Een jonge bewaker schrikt zich bijna een hartverlamming wanneer hij oog in oog staat met een levensgrote python. Gelukkig schrikt de python ook en daarom kan hij zonder kleerscheuren wegkomen en enkele bewoners waarschuwen.

Er zijn veel honden op het park, dus is iedereen danig onder de indruk. Het wordt echt gezellig op straat, zij het op ruime afstand van de plaats waar de python zijn toevlucht zocht. Gezamenlijk wordt besloten de politie te laten bellen door een Thais sprekende man. Die wordt echter duidelijk gemaakt dat de politie niet uitrukt voor dit soort calamiteiten. Niemand heeft hier van animal cops gehoord. Wel krijgt men de tip om contact op te nemen met het gemeentehuis. Hier heeft men inderdaad een speciale afdeling voor dit soort problemen. Binnen een half uur verschijnt er een team van de plaatselijke rescue organisatie.

De dappere redders gedragen zich alsof dit hun dagelijks werk is. Gewapend met een lange stok en beschermd met handschoenen gaan ze aan de slag. Ze worden verwezen naar het struikgewas waar de slang, inmiddels een half uur geleden, verdween. En warempel, ze vinden het beest. En ze zijn eigenlijk ook wel een beetje onder de indruk, want dit is niet een slangetje, dit monster meet ruim twee meter en heeft een doorsnede van vijftien centimeter. Met de stok weten ze hem klem te krijgen en daarna zijn er twee mannen nodig om hem uiteindelijk aan de enthousiaste toeschouwers te tonen.

Je vraagt je af waar zo’n beest vandaan komt. Echt uit de jungle lijkt niet waarschijnlijk. Wellicht ontsnapt uit een huis dat niet ver van hier onder water kwam te staan. Ook vraag je je af wat er nu met dit dier gebeurt. De redders verklaren dat hij terug gaat naar de natuur, maar dit lijkt onwaarschijnlijk want wie betaalt dan de dappere redders. Ik heb wel eens een steak Python gegeten, maar in Pattaya ken ik geen restaurant met deze delicatesse op het menu. Jaren geleden was er in Chiang Mai zo’n restaurant. Allemaal vragen zonder antwoord, maar gelukkig is de rust weergekeerd en iedereen heeft zijn eigen verhaal.

Het bestaat uit een groot aantal bergachtige en beboste eilanden, met grotten, mangrove moerassen en stranden, aaneengeregen langs de kusten. Het is een gebied van ongekende schoonheid, het heeft veel wat andere gebieden vaak missen: het is schoon, rustig en ongerept. Het grootste eiland van de archipel is Koh Tarutao.

Tarutao

Het woord ‘Tarutao’ is afgeleid van het Maleis en zou men kunnen vertalen als oud, mysterieus of primitief. Het is een verwijzing naar de legende dat de eilanden lang verborgen en onbereikbaar waren, omdat het er spookte en er een vloek op rustte, omdat er een prachtige prinses, die onterecht van overspel was beschuldigd, had gewoond. Of men in de vloek gelooft of niet, het is wel een historisch feit dat de archipel eeuwenlang een broedplaats van zeerovers is geweest.

De eerste bewoners – in de 15de eeuw – waren de Chao Lay, zee-zigeuners, waarvan de afkomst niet geheel duidelijk is. Zij zouden uit het Midden-Oosten gekomen zijn, maar in een ander verhaal staat, dat het om migranten uit China gaat. Zij leefden van de visserij, maar vooral ook van het kapen van vrachtschepen, die door de Straat van Malakka, die de Indische Oceaan met de Stille Oceaan verbindt, voeren. Vanaf de late 19e eeuw werd het een strafkolonie voor politieke gevangenen.

Piraten

De Tweede Wereldoorlog veranderde alles. Het einde van de oorlog betekende “vrijheid”voor de gevangenen en enkele duizenden “piraten”, onder leiding van enkele gedeserteerde Amerikaanse en Engelse officieren vormden een zeeroversgroep, die vele vracht- en passagiersschepen kaapten.

In 1964 heeft de Royal British Navy het eiland Tarutao op de piraten terugveroverd en aan Thailand overgedragen. De Thaise marine sloot het gebied hermetisch af en die 10 jaar tijd kon Moeder Natuur haar gang gaan. In 1974 werd de Tarutao archipel tot het eerste Thaise maritieme natuurgebied uitgeroepen.

Jungle

Misschien is het wel grotendeels te danken aan deze donkere geschiedenis, dat Tarutoa nu nog steeds van een ongerepte, natuurlijke schoonheid is. Voor de bezoekers zijn er verschillende trektochten door de jungle aanwezig, mooie stranden, prachtig uitzichten vanaf de bergtoppen en is er nog veel meer te ontdekken. Het heeft een relatief rijke fauna, waaronder wilde varkens, krabbenetende makaken, donkergekleurde langoeren en hagedissen allemaal vrij gemeenschappelijk zijn.

De wateren rond het nationaal park zijn helder en doorzichtig, er is geen enkele vervuiling, omdat er geen industrie in de buurt is. Er worden heel veel soorten vis aangetroffen, waaronder bepaalde haaiensoorten, rog, doornhaai, paling, meerval, zalm en baars. Ook zeezoogdieren als de doejong, dolfijn en de dwergvinvis ziet men regelmatig.

Zeeschilpadden

Het Tarutao National Marine Park is ook de favoriete broedplaats voor zeeschildpadden, die zich in de periode van oktober tot januari moeizaam op de stranden nestelen om hun eieren te leggen. Bij het hoofdkwartier van het park is een kweekvijver voor zeeschildpadden aangelegd en is ook zeker een bezoek waard.

Het natuurgebied was tot voor kort alleen toegankelijk voor dagtoeristen, maar inmiddels kan men op Tarutoa ook overnachten in enkele resorts. Het eiland is bereikbaar met de boot vanaf de Pak Bara Pier in het district La-ngu.

Als je zin hebt in een spannende jungletocht, een kajaktour en wilt genieten van totaal eenzame stranden dan is Koh Tarutao de plek voor jou.

Bij nader inzien bleek ze uit Chainat afkomstig te zijn, een plaats waar ik destijds nog nooit van had gehoord en waarvan de uitspraak voor mijn gehoor verdraaid veel op China leek. Moest onlangs, van Nakhon Sawan over hoofdweg nummer 1 richting Bangkok rijdend, bij de plaats Uthai Thani bij het zien van het plaatsnaambord Chainat even aan dat misverstand terug denken.

Op die plek een kleine omweg makend kom je in Chainat terecht. De plaats heeft als bezienswaardigheid een groots opgezet vogelpark en even buiten Chainat ligt de eerste dam die in 1957 in de Chao Praya (spreek uit als Tchouw Paaja) rivier is aangelegd.

Het vogelpark

Een paar kilometer voor Chainat is het door Thai drukbezochte vogelpark gelegen. Meer dan honderd verschillende vogelsoorten bevinden zich daar, die zich voor deze farang echter goed schuil hielden. Op een oppervlakte van 26 rai is hoog boven in de bomen een voor het menselijk oog bijna onzichtbaar net gespannen waarbinnen de vogels vrij in de natuur rond vliegen. Kortom het is de grootste volière van heel Azië. Het park is fraai aangelegd met mooie wandelpaden, bruggetjes, een kunstmatig aangelegde waterval en enkele vijvers waarin vervaarlijke vissen rondzwemmen waarvan ik u de uitheemse namen zal onthouden. Eerlijk gezegd: ik ben die moeilijke namen ook allemaal weer snel vergeten en dat geldt evenzo voor de vele vogelsoorten.

Over vogels gesproken: je moet wel een échte ‘vogelaar’ zijn -uitgerust met verrekijker- om een van de ongetwijfeld zeer fraaie gevleugelde beesten hoog in de bomen te kunnen ontwaren. Verder dan de op een groot bord vermelde namen ben ik niet gekomen. Het ‘ei-museum’ is ook voor niet ‘vogelaars’, zoals ik de echte kenners maar blijf noemen, interessant. Een veelvoud van allerhande soorten eieren kun je hier bewonderen. Zelfs ik weet nu dat uit een bevrucht kippenei na 21 dagen een kuikentje naar buiten kruipt. Toch is het mooie park deze korte omweg meer dan waard. En laten we eerlijk zijn: voor honderd baht heb je een leuke middag. De Thai mag het allemaal zien en bewonderen voor slechts 30 baht. De tijd dat ik me als Westerling over dit soort prijsverschillen nog kon opwinden ligt inmiddels ver achter me. Verstand komt met de jaren.

De grote dam

Even buiten Chainat, de 311 volgend, rij je over de eerste in 1957 in bedrijf gestelde dam van Thailand. De dam regelt de waterstand van de Chao Phraya rivier en zorgt door middel van een netwerk aan kanaaltjes voor de bevloeiing van de rijstvelden. Bij de grote dam bevinden zich, zoals bij alle bezienswaardigheden, een aantal eenvoudige eethuisjes, want eten hoort bij het Thaise leven. In Chainat kom je zelden een farang tegen, maar ook dat kan een bepaalde bekoorlijkheid hebben.

Een ontdekkingstocht in het stroomgebied van de Mekong in Zuidoost-Azië heeft in 2010 208 soorten opgeleverd die voorheen onbekend waren in de wetenschappelijke wereld. Het Wereldnatuurfonds beschrijft de soorten in een rapport dat maandag is gepubliceerd.

De Mekong stroomt door China, Myanmar, Laos, Thailand, Cambodja en Vietnam. Het rivierbekken is een regio met een zeer hoge biodiversiteit die echter wordt bedreigd door verlies van leefgebied, ontbossing en klimaatverandering. Desalniettemin zijn hier sinds 1997 bijna zestienhonderd soorten ontdekt, waaronder de 208 in 2010.

Elvis-aap

De psychedelische gekko werd ontdekt in Zuid-Vietnam. Het reptiel toont een breed palet aan felle kleuren die doen terugdenken aan de tijd van de flowerpower. In Myanmar werd de Elvis-aap aangetroffen, een soort zonder neus, maar met een lange haarlok die lijkt op een vetkuif. Hoewel de aap door wetenschappers niet eerder is beschreven was hij wel bekend bij de plaatselijke bevolking.

Klonende hagedis

De vondst van een nieuwe hagedissensoort was misschien wel het meest opmerkelijk. De soort lijkt alleen uit vrouwtjes te bestaan – tussen de zeventig onderzochte individuen bleek geen enkel mannetje te zitten – en plant zich voort door zich te klonen. Of deze voortplantingstactiek op de lange termijn effect sorteert is de vraag. De geringe genetische diversiteit maakt de soort kwetsbaar voor veranderingen in zijn omgeving en het klimaat. Wetenschappers ontdekten de soort in een restaurant in Vietnam, waar de dieren als lekkernij te koop worden aangeboden en hun treffende gelijkenis opviel.

Bron: Nieuws.nl

De geluiden van een grote stad worden ingewisseld voor de stilte van de bossen, slechts verstoord door de typische geluiden van stromend water, ruisende bomen en kwetterende vogels. Rust is een relatief begrip, want een bezoek aan een nationaal park vergt vaak nogal wat energie om een waterval te bezoeken of de top van een kleine berg te bereiken.

Eén van die nationale parken, die alle kenmerken heeft, is het Khun Chae National Park, op een uurtje rijden afstand van Chiang Mai richting Chiang Rai. Het is een soms bergachtig park van ruim 270 m² met grillige rotsformaties, zeer geschikt om enkele uitdagende wandelroutes te bedwingen. Men kan er een dagtrip van maken, maar er zijn twee moderne guesthouses op het terrein, zodat men bijvoorbeeld de ene dag een tocht naar een waterval kan ondernemen en de volgende dag, als er nog energie over is, één van de twee bergen te trotseren.

De vegetatie van het Khun Chae National Park is over het algemeen gerelateerd aan hoogte. Van 300 tot 800 meter bestaat het bos uit bamboe, loofbomen en dipterocarp-eiken (hardhout), in de overgasngszone van 800 tot 1.000 meter treft men gemengd groenblijvende en grenen bomen aan. Daarboven tot 1.800 meter zou je naaldbomen moeten aantreffen, maar helaas heeft de al dan niet illegale houtkap ook hier ruimte gemaakt voor de landbouw. Langs de waterstromen, die er veelvuldig voorkomen groeien weelderige groenblijvende bomen, wilde bananen, varens, mossen en vele kruiden.

Wilde dieren kan men in het park vooral aantreffen rondom de waterstromen en in de hoger gelegen bossen. Recentelijk heeft men civetkatten, wilde zwijnen, herten, eekhoorns, vleermuizen, hazen en reptielen (green tree viper, koningscobra, hagedissen, gekko’s) waargenomen. Ook vogelliefhebbers komen volop aan hun trekken met talrijke vogelsoorten, zoals de drongo, Scarlet Minivet, Gray Headed Flycatcher,White Fronted Forktail, Brown Fish Owl, Crested Serpent Eagle, Shikra, Velvet Fronted-Nuthatch, Blue Throated Barbet, CopperSmith Barbet, Blue Winged Leafbird, Brown Cheeked Fulveta, Red Bungle Fowl (sorry, de NL namen kon ik niet vinden) zijn gespot.

Zoals gezegd, heeft het park prachtige gelegenheden voor toch wat ervaren wandelaars. De liefhebbers van een waterval kunnen de Maetow waterval, 7 niveau‘s, waarvan de hoogste circa 40 meter is. Met de auto is het circa 30 minuten rijden vanaf de hoofdingang van het park tot aan het begin van het looppad (trail), waarna na een trektocht van ongeveer 2 uur de waterval bereikt wordt. De andere waterval is de Khun Chae waterval (waarnaar het park vernoemd is), dat met 6 niveau’s wat kleiner is. Twee uur rijden vanaf de hoofdingang tot aan het begin van de trail, een uurtje flink de pas erin en men kan de picknickmand uitpakken bij een schitterende waterval.

Dan de twee bergtoppen. Als eerste noem ik de Doi Mot, dat men bereikt via een trail door een spectaculair, maar vochtig bos. Regelmatig passeert men waterkreken omgeven door veel planten zoals orchideeën, varens, mossen en andere planten die van schaduw en een vochtige omgeving houden. De top van de berg, op 1700 meter, biedt een spectaculair uitzicht op de bossen en het landschap in de omgeving. Vanaf de top is Chiang Mai provincie in het westen, Chiang Rai in het oosten, Doi Lahnga in het zuiden en de Doi Phangome in het oosten te zien, uiteraard bij helder weer.

De ander bergtop is de majestueuze Doi Lahnga, iets hoger dan 2.000 meter en daarmee de vijfde hoogste top van Thailand. De trektocht naar de top biedt geweldige uitzichten over het park en de omgeving.

Tenslotte noem ik van dit park nog de fascinerende vijgenboom, vlak bij de hoofdingang. Het is een enorme, structureel unieke vijgenboom, die talloze wortels heeft op een oppervlakte van 1660 m²(!). Die wortels geven ook nog voedsel aan een verscheidenheid aan epifyten, planten dus die zelf geen wortels kennen.

Een mooie bestemming voor de wandelaar, die wel met goed schoeisel en stevige kleding op pad moet gaan, want in deze tijd (november tot februari) kan het knap koud zijn met temperaturen, die in de buurt van het vriespunt kunnen komen.

Wanneer de Xayaburi dam in Laos de goedkeuring krijgt van Cambodja, Vietnam en Thailand, is dat het begin van een doemscenario waarbij nog eens 10 dammen in de Lower Mekong worden gebouwd.

Dan verandert 55 procent van de rivier in stilstaand water, vissen kunnen niet meer migreren naar hun paaigronden, boeren worden afgesneden van de toevoer van sediment en miljoenen mensen kunnen geen vis meer eten die een belangrijke bron van proteïne in hun maaltijden vormt.

Kirk Herbertson, werkzaam bij de Amerikaanse organisatie International Rivers, zet in Bangkok Post de gevolgen van de bouw van de controversiële Xayaburi dam nog eens op een rijtje – een dag voordat de Mekonglanden in Siem Raep (Cambodja) een beslissing nemen over de dam.

Laos denkt zijn buren over de streep te kunnen trekken met een rapport gemaakt door het Zwitserse bureau Poyry Energy. Met enkele aanpassingen in het ontwerp zou de dam geen schade opleveren voor het ecosysteem van de rivier. Herbertsen betitelt het rapport als ‘quasi-wetenschappelijk’; ‘it has already been widely dismissed as greenwash’.

Twee andere rapporten verdienen wel de kwalificatie wