om deel te nemen moet je een trouwakte laten zien of kunnen bewijzen dat er sprake is van een serieuze relatie. Daarnaast moet je twintig jaar of ouder zijn om mee te kunnen doen. Voldoe je aan deze eisen, dan kun je je tot 10 februari aanmelden door te bellen met 00-66-(0)-38-710-294.

Paul Ayling en zijn moeder

Hua Hin, de koninklijke badplaats aan de Golf van Thailand, ontwikkelt zich in rap tempo tot een broeinest van criminaliteit. Met name buitenlanders zijn daar het slachtoffer van, schrijft onderzoeksjournalist Andrew Drummond. Een door hem geïnterviewde inwoner noemt de stad zelfs Hua Hit Man.

Door zijn publicatie toont Andrew Drummond wederom dat hij een ‘luis in de pels’ is, en voor geen kleintje vervaard. Er zijn journalisten in Thailand om minder naar de journalistieke jachtvelden geholpen. Drummond geeft een aantal voorbeelden van aanvallen op Britse inwoners van Hua Hin. Een rustige badplaats en in de ogen van velen een soort ‘bejaardentehuis, maar in de praktijk een broeinest van corruptie, intimidatie en geweld. En dan vooral gericht op mensen die hier zaken proberen te doen.

Aanknopingspunt was voor Drummond de aanval op Paul en Justine Ayling in november vorig jaar. Zij hadden een droomhuis laten bouwen, maar de afwerking was dermate slecht dat Paul 20.000 THB achterhield. Dit leverde hem eerst een dreigbrief op van de aannemer. Toen hij met zijn vrouw op de motorfiets naar de stad reed, werd hij van achteren met een eind hout zo hard tegen zijn hoofd geslagen dat zijn hersens uit zijn schedel puilden. Paul ligt nog steeds in coma en komt vermoedelijk nooit meer bij.

De gepensioneerde vader van Paul woont eveneens in Hua Hin. Hij loofde een beloning uit voor informatie over de daders. Hij gaf deze aan bij de politie, die er vervolgens niets mee deed. Hij slagwapen stond tegen een kast op het bureau en niemand had zich over de zaak gebogen. Een krant in Hua Hin weigerde een advertentie over de zaak, uit angst voor represailles. De politie controleeert immers de vergunningen van publicaties. Dat zou ook de reden zijn waarom aanvallen op buitenlanders zelden of nooit de publiciteit halen.

Keith Burbage nam de benen naar Zuid-Amerika nadat hij bijna dood was geslagen bij een ruzie met een projectontwikkelaar, die hem voor twee miljoen baht te grazen nam. “Er is een hoop te vertellen over Thailand dat je niet terug vind in de brochures. Ik voelde me niet veilig in Hua Hin en als je terugvecht tegen degenen die je belazeren, kun je het leven verliezen. Er was geen onderzoek naar de aanval op mij”, zegt Burbage.

Voormalig garagehouder Raymond Hind was minder gelukkig. Hij werd neergeslagen en gestoken in zijn woning.  Hind overleed aan zijn verwondingen. Vrienden van hem waren zo boos over het gebrek aan politie-optreden dat ze zelf geld inzamelden. Hind’s vrouw en haar broer zaten achter de aanval, maar lopen nog steeds vrij rond.

En zo gaat Andrew Drummond nog even door met verbijsterende voorbeelden. Een Engelsman werd door zijn vrouw en enkele onverlaten zelfs na zijn dood gebarbecued en aan de tijgers gevoerd. Het is dus oppassen geblazen in Hua Hin, zowel als je zaken doet, als wanneer je een Thaise partner hebt.

Met die kreet bedoel ik niet: er vol tegenaan gaan on Walking Street. Dat doen er al zoveel. Daar wordt al zo vaak verslag van gedaan. Doe eens verrassend en ga naar een Tempel. Je zult misschien zeggen ‘ach, tempels zijn er al zo veel en ik heb er nu wel genoeg van gezien.’

Deze niet, deze is echt anders.

Om te beginnen is het helemaal geen echte tempel maar een school om mensen het vak te leren van beeldhouwen. In en rond een enorm gebouw van de rand van Pattaya is het ‘Sanctuary of Truth’ gevestigd. Van buiten, als je er naar toe loopt, lijkt het op alles behalve een school. Je loopt in eerste instantie door een voorterrein bezaait met delen van beelden. Je waant je op een sloop waar fantastische objecten worden verkocht. Via een paadje loop je dan naar een enorm teakhouten gebouw, lijkend op een schip, misschien een Balinees landhuis of waar je fantasie je maar naar toestuurt.

In traditionele stijl gebouwd schiet het meer dan honderd meter de lucht in. Honderd meter van beeldhouwkunst. Het gebouw dat dicht bij de kust staat moet de zon, de wind en de regen trotseren.  De Thai die hier leren beeldhouwen op de aloude manier hebben hun handen vol aan het versieren van bijna elke vrije gladde centimeter.

Als Nederlander dacht ik altijd dat teakhout voor de eeuwigheid was. Hier zie je dat de elementen een wedstrijd je houden met het legertje van mannen en vrouwen, die in kleermakerszit op de grond bezig zijn het gebouw te verfraaien of te repareren. Heel geconcentreerd hakken ze er op los en met maar een beperkt hoeveelheid gereedschap maken ze de mooiste beelden.

Het gebouw staat er dus niet alleen maar te staan: het leeft en groeit door het zweet en talent van een groep leerlingen die vaardigheden krijgen bijgebracht. Die ze niet alleen een vak leert maar ook een passie om iets moois te maken.
Eigenlijk is het toch een tempel, een tempel voor de beeldhouwkunst.

Sanctuary of truth
Naklua soi 12, Pattaya

Tekst en fotografie: Francois Eyck

‘Zoek en gij zult vinden’ geldt zeker voor Pattaya. In welke plaats, Bangkok even buiten beschouwing latend, kun je meer vertier vinden? Van honger en dorst kom je beslist niet om, want de restaurants – in alle prijsklassen en variëteit – zijn nauwelijks te tellen. Voor een drankje hoef je veelal niet verder te lopen dan pak ‘m beet tien meter.  Het strand mag dan minder breed of wit zijn dan die van Phuket, Samui of zelfs Hua Hin. Maar toch; als je alle pro en contra’s tegen elkaar afweegt heeft de stad heel wat te bieden.

Over bieden gesproken

Pattaya heeft niet alleen als plaats veel te bieden, maar je kunt er zelf ook bieden oftewel een bod uitbrengen. Elke donderdagavond kun je in het bovenzaaltje van restaurant ‘The World of Sport’ bieden op artikelen die ter veiling zijn ingebracht.

De veiling begint om half negen en vanaf  ’s middags twaalf uur kun je een kijkje nemen of er iets van jouw gading bij is. Het adres 179/94-95 Naklua Road is gemakkelijk te vinden. Met het 10 bath busje rij je tot aan de rotonde met de dolfijn, en van daar wandel je er binnen nauwelijks twee minuten heen. The World of Sport ligt aan de rechterzijde van de weg tegenover het Woodlands Hotel.

Als je nog niet eerder aan een veiling hebt deelgenomen is dit een leuke ongedwongen kennismaking met een veilingmeester die het allemaal heel luchtig in het Engels brengt. Elk artikel wordt getoond en de veilingmeester noemt vervolgens een bedrag dat steeds wordt verlaagd tot het moment waarop iemand het voor die prijs wil hebben, het zogenaamde afmijnen.

Vanaf dat moment gaat echter het bieden weer omhoog tot de uiteindelijke hoogste bieder. Het lijkt voor de niet ingewijde wellicht ingewikkeld maar na een paar minuten heb je het spel snel door.

