Ook de andere Engelstalige krant de Bangkok Post wordt dunner net als vele Thaise kranten en ook lokale Duitse, Engelse en Russische kranten gaan pagina’s inleveren. Andere in Thailand gedrukte tijdschriften zullen hier ook mee te maken krijgen of zijn inmiddels zonder uitdrukkelijke mededelingen hierover al dunner.

De reden van deze paginavermindering kan op verschillende manieren worden uitgelegd. The Nation zelf gaf aan dat enkele drukkerijen in de overstroomde gebieden staan en dat papier moeilijk aangeleverd kan worden.

Boze tongen echter beweren, dat dit een gemakkelijke uitvlucht is voor de steeds maar groeiende concurrentie van nieuwe media voor de drukpers in Thailand. In deze “mobiele” samenleving worden nu eenmaal minder kranten verkocht. Veel kranten hebben al een eigen website en kunnen daar, zoals nu met de watersnood, meer actueel nieuws kwijt. Abonnees van The Nation en de Bangkok Post kunnen hun krant trouwens wel in PDF formaat downloaden.

Het is niet alleen de strijd om de lezer, maar ook om de adverteerder. Het is in Thailand algemeen bekend, dat de adverteerders in een soort van ‘wild west stijl’ van elkaar afgepikt worden. Er is geen brancheorganisatie, die dat regelt en daar afspraken over maakt. Daar komt nog bij, dat ook een ‘concurrentiebeding’ onbekend is, waardoor medewerkers compleet met de hun beschikbare informatie en databestanden gemakkelijk van werkgever veranderen.

Ook de kleinere, lokale kranten vechten om verkooppunten en de klanten voor zowel de grote als kleine advertenties. Ook hier is het verloop van professioneel opgeleid personeel groot.

Ik ben geen “krantenman”, maar zou dit euvel niet ook in Nederland en België voorkomen?

Een recente peiling Abac toonde aan dat het regeringshulpcentrum een geloofwaardigheidtest niet doorstaat. Op een schaal van nul tot tien scoorde het centrum slechts 3.6, als gevolg van een groeiende publieke ongeduld over de aanpak van de overheid van deze crisis.

Een bron bij het regeringshulpcentrum op de luchthaven Don Mueang zei, dat de betrokken ministers en autoriteiten met elkaar overhoop liggen over hoe om te gaan met de overstromingen.

Sommigen wilden de waarheid vertellen aan het publiek, terwijl anderen dachten, dat nieuws “onder de pet” houden het beste beleid is. Het conflict tussen de Minister van Wetenschap en Technologie, Plodprasop Suraswadi en de Minister van Justitie, Pracha Promnok, is daar een voorbeeld van. De waarschuwing voor een overstroming van de heer Plodprasop werd later door Pol Gen Pracha, hoofd van hulpcentrum ingetrokken, want de waarheid vertellen zou het imago van de overheid kunnen schaden.

Toen het Nava Nakorn Industrieterrein op maandag dreigde te overstromen, liet de woordvoerder van het hulpcentrum, Wim Rungwattanajinda, een bericht uitgaan, dat de mensen binnen zeven uur zouden moeten evacueren, maar Pol Gen Pracha zei dat het verplaatsen van spullen naar hoger gelegen grond zou. Het publiek was verbijsterd.

Tegenstrijdige berichten en een gebrek aan duidelijkheid heersen bij alle overheidsinstellingen. De bewoners van Bangkok waren opgelucht toen zij afgelopen zondag te horen kregen, dat de hoofdstad veilig is en gevrijwaard van wateroverlast. De volgende dag werd hen verteld, dat Bangkok eigenlijk nog steeds in gevaar is.

De gouverneur van Bangkok, Mr. Sukhumbhand Paribatra probeert om de binnenstad van Bangkok droog te houden door ervoor te zorgen dat de sluizen en drainagesystemen waardoor afvloeiing van het water naar de kanalen plaatsvindt, gesloten blijven met als gevolg, dat de buitenwijken van Bangkok worden overstroomd.

Een bron bij het hulpcentrum verklaarde, dat het moeilijk is om City Hall en de Royal Irrigation Department (RID) instructies te geven voor het openen en sluiten van de kanaalsluizen.

Het hulpcentrum kan alleen inspelen op problemen die onverwacht opdoemen in plaats van vast te houden aan hun plannen, zei de bron, eraan toevoegend dat hulpverlening bij overstromingen operaties niet werkt als andere instanties de instructies van het centrum de instructies niet uitvoeren.

Als de overheid tijdig actie had genomen om het waterafvoer via het oosten en het westen van Bangkok, met name via Suphan Buri, hadden de ergste overstromingen vermeden kunnen worden, zei de bron.

Er wordt verteld, dat een ervaren politicus uit een centrale provincie de beslissing van het RID om sluisdeuren te openen of te sluiten heeft beïnvloed, puur om zijn politieke bolwerk te beschermen. Een luchtfoto toonde aan dat er geen substantiële hoeveelheid water in Suphan Buri voorkomt, in tegenstelling tot de omringende provincies.

Dezelfde bron zei dat experts uit Nederland die kwamen om te helpen in het hulpcentrum hebben gezegd, dat als de waterafvoer niet snel genoeg gebeurt, de omvang van de schade zich verder zal uitbreiden, waarbij ook de binnenstad van Bangkok zal worden getroffen.

Artikel uit PattayaOne, vertaald door Gringo

Dit keer is het echter de vraag of alle maatregelen, inclusief de provisorische als zandzakken en snel wat opgehoogde dijken, soelaas kunnen bieden. De watermassa uit het Noorden, die vooral via de Chao Phraya rivier de hoofdstad bereikt, is groter in omvang, er zijn praktisch geen ‘overloopgebieden’ meer en eind volgende week valt dit allemaal samen met voorspellingen van meer regen en hoog tij in de Golf van Thailand.

Dat is evenmin voor het eerst in de geschiedenis. Overstromingen zijn in Thailand een bijna jaarlijks terugkerend fenomeen, maar pas als Bangkok ook in de meest letterlijke zin het waterhoofd van het land dreigt te worden wordt echt groot alarm geslagen. Dat ligt ook voor de hand, de stad telt bijna 10 miljoen inwoners en geldt met de omliggende provincies als de economische motor van het land.

De situatie van nu roept herinneringen op aan de grote overstroming van 1995. Net als nu was toen sprake van een klimatologische verrassingspakket, in de vorm van de tropische storm Lois en meer dan normale regenval vanaf het voorjaar. De stuwmeren van de belangrijkste dammen in het Noorden, de Phumibol en Sirikit liepen vol, er moest water worden geloosd en het gevolg was dat 68 van de 76 Thaise provincies geheel of gedeeltelijk onder water liepen. Bangkok had er in september en oktober dat jaar in grote delen van de stad last van.

Er waren elf jaar geleden 431 doden te betreuren, meer dan 12.000 huizen werden vernietigd en 60.000 mensen moesten worden geëvacueerd. Als gevolg van de schade aan naar schatting 1,7 miljoen ha landbouwgrond kregen 5 miljoen mensen met de effecten van de ramp te maken. De totale schade beliep bijna 12.000 miljoen baht.

Een rapport van de Mekong-commissie van de Wereld Voedsel Organisatie FAO uit 1997 geeft een ook voor de dag van vandaag actuele opsomming van de verwoestende combinatie van klimatologische omstandigheden en menselijk falen: ontbossing, in het wilde weg bouwen, slechte drainage en rioleringssystemen in stedelijke gebieden, onvoldoende waterreservoirs en overloopgebieden, povere waterhuishouding, gebrek aan geïntegreerde aanpak en lange termijnmaatregelen.

Er is sinds die tijd in praktische zin natuurlijk het nodige veranderd. Zo is er een 77 km lange ‘muur’ met ruim honderd waterkeringen rond Bangkok gebouwd die ervoor moet zorgen dat in elk geval het centrum van de stad droge voeten houdt. Mocht er toch water overspoelen dan zijn er 1400 pompen paraat om de ergste overlast ‘weg te spoelen’.

Maar teveel is hetzelfde gebleven. In maart dit jaar publiceerde Thailandblog de bevindingen van een Nederlandse studiecommissie die op uitnodiging van de Thaise regering de waterhuishouding kritisch onder de loep nam. De conclusies liegen er niet om: teveel korte-termijn denken, geen geïntegreerde aanpak, liefst 19 organisaties die invloed uitoefenen op het regeringsbeleid, een te laag niveau van overstromingspreventie, speciaal in de stedelijke gebieden.

Net als haar voorganger Abhisit roept ook premier Yingluck nu dat er een ‘alomvattend preventiesysteem tegen overstromingen nodig is’. Maar wat we zien is een herhaling van zetten. Ook vorig jaar spraken teveel verantwoordelijken elkaar tegen. De een voorspelde een ramp voor Bangkok, de ander verzekerde dat de hoofdstad niet onder water zou komen te staan. Dat gebeurde uiteindelijk ook niet, mede omdat een verwachte springvloed en voorspelde hevige regenval uitbleef.

In een tv-toespraak gaf Yingluck vrijdag toe dat de situatie voor Bangkok nu ‘kritiek’ is. Een paar uur eerder had haar minister van wetenschap en technologie, Plodprasop Suraswadi, het land en de hoofdstedelijke bevolking nog namens de regering verzekerd dat Bangkok niet onder water zou lopen.

Komend weekeinde kan blijken of het rampscenario van door slagregens en lozingen uit stuwmeren afkomstige watermassa’s die als het ware naar Bangkok worden teruggestuwd door hoogtij in de Golf van Thailand bewaarheid wordt. De vooruitzichten zijn somber, want afgelopen vrijdag was er al sprake van wateroverlast in de hoofdstad. Hopelijk kan de nachtmerrie van een totaal ontregelde metropool met massale evacuatie en nog erger menselijk leed, gigantische economische schade en in het verlengde daarvan risico’s van verontreinigd drinkwater en uitbraak van besmettelijke ziekten worden voorkomen. Een dergelijke ramp zou meteen een einde maken aan het gebrek aan belangstelling totnogtoe voor het verschijnsel Thaise overstromingen in de meeste media buiten Thailand.

De buitenlandse pers is kennelijk net zo gewend geraakt aan beelden van overstroomde rijstvelden, huizen en cultuurmonumenten als de getroffenen zelf, want het geduld en de aanpassing aan de barre omstandigheden van de Thai is bewonderenswaardig. De verantwoordelijke bestuurders en politici doen er beter aan zich daar niet op te verkijken.

In het eerder geciteerde rapport van de Nederlandse studiecommissie wordt voorspeld dat het tijdperk van een bevolking die overstromingen gelaten aanvaardt als een ‘normaal feit’, zeg maar een niet te voorkomen speling van woeste natuurkracht, boze watergoden en het noodlot, eindig is. ,,Het is goed denkbaar dat met een stijging van de welvaart de huidige risico’s van een overstroming niet langer zullen worden geaccepteerd”, stelt het rapport. Als werkelijk preventieve maatregelen – die giga-investeringen voor een Thaise versie van de Delta-werken vergen – uitblijven verliest Thailand veel meer dan zijn gezicht.

Interessant is een redactioneel commentaar van Sanitsuda Ekachai, redacteur van de Bangkok Post, dat hieronder in vertaling is weergegeven:

Nazisme in onze gehersenspoelde opvoeding

Wie is er niet geschokt om tienermeisjes vrolijk verkleed in volledig nazi-ornaat te zien, verkleed als Adolf Hitler en SS-bewakers om hun sportdag te vieren, zich totaal niet bewust, dat zij hiermee ook de grootste moordenaars ter wereld vereren, die zes miljoen Joden vermoordden in door de overheid gesteunde etnische zuiveringen tijdens de Tweede Wereldoorlog?

Wat zouden de meisjes nu denken?

Wat zouden hun leraren nu denken?

De nieuwsberichten en foto’s van de parade met een Nazi-thema van de studenten van de Heilig Hart School in Chiang Mai hebben velen terecht geschokt en boos gemaakt.

Verschillende ambassades hebben protesten laten horen evenals het Simon Wiesenthal Centrum, een internationale joodse mensenrechtenorganisatie. De school, duidelijk geschokt door de internationale verontwaardiging, heeft terecht snel serieuze excuses aangeboden.

Volgens de school hadden de meisjes helemaal geen slechte bedoelingen. Ze waren zich gewoon totaal niet bewust van de gevoeligheid of juist het gebrek daaraan.

Ik geloof dat.

De school zei ook, dat de leraren van tevoren niet op de hoogte waren van de nazi-parade, omdat het een traditie voor de studenten is om het thema geheim te houden tot op de dag van de parade

Dat geloof ik helemaal niet.

Uit foto’s op het internet bleek dat de schoolgebouwen versierd waren met enorme swastika vlaggen en een drie verdiepingen hoog spandoek toonde een vuurrode beeltenis van Hitler en zijn look-a like karikaturen, die de “Sieg Heil” groet brengen, met nog een spetterende en vette afbeelding van het woord “nazisme”.

Om deze parafernalia op de plaats te krijgen is voorbereiding nodig. Hoe kon de schoolleiding en leraren niet weten wat er te gebeuren stond? Waarom dan de schuld bij de alleen de kinderen leggen?

Toen een groep expat ouders en leraren – volgens de nieuwsberichten – hun verbijstering en afkeuring aan de school duidelijk maakten, waren zij opnieuw verbijsterd om te vernemen dat de Thaise leraren niet inzagen, dat een dergelijk nazi-thema beledigend was.

Met rood als themakleur hebben sommigen een samenzweringstheorie gesuggereerd, politiek gemotiveerd om te waarschuwen tegen wat ging komen met de terugkeer van Thaksin Shinawatra.

Samenzwering of niet, de ongevoeligheid van het gekozen thema bij de Thaise leraren is buitengewoon.

Hoe is deze apathie tot stand gekomen?

Als het een kwestie van onwetendheid is, kan men dat herstellen door wat geschiedenis lessen over de holocaust. Of zit het probleem dieper dan dat?

Wat er gebeurde op de Heilig Hart School heeft niets te maken met de slechte kwaliteit van onze geschiedenislessen.

Om te beginnen, denk ik niet dat de volwassenen die op de hoogte waren van de nazi-thema parade, onwetend waren over de Holocaust. Zij beseffen echter niet het gevaar van militarisme en het fascisme. Evenmin kunnen de pijn van de vele slachtoffers voelen.

Het zijn geen slechte mensen. Maar burgers die zijn opgegroeid in een land waar peuters wordt geleerd als soldaten te marcheren, mannelijke middelbare scholieren worden gedwongen om hun haar te knippen, alsof het mariniers zijn en waar men niet opkijkt van een staatsgreep meer of minder, hebben velen militarisme geaccepteerd als deel van het leven.

De politieke indoctrinatie van het onderwijs om op basis van de suprematie van het Thaise ras, ultranationalisme te bevorderen is ook een slechte zaak. Het doet mensen geloven dat Thailand een raciaal homogeen land van etnische Thais is en dat is een verkeerd beeld. De militair wordt over-verheerlijkt als verdediger van de Thai en elke vorm van geweld tegen ‘de ander’ is dan gerechtvaardigd.

Dit is de reden waarom de overwegend boeddhistische Thaise samenleving zich niet kan inleven in het lijden van de Maleise moslims in het diepe Zuiden, ook al zijn er bijna 5.000 mensen door omgekomen.

Het is ook de reden waarom het systematisch misbruik van de bergvolken en de migrerende arbeiders nooit tot publieke verontwaardiging tegen etnische discriminatie heeft geleid, waardoor de misstanden in feite geaccordeerd worden.

Als we niet de pijn van de slachtoffers van etnisch geweld dicht bij huis voelen, wat moeten wij dan voelen voor slachtoffers elders in een ver verleden?

In plaats van de Heilig Hart studenten en docenten een schuldgevoel aan te praten, moeten we hen misschien zelfs wel bedanken, door ons een spiegel voor te houden van onze samenleving met militarisme en gebrek aan empathie.

Als we niet graag zien wat wij zien, dan moeten we iets doen om de systematische hersenspoeling die ons harteloos maakt een halt toe te roepen.

Vertaald uit de Bangkok Post van 29 september 2011 door Gringo

Met dat praktijkexamen bewijs je dat in diverse situaties met de Nederlandse taal goed uit de voeten kunt. Je kunt op drie manieren aan dat praktijkgedeelte voldoen:

• je verzamelt bewijzen (20)
• je speelt situaties na uit de praktijk
• je verzamelt bewijzen (10) en doet situaties na uit de praktijk

Mijn vrouw had voor de eerste variant gekozen. Ze moest 20 bewijzen verzamelen en daarmee een portfolio vormen. Acht bewijzen voor goed burgerschap. Bijvoorbeeld dat je een paspoort aan kunt vragen, een rijbewijs kunt verlengen of dat je problemen met de buren kunt oplossen. Acht bewijzen werk hebben: Ze moest bijvoorbeeld bewijzen dat ze een functioneringsgesprek kan voeren, dat ze zich ziek of beter kan melden en dat ze werkoverleg kan voeren. En dan nog vier bewijzen werk zoeken, wat inhoudt dat je laat zien dat je u een sollicitatieformulier kunt invullen of dat je een vacatures kunt zoeken. (bron www.inburgeren.nl)

Deze portfolio moet je gaan verdedigen in een examen van een uur. Je krijgt een gesprek, waarin de examinator je allerlei vragen stelt over de portfolio die je hebt samengesteld. Daarna krijg je ook nog een schrijf opdracht.

Klinkt allemaal logisch en nuttig, toch? Alleen het is theorie. In de praktijk betekent het: vernedering. Mijn vrouw moest een buurvrouw op de koffie vragen om aan het eind van het gesprek de vrouw een bewijsformulier onder haar neus te duwen. “Wilt u even tekenen dat u vond dat ik goed Nederlands sprak?” Of onbetaalde stage gaan lopen in een bedrijf totdat je de acht vereiste bewijzen binnen hebt. Naar het politiebureau om daar (valse) aangifte te doen. “Was het goed meneer agent? Wilt u nu dan mijn formuliertje afstempelen en tekenen”?

Als mijn vrouw slaagt dan heeft ze het zogenoemde A2 niveau gehaald, het minimumniveau om in Nederland te mogen blijven. En dat is het ook. Een minimumniveau. Want om nu te zeggen dat inburgeraars die A2 hebben gehaald, de Nederlandse taal redelijk machtig zijn. Ik denk dat een kind van zeven nog beter Nederlands spreekt. En die stuur je ook niet de arbeidsmarkt op, toch?  Het is dus de verantwoordelijkheid van de inburgeraar om door te zetten en beter Nederlands te leren. En dat de overheid je die verantwoordelijkheid geeft is mooi, want dan heb je zelf de keus.  Maar ik had toch liever gehad dat ze bij de verplichte inburgering de portfolie hadden laten zitten, om grammaticalessen in de plaats te geven. Dan had de inburgeraar een betere kans in onze samenleving gehad.

Ik denk dat als mijn vrouw ook geslaagd is voor deze laatste test ze graag de portfolio aan de wilgen wil hangen. Komt goed uit, want die beginnen al kaal te worden. Ze vond die bewijzen verzamelen vreselijk om te doen. Ik opteer meer voor ritueel verbranden. Een bezwerend dansje rond de oplaaiende vlammen doen. Het ziet er weliswaar niet echt ingeburgerd uit, maar je weet nooit waar het goed voor is. Misschien dat het de geesten van de inburgering gunstig stemt voor hen die na ons komen. Baat het niet dan schaadt het niet, zoals het oud-Hollandsche spreekwoord klinkt.

Yingluck Shinawatra

Nog een paar nachtjes slapen en Yingluck Shinawatra is met parlementaire goedkeuring en koninklijk zegel Thailand’s nieuwe regeringsleider. Daarmee gaat zij in elk geval de geschiedenisboekjes in als Thailand’s eerste vrouwelijke premier. De vraag is of Yingluck ook de historische kans wil grijpen om Thailand in stabiel en vooral meer democratisch vaarwater te koersen.

Yingluck’s goed georkestreerde en mede door haar broer Thaksin gefinancierde verkiezingscampagne leverde een aantal hevig bekritiseerde verkiezingsbeloften op. Veel aandacht werd gegeven aan de aankondiging van een minimumloon van 300 baht per dag, het uitdelen van tabletpc’s als de iPad aan 12 miljoen studenten en het beloven van een aanvangssalaris van 15.000 baht aan alle toekomstige universitair afgestudeerden.

Politiek zeer omstreden is haar belofte van amnestie voor degenen die – sinds de militaire coup van 2006 de democratisch gekozen regering van Thaksin Shinawatra aan de kant schoof – vanwege politieke activiteiten in aanraking kwamen met justitie. Dit ongeacht hun politieke kleur.

Yingluck ziet deze amnestie als onderdeel van haar inzet voor ‘nationale verzoening’ die een einde moet maken aan de enorme politieke verdeeldheid die Thailand op de rand van een burgeroorlog bracht. Volgens haar critici is de amnestie echter niet meer dan slinkse manoeuvre om de terugkeer naar Thailand van haar in zelfgekozen ballingschap buitenslands vertoevende broer te effenen. Die zou daarmee ook verlost kunnen zijn van het beslag op zijn bankmiljoenen en een gevangenisstraf van twee jaar wegens corruptie.

Yingluck heeft dit heftig ontkend, waarop nu bijna ex-premier Abhisit haar voor leugenares uitmaakte. Zij balanceerde op het randje van geloofwaardigheid toen ze voor de camera’s van CNN liet weten dat de corruptie- en machtsmisbruikzaken die haar broer aankleven ook voor heroverweging in aanmerking zouden kunnen komen als onderdeel van de beloofde amnestieregeling.

Het was een van de weinige ‘harde’ uitspraken van deze neo-politica in een op media-effect afgestemde populistische campagne die inhoudelijkheid als de pest vermeed. Dat kan gelegen hebben aan grote wijsheid en politiek talent van Yingluck en haar door de wol geverfde adviseurs, het kan ook beschouwd worden als een gebrek aan diepgang en politieke ervaring. Yingluck erft in elk geval een Thailand dat door haar voorgangers, inclusief haar broer, de nodige democratische averij heeft opgelopen.

Onder Abhisit werden duizenden websites (de aantallen variëren van dertig- tot honderddertienduizend) geblokkeerd. Die aanslag op de vrijheid van meningsuiting ging volgens columnist Pavin Chachavalpongpun in de Bangkok Post gepaard met arrestatie en vervolging van driehonderd Thais op basis van wetgeving tegen majesteitsschennis en/of computermisdrijven. Dan zijn er nog de beschuldigingen van schending van mensenrechten bij het bloedig neerslaan van de rode-shirts-opstand vorig jaar maart en mei.

Onder Thaksin zouden volgens mensenrechtenorganisaties zo’n 2500 mensen zijn vermoord tijdens de zgn. oorlog tegen de drugs. Hij wordt ook verantwoordelijk geacht voor het de vrije hand laten aan het leger om de moslim-rebellie in Zuid-Thailand met harde hand te bestrijden, een gewelddadig conflict dat inmiddels zo’n 5000 mensenlevens heeft geëist.

Dat Yingluck’s democratische gezindheid zowel internationaal als nationaal getoetst zal worden is gemakkelijk te voorspellen. Het kan geen toeval zijn dat media in binnen- en buitenland de afgelopen maand veel publiciteit hebben gegeven aan twee groepen Thaise intellectuelen die al sinds het voorjaar van 2011 actie voeren tot herziening dan wel afschaffing van art. 112 van de Thaise strafwet.

Deze wet belooft gevangenisstraffen tot een maximum van vijftien jaar aan degenen die het Thaise koninklijk huis in woord en/of daad beledigen. Breed uitgemeten werd in die publiciteit dat het aantal arrestaties en strafvervolgingen wegens lèse majesté fors is opgelopen sinds de coup van 2006.

In maart dit jaar starten ongeveer honderd Thaise intellectuelen de ‘art. 112’ voorlichtingcampagne. In mei volgde een open brief van driehonderd Thaise schrijvers en publicisten. De teneur van hun kritiek op artikel 112 is dat het de vrijheid van meningsuiting aantast en mede dankzij voor meer dan één uitleg vatbare algemene formuleringen gebruikt is en kan worden om politieke tegenstanders monddood te maken.

In The Nation pleitte Pravit Rojanaphruk vorige maand voor een ‘rationele’ aanpak van de ‘controversiële lèse majesté wet’. Volgens Pravit is het publieke protest van academici, journalisten, kunstenaars en schrijvers een direct gevolg van ‘de karakteristieke vorm van zelfcensuur’ over art 112 die de media zichzelf opleggen. “Deze discussie verdwijnt niet vanzelf, zoals de royalisten hopen. Er staat teveel op het spel voor onze maatschappij om dit gevoelige onderwerp te negeren”, stelt hij.

Dat versterkt tevens Thailand’s geloofwaardigheid als lid en dit jaar zelfs voorzitter van de VN-raad voor de mensenrechten. Het gaat niet om democratische scherpslijperij, maar om universele rechten, vastgelegd in ook door Thailand ondertekende internationale verdragen, die onder meer de vrijheid van meningsuiting beschermen.

Yingluck verdient een kans, betoogde John Sarbach onlangs op dit blog. Mensen met een democratisch hart zullen dit na de duidelijke uitspraak van de Thaise kiezer als vanzelfsprekendheid onderschrijven. Wie niet wil volstaan met een Pavlov-reactie op het aantreden van een vrouwelijke leider zal het antwoord op de vraag of zij haar kans ook grijpt uitstellen tot Yingluck heeft laten zien uit welk hout zij is gesneden.

Maar misschien is het toch meer dat de wereld de adem heeft ingehouden. En weer opgelucht adem haalt, nu de verkiezingen in het land van de glimlach democratisch en zonder geweld zijn verlopen. Maar mensen die het land kennen, weten dat in Thailand niets is wat het lijkt.

Het volk heeft gesproken en de ruime meerderheid heeft gekozen voor Yingluck Shinawatra. In een voortvarendheid die we in Nederland nauwelijks kennen timmert ze binnen één dag een coalitie van vijf partijen in elkaar, waardoor ze nu 299 van de 500 parlementszetels tot haar beschikking heeft. Over een maand denkt ze haar kabinet te kunnen presenteren. Voormalig premier Abhisit heeft zijn nederlaag erkent en is afgetreden als leider van de Democratic Party. Evenals zijn rechterhand Suthep. Volgende maand wordt in het parlement de premier gekozen, en niets lijkt Yingluck nog in de weg te staan om de eerste vrouwelijke premier van Thailand te worden.

Ook het leger heeft gezegd dat ze de uitslag zal accepteren, maar dat is meer uit pragmatisme. De verkiezingswinst is zo groot dat een ingrijpen van het leger niet alleen het land op het randje van burgeroorlog zal brengen, maar ook buitenlandse mogendheden zullen dat niet accepteren. Vriendschappen zullen bekoelen en de export, waar Thailand toch erg afhankelijk van is, zal fors dalen of zelfs stil komen te liggen.

En waar zijn de yellowshirts, die met zoveel bravoure aankondigde de straat op te gaan als Pheu Thai Party de verkiezingen zouden winnen? Ze hadden zelfs al kampen opgeslagen in de hoofdstad. Ze zijn het beste te vergelijken met een Thaise bokser. De ruime overwinning van Yingluck was een stoot met de knie in de nieren gevolgd door een uppercut die vol de neus trof. Groggy schuddend met het hoofd, duizelig zich afvragend wat er is gebeurd.

Het zal een tijdje duren, maar de geelhemden zullen herstellen van deze klap. Samen met het leger zullen ze elke stap van Yingluck nauwlettend volgen, klaar om bij een misstap in te grijpen. Het terugkeren van de gevluchte premier Thaksin zou zo’n moment kunnen zijn. Want met dezelfde voortvarendheid als ze haar coalitie heeft gesmeed, is Yingluck achter de schermen aan het werken aan de amnestiewet die het land zou moeten helen. Dat terwijl ze in het openbaar zegt dat het beter is als haar oudere broer voorlopig nog niet naar huis komt.

Hijzelf predikt dat het zeker een jaar zal duren voordat het zover is. Ondertussen is ie gewiekst al ter biecht geweest: Ja, hij heeft fouten gemaakt. En nee, hij is niet van zins om opnieuw premier te worden. Een golfcarrière lijkt hem beter.

Voorzichtig- en omzichtigheid is geboden bij de vorming en uitvoering van de amnestiewet. Dat Yingluck nu stelt, dat ze wil dat de Waarheids- en Verzoeningscommissie de fraudezaak van haar broer uit 2008 opnieuw moet gaan bekijken, is koren op de molen van degene die haar liever morgen nog zien vertrekken. Het is misschien beter dat Thaksin er een paar jaar over doet om terug te keren. Als iedereen hem vergeten is, en zijn zus zijn populariteit heeft overgenomen. Want zowel Thaksin als zijn zus Yingluck mogen nooit vergeten dat ze hele machtige vijanden hebben.

De meisjes die tijdens het Songkran Festival een storm van verontwaardiging deden opwaaien, door dat na te doen waar Patpong showgirls voor worden betaald, zou ik willen bedanken.

De eerste keer dat ik erover hoorde, dacht ik “Wauw, wat een stoute dames”. Toen het maatschappelijke tumult begon kwam ik daar enigszins op terug “Nou, misschien was het toch verkeerd”, fluisterde de braverik in mij, hoewel niet met overtuiging.

De videobeelden waren veelzeggend. Maar als je in het hele land drukke hoofdstraten afsluit om een Songkran feest te organiseren tot diep in de nacht, dan kun je zoiets verwachten. Het leek er even op dat de Full Moon Party werd genationaliseerd. Daar ben ik niet op tegen want dat zou best leuk zijn.

Nu zet ik vooral mijn vraagtekens bij de keuze om deze moedige of dwaze meisjes (kies maar) verantwoordelijk te stellen voor al deze ophef.

Terug naar het bedanken van de meisjes. Iedereen weet dat wij een natie zijn van hypocrieten. Dankzij deze meisjes wordt dát nog eens extra benadrukt. De opschudding heeft veel van mijn buitenlandse kennissen verbaasd. Iedereen is op de hoogte wat zich afspeelt in Patpong, Pattaya, Hat Yai en een paar andere plaatsen. Op Twitter ontstond een levendige discussie over de gebeurtenissen rondom de Silom tieners. Want welke boodschap zenden de Thai de wereld in? Dat we buitenlandse toeristen uitnodigen om ons land te bezoeken en dat ze vooral een kijkje moeten nemen (tegen betaling uiteraard) in het bruisende nachtleven. Maar vervolgens roepen we nu in koor dat het niet goed is wanneer Thaise tieners dat gratis doen voor juichende Thaise toeschouwers.

Echter, de verontwaardiging is gemakkelijker te begrijpen dan de verspreiding van foto’s en videoclips van de “showgirls” op websites en social media sites. Want is het nu zo bijzonder wat we zien op de beelden? Zijn die mensen vergeten, dat talrijke Thaise vrouwen dagelijks paaldansen om in hun levensonderhoud te voorzien? En waarom wil iedereen de “obscene” foto’s of videobeelden toch wel even bekijken. Ik bedoel, als het echt allemaal zo erg is, moet je die beelden niet vertonen.

Het vervagen van de foto’s of de video clips helpt natuurlijk niet. Je kunt er niet mee voorkomen dat iedereen deze “obsceniteit” heeft kunnen aanschouwen, of de beelden nu gecensureerd zijn of niet.

Ik heb de beelden ook gezien. Maar wel met een goed excuus, de clips zijn naar me toe gezonden. Wat ik er van vond? Nou, van alles. Maar ik lig er ‘s nachts niet piekerend wakker van, omdat onze goede naam of cultuur nu opeens groot gevaar loopt. Mensen laten zich soms gaan en dat geldt zeker voor jongeren, of we dat nu leuk vinden of niet.

Ik verdedig het gedrag van de Silom meisjes niet. Het verdedigen van het gedrag van een jongere generatie is net als het verdedigen van de specs van de eerste iPhone-versie. En wie ben ik om te bepalen wat ethisch verantwoord is als het gaat om een bloot bovenlichaam? Er waren tijden dat blote borsten deel uitmaakten van onze Thaise cultuur, zoals sommige mensen terecht opgemerkt hebben.

Nee, ik heb zelf geen dochter. Maar, indien ik wel een dochter had die zoiets deed, dan zou ik zeker erg boos geworden zijn. Het zou haar een flinke straf hebben opgeleverd. Ik zou dan ook stiekem hopen dat ze niet aan mij zou vragen of ik ooit een go-go bar bezocht heb. Ik zou dan zeggen dat het iets anders is om er geld mee te verdienen, slechts ten overstaan van een klein publiek. Als rechtgeaarde vader zou ik me zo proberen te verdedigen, hoe zwak dit excuus ook is.

Wanneer ik dit schrijf, zijn de Silom meisjes naar verluidt, van plan om zichzelf aan te geven. Dat kan het tij keren. Immers, ze hebben niemand vermoord, niet gestolen, geen belasting ontdoken, niets verduisterd. De politie, de media en alle culturele waakhonden mogen trots zijn op hun stellingname tegen deze “maatschappelijke verloedering”. Maar, nogmaals, alles wat ik tegen de meisjes kan zeggen is: “Goed dat je jezelf aangeeft en ik hoop dat de autoriteiten het jullie niet te moeilijk zullen maken.”

Dat is alles wat ik vraag, een beetje clementie van onze kant. Want waar hebben we het nu uiteindelijk over? We zetten naakte lichamen op een foto of schilderij en we noemen het kunst. Dezelfde blote borsten van dames op een podium met de juiste belichting, geluid en choreografie? Dan noemen we het topentertainment en drinken er een goed glas wijn bij.

Ook ik ben verrast door het optreden en de ophef over de Silom meisjes. Maar zij hebben gedaan wat ze moesten doen: excuses maken en zeggen dat het je spijt. Meer kunnen ze niet doen.

Het laatste woord is nu aan de rechter.

Vrij vertaald door Gringo

De Euro lijkt zich te stabiliseren. Wie de koersen volgt (wie niet?) ziet dat de euro sterker aan het worden is ten opzichte van de Baht. Of wordt de Baht zwakker? Het laatste lijkt meer het geval. De sterke Baht is ongunstig voor de economische groei van een exporterend land zoals Thailand. Daarentegen is een waardedaling vervelend voor de gemiddelde Thai.

In Nederland trekt de economie inmiddels weer wat aan. De werkeloosheid daalt en het consumentenvertrouwen stijgt. In de afgelopen decembermaand is er weer flink veel geld uitgegeven. De autoverkopen zitten ook in de lift. Dat is meestal een belangrijke indicatie.

Inflatie

Mijn telefoongesprek met Thailand vandaag, ging voornamelijk over de gestegen prijzen. “Up, up, up” hoorde ik aan de andere kant. De frustratie over de prijzen van de dagelijkse boodschappen zit hoog, zeker als je het al niet breed hebt.

De inflatie komt op een ongelegen moment. De verkiezingen staan voor de deur. De onvrede zal niet positief uitpakken voor de zittende Thaise regering van Abhisit. In de aanloop naar de verkiezingen is stabiliteit een belangrijke factor. De politieke machtsstrijd lijkt weer stevig aan het oplaaien te zijn. Na de roodhemden, lieten de geelhemden van zich horen. “Hallo, wij zijn er ook nog”, leek de voornaamste boodschap.

De gebeurtenissen in Egypte gaan aan de Thai voorbij. De bekende blogger, Richard Barrow, schreef op Twitter: “All of the Thai people that I have spoken to so far have no idea that something is going on in Egypt at the moment”.

Waarom zouden ze ook? Thailand is immers het middelpunt van de wereld…. Volgens de Thai dan.

De gebeurtenissen in Egypte bewijzen weer de kracht van sociale media zoals blogs, Twitter en Facebook. Een trend die we in Thailand ook zien. Voor de komende tijd zijn de gespreksonderwerpen al wel duidelijk: politiek en de gestegen prijzen…

De ANVR heeft gemeend een aantal reisorganisaties aan de schandpaal te moeten nagelen. Terecht of eigenbelang?

Sinds 11 januari staat er op de website van de ANVR een ‘signaleringslijst’ met reisorganisaties die zij ‘verdacht’ noemt. Recentelijk heb ik dat gemeld op dit blog (Zwarte lijst ANVR: twee Thailand specialisten). Een nogal zwaar middel. Je zou het kunnen opvatten als een advies om vooral niet te boeken bij deze organisaties.

Het is opvallend dat er ook één buitenlandse touroperator op staat die volgens de ANVR pakketreizen verkoopt, namelijk Green Wood Travel, een Thailand-specialist. Een opvallende constatering is, dat andere buitenlandse touroperators die pakketreizen verkopen op de Nederlandse markt er niet op staan. Zoals bijvoorbeeld Expedia.nl. Een reden voor de redactie van Thailandblog om eens te bellen met de ANVR en navraag te doen.

Burgelijk wetboek

Inmiddels is er op allerlei fora en ook op Thailandblog een levendige discussie ontstaan over dit onderwerp. Omdat er ook veel onzin bij staat is het goed om even een paar zaken vooraf duidelijk te stellen:

De lijst van de ANVR heeft niets te maken met het lidmaatschap van de ANVR en SGR. De lijst heeft betrekking op Artikel 512 – 7:512 BW:

1. De reisorganisator neemt de maatregelen die nodig zijn om te verzekeren dat, wanneer hij wegens financieel onvermogen zijn verplichtingen jegens de reiziger niet of niet verder kan nakomen, wordt zorg gedragen hetzij voor overneming van zijn verplichtingen door een ander hetzij voor terugbetaling van de reissom of, indien de reis reeds ten dele is genoten, een evenredig deel daarvan. Indien de reiziger reeds op de plaats van bestemming is aangekomen dient, voor zover de reisovereenkomst dat vervoer omvat, in ieder geval te worden zorg gedragen voor de terugreis.
2. De reisorganisator maakt de in het eerste lid bedoelde maatregelen openbaar door deze te vermelden in de algemeen verkrijgbare prospectus of andere publicatie, bedoeld in art. 501, of op andere begrijpelijke en toegankelijke wijze.

.
In gewone mensentaal betekent dit, dat een reisorganisatie geld gereserveerd moet hebben. Bij een faillissement moeten uit dat reservepotje de reissommen worden terugbetaalt aan de klanten die al wel geboekt hebben, maar nog niet vertrokken zijn. Voor de reizigers die al wel vertrokken zijn, dient de touroperator te zorgen voor de terugreis (repatriëring).

Onderzoek ANVR

De ANVR heeft gemeend zelf onderzoek te moeten doen naar de solvabiliteit van reisorganisaties. Dit heeft ze gedaan door in juni 2010 een aantal reisorganisaties aan te schrijven. Deze moesten kunnen aantonen dat zij over een ‘reservepotje’ beschikken. En of er voldoende geld in zit. Eind 2010 is deze brief nogmaals verzonden. De ANVR heeft hiertoe besloten, omdat zoals zij zelf zeggen in een persbericht:

“het is ons als brancheorganisatie een doorn in het oog dat wij met onze leden alles in het werk stellen om zoveel mogelijk kwaliteit en zekerheden te garanderen en reisorganisaties als deze de consument niet beschermen terwijl dat wettelijk is verplicht. Zij zetten daarmee de branche in een negatief daglicht”, aldus ANVR-directeur Frank Oostdam.

Tot zover lijkt het allemaal op een nobel streven de consument te beschermen tegen een faillissement van een reisorganisatie die pakketreizen verkoopt. Dit is wel een belangrijk punt. Want losse vliegtickets of hotelboekingen vallen buiten deze discussie. Immers, noch de SGR noch de ANVR, kan de consument beschermen als het gaat om samengestelde reizen. Wanneer jij naar een SGR reisbureau gaat en daar vliegtickets koopt en een hotelletje boekt, ben je aan de goden overgeleverd. Het reisbureau met het logo van SGR op de deur kan dan alsnog aan de haal gaan met jouw centjes. Een goed voorbeeld daarvan is het faillissement van De Vries reizen in Drachten die keurig SGR-lid was, maar toch vele reizigers opzadelde met een enorme schadepost (zie dit artikel). Een SGR-lidmaatschap biedt dus een beperkte (schijn)zekerheid.

Luchtje

Ik ken de reisbranche redelijk goed. Ik ben er een aantal jaren min of meer zijdelings bij betrokken geweest. Toen ik het persbericht van de ANVR las dacht al snel: ‘hier zit een luchtje aan’. Ik zal toelichten waarom.

De ANVR is een brancheorganisatie en geen consumentenorganisatie. Dat betekent dat zij de vooral belangen van de leden behartigt. Dat is wezenlijk wat anders dan een consumentenorganisatie doet, zoals de Consumentenbond. De ANVR is ook niet onafhankelijk; zij wordt betaalt door de leden, de aangesloten touroperators. Een simpele redenering zou kunnen zijn dat de ANVR er belang bij heeft om niet-leden in een kwaad daglicht te stellen. Ook daarmee behartigen zij de (commerciële) belangen van de eigen leden.

Consumentenautoriteit

Wat de ANVR niet in het persbericht vermeld is dat zij de Consumentenautoriteit heeft gevraagd onderzoek te doen naar het nakomen van Artikel 512 – 7:512 van het Burgerlijk Wetboek. De Consumentenautoriteit is, als onderdeel van het ministerie van economische zaken, het enige onafhankelijk orgaan dat hiertoe gemachtigd is. In een persbericht heeft de Consumentenautoriteit ook toegezegd om een onderzoek te starten (lees hier het persbericht). In dat persbericht zegt de Consumentenautoriteit, dat de ANVR om een onderzoek heeft gevraagd.

Het roept dan ook vragen op waarom de ANVR buiten de Consumentenautoriteit om zelf een onderzoek start en reisorganisaties aan de schandpaal nagelt. Vooral ook omdat het onderzoek van de ANVR alles behalve zorgvuldig uitgevoerd is. Er zijn wat brieven verstuurt met een vragenlijst. Maar het niet of niet volledig beantwoorden van deze brief is al genoeg om op de signaleringslijst van de ANVR te komen. Er blijkt ook nergens uit dat de reisorganisaties op de lijst daadwerkelijk de verplichtingen van artikel Artikel 512 – 7:512 BW niet na kunnen komen. Een vermoeden is al genoeg om ‘geblacklist’ te worden.

Er is geen sprake van hoor en wederhoor. Er is geen rechter aan te pas gekomen. Er is geen accountantsonderzoek gedaan naar de solvabiliteit van niet-leden. De ANVR wenst antwoord op een brief. Geen antwoord of onvoldoende antwoord en je bent als reisorganisatie zwaar de klos. De macht van de sterkste?

Schuld van de pers

In het telefoongesprek met de ANVR verdedigt ze dit (en dekt zij zich juridisch in) door te roepen dat het slechts een singnaleringlijst is. “De pers is er er mee aan de haal gegaan en heeft er zelf een ‘zwarte lijst’ van gemaakt”. Maar dat komt de ANVR wel erg goed uit. En natuurlijk konden ze verwachten dat de pers het een ‘zwarte lijst’ zou noemen.

Op vragen waarom Green Wood Travel er als enige buitenlandse touroperator op staat, krijgen wij geen duidelijke antwoord van persvoorlichtster Mirjam Dresmé van de ANVR:

“Als Greenwoodtravel vindt dat het onterecht op deze lijst staat, moet het maar een brief sturen naar de ANVR. Dan gaan we het heroverwegen. Het is een dynamische lijst; er zullen reisorganisaties van afgehaald worden en andere zullen er bij komen”.

Ja, dank je de koekoek. Het leed is dan al geschied en GWT is al publiekelijk afgemaakt. Foutje! Bedankt! En we gaan weer over tot de orde van de dag.

Kritiek op ANVR

Er is inmiddels vanuit verschillende kanten forse kritiek gekomen op de handelswijze en de signaleringslijst van de ANVR. Het belangrijkste verwijt: ze pakken de kleintjes aan. Partijen waar ze niet veel van te duchten hebben. Expedia.nl staat bijvoorbeeld niet op de lijst. Laat mij raden waarom. Expedia behoort inmiddels tot de grootste online touroperators ter wereld. Expedia heeft het financiële vermogen om een batterij aan advocaten en juristen op de been te brengen. De ANVR stelt zich dan een kostbaar juridisch gevecht in het vooruitzicht. En kan mogelijk een forse schadeclaim tegemoet zien. Dus de grote jongens worden voorlopig maar even niet aangepakt door de ANVR. Of mag de Consumentenautoriteit die kolen uit het vuur halen?

Persoonlijk vindt ik de handelswijze van de ANVR op zijn minst onzorgvuldig. Waarom niet eerst het onderzoek van de Consumentenautoriteit afwachten? Waarom alleen kleine reisorganisaties aan de schandpaal nagelen? Waarom gaat de ANVR nu opeens als een soort touroperatorpolitie en volksgericht fungeren. Waarom wordt deze lijst precies bij de start van het nieuwe boekingsseizoen gepubliceerd, terwijl dit al veel langer speelt?

Solvabiliteit SGR leden

Wanneer je kijkt naar het aantal faillissementen van reisorganisaties de afgelopen maanden zitten daar veel SGR en ANVR-leden bij. Cirkel Reizen, Snoeyink en niet te vergeten De Vries Reizen. Zou de ANVR niet wat meer de SGR leden in de gaten moeten houden? Misschien iedere kwartaal een accountantsverklaring opvragen hoe het staat met de solvabiliteit van de eigen leden?

De ANVR zou de consument moeten beschermen tegen reisbureaus (ook SGR-leden) die tickets van airlines verkopen, geld incasseren en vervolgens failliet gaan. De ANVR zou het publiek moeten voorlichten over de verschillen tussen een pakketreis en een samengestelde reis. Maar vooral over de risico’s en hoe simpel je deze kunt afdekken met een product van een reisverzekeraar. Daar heeft de ANVR geen boodschap aan. Want juist de samengestelde reizen zijn een doorn in het oog. Consumenten die een vliegticket en een hotel boeken via internet mogen het vooral zelf uitzoeken. Daar wordt immers niet of nauwelijks aan verdiend door de ANVR leden.

Om deze actie van de ANVR hangt een zweem van eigenbelang. Maar door in het persbericht te hameren op ‘bescherming van consumenten’ kun je als snel een grote groep lezers zand in de ogen strooien.

Consumenten beschermen is prima, tenzij dit argument gebruikt word om nieuwe ANVR leden te werven of concurrenten van de markt te drukken.