Tot zo ver was alles nog onder controle. Nu is bij onderzoek in Pitsanoluk gebleken dat haar oude vader ook uitgezaaide longkanker heeft. Daar is niets meer aan te doen, wél aan het probleem met de urinewegen. De familie besluit vader daaraan te laten opereren, maar hem niet te vertellen dat hij nog maar een paar maanden te leven heeft. Waarom zou je het uiteinde van zo’n man verzwaren?

Pa was ooit de machtigste man van zijn dorp, maar heeft in feite geen baht te makken, en ook geen zorgverzekering. Die is veel te duur voor een arme Thaise boer. Een particulier ziekenhuis kost geld, en niet zo weinig ook. Dochter Mo heeft 20.000 THB op haar spaarbankboekje en haar broer nog eens 30.000. Dat geld is eigenlijk bestemd voor het inzaaien van de volgende oogst. Als dat op is, besteed aan de verzorging van vader, moet de oude man noodgedwongen terug naar het staatsziekenhuis in Tak. Waar, volgens mijn buurvrouw 80 van de 100 patiënten hun verblijf niet overleven. Hopelijk kan hij zijn laatste levensdagen thuis doorbrengen. Hij heeft een kleine levensverzekering, maar die betaalt uiteraard pas uit ná zijn dood. In Thailand moet je proberen gezond te blijven tot je overlijdt.

Waar ik me niet meer aan waag in Thailand is het schatten van de leeftijd van een Thaise vrouw. In Nederland gaat mij dat goed af, maar ik Thailand is dat een lastige klus. Het valt mij op dat de gemiddelde Thaise vrouw er jonger uit ziet dan haar biologische leeftijd. Voor een deel zal te maken hebben met het feit dat Thaise vrouwen over het algemeen slank en tenger zijn, dat oogt immers jonger.

Rimpels

Nog een opvallend aspect: de zon is funest voor je huid. Er is werkelijk niets wat zoveel bijdraagt aan huidveroudering dan de zon. Wil je de proef op de som nemen? Leg maar eens een elastiekje in de zon. Na een tijdje is deze uitgedroogd en alle elasticiteit is verdwenen. Een andere belangrijke oorzaak van huidveroudering is roken, maar dat laat ik even buiten beschouwing.

Gezien de omstandigheden in Thailand (veel zon) zou je ook veel rimpels verwachten bij Thaise vrouwen, dat blijkt in de praktijk anders. Zoals bij veel meer Aziatische vrouwen lijken rimpels langer weg te blijven dan bij westerse vrouwen in dezelfde leeftijdscategorie.

Voeding

Recentelijk las ik een onderzoek waaruit blijkt dat de hoeveelheid glucose in het bloed bepalend kan zijn voor een snellere veroudering. Uit een onderzoek van Leiden University Medical Center blijkt dat mensen een ouder gezicht hebben naarmate hun glucosespiegel hoger is (lees hier het artikel: Hoge glucosespiegel, oud hoofd)

Nu is obesitas en het daarmee samenhangende diabetisch een groot probleem in de westerse wereld. Diabetisch (suikerziekte) begint zelfs al epidemische vormen aan te nemen. In Thailand is het gelukkig (nog) niet zo ver, maar met de oprukkende fastfoodketens en welvaart is dat een kwestie van tijd, vrees ik.

Huidveroudering

Zelf ben ik er ook van overtuigd dat er een relatie is tussen voeding en het verouderen van de huid. Gelukkig snoept mijn vriendin niet. Ze eet nooit chocolade of andere zoetigheid en dat is toch bijzonder. Zelf sta ik minder sterk in mijn schoenen. Ik ben gek op zoetigheid en daarom een echte suikerjunkie. Wel weet ik dat het slecht voor me is en probeer het zoveel mogelijk te beperken.