Je moet er wel rekening mee houden dat jouw bod met 10 procent kosten en 7 procent BTW wordt verhoogd. Het gekochte spul moet je ter plekke betalen en nog dezelfde avond meenemen. Het aanbod betreft voornamelijk kleinere artikelen zoals collector items, schilderijen, horloges , tassen, beelden, speelgoed, antiek of wat er voor door moet gaan, boeken en noem het verder maar op.

Het betreft niet echt een groot opgezette veiling, maar dat is juist het charmante van het geheel. Je zoekt een plekje, bestelt een drankje en volg het gebeuren. Wie weet ga je wellicht toch nog met iets naar huis dat je zelfs niet in je stoutste dromen verwacht had hier te vinden.

Van auto tot boot en huis

Mocht de belangstelling uitgaan naar een motor, brommer, auto, boot of zelfs een huis dan kun je in Pattaya ook naar een meer professionele veiling gaan. Iedere zaterdag om 11.30 uur kun je bij Collingbourne terecht. Voor adresbeschrijving en verdere gegevens ga je naar: www.collingbourne-auctioneers.com.

“You also have this in Holland?” Over die vraag moet ik lang nadenken. Hebben wij wel zoiets als dit? Staat er bij Frans Bauer of Marianne Weber zo’n gigantische mensenmassa compleet uit hun dak te gaan? Zijn hun shows ook zo goed aangekleed, en is elke ‘special guest’ het waard om het dak van de concerthal eraf te schreeuwen? Nee, ik ben er nog niet helemaal uit.

In Bangkok ben ik naar de ‘Impact’ concerthal geweest voor een optreden van de Thaise superster ‘Palmy’. Zij brak door in 2001, met het naar haar zelf vernoemde album Palmy. Later scoorde ze nog mateloos veel hits en werd ze een stijlicoon voor de jongeren in Thailand. Er zijn ook vele Palmy look-a-likes aanwezig in en rond de concerthal. Haar witte hoedje lijkt wel op ieders hoofd te staan, dit is dan ook haar bekendste kenmerk.

Als je bij Thai woont, leef je ook als een Thai. Zo eten we voor de concerthal op de grond, tussen de honderden mensen die allemaal heel graag naar binnen willen. Na een lange rij lopen we de hal binnen. Het zit al goed vol en we zoeken snel onze plaatsen. Niet veel later begint het volkslied; we staan allemaal op en luisteren. Na afloop klinkt er een enorm applaus: het is zo ver!

Het wordt donker in de zaal, op alle stoelen zit een lampje geplakt die je er vanaf kunt trekken en om je vinger doet. Je kunt je voorstellen hoe dat eruit ziet: een zee aan kleine lampjes en flikkerende konijnenoren boven op de hoofden van de zenuwachtige fans. ‘Palmy’ vraagt of we haar missen? De zaal ontploft!

Palmy spreekt nogmaals: Missen jullie mij? Het dak zit inmiddels niet meer op het gebouw. Dan ineens blijkt ze tussen het publiek te staan, de schijnwerper volgt haar op weg naar het podium, ze wordt achtervolgd door een big band die een parade vormen.

De band neemt plaats en speelt de eerste noten. Ook de muren zijn nu uit het gebouw geblazen en als Palmy eenmaal begint te zingen is er niks meer over van de concerthal. Mensen gaan uit hun dak… ze dansen, schreeuwen, zwaaien.

Ik heb nog nooit zo’n uitzinnige menigte gezien. De gehele show is een groot feest. De popachtige Thaise nummers worden afgewisseld met ballads over liefde en gebroken harten. Ook wordt er Duffy gezongen en komt Amy Winehouse voorbij. Er zullen verschillende ‘special guests’ het podium betreden, zoals een jongen uit Noorwegen. Khun Hugo, en HOY (Honey, only you). De laatste weet op een komische manier de zaal krom te krijgen van het lachen.

Ik heb het idee dat ik uren kan blijven zitten. Het schouwspel wat zich voor mijn ogen ontrekt is geweldig en fascinerend, al die energie en blijdschap. Palmy zet een klassieker in van Luk-Tung grondlegger Pumpuang. De zaal zingt uit volle borst mee. Dan is de show ten einde en vertrekt iedereen met een grote glimlach.

Na afloop krijg ik de vraag: Sanook mai? (Vond je het leuk). Waarop ik antwoord: Sanook mak mak. (Heel erg leuk)

Vrijwel alle Hua Hinse hotemetoten hadden zich zaterdagavond gemeld bij de opening van Oriental Living. Dat is een fraai winkelcomplexje aan Petchkasem Road in de badplaats, zeg maar op weg naar Cha Am. De eigenaar is een vermogend man. Zoals veel Thaise zakenlieden wil hij dat bij gelegenheid ook laten zien.

Oriëntal Living is een winkel waar allerlei authentiek lijkend Thais meubilair te koop is. In feite alles waarvan westerlingen denken dat het in de huizen van beter gesitueerde Thai te vinden is, van bedden en stoelen tot en met vazen en kunstwerken. De eigenaar richt zich in de nabije toekomst voornamelijk op buitenlanders en export.

Aan alles was bij de opening gedacht, bijgewoond door ruim honderd gasten. Die doorgaans ook wel iets in de Thaise melk te brokkelen hebben. Alle aanwezigen werden uitgebreid gefotografeerd en gefilmd; het resultaat geprojecteerd op een groot scherm, afgewisseld met stemmige muziek.

Wie schetst mijn verbazing om op het witte doek onze wereldberoemde stehgeiger André Rieu aan te treffen. Hij leidde de gasten in een Toscaanse (?) villa rond langs allerlei muziekstukken, uiteraard door hemzelf uitgevoerd. Als oud-inwoner van Maastricht koester ik bewondering voor het zakentalent van deze concertmeester, die met een groep muzikanten, dansers en ondersteunend volk de wereld afstruint. Maar om hem hier in Hua Hin tegen te komen, zij het op een gehuurde video, gaf een onwerkelijk ‘thuisgevoel’. Ik had overigens niet de indruk dat niet-Nederlandse aanwezigen wisten wie de bekende violist was.

Ik mocht plaatsnemen aan de tafel, gereserveerd voor leden van de Lions club. De gastheer maakt ook onderdeel uit van deze serviceclub. Ik realiseer me overigens dat enkele lezers zich graag afzetten tegen deze verenigingen. Het zij zo.

De aanwezigen werden uitstekend voorzien van spijs en drank, waarbij het me opviel dat de burgemeester van Hua Hin een betere wijn kreeg voorgezet dan de overigen gasten. Ook dat hoort er in Thailand bij. De wat oudere Thaise dames gingen graag op de foto met de leider van de (voortreffelijke) viermansband. Suthep doet nog steeds veel damesharten sneller kloppen.

In 2006 zette ik voor het eerst voet op Thaise bodem. Dit land was mij al erg lang bekend van de verhalen die mijn goede vriend me vertelde. Zijn moeder is Thais en zijn vader Nederlands. We speelden vroeger elke dag met elkaar, en vaak werd mij gezegd dat als we wat ouder zouden zijn ik een keer mee mocht naar Thailand. In 2006 was dat dus zo ver! Heel erg spannend, want ik wist niet goed wat ik kon verwachten.

Ik kan me nog goed herinneren wat voor gevoel ik kreeg toen ik door de deuren van Suvarnabhumi Airport naar buiten stapte, en voor het eerst in mijn leven de warme, vochtige deken van Thailand over me heen liet vallen. Ik was direct verkocht, en kreeg net zoals vele van jullie de ‘Thailand koorts’.

Passie

Hierna ben ik nog drie keer naar Thailand geweest, elke keer was het weer een groots avontuur. Doordat ik veel omging met de Thaise familie van mijn vriend, begon ik me na een tijd een waar lid van de familie te voelen. En zij voelden dat ook. Ik ben op heel veel plekken geweest, en heb een grote passie en interesse ontwikkeld voor dit fascinerende land.

Inmiddels ben ik 19 jaar en dit jaar studeer ik dus af aan de academie voor Media, Art & Performance. Voor mijn opleiding tot cameraman moest ik op zoek naar een geschikte plek voor een eindstage De laatste keer dat ik in Thailand was (2011) wist ik het zeker: hier wil ik mijn eindstage gaan doen! En dat gaat nu dus gebeuren: ik ga vier maanden in Bangkok stage lopen bij Mufasa.

Ik wil graag mijn ervaringen als Nederlandse stagiair in Thailand delen met de lezers van Thailandblog. Zowel op de werkvloer als daarbuiten. Ik hoop dat ik met een andere invalshoek een blik kan werpen op de het leven in Bangkok, de stad met al zijn prachtige, vreemde, moeilijke en interessante dingen.

Schep er vaak genoegen in om zomaar wandelend ergens rond te dwalen of in een boot, bus of metro te stappen met onbekende bestemming. Soms kom je dan heel onverwachte, amusante of leerzame dingen tegen.

Bootje varen

Vandaag stappen we op de boot die ons midden door Bangkok voert. Zal trachten te beschrijven waar we aanmonsteren. Weliswaar een groot woord voor een korte vaart.

Laten we maar een bekend gebouw als het grote warenhuis Central World aan de Rajadamri Road als uitgangspunt nemen. Vandaar wandelen we aan de rechterzijde van de straat richting Novotel en Bayoke Tower. Twee hoge gebouwen die je echt niet over het hoofd kunt zien en van grote afstand duidelijk waarneembaar zijn. We passeren Big C en wandelen het bruggetje over van een van de vele klongs die Bangkok rijk is. Direct over de brug, dus niet voor de brug want dan vaar je de verkeerde kant op, gaat een trap omlaag naar de boot die deze klong bevaart. De vaarroute gaat vandaar (halte Pratunam) verder naar onder meer de Bobae markt met als eindpunt Siam. Wellicht is het even wennen om met onze strammere Westerse ledematen over touwen en zeildoek in de boot op een lange bank te stappen. Toch even proberen, het is beslist de moeite waard. Je hoeft ditmaal zelfs niet op te letten waar je uit moet stappen, we varen gewoon tot het eindpunt van de vaarroute: Siam genaamd. Het kost je de kop niet, want voor exact tien baht krijg je een bijzonder uitstapje voorgeschoteld.

Een gouden tip

Als we bij het eindpunt zijn aangekomen wandelen we slechts enkele meters tweemaal naar links en gaan de brug over. Je ziet daar meteen al een wegwijzer richting ‘The Golden Mount’ tempel. Hoor de lezer al denken: “Alweer een tempel, wat moet ik daar nu weer mee?” Zeker weten, hier krijg je echt geen spijt van en de bedankjes voor deze echt gouden tip zullen rijkelijk richting Thailandblog vloeien. Tijdens de korte wandeling er heen passeer je een groot aantal houthandelaren die aldaar domicilie hebben gekozen. Na een paar honderd meter sta je dan bij de ingang waar een lange trap je letterlijk en ook een beetje figuurlijk naar hogere sferen brengt.

Twee vliegen in een klap

Wellicht een beetje te populair gesteld als we spreken over Wat Saket en de stoepa boven op de ‘Gouden Berg’ met een relikwie van Boeddha. Wat Saket is een van de oudste tempels van Bangkok en dateert uit het Ayutthaya tijdperk, gebouwd in opdracht van Rama I. De met veel groen en prachtige bomen omzoomde trappen oplopend komen de uit een luidspreker monotoon klinkende gebeden zelfs rustgevend over.

Wat verder opvalt zijn de vele grote bronzen klokken die op het gehele complex heel dominant aanwezig zijn. In dit geval weet je ook nog waar de klepel hangt en kun je voor ‘Good Luck’ je kwaliteiten als beiaardier aardig botvieren. Minder geluk hadden vroeger de arme bewoners, want als die uitgeput het loodje moesten leggen werden hun lijken bij de tempel gedeponeerd als voer voor honden en gieren.

De rijke historie van Wat Saket ten spijt voert de volgende, eveneens met heel wat klokken omzoomde trap ons naar het meest interessante deel van het complex. Tijdens zijn regeringsperiode (1787-1851) wilde Rama III Wat Saket verrijken met een grootse stoepa die hoog boven het geheel moest uitsteken. Er werd een kunstmatige berg aangelegd die als gevolg van de zachte ondergrond al tijdens het ophogen in elkaar zakte. Een halve eeuw lang liet men de boel de boel en overwoekerde de natuur het bouwsel waardoor het de schijn kreeg van een natuurlijke berg. Koning Rama IV liet een kleinere stoepa op de berg bouwen en onder Rama V werd het geheel met een Boeddha relikwie uit India vervolmaakt.

De beloning

We gaan dus weer een trapje hoger en ook nu weer een aantal klokken waarop je naar hartelust kunt musiceren. Boven aangekomen kun je nog een klein trapje hoger naar het allerhoogste punt waar je direct bij de goudkleurige stoepa staat. Een bijzonder fraai uitzicht over een groot deel van Bangkok is de beloning voor de vele treden die je omhoog hebt gelopen naar het hoogste punt van The Golden Mount. Een echte aanrader en dat allemaal voor slechts tien baht.

De trip combineren met de bekende Bobae markt is eveneens heel simpel. Een halte voor het eindpunt van de boot is deze markt gevestigd en direct herkenbaar aan het hoge Prince Palace Hotel.

Kroegen in Pattaya

Wie naar Pattaya komt, kan er niet omheen. Als je een rustig pilsje wilt drinken, een keer flink wilt stappen of zelfs alcoholisch “de beest uithangen” komt automatisch terecht in Walking Street.

Dat zou je denken tenminste. Walking Street, uniek over de gehele wereld, is bekend van de vele mogelijkheden van vermaak, zoals restaurants, bierbars, a gogo tenten en disco’s. Kom je voor het eerst in Pattaya, dan moet je het spektakel in deze ’s avonds altijd drukke straat gezien hebben. Daarna kun je voor jezelf uitmaken of het inderdaad de plek voor je is om uit te gaan of dat je tot de groep behoort, die Walking Street verafschuwt.

Walking Street

Nu was Walking Street zo’n 25 à 30 jaar geleden vrijwel de enige plek in Pattaya waar je je kon vermaken. Elders waren her en der wel wat barretjes, maar toch was het meeste geconcentreerd in Walking Street en wat zijstraatjes. Er is sindsdien heel wat veranderd, want Walking Street heeft allang niet meer het monopolie van een uitgaanscentrum. Vandaar dit verhaal over een kroegentocht door Pattaya.

Voor een goede oriëntatie beginnen we in het Noorden, vanaf de zogenaamde Delphin rotonde en gaan van daar uit via Second Road naar het Zuiden tot aan het gebied rondom Walking Street. Alvorens in die richting te gaan, maken we eerst nog een uitstapje verder naar het Noorden, Naklua Road. Deze grote doorgaande weg naar Naklua is tot aan Soi 25 een gezellige mix van restaurants en bierbars. Veel Duitsers in deze buurt, wat je terug ziet in de Duitse restaurants – enkele daarvan zijn zeer goed en een bezoek waard – en in de bars tref je ook veel duitsprekende gasten aan. Niet alles is Duits, want ik ken er ook Ryan’s Bar (Ierland), Barracuda Bar (Engels) en er is ook een Nederlandse bar.

Second Road

We beginnen aan Second Road en na een paar honderd meter begint het al – voor nieuwelingen – spectaculair. Een barcomplex van pakweg 20 bars in een cluster, waar je in vrijwel elke bar op een nette wijze door een ladyboy wordt bediend. Bij een bar in een barcomplex moet je je een rechthoekige tapkast in vier delen voorstellen, zodanig geplaatst, dat het bedienend personeel als het ware omheind wordt door dit meestal eenvoudige bouwsel. Dit barcomplex heeft een soort van gemeenschappelijk terras in het midden, vanwaar men een minishow van travestieten kan aanschouwen. Een mooi opwarmertje voor een bezoek aan de grote shows van Alcazar of Tiffany’s.

Iets verderop weer een barcomplex genaamd “Drinking Street”, wederom een cluster van 20 à 30 barretjes met veelal de beschikking over een poolbiljart. We hebben nog een lange weg te gaan, dus lopen we door en komen langs Soi 2. Dat was ook een plek voor een barcomplex met eens populaire bars als The Classroom (van de Limburger William) en The Honeypot, maar het grondgebied is ten prooi gevallen aan investeerders. Alle bars zijn afgebroken en op de plek is nu een kale ruimte waar waarschijnlijk wel een hotel gebouwd gaat worden.

Soi 3

Soi 6 Pattaya

Soi 3 heeft nog wel een barcomplex met als grote trekker de Atlantic Bar (beheerd door een Belg), maar ik vrees, dat ook dit complex tenonder zal gaan aan hotel- of kantooruitbreiding van Pattaya. Hetzelfde lot onderging een barcomplex tussen Soi 4 en 5, waar populaire bars als U-too en Frenzi plaats hebben gemaakt voor een klein winkelcentrum.

Soi 6

Soi 6 is ons volgend doel en dat is wel een bijzondere straat. Geen barcomplex, maar lange ritsen bars met fantastische namen. Eerlijk gezegd vallen die bars van binnen wat tegen, maar de bar is dan ook niet het belangrijkst. Elke bar heeft wel een aantal dames voor de deur zitten en het is de bedoeling, dat je met één van hen zo snel mogelijk zaken doet, meestal zonder enige liefdevolle of romantische inslag. Prijs afspreken, mogelijk onder genot van een drankje en dan naar boven voor een kort verblijf in de slaapkamer, nadien afrekenen en wegwezen. Een “short time” in het jargon. Ik ken er enkele Nederlanders, die daar hun geluk beproeven in deze horecatak. Als ik weer eens gevraagd wordt: “Pai nai mai” (waar ga je heen) antwoordt ik vaak Soi 6, voor de grap natuurlijk, want ik ben een “good man” en kom niet of nauwelijks in die straat. Jaren geleden moest ik er wel eens poolbiljarten in een Engelse pub en dan ging mijn vrouw steevast mee, bang dat ik de verkeerde ingang zou nemen.

Soi 7

Goed, geen Soi 6 dus vandaag en we lopen naar het volgende barcomplex, dat wat verder weg ligt dan de benaming Soi 7 doet vermoeden. Hier en daar zien wij nog wat barretjes aan de linkerkant, minicomplexen zou je kunnen zeggen. We passeren Pattaya Klang, zien meteen weer een barcomplex aan de linkerkant en zijn dan bij Soi 7. Deze Soi staat halverwege in verbinding met Soi 8 en vormt daarmee een grote verzameling bierbars. Best een gezellige buurt, veel bars – ik schat het wel op 100 à 150 -, uiteraard veel “beschikbare” dames, die dan wel “Whats your name? Where you from? Holiday? How long you stay? vragen, maar toch ook wel leuk gezelschap kunnen zijn zonder meteen to the point om een drankje of meer vragen. Een mooie buurt, zei ik al, waar je ook met je eigen vrouw een plezierige avond kunt hebben, want Thaise dames zijn gek op Europese vrouwen om er mee te kletsen, drinken of een barspelletje te doen.

Soi 8

Pattayaland - Boyz Town

Aan Second Road, tegenover Soi 8 is nog een barcomplex (30 bars), dat ook druk bezocht wordt. Die drukte is waarschijnlijk te danken aan de bijzonder lage prijzen daar, hetgeen nogal wat “Cheap Charlies” trekt. Het eerstvolgende barcomplex is “Made in Thailand”, een cluster van 30 à 40 bars, de plek waar ikzelf veel kwam in het begin van mijn Pattaya-tijd.

Bareigenaren uit allerlei Europese landen doen hun best een bestaan op te bouwen, maar dat valt niet mee. Ik heb heel wat bars in dit complex van eigenaar zien veranderen, veel farangs beginnen met veel enthousiasme en soms na een aantal maanden is de pret voorbij, want geld is op. Nu moet ik er even bij vertellen, dat alle barcomplexen eigendom zijn van een Thai. Hij verhuurt de plek van de bar en de nieuwe eigenaar zorgt zelf voor het “interieur’. Hij bouwt de bar of naar eigen inzicht of neemt het over bij de koop, waarbij hij dan ook nog een soort goodwill moet betalen. Of hij het hoofd boven water kan houden is zijn zaak, maar de huur wordt betaald, dat staat vast. Uitstel wordt niet verleend en bij het niet nakomen, is het per definitie einde verhaal.

Soi Honey Inn

We hebben er nu al een kilometer of twee opzitten, maar het einde is nog niet in zicht. Soi Honey Inn aan de linkerkant is het volgend doel, waar ook veel vertier in bierbars wordt geboden, net als het complex aan de rechterkant tegenover deze Soi. Het bijzondere van Soi Honey Inn is het grote aantal massagesalons, nou ja, salons? Het zijn meer kleine optrekjes waar gewillige dames massage aanbieden met de daarbij horende “happy ending”. Hoe die happy ending wordt uitgevoerd, is de keuze van de bezoeker, want in deze straat is alles mogelijk.

Soi Diana

Even verder Soi Diana, een lange straat – waar ook Megabreak Poolhall is gevestigd – met een biercomplex aan het begin en daarna talrijke kleine of grotere bierbars. Het leidt naar Soi LK Metro en Soi Buakhow en dit gebied is een waar alternatief voor Walking Street. Veel bierbars, maar ook a gogo tenten, en kayote bars. Het is er dan ook altijd gezellig druk, want de vele pensions en hotels in de buurt zorgen wel voor het nodige publiek. Wie hier logeert, hoeft niet per sé naar Walking Street.

Verder maar weer en zien weer een redelijk nieuw barcomplex aan de linkerkant van Second Road en dat is dan de laatste aan deze zijde. We steken over en lopen langs enkele zeer populaire bars, zoals de Bodega Bar, aan de rechterkant bij Soi 11 en 12. Veel publiek, goede live muziek ook wel en vanuit de bars een mooi gezicht op de aanwezige dames, maar ook op het drukke verkeer van Second Road.

Pattayaland

Houdt het dan nooit op? Nou, wij zijn er bijna, nog een kilometertje. Eerst nog langs Soi Yamoto en Soi Post Office, met een flink aantal bierbars en dergelijke en dan Pattayaland 1 en 2, waar ook geen gebrek aan bier of een andere alcoholische versnapering te melden valt. Een zijstraat van Pattayaland 1 is dan Boyzz Town en welk vertier daar te vinden is hoef ik, denk ik, niet uit te leggen. Ik ben ooit in één van die boys a go go geweest met mijn vrouw en twee vriendinnen uit Nederland. Wat ik er van vond? De Engelsen hebben daar een mooie uitdrukking voor: it is not my cup of tea.

Zo, ongeveer 4 kilometer gelopen en, de zijstraten meegerekend, zijn wij langs, naar ik schat, 500 à 600 beerbars gelopen. Dat zijn ze nog lang niet allemaal in Pattaya, want in andere delen als Third Road, rondom de nieuwe Big C Extra (voorheen Carrefour), Pattaya Klang, Beach Road, Oost Pattaya, enz. vind je er nog wel enkele honderden en dan heb ik het nog niet eens over Jomtien,

Dus, Walking Street is een “verplicht nummer”, maar het vermaak van Pattaya vindt op heel wat andere plaatsen in deze wereldstad met dorpse allures plaats. Ik zou zeggen Proost, op uw gezondheid!