Mijn koffer staat gapend open en lijdzaam te wachten op wat komen gaat. Dankzij een goede tip van een lezer van Thailandblog mag ik hem vullen tot 30 kilo. Hiervoor koop je een servicecard bij Air Berlin voor € 76,- en heb je een jaar lang wat meer privileges, waaronder 10 kilo extra bagage.

Bagage

Bij het inpakken van de koffer gaat het altijd om de juiste keuzes te maken. Wat neem ik mee en wat laat ik thuis. Dat laatste is zeker niet onbelangrijk want in Thailand is alles wat je mocht missen, wel te koop. Vaak betrap ik me er op bagage mee te slepen die niet strikt noodzakelijk is. Toch zal ik die 30 kilo wel halen denk ik, al was het maar omdat ik er voor betaald heb, dit gedrag zit nu eenmaal opgesloten in onze Nederlandse genen.

Regen

Het weer in Nederland is wederom van slag. In plaats van ouderwetse vrieskou met een vrolijk zonnetje is het guur herfstweer. Eergisteren besloot ik maar weer eens te gaan fietsen. Hagel, sneeuw, wind en regen waren mijn deel. Zelfs een speciaal regenpak is niet tegen zoveel natuurgeweld bestand. Ik had het water in mijn schoenen staan. Van Hans hoorde ik inmiddels dat het warm is in Hua Hin. Die warme deken is een zegen, ik snak er naar. Nederland is prachtig land, ik zou er niet weg willen. De winter overslaan is echter wel een uitstekende optie.

Werken

De drie maanden in Hua Hin betekenen weer een nieuwe ervaring voor mij. Het is de eerste keer dat ik ga overwinteren en mijn verblijf in Thailand is dit keer geen vakantie. Het schrijven voor Thailandblog is slechts een uit de hand gelopen hobby. Het schrijven voor andere websites is daarentegen is een belangrijk onderdeel van mijn broodwinning. Dankzij internet ben je daarvoor niet meer aan één locatie gebonden. In Nederland werk ik afwisselend thuis of op kantoor. Gewapend met een laptop als gereedschap kan ik overal terecht, dus ook in Hua Hin.

De werkomstandigheden zijn natuurlijk meer dan perfect. Wakker worden met stralende zon en 30 graden is een goed begin van de dag. Het zal zorgen voor flink wat extra endorfine.

Zon

De bijzondere en uitstekende omstandigheden zullen zeker van invloed zijn op mijn werk en de noodzakelijke inspiratie. Ik zag recentelijk een interview met oud-journalist Aad van den Heuvel op TV die zich na zijn pensionering heeft toegelegd op het schrijven van boeken. Hij besloot daarvoor te verkassen van Nederland naar het mondaine Marbella in Zuid-Spanje. De belangrijkste motivatie hiervoor was dat het schrijven en stuk beter gaat in een vrolijke, zonnige omgeving.
Wat dat betreft valt de winter in Nederland af, of je moet de ambitie hebben om een handleiding voor de suïcidale medemens te schrijven.

Het terugzien van mijn vrienden die in Thailand wonen is natuurlijk ook een leuk vooruitzicht. Heel veel aangename zaken in het verschiet en het begint al aardig te kriebelen. Het enige waar ik me overheen zal moeten zetten is dat ik mijn familie en vrienden in Nederland een tijdje zal moeten missen. Gelukkig is er Skype en e-mail dat verkleint de afstand enigszins.

Nog een week en dan zeg ik de Hollandse winter in 2012 vaarwel om in de lente terug te keren. Mochten de Maya’s toch gelijk hebben en de wereld vergaat op 23 december aanstaande, dan pakken ze mij dit in ieder geval niet meer af.

Vandaag nog snel even de laatste boodschappen, want Kerst is vooral een orgie van eten en drinken. We proppen ons vol met luxe etenswaren en nemen daarna wat tabletten tegen brandend maagzuur.

Hier in Nederland dit jaar geen witte kerst. Het is vies druilerig weer met regelmatig motregen. Of je wilt of niet Kerst wordt er ieder jaar weer ingeramd. Op de radio zingt Chris Rea de godganse dag ‘Driving Home For Christmas’. Op TV staat de programmering ook op Kerst. ‘All you need is kerst’, is het credo.

Tijdens Kerst “moeten” we gezellig doen, het is het ultieme familiefeest. Toch niet voor iedereen. Veel Nederlanders zien er ook huizenhoog tegen op. Buiten is het donker en deprimerend. Dat is op zich al geen pretje. Vooral de eenzaamheid schijnt toe te slaan. Dat geldt zeker voor alleenstaanden, mensen die geen contact meer hebben met de familie en ouderen die alleen op hun kamer zitten in een verzorgingstehuis. Een verbroken relatie of een sterfgeval van een naaste, het hakt er extra in deze dagen. Voor een groot aantal landgenoten staat Kerst daarom synoniem voor verdriet en eenzaamheid.

Ook voor de Nederlanders in den vreemde zijn deze dagen soms moeilijk. De herinneringen aan Kerst borrelen naar boven. Ondanks dat velen hun geluk in Thailand hebben gevonden blijft het gemis met het geboorteland groot en zeker tijdens de feestdagen aan het einde van het jaar.

Dit jaar zal ik kerst vieren met mijn familie, helaas zonder mijn vriendin die in Thailand woont. Een beetje dubbel gevoel. Maar ik zal niet de enige zijn. Speciaal voor iedereen met een geliefde in het verre buitenland dit aardige Kerstgedicht.

All I want for christmas

Every year christmas comes along,
and it always has been the same old song..

Presents, party’s and lots of fun,
but when I saw you,true christmas joy has begun..

Never before that special kind of thing,
it’s you that make bells go ring…

And there’s not much I wanna do,
cause all I want for christmas is you….
 

Delfts blauwe mok voor 64 baht

In Lampang in het Noorden van Thailand kunt u een bezoekje brengen aan Indra keramiek.

Misschien gaan er nog geen belletjes rinkelen bij de naam Indra, maar ze maken er keramiek. Borden, kopjes, mokken, decoratie, geschenken en ander handbeschildert aardewerk. Nu is Indra (www.indraceramic.com) geen lullig optrekje met een paar schuren, maar een complex waar je ‘U’ tegen zegt. Even wat cijfers om het te illustreren:

• Productiecapaciteit: 500.000 stuks per maand of 250 ton.
• Omzet: 250 miljoen Baht (8 miljoen dollar).
• Medewerkers: 580 personen.
• Markt: 25% voor de Thaise markt en 75% export. Exporteert naar de Verenigde Staten, Groot Brittannië, Duitsland, Nederland en andere EU landen.

Delfts Blauw

Er is een winkel en een grote outlet store waar je voor een luttel bedrag, prachtig keramiek kunt kopen. Zelfs authentiek Delfts Blauw! Wat zegt U? Jazeker! Zelfs Delfts Blauw. Ons Hollands trots is made in Thailand. De beroemde sierborden, vazen, kandelaars en serviesgoed, in die typische blauw-witte kleur, komen uit een fabriek in het Noorden van Thailand.

‘No picture please’

Natuurlijk wilde ik ‘mijn ontdekking’ vereeuwigen, om er later een verhaaltje over te schrijven. Ik begon al te kwijlen bij de gedachte aan deze onthulling, een enorme scoop natuurlijk, die het leven in het onschuldige Holland voorgoed zou veranderen. Khun Peter R. de Vries, eat your heart out.

Let op de Thaise prijssticker

Maar de Thaise winkelbediende zag het lijk al drijven en wees mij op een bordje in de winkel: ‘No picture please’. Toen heb ik met gevaar voor eigen leven, uiteindelijk maar een Delfts blauwe mok gekocht voor 64 baht en deze afgerekend bij de kassa. Een beetje blogger laat zich namelijk niet zomaar uit het veld slaan.

Delfts Blauw complot

Al snel daarna, ik keek onder de mok, kwam ik wederom tot een opzienbarende ontdekking. En let op, ook deze onthulling zal een golf van verontwaardiging veroorzaken: we worden belazerd. Wat zegt U nu weer? Ik zeg, we worden belazerd. Want onder de Delftsblauwe mok staat te lezen dat deze drinkbeker gefabriceerd is door ene ‘Bosman’. En laten we nou wel wezen, wie kent er een Thai die Bosman heet? Dus voelde ik aan mijn water (dat is in Thailand niet zo moeilijk) dat er iets niet klopte. Deze meneer of mevrouw Bosman heeft een bedrijf in Nederland (www.delftsblauw.com) en verkoopt oer-Hollands handbeschilderde Delfts Blauwe prullaria, waar geen enkel Nederlands luchtje aan zit. Hebt u ooit zo zout gegeten?

Natuurlijk kan ik deze boute bewering staven met bewijsmateriaal waar zelfs Moszkowicz sprakeloos van wordt. De foto’s, zijn wat onscherp want mijn handen trilden van spanning, dat kunt u vast wel begrijpen.

Na deze onthulling heb ik de smaak te pakken en werk nu al een paar jaar aan een nieuw onderzoek. Ik kan een klein tipje van de sluier oplichten. Via een informant is mij ter ore gekomen dat de originele Boeddha beelden van € 4,95 hier bij de plaatselijke Blokker, niet uit Thailand komen, maar in Delft gefabriceerd worden. U hoort spoedig meer over deze duistere zaak, die Watergate zal doen verbleken.

Meer foto’s van ‘Thais Delfts Blauw’ gefabriceerd door Indra op de Facebookpagina van Thailandblog: www.facebook.com/pages/Thailandblognl

Schoonheidsideaal

Hoewel ik mij er niet aan stoor, haten veel Thaise vrouwen hun neus. De voorkeur gaat uit naar een westers model. Dat betekent vooral smallere neusvleugels en een verhoogde neusbrug.

Het schoonheidsideaal van Thaise vrouwen is redelijk simpel: een poezelig westers neusje, een roomwitte huidskleur en blauwe ogen. Een ander aspect wat Thaise vrouwen, met enige jaloerse blikken richting farangdames, ontberen is een flinke borstpartij.

Luk Kreung

De Thaise commercie springt er handig op in. Zo kun je allerlei crèmes kopen met witmakers voor je huid. Deze bleekmiddelen zitten zelfs in deodorant. De bleekcultus slaat behoorlijk door. Een setje blauwe lenzen er bij en je bent al aardig op weg richting de transformatie naar een Luk Kreung, oftewel halfbloed Thai.

Voor neuzen en borsten moet zwaarder geschut ingezet worden: een chirurgisch mes. Een parmantig neusje is zo geregeld bij één van de vele privé-klinieken die Thailand rijk is. Let op de folders in uw bus: ‘Rhinoplasty’ nu voor half geld! Of twee neuzen voor de prijs van één gok.

Cadeau

Over reclame gesproken. Gisteren in een actualiteitenprogramma in Nederland ging het over een kliniek die op internet adverteerde voor een schaamlipcorrectie: Nu extra voordelig, speciaal voor de feestdagen!
Wel een leuk cadeau voor onder de kerstboom. Ik zie de conversatie tussen manlief en de vrouw in kwestie al voor me. “Schat, het mag dan wel bijna kerst zijn. Maar als ik je in je blootje zie staan, is het net of er een kalkoen zijn kop naar buiten steekt. Daarom heb ik een leuke cadeaubon voor je gekocht van de schaamlippenbijknipkliniek”. Toch een keer wat anders dan een kappersbon.

Goed, maar nu weer terug naar de Thaise neuzenkwestie. Naast het schoonheidsideaal is een beetje neusbrug ook wel handig voor je zonnebril. Het verhogen daarvan kan ik nog wel begrijpen. Het schijnt ook niet veel te kosten voor 10.000 bahtjes komt je neus al aardig in de goede richting te staan. Echter, mijn grootste angst is altijd dat als je eenmaal instemt met een kleine aanpassing het meestal uitmond in een grote verbouwing. Net zoals thuis, je begint met een nieuw behangetje en voordat je het weet wil ze een compleet nieuw interieur, plus een dakkapel, een aanbouwkeuken en een dubbele garage.

Om naast een compleet verbouwde vriendin te lopen, is voor mij geen aantrekkelijk vooruitzicht. Ik heb al genoeg plastic in huis. En die mopsneusjes? Ach, die zijn toch gewoon schattig.

Help! Mijn straat, vorig jaar winter

Nu Sinterklaas weer is aangekomen en binnenkort wordt afgewisseld door de kerstman, is het nog wel uit te houden tot de jaarwisseling in Nederland.

De maanden januari, februari en maart daarentegen zijn in mijn ogen de meest depressieve maanden van het jaar. Eigenlijk zit ik dan alleen maar af te wachten tot het weer voorjaar wordt. Het ontvluchten van deze nutteloze periode is een welkome gedachte.

Overwinteren

Het plan is daarom als volgt: pak je tandenborstel en gooi medio januari de deur achter je dicht in het grijze grauwe Nederland. Stap vervolgens op het vliegtuig naar Bangkok. Zo gauw de blaadjes weer aan de bomen komen, doe je hetzelfde in omgekeerde volgorde. Dat noemen ze: overwinteren.

Meestal staat overwinteren synoniem voor gepensioneerde of bejaarde Nederlanders die de gure winter ontvluchten om reumatische klachten en stramme spieren te voorkomen. Het leven verplaatst zich dan vooral naar Spaanse Costa’s om vervolgens in Benidorm met de rollator achter in de file aan te sluiten bij de plaatselijke bingo.

Eh, ik had zelf toch iets anders in mijn gedachte…

Hua Hin

De keuze voor mijn tijdelijke winterverblijf is Hua Hin geworden. Volgens vele Thailandgangers het Thaise Benidorm, oftewel een bejaardentehuis. Naar mijn mening is dat schromelijk overdreven. Ik kom graag in Hua Hin. Niet alleen omdat er vrienden en kennissen wonen, maar ook omdat het knusse en stijlvolle badplaats is. Het is er overzichtelijk en relaxed. Hier geen schreeuwende neonlichten en Gogo-bars die vrouwelijke handelswaar aanprijzen. Het uitgaansleven is er ingetogen. Desondanks kan je er prima genieten van een koel biertje in een van de vele barretjes. De stranden zijn er aangenaam, er zijn vele uitstekende restaurantjes, de Nightmarket is leuk. De discotheek onder het Hilton Hotel is een goede keuze om even de voetjes van de vloer te laten gaan.

Mijn vriendin vindt Hua Hin ook een uitstekende keuze. Dit heeft ongetwijfeld te maken met mijn eerdere opmerking: het ontbreken van een bruisend uitgaansleven. Ze is, zoals vele Thaise dames, nogal zuinig op haar farang vriendje. Ze wil kennelijk de kat niet op het spek binden in de wetenschap dat de geest gewillig is, maar het vlees meestal zwak. Uiteraard ben ik strikt monogaam. Wanneer ik dat tegen mijn vriendin zeg, kijkt ze mij meesmuilend aan en begint ze te lachen. Geen idee waarom?

Werken

Nog los van de keuze voor Hua Hin, kom ik niet om vakantie te vieren tijdens mijn vlucht voor bevroren autoruiten, wintertenen en dikke jassen. Het doel is even simpel als saai: gewoon werken. Voor mijn broodwinning heb ik slechts een laptop, internetverbinding, een bureau en een bureaustoel nodig. Mijn werk bestaat voor 80% uit het bedenken en schrijven van teksten, dat kan overal ter wereld. Door het nuttige en het aangename te verenigen zal de productiviteit en creativiteit alleen maar toenemen is mijn stellige gedachte. Mijn compagnon is akkoord met mijn snode plannen en bewaakt het fort in Nederland. Niets staat mij nog in de weg.

Om mijn plan kracht bij te zetten, ben ik al om mij heen aan het kijken naar een vliegticket en een geschikt onderkomen. Een vliegticket is niet zo moeilijk. Een huis moet ook wel lukken. Voor ongeveer 15.000 baht (€ 350,-) per maand, huur je een volledig ingerichte meerpersoons bungalow in Hua Hin of de naaste omgeving. Dat is prima te doen. Mocht er iemand zijn die een leuk onderkomen weet in die prijsklasse: stuur een email naar: info@thailandblog.nl Een internetaansluiting is wel een vereiste.

Voorts zal ik een visum voor deze periode moeten regelen, dus een gang naar het Thaise consulaat in Amsterdam zit ook in de planning. Het nodige aan geregel in ieder geval.

Tips

Ik heb mij voorgenomen om de komende tijd daar af en toe wat over te schrijven. Dit om toekomstige overwinteraars van mogelijke tips te voorzien. Uiteraard ben ik ook benieuwd naar tips van anderen, de doorgewinterde overwinteraars om het zo maar te noemen. Het wiel twee keer uitvinden heeft immers geen zin.

Drie maanden in Thailand vertoeven is geen slecht vooruitzicht. Het leven aldaar is goedkoop en aangenaam. En daarom kan ik nu ook eindelijk eens zeggen: ‘zo komt Jan Splinter wel door de winter!’

Afgelopen weekend merkte ik bij mezelf de eerste tekenen van ‘watermoeheid’.

Deze variant op metaalmoeheid heeft dezelfde kenmerken: ‘verschijnsel dat na langdurig gebruik, bepaalde eigenschappen verloren gaan’.

Ik merkte namelijk dat ik even geen zin had om wat te schrijven. De tegenstrijdige berichten, de ramp die zich in slow-motion afspeelt, de ellende voor de getroffenen in Thailand, de machteloosheid, het knaagt aan me.

Daarbij realiseer ik me maar al te goed dat ik geen enkel recht van klagen heb, immers ik zit hier hoog en droog. Zelfs als in Nederland de dijken doorbreken, zit ik op de Veluwe behoorlijk comfortabel.

Nu bij mij de watermoeheid toeslaat, besef ik me meer dan ooit in welke uitzichtloze situatie de Thaise bevolking zich bevindt. Sommige Thaise steden zitten al meer dan zes weken in waterellende. Om gek van te worden. Toen ik gisteren de beelden zag van woedende Thai die dijken en sluizen wilden vernielen, begreep ik direct de wanhoop van deze mensen.

De falende overheid, de dubieuze tegenstrijdige berichtgeving en het politieke gekrakeel maken deze ramp tot een goedkope watersoap met wekelijks een nieuwe aflevering. Hierdoor heb ik moeite om niet cynisch te worden en dat is een slecht teken.

Vandaag las ik, dat 15 november wederom een kritiek moment gaat worden. Kortom dit drama gaat nog weken duren. En nog weken schrijven over het zoveelste district wat overstroomd is, houd ik niet vol.

Vandaag heeft de redactie van Thailandblog dan ook besloten om ook weer andere verhalen te plaatsen en ons niet meer uitsluitend te beperken tot overstromingsnieuws. We willen daarmee de ernst van de situatie zeker niet bagatelliseren. En natuurlijk blijven we stug doorgaan met het plaatsen van nieuws over de overstromingen. Vooral de slachtoffers en hulpbehoevenden verdienen continu de aandacht.

Gelukkig kunnen wij deze keuze maken. Menig Thai kan alleen maar afwachten en hopen op een wonder.

Het enige wat wij kunnen doen is, als deze ellende achter de rug is, weer mooie verhalen schrijven over dit prachtige land. Want ondanks mijn watermoeheid, zal mijn liefde voor Thailand nooit verwateren.

Tot woede en frustratie van toeristen, zegt het calamiteitenfonds vervolgens: “Overstromingen? Die horen bij Thailand. Wij gaan geen uitkering doen. En verder nog een prettige vakantie gewenst”

Gedekt

Wanneer je een pakketreis boekt bij een touroperator, die aangesloten is bij de ANVR, ben je verplicht te betalen voor twee fondsen: de SGR en het Calamiteitenfonds. Dit kun je vergelijken met een soort verzekering. De SGR keert uit bij financieel onvermogen (faillissement) van een touroperator en het calamiteitenfonds keert uit bij een ramp of onrust op de vakantiebestemming. Hiermee hebben we in Nederland de zaken goed voor elkaar (denken we). Want zorg je ook nog eens voor een reis- en annuleringsverzekering, dan ben je van voor tot achter gedekt (excuses voor de woordkeuze). Tot zover geen vuiltje aan de lucht.

Toerist

De toerist die het hele jaar hard heeft gewerkt voor een drieweekse rondreis door het vakantieparadijs Thailand, denkt ook zijn zaakjes goed voor elkaar te hebben. Er is immers al vijf keer betaald: de reis, aan de SGR, het calamiteitenfonds, de reisverzekering en een annuleringsverzekering. De toerist kan rustig slapen. Totdat zijn voorpret wreed wordt verstoord door verontruste beelden op de TV van de overstromingen in Thailand. Na het lezen van de postings op Thailandblog zakt hem de moed helemaal in de schoenen.

Water

Hij ziet de beelden al voor zich. Een Boeing 747 wordt ingeruild voor een watervliegtuig. Na geland te zijn op een grote waterplas wat vroeger een luchthaven was, moet hij overstappen in een traditionele longtailboat. Klagen helpt niet want hij had ook een excursie naar de floating markt en een rondvaart op de khlongs geboekt. Jij wilde toch een floating markt? Jij krijgt een floating markt! De grootste van heel Azië, dus verder niet zeuren.

Omdat dit beeld niet overeenstemt met zijn dromen van een heerlijke vakantie in Thailand, pakt hij verontrust de envelop er bij die hij van het reisbureau heeft gekregen. Hij belt snel naar zijn reisverzekeraar voor informatie: “wij kunnen u niet helpen u moet bij uw reisorganisatie zijn”, krijgt hij te horen. Vervolgens belt hij zijn reisbureau. “Wij kunnen u niet helpen u moet bij het calamiteitenfonds zijn”. Uiteindelijk bezoekt hij de website van het calamiteitenfonds, en daarop staat te lezen (vrij vertaald):

“Een beetje water? Nou en? Je hebt je zwembroek toch bij je? Het overstroomt wel vaker in Thailand, dus wat zeur je nou? Thailand is een groot land. Ga je toch niet naar Bangkok en Ayutthaya. Wat dacht je van het zuiden? Ook leuk.

Regels zijn regels

Wie duikt in de kleine lettertjes van het calamiteitenfonds kan alleen maar concluderen dat ze handelen conform de reglementen, het bericht op de website:

‘Het Calamiteitenfonds kan alleen maar een dekkingsbeperking instellen als er ergens een natuurramp of een molestsituatie dreigt. In Thailand dreigt geen natuurramp. Die ramp voltrekt zich op dit moment al.’

Ongeveer hetzelfde als uw brandverzekeraar zou zeggen: “we betalen alleen uit als uw huis een beetje in de brand staat, als deze helemaal affikt krijgt u niets”.

Hoewel het allemaal juridisch dichtgetimmerd zal zijn, kun je er toch wel vraagtekens bij zetten. Niemand heeft een ramp van deze omvang kunnen zien aankomen. Het is de ergste van de afgelopen 50 jaar. En zelfs voor Thaise begrippen buitenproportioneel.

De feiten

Ook de ANVR roept dat er niets aan het handje is in ‘Amazing Thailand’. “Uitgezonderd van wat wateroverlast her een der kunnen wij onze reizigers met een gerust hart naar Thailand sturen”, zegt de grote ANVR baas. Om er nog even fijntjes bij te vermelden dat er (nog) geen Nederlandse toeristen in de problemen zijn gekomen.

Kijk je uitsluitend naar de feiten, dan klopt het als een zwerende vinger. Er zijn geen toeristen verdronken of weggespoeld. Alleen onder de Thaise bevolking, een kleine 400 doden is de trieste balans.

Natuurlijk zou je kunnen stellen dat je van een commerciële organisatie niet kunt verwachten dat zij op basis van ‘unheimische gevoelens’ bij toeristen, reizen gaan schrappen. Aan de andere kant hebben ze wel een commercieel belang bij tevreden reizigers. Je coulant opstellen wekt veel vertrouwen voor de toekomst.

Omboekverzekering

Sinds een aantal jaren voeren de reisverzekeraars Unigarant en Europeesche een omboekverzekering. Met deze verzekering kunnen reizigers zonder extra kosten hun reis omboeken, mocht er voor vertrek op de plaats van bestemming iets gebeuren dat het vakantieplezier bederft. Denk hierbij aan zaken als een terroristische aanslag, natuurramp of epidemie. In dat geval willen veel vakantiegangers uitwijken naar een andere locatie. De omboekverzekering zorgt ervoor dat dit zonder extra kosten kan.

In dit geval had een omboekverzekering de nodige problemen kunnen voorkomen. Echter veel vakantiegangers weten niet van het bestaan van deze verzekering af. Ze denken dat met een bijdrage aan de SGR, Calamiteitenfonds, een reisverzekering en een annuleringsverzekering al voldoende beschermd te zijn. Helaas klopt dat niet.

Vakantie

Het blijft natuurlijk een vreemde zaak dat je bij je pakketreis ook nog eens vijf verzekeringen moet afsluiten om met een gerust hart op vakantie te kunnen gaan. Als je daarnaast nog eens bedenkt dat de miljoenen die de SGR en het Calamiteitenfonds op de bank heeft staan, worden beheerd door mensen die nauw bij de reisindustrie betrokken zijn, dan schept het een nogal incestueus beeld. Tevens kun je jezelf dan afvragen hoe onafhankelijk en objectief de calamiteitencommissie is.

Ondertussen zitten de meeste vakantiegangers, die nog richting Thailand moeten vertrekken, in de stress. Terecht of onterecht, dat doet in mijn ogen niet ter zake. Een vakantie hoor je ontspannen te beginnen. Dat moet het calamiteitenfonds en de ANVR toch ook snappen?

Zij woont in Isaan in de provincie SiSaKet op ongeveer een half uur rijden van het stadje Kanthalak. Ze volgt voor mij het Thaise nieuws op de voet en dagelijks bespreken we onderwerpen zoals, economie, politiek, misdaad, inflatie, het weer en ander nieuws. Het gaat ook vaak over liefde en romantiek want ze is tevens mijn vriendin.

Sinds enige weken praten we natuurlijk, over de nietsontziende overstromingen die Thailand teisteren. In haar dorp is er geen vuiltje aan de lucht. Afgezien van veel neerslag, zijn er geen problemen in de directe omgeving te melden.

Hoewel de beelden op TV de nodige indruk maken, blijft zij er opvallend nuchter onder. De Thai dragen hun lot zonder enig emotioneel vertoon. Mijn verontwaardiging en frustratie over de jaarlijks terugkerende watersnoodramp, deelt zij niet. Sterker nog. Zij lijkt het te bagatelliseren. “We must accept”, is haar credo. Het is geen onverschilligheid, want dat is ze zeker niet.

Even dacht ik dat het te maken had met de ‘ver van mijn bed’ gedachte. Tussen Bangkok en haar dorp zitten heel wat uurtjes rijden. Maar ook dat klopt niet.

Vanochtend spraken we over de overstroming van het industrieterrein Navanakorn in de provincie Pathum Thani. Haar broer die in Bangkok woont, is hierdoor werkeloos geworden. En niet alleen haar broer, maar ook zijn vrouw. Net zoals zoveel mensen uit Isaan werkten ze in de Hi-tech industrie. Grote fabriekshallen waar elektronica geassembleerd wordt voor bekende Japanse merken.

Mijn lief heeft er ooit ook gewerkt, nadat ze naar Bangkok was vertrokken om werk te zoeken. Ze moest onderdelen voor computers en telefoons in elkaar zetten. Geen sinecure. De hitte op de werkvloer is immens, bijna niet uit te houden. Het tempo is moordend. De meeste arbeiders werken op basis van stukloon, een soort moderne slavernij. Om het schamele loon iets aan te vullen, maken ze lange dagen en werken ze meestal zeven dagen per week.

Nu niet meer. De fabriekshallen staan onder water. Broer en schoonzus hebben al gebeld, ze hebben geld nodig om te overleven. Financiële buffers zijn er niet. Om de kosten voor eten en wonen uit te sparen overwegen ze om maar weer terug naar Isaan te gaan. Bij Pa en Ma intrekken in het ouderlijk huis. Het woord ‘huis’ is teveel eer voor het onderkomen. Een paar stenen met golfplaten. Ze hopen daar werk te vinden. Tegen beter weten in, want er is geen (betaald) werk in Isaan. Meehelpen op het rijstveld van Pa is het enige alternatief.

Mijn vriendin lacht nog even vrolijk als altijd en zegt: “we must accept, Boeddha will help us”.

Doemscenario’s en donkere wolken verzamelden zich boven Bangkok. Met beelden van Ayutthaya nog vers in het geheugen was iedereen op het ergste voorbereid. Al in de loop van zondagmiddag haastte Thaise overheidsfunctionarissen en politici zich, om te melden dat Bangkok de slag met het water overleefd had.

Yingluck werd gesignaleerd bij de machtige rivier die Bangkok doorkruist. De camera’s zoomden in op een armada van meer dan 1.000 boten op de Chao Praya rivier, die ten strijde trokken tegen het woeste watermonster. Met brullende motoren zou het vloedwater richting de Golf van Thailand worden gestuwd. Een indrukwekkend gezicht was het zeker.

Wel, nu ben ik geen deskundige op dit gebied, maar dit leek toch meer op een publiciteitsstunt dan een weldoordachte en effectieve actie. Wat is de volgens stap? Misschien 500.000 Thai, die met peddels en plankjes het water richting zee duwen? Of een miljoen Thaise straathonden laten watertrappelen in de Chao Praya om de stroming te versnellen? Je zou er om kunnen glimlachen als het allemaal niet zo triest was.

De opgeluchte kreten over Bangkok verstommen in de harde realiteit. Berichten van dijkdoorbraken en industrieterreinen die onder lopen volgen elkaar op. Hoezo veilig? De zalvende woorden van Thaise ‘deskundigen’ leggen we daarom maar naast ons neer. De altijd zo vriendelijke ‘Mai Pen Rai’ mentaliteit wordt immers erg vervelend wanneer je eigen huis inclusief haard, richting open zee is weggespoeld.

Over de komende weken en maanden durf ik niet te speculeren. Zoals, wie zal dat betalen, zoete lieve Gerritje? Nog los van de materiële en immateriële schade, is er ook sprake van een enorme milieuramp. Op al die ondergelopen fabrieksterreinen lagen ongetwijfeld veel chemische bommen opgeslagen. Milieuregels zijn lastig te handhaven in een land waar maar één regel geldt: er zijn geen regels. Natuurlijk, dat is de charme van Thailand. Helaas is de situatie nu minder charmant.

Stuitend is het om te zien dat aasgieren proberen een slaatje uit deze ramp te slaan door prijzen van zandzakken, water en voedsel te verhogen. Zo zijn er al werkgevers die deze watersnoodramp aangrijpen om de verhoging van het minimumloon van tafel te krijgen. Thailand op z’n smalst.

Hoe nu verder? De komende week blijft het spannend. We staan er bij en kijken er naar. Het is nu een kwestie van Boeddha verzoeken of de weergoden ons wat willen helpen, want er kan echt geen water meer bij.

Voor honderdduizenden Thai lijkt het een uitzichtloze situatie. Het enige wat zij kunnen doen is afwachten. Mocht je deze ramp overleven, dan tref je thuis een verwoeste chaos aan. Geld om de schade te herstellen zal menig fabrieksarbeider niet hebben. Duizenden arbeiders zullen immers hun baan verliezen omdat de fabrieken onder water staan.

Het zit de Thai niet erg mee de laatste tijd en dat is een understatement.

In Isaan leent vrijwel iedereen van elkaar. Soms gaat het maar om kleine bedragen van 20 baht of 100 baht. Maar grotere bedragen, zoals 1.000 of 2.000 baht komt ook voor. Het lenen is vooral bedoelt om gaten op te vullen. Ter overbrugging tot de volgende salarisuitbetaling of andere bronnen van inkomsten waar men op wacht.

Lenen bij familie of vrienden

Het valt natuurlijk niet mee om te sparen als je al heel weinig geld hebt. Hierdoor komt er bij iedere Thai wel een keer een moment voorbij dat men totaal blut is. In dat geval ben je aangewezen op vrienden of familie. Die moeten je uit de brand helpen. Dat maakt dat het systeem van lenen bij elkaar, zich genesteld heeft als een soort subcultuur in de Thaise samenleving.

Ook bij het lenen is er een soort van hiërarchie. Degene met het meeste geld is als eerste de klos. Dat geldt ook voor Thai waarvan verwacht wordt dat zij het meeste geld hebben. In dit geval mijn vriendin, want ze heeft een farang vriend ergens in een ver land. Dat is tevens een duivels dilemma. Weigeren om anderen te helpen zorgt voor roddel en achterklap. Het maakt je niet populairder binnen de dorpsgemeenschap. Dat kan lastig zijn wanneer je zelf in de problemen zit en bij anderen moet aankloppen. In dat geval zullen ze je er fijntjes aan herinneren dat jijzelf al een paar keer “nee” hebt gezegd, toen zij in nood zaten.

Loan shark

Mocht lenen bij je werkgever, familie en vrienden niet lukken, dan is er nog een alternatief: ‘loan sharks’ en maffia. Tegen woekerrentes kun je geld lenen van duistere figuren. De rente is natuurlijk fors, 15% tot 100% afhankelijk van de termijn en de hoogte van het bedrag. Een ‘loan shark’ met de naam Mr. Pak, doet zijn verhaal in Bangkok Post: “The usual amount his clients borrow is 3,000-5,000 baht, and the busiest time is often before the new school terms in May or June”. Mr. Park leent geld uit vanaf 2.000 baht, maar het kan oplopen tot wel 15 miljoen baht.

Het lenen van geld bij een ‘loan shark’ is niet zonder gevaar. Wanneer je het bedrag niet terugbetaalt verdubbelt de rente. Iedere ‘loan shark’ heeft een aantal werknemers in dienst om het uitstaande bedrag te innen. Dat gaat niet zelden gepaard met bedreiging of grof geweld.

In elkaar geslagen

In het boek ‘Miss Bangkok – Memoirs of a Thai Prostitute’ beschrijft Bua een voorval met een Thai/Chinese ‘moneylender’ die bekend stond als ‘maffiawoman’. Deze vrouw liet zich altijd vergezellen door drie bodyguards en leende geld uit aan bargirls. Een lucratieve business. De maffiawoman schoof wat geld door naar een hoge politieagent en kon zo haar gang gaan in de prostitutiewijken van Bangkok.

Toen Bua door omstandigheden niet in staat was om het geleende geld en de enorme rente terug te betalen werd ze persoonlijk door de tengere maffiavrouw in elkaar geslagen. Midden op straat in Patpong, niemand greep in want haar lijfwachten stonden geen inmenging toe.

Verval

Desondanks gaat het lenen gewoon door. Steeds meer jonge Thai en studenten kloppen bij ‘loan sharks’ aan om luxe goederen te bekostigen zoals een nieuw mobieltje. Ze verdedigen dit gedrag door te roepen dat het slechts een aankoop met termijnbetaling betreft. Vervolgens worden er nieuwe leningen afgesloten om vorige af te kunnen betalen. Het ene gat wordt met het andere gevuld totdat ze volledig vastlopen in een web van schuld die ze zelf gesponnen hebben. Om uit de schulden te komen is een stap richting prostitutie snel gemaakt. Het verval heeft zich dan definitief ingezet.

Bronnen: 

• Bangkok Post – Face to face with a loan shark 
• Miss Bangkok – Memoirs of a Thai Prostitute