De inleidende vraag blijft echter staan. Het jeugdige uiterlijk van Thaise vrouwen zal ongetwijfeld genetisch bepaald zijn en ook verband houden met een redelijk gezonde levenstijl zoals niet roken, niet snoepen en niet teveel in de zon. Een andere verklaring kan ik zo niet bedenken. Vandaar dat ik de lezers ook maar de vraag voorleg. Waarom zien Thaise vrouwen er meestal jonger uit dan ze in werkelijkheid zijn? Ik ben benieuwd naar je reactie.

In de meest culturen is ontrouw een taboe, zelfs in Thailand, waar ontrouw bijna een traditie is. Desondanks beschouwt men het nog steeds als afkeurenswaardig.

Nou ja, in theorie dus. Maar niet in de praktijk, zoals de recente Durex Sex Survey heeft onthuld. Onze mannen en vrouwen hebben weer iets om trots op te zijn, want de Thaise man komt in dat onderzoek op de eerste plaats met maar liefst 54%, wanneer het gaat om het bedriegen van hun partners. De Thaise vrouw bezet met 59% de tweede plaats in de wereld. Dat betekent dat meer dan de helft van de mensen die we om ons heen zien lopen zoals vrienden, familie, etc, hun partner ooit hebben bedrogen.

Mijn vader vertelde me dat hij de enige van zijn vrienden was, die zijn vrouw nimmer heeft bedrogen. Enkele van zijn vrienden zijn trouwe klanten bij massagesalons, terwijl sommigen zelfs kinderen bij hun minnaressen hebben. De meesten van hen vinden echter, dat ze niets verkeerd doen. Immers, voor mannen zijn het “ervaringen” en niemand wordt het etiket “promiscue” opgeplakt. Dat mannen ontrouw zijn is even aanvaardbaar als corruptie onder de politici.

De enquête, gehouden onder 29.000 mensen in 36 landen, geeft ons zo’n beetje de waarheid over onze huidige samenleving, waarin het bij de hand hebben van een paar extra liefjes wordt beschouwd als ‘cool’. Ik heb ook vele verhalen gehoord over hoe vriendinnen een afspraakje hadden met twee mannen tegelijk, of stiekem even verdwijnen met hun tijdelijke minnaar. Het werk, een zieke tante of een buikgriep als dekmantel.

Mensen worden niet graag bedrogen, maar ze hebben altijd excuses als het gaat om hun eigen ontrouw. Het is gewoon een impulsieve daad en het stelt niets voor. Hij of zij kwam op mij af en ik kon geen nee zeggen. Het is mijn keuze om andere opties te verkennen en het is niet verkeerd zolang ik niet betrapt wordt. De lijst van hun creativiteit gaat heel ver en het lijkt erop dat de opwinding het steeds wint van de moraal.

Ja, wat kan er nu eventueel misgaan met een beetje – nutteloze – pret? Nou, veel, natuurlijk. Uit onderzoek blijkt dat 2 tot 3% van alle kinderen het product van deze ontrouw zijn. Een ongebonden, tijdelijk liefje kan serieuze gevolgen hebben in iemands leven. In onze maatschappij is het al erg genoeg om een ”mia noi” te hebben, maar het is nog veel erger om te worden bestempeld als een product ontrouw en immoraliteit. Wie vals speelt of een avontuurtje heeft met een getrouwde man, laat eventuele kinderen de dupe worden.

Als we kijken naar dat bedriegen, moet men vaststellen dat het niet verklaarbaar is. Psychologen zeggen dat deze bedriegers een moeilijke jeugd hebben gehad en zich op deze manier alsnog willen bewijzen. Sociologen zeggen dat ontrouw laat zien hoe corrupt het moreel van de samenleving is. Biologen zeggen dat de mens niet geboren is om monogaam te zijn. Economen zeggen dat het logisch is, dat armere vrouwen zich aangetrokken voelen door mannen met geld, ongeacht hun huwelijkse staat. Sommige religieuze mensen zeggen dat het allemaal om karma uit vorige levens gaat. Wie het weet, mag het zeggen!

Alles wat ik weet is dat het aantal echtscheidingen, in het bijzonder door ontrouw, alarmerend is. Als wij vreemdgaan in werkelijkheid zo acceptabel en normaal vinden, hoe kun je iemand dan vertrouwen als het om zaken gaat of om een politieke functie. Maar of je die combinatie mag maken zou weer een nader onderzoek nodig maken om hierover wakker te schudden

Napamon Roongwitoo is een feature schrijver voor de Bangkok Post (vertaald door Gringo).

Thailand wil het aantal nieuwe HIV/Aids infecties in 5 jaar terugbrengen van het huidige aantal van 10.097 per jaar naar 3.000.

Deze ambitieuze doelstelling is vastgelegd in een strategisch plan opgesteld door het National HIV/Aids Committee. Het plan is in overeenstemming met de VN-campagne ‘Getting to Zero’, die tot doel heeft een eind te maken aan nieuwe HIV/Aids infecties, discriminatie en HIV/Aids gerelateerde sterfgevallen.

Thailand telt 481.770 personen met HIV/Aids; 283.612 personen krijgen anti-retrovirale therapie via drie landelijke ziektekostenregelingen. Alhoewel Thailand internationaal waardering oogst vanwege haar succes in het terugbrengen van het aantal nieuwe gevallen, blijft discriminatie een probleem, zegt Petchsri Sirinirand, directeur van het National Aids Management Centre.

Buitenlandse werknemers en drugsgebruikers die intraveneus spuiten, blijven verstoken van behandeling en begeleiding. ‘They are still stigmatised as illegals, criminals or drug addicts.’

Gisteren was het World Aids dag.

www.dickvanderlugt.nl

Het Strafhof veroordeelde Ampon Tangnoppakul, ”oom SMS”, tot 20 jaar in de gevangenis. Hij werd schuldig bevonden aan het versturen van vier sms’jes van zijn mobiele telefoon vorig jaar, die beledigend waren voor Hare Majesteit de Koningin. Ampon ontkende de beschuldiging, en beweerde dat hij niet eens weet hoe een SMS moet worden verstuurd. De officieren van justitie kwamen echter met de bewijzen, dat de 4 berichten daadwerkelijk van zijn mobiele telefoon afkomstig waren. De berichten werden ontvangen en bewaard door Somkiat Krongwattanasuk, die toen persoonlijk secretaris van de premier, Abhisit Vejjajiva.

De zaak Ampon is nu voorlopig afgedaan, hij kan in hoger beroep gaan en mag ook hopen, dat hij in aanmerking komt voor een koninklijk pardon. Zijn arrestatie en vervolging wijzen echter een helder licht op de twee wetten die nog steeds zo vaak worden gebruikt. Artikel 112 van het Wetboek van Strafrecht is de oorspronkelijke tekst voor majesteitsschennis, die beledigende uitspraken of acties tegen de leden van het Koninklijk Huis verbiedt straffe van arrestatie en gevangenisstraf. De nieuwere en soms verraderlijke Computer Crime Act verbiedt dezelfde feiten op een computer (of, blijkbaar, in het geval Ampon’s, een mobiele telefoon).

De Computer Crime Act is discutabel, omdat het werd ontworpen en als zodanig aan het publiek werd gepresenteerd als een wapen tegen hackers en andere witte-boorden criminelen. Het is veel vaker gebruikt tegen de vrijheid van meningsuiting, en heeft een rol gespeeld in bijna alle recente gevallen van majesteitsschennis. Er wordt gezegd dat aanklagers de Computer Crime Act in dergelijke gevallen gebruiken omdat het de mogelijkheid geeft strengere straffen op te leggen dan het Wetboek van Strafrecht, dat een maximumstraf van 15 jaar voor misdrijven tegen de monarchie kent.

De wetten over majesteitsschennis moeten worden herzien en bijgewerkt, zodat ze kunnen worden aangepast aan de eisen des tijds, net als met andere wetten gebeurt. Er moet ook een onderzoek op hoog niveau komen, bij voorkeur door de overheid op het gebruik van de wetten. Onder de huidige wet kan iedereen een aanklacht indienen over majesteitsschennis en omdat dat een zware beschuldiging is, moet de politie en andere instanties elke klacht serieus behandelen en onderzoeken. In de afgelopen jaren zijn er nogal wat gevallen geweest, waarbij een aanklacht werd ingediend met het kennelijke doel de aangeklaagde persoonlijk te beschuldigen zonder dat hij de intentie had om de monarchie in bescherming te nemen.

Er blijft nog een kritische barrière bestaan voordat artikel 112 en de Computer Crime Act kan serieus worden onderzocht. Het is de vaak politieke lading, die gekoppeld is aan de wens om wellicht de wetten te onderzoeken en eventueel te wijzigen. De wetten zijn er uit respect en genegenheid voor de vorst en de monarchie, maar politici gebruiken ze ook voor hun eigen politieke doeleinden. Vorige week waarschuwde de minister van Informatie- en Communicatietechnologie, Anudith Nakornthap, tegen het aanklikken van “Like” bij twijfelachtige berichten op Facebook: klik het aan en je krijgt spijt van. Er wordt gezegd, dat hij al 86.000 Facebook-pagina’s heeft laten blokkeren of laten verwijderen door het Amerikaanse bedrijf.

De constante jacht op internet sites is zinloos en destuctief. Hoe meer aandacht Capt Anudith er op richt, hoe meer hij slechte bedoelingen stimuleert. Het idee dat een discussie over de wetten over majesteitsschennis reeds als majesteitsschennis wordt beschouwd, is emotioneel geladen, maar houdt geen stand. Een wet heeft op zich geen invloed op de liefde en respect voor de monarch. Het was Zijne Majesteit de Koning zelf die zes jaar geleden op een eenvoudige manier verklaarde, dat “De Koning ook fouten kan maken” en “Eigenlijk moet ook ik bekritiseerd kunnen worden”

De wet op majesteitsschennis is een belangrijke traditie in de Thaise cultuur, maatschappij en geschiedenis. Dit is waarom het regelmatig geactualiseerd en gemoderniseerd wordt. Dat is waarom het noodzakelijk is het opnieuw te onderzoeken. Er is een aantal mensen in het land die er misbruik van maken voor politieke of persoonlijke doeleinden, wat onaanvaardbaar is. Als gevolg hiervan heeft een aantal twijfelachtige vervolgingen plaatsgevonden, die het imago van het land in het buitenland zwaar beschadigd hebben. Een serieus onderzoek naar de wet op majesteitsschennis en het gebruik daarvan kan mazen onthullen, die gedicht moeten worden.

Redactioneel commentaar in de Bangkok Post van 27 november 2011. Vertaald door Gringo.

De meeste Thais geven meer geld uit dan ze verdienen en zelfs degenen die wel met hun geld kunnen uitkomen, lopen het risico financieel in de problemen te komen.

Dit blijkt uit een peiling van Abac onder 2.764 personen van 18 jaar en ouder in 12 provincies.

Het gemiddeld inkomen van de respondenten bedraagt 11.300 baht per maand; hun persoonlijke uitgaven 9.197 baht. De belangrijkste utigavenposten zijn voedsel (5.222 baht), vervoer (3.790 baht) en ontspanning, zoals bioscoop, concerten en sport (1.416 baht).

De financiële problemen doen zich voor bij een kwart van de respondenten. Degenen die minder dan 3000 baht per maand verdienen, geven 6.513 baht per maand uit; degenen die tussen de 3.000 en 5.000 baht verdienen spenderen maandelijks 6.522 baht. Het geld daarvoor wordt geleend.

Mensen die meer dan 75.000 baht per maand verdienen, geven maandelijks 34.471 baht uit. Ze vormden 5 procent van de respondenten en maken 10 procent van de gehele bevolking uit. De overgrote meerderheid van de ondervraagden (76 pct) verdient minder dan 15.000 baht per maand. In deze groep heeft 75,6 procent geen spaartegoeden.

[De eerste zin wordt in de rest van het bericht niet aannemelijk gemaakt.]

www.dickvanderlugt.nl

Alle clichés buitelen dan over elkaar heen: we betalen te veel, het wordt niet goed besteed, we hebben te veel ambtenaren en ook te veel profiteurs van sociale voorzieningen.

Inkomensbelasting in Nederland maakt ca. 40% uit van de totale belastinginkomsten en datzelfde geldt ook voor Thailand. In Nederland betaalt iedereen, die werkt, loon- of inkomstenbelasting naar vermogen. Ook dat geldt wel voor Thailand, maar door het immense aantal Thais, dat weinig of geen inkomsten heeft, wordt de inkomstenbelasting voornamelijk door de middenklasse betaald.

In een recent commentaar in ‘The Nation’ werd geopperd, dat die middenklasse wel eens in opstand zou kunnen komen, nu de huidige regering allerlei voor mensen met zeer lage inkomens “leuke” dingen in petto heeft. Denk aan de verhoging van het minimumloon, de te verstrekken tablets aan scholieren en de subsidie bij aankoop van de eerste auto.

Dat is Thaise politiek, waar ik geen mening over geef, maar interessant in dat commentaar was hoe het totaal aan inkomstenbelasting in Thailand tot stand komt. Vorig jaar betaalden slechts 2,3 miljoen Thais (van de totaal 64 miljoen) inkomstenbelasting als bijdrage in de overheidsuitgaven. Nog eens 9 miljoen Thais doen wel aangifte, maar betalen geen belasting, omdat zij minder dan 20.000 Baht per maand verdienen.

De middenklasse zit echter in de lastige hoek (waar heb ik dat meer gehoord?) en wordt gemangeld tussen de armen en de rijken. Ongeveer 60.000 Thais betalen de hoogste belasting van 37%, die wordt belast bij een inkomen van meer dan 4 miljoen Baht per jaar. Deze groep is goed voor circa 50% van de totale opbrengst aan inkomstenbelasting. Een derde van die opbrengst wordt betaald door slechts 2400 Thais, die meer dan 10 miljoen Baht per jaar verdienen.

De rijkste 20% van de beroepsbevolking betaalt ruim 55% van de opbrengst aan inkomstenbelasting, terwijl de armste 20% slechts 5% bijdraagt.

Afgezien van de A go go bars en dergelijke waar genoeg bloot te zien is, zul je in Thailand toch weinig naakte mensen zien. Ook op het strand niet, Thaise man in een zwembroek wil nog wel, maar een Thaise vrouw in bikini is al een zeldzaamheid, want meest gaat die volledig gekleed het water in. Vorig jaar was het nieuws in Pattaya, toen een Russisch koppel aan het strand hun kleren uittrok en in zee ging. Gealarmeerd door verontruste Thaise moeders werd het stel binnen enkele minuten door de politie (het gebeurde vlak bij het politiebureau) terechtgewezen. De man en vrouw kwamen er met een kleine boete van af.

Zelf ben ik geen nudist of naaktloper, maar ik heb er ook niets op tegen. Ik woonde in Alkmaar, dus niet al te ver van het strand en onze wandelingen langs het water gingen vaak langs het stukje naaktstrand bij Bergen aan Zee. Mensen, die gewoon lekker in hun blootje recreëren, niets op tegen. Het enige afzichtelijke was dan altijd wel die wat oudere mannen, staand in hun blootje, maar wel met sandalen en sokken aan, zodanig opgesteld, dat ze door voorbijgangers – of die het nu wilden of niet – konden worden bekeken.

Ik hoor nu ook bij de categorie “oudere mannen” en loop alleen binnenshuis nog wel eens naakt als dat zo uitkomt. Mijn Thaise vrouw zal dat niet doen. Als zij gaat douchen, kleedt zij zich discreet uit, handdoek om haar heen totdat zij in de badkamer is. Als ik haar vraag waarom zij dat doet, want er is werkelijk geen mens, die ook iets van haar naaktheid zou kunnen zien, krijg ik als antwoord, dat de “pilow” (de geest) van het huis wel degelijk meekijkt. Vroeger was ik er wat vrijer in met het naakt zijn. Als ik wist, dat de buren niet thuis waren, zaten we wel eens naakt op het terras in onze tuin, op Ameland en in Portugal kilometers langs verlaten stranden gewandeld lekker zonder kleren en zelfs midden op het strand of aan de waterlijn wel de liefde bedreven. Sensationeel!

Terug naar het artikel in De Telegraaf, want een resort voor naaktzwemmers in Thailand, daar wilde ik toch wat meer van weten. Eerst maar eens gekeken op de websites van beide resorts. Beide zeer luxueus, van alle gemakken voorzien, elk appartement of villa met een eigen zwembad, enz. Kosten per nacht tussen 10.000 en 25.000 Baht (tja!), maar over naakt zwemmen of naakt recreëren wordt met geen woord gesproken. Het enige wat ik daarover vond was een recensie van een gast over Trisara, waarin melding gemaakt werd van een geweldig verblijf in Adamskostuum. Dus schreef ik beide resorts maar eens aan via E-mail om te informeren naar de hotelpolitiek inzake dit onderwerp.

Beide resorts hebben vrijwel een gelijkluidend antwoord gegeven. Nee, wij hebben geen faciliteiten voor naaktrecreatie! Alle villa’s, echter, zijn geheel van de buitenwereld afgesloten, zodat niemand je kan zien als je in je eigen zwembad naakt zwemt, daar heeft het management niets op tegen. Je kunt ook naakt op je terras gaan zonnebaden en – voeg ik er zelf aan toe – je kunt met openstaande deuren naakt aan tafel gaan zitten, naakt naar de televisie kijken, naakt in de keuken het eten klaarmaken, naakt naar het toilet gaan, naakt onder de douche gaan, enz. Beide resorts beschikken over een privé-strand (bij de één moet je er wel 150 traptreden naar beneden en later weer naar boven voor over hebben), met allerlei sportieve faciliteiten, maar wel graag de kleren aanhouden. Naakt wordt in Thailand nu eenmaal niet gewaardeerd en is bovendien formeel strafbaar.

Conclusie: het artikeltje in De Telegraaf is niet misleidend, want er staan geen pertinente onwaarheid in. Maar, zeg nou zelf, als het zo in de krant staat, heb je toch een ander verwachtingspatroon, althans, ik wel!

Dit blijkt uit een onderzoek van de Service Workers in Group Foundation, een non-profit organisatie die sekswerkers helpt.

‘Human rights of service workers in Pattaya are often violated so they volunteered to do a survey to gather evidence and expose the problem’, zegt oprichtster Surang Chanyam. ‘Sex workers often suffer discrimination. Their human rights are repeatedly violated and the are put in a position of servitude.’

Aan het onderzoek dat drie maanden in beslag nam, namen 435 sekswerkers deel: 71 procent vrouwen, 24 procent mannen en 5 procent transseksuelen. Bijna 70 procent had 2 jaar in Pattaya gewerkt in bars, karaokebars en restaurants.

De respondenten maakten melding van oplichting door klanten of werkgever, gedwongen seks zonder betaling, fysiek geweld, valse aangiftes, groepsseks en politie, die hun klachten negeert.

www.dickvanderlugt.nl

Yaba terroriseert Thailand

De drugs is zo makkelijk te verkrijgen en zo goedkoop (tussen de 200 en 400 bath, vijf en negen euro) dat het epidemische vormen begint aan te nemen. In alle sociale klassen wordt het gebruikt, van zakenmensen van wereldimperiums, bouwvakkers, teenagers en zelfs boeddhistische monniken. Naar schatting 30 miljoen mensen in Zuidoost-Azie gebruiken het. Niets houdt ze tegen, want je kunt de pilletjes overal krijgen, van de krottenwijken van Bangkok tot in de rijke wijken van Phuket. En dat betekent meer criminaliteit en geweld. En een toename van het aantal Hiv-besmettingen. Plus een aanslag op het zorgstelsel. Want zonder behandeling kunnen Yaba gebruikers psychotisch worden en zichzelf en anderen iets aandoen.

War on drugs

In januari 2003 starten de toenmalige premier Thaksin zijn ‘war on drugs’. Keihard zou er tegen drugscriminele worden opgetreden. Maar volgens Human Wright Watch liep dat helemaal uit de hand. Alleen al in de eerste drie maanden kwamen volgens de mensenrechten organisatie 2,275 mensen om het leven. Standrechtelijk geëxecuteerd bij invallen door de speciaal in het leven geroepen drugspolitie. Er vielen ook onschuldige slachtoffers. Volgens eigen Thais onderzoek in 2006 doden de speciale politie tussen 1400 en 2500 mensen die niets met drugs te maken hebben.

Controle in de bus

Ik kende deze cijfers toen ik met de bus terugkwam van een reis door Laos. Je moet dan lopend de grens over bij Nhong Kai, en met het nieuwe visumstempeltje dat je in paspoort pronkte stap je dan in weer in de bus naar Udon Thani. We hadden net een vijftal meters naar die noordelijke stad afgelegd toen de bus weer stil stond. Ik keek uit het raam en zag dat een auto schuin voor de bus stond.

Drie mannen in zwart leren jacks, donkere zonnebrillen en netgekapte kuiven. Ze leken zo uit de jaren 50 gestapt. Er ging een schokgolf door de bus, en ik wist meteen: dit zijn politieagenten die opzoek zijn naar drugs. Zonder poespas werden de mensen voorin de bus om hun identiteitspas gevraagd. Binnen de kortste zwaaide bijna iedereen met zijn of haar Thaise ID-kaart. Iedereen behalve die ene farang die aan boord was en de drie Laonezen. De agenten hadden geen enkel oog voor mij en de Thai met id-kaarten. De drie Laotianen werden echter uit de bus gehaald, waar hun koffers en zakken binnenste buiten werden gekeerd. Lekker waterdicht systeem, dacht ik nog. Als Nederlander had ik zo enkele kilo’s Yaba in mijn handbagage gehad kunnen hebben. En was daarmee zonder moeite, ondanks de controle, Thailand ingereden.

Gekke pil

Yaba, wat vrij vertaalt ‘gekke pil’ betekent, kent een lange geschiedenis, Aan het eind van de jaren zestig van de vorige eeuw werd het gebruikt door truckchauffeurs die hele lange ritten maakte en wilde voorkomen dat ze in slaap zouden sukkelen. Ya Ma was toen de naam nog, paardenpil. Vanwege de enorme kracht die de drugs heeft. Het is een amfetamine die ook bekend staat onder de naam ‘Nazi speed’. Het is een klein pilletje, vergelijkbaar met een Smint, alleen zijn ze rood, oranje of lichtgroen gekleurd. In de jaren negentig werd de pil erg populair onder studenten, die leden onder de zware sociale- en studie druk. De Thaise regering had Yaba ondertussen al verboden, nadat truckchauffeurs onder invloed van de drugs vreselijke ongelukken hadden veroorzaakt. Tegenwoordig is het Yaba nog steeds populair onder studenten. Ze beginnen onder druk van medeleerlingen al op 15 jarige leeftijd te gebruiken. Al snel zijn ze verslaafd en kunnen niet meer zonder. Ook in de Go-Go-Bar Area’s is de pil ongekend populair.

Effecten van Yaba

Yaba is vooral een stimulerende drug, schreef khun Peter in een eerder verhaal ‘Yaba, een gekke pil of een pil voor gekken?’ Het geeft vertrouwen en alertheid, Daarnaast gaat het energiepeil en het uithoudingsvermogen flink omhoog. Het vermindert de eetlust, evenals het verlangen om te slapen. Maar er zijn ook negatieve effecten: Chronisch gebruik kan leiden tot een ‘metamfetamine psychose’, wat resulteert in paranoia, hallucinaties, geïrriteerdheid, agressiviteit, wisselende stemmingen, egocentrisme en plukken aan de huid. Dit alles wordt ook nog eens versterkt door gebrek aan slaap.

Bijna huwelijksnacht in de cel

Ik vierde de voltrekking van mijn boeddhistisch huwelijk in Yasothorn, in de Isaan niet heel ver verwijdert van de grens met Laos. Met de Nederlandse gasten hadden we gezellig gegeten en gedronken in een pittoresk restaurantje, de Thai die bij het huwelijk waren lagen hun roes al uit te slapen na alle drank van die ochtend. We namen nog een uur massage en toen liep het feest toch echt op het eind. We brachten de gasten naar hun hotel, en vervolgde onze weg terug naar het huis van mijn schoonouders waar ik de huwelijksnacht zou doorbrengen. Bijna moest ik die verruilen voor een politiecel. We reden namelijk een fuik van de drugspolitie. De pick-up van mijn jongste schoonbroer werd letterlijk binnenste buiten gekeerd. Alles ging er uit, stoelbekleding werden meerdere malen afgetast, een jerrycan met water werd geleegd.

De commandant had speciale aandacht voor mij. Waar kwam ik vandaan, wat had ik vandaag gedaan? Het verhaal van het huwelijksfeest leek hij niet te geloven. Het werd onvriendelijker, ik moest van de auto wegstappen, onder een boom. Of ik mijn paspoort kon laten zien. Damn, die ligt in het huis van mijn schoonouders. De agenten beginnen opgewonden onderling met elkaar te praten. Mijn Thais was toen nog op toeristisch niveau, dus verstond er werkelijks niets van. Ik begon de zaak dreigend te vinden, en haalde mijn internationale perskaart te voorschijn en begon daar opzicht mee rond te zwaaien. De commandant pakte hem van me af en de sfeer draaide onmiddellijk 180 graden. Drie minuten laten vervolgde we onze weg, met de felicitaties namens het hele korps.

Zware straffen

De drug trekt ook veel (jeugdige) toeristen aan. Ik werd in Bangkok een keer, toen ik de wandelbrug tussen Sukhumvit Soi 8 en 12 overstak, aangesproken door een Australiër of Amerikaan ‘Hey men. Do you know where I can get some drugs around here?’ Misschien liep ik er die avond ook wat verlopen bij, dat hij mij voor een medegebruiker aanzag. Ik kon ‘m geen antwoord geven. Sterker nog, ik wil het niet weten. De straffen in Thailand voor drugsbezit zijn zo zwaar, dat ik bij de douane op Suvarnabhumi Airport mijn tas angstvallig in de gaten houdt dat niemand er iets kan instoppen. Een paar pilletjes is al genoeg voor een paar jaar in de beruchte gevangenis Baang Kwaan. Je leven is dan voorbij, want het verblijf in die hel ga je nooit meer vergeten.

Lees het boek Levenslang in Thailand van Pedro Ruizing maar eens. Om het nog maar niet te hebben over de politiecellen, die ze zo volproppen dat liggen of zitten onmogelijk is. En Thailand is geen Nederland. Als je drugs op zak hebt, ben je schuldig. Of het nu van jouw is of niet. En voor een kilootje of meer krijg je de doodstraf. En dan is het echt ‘Game Over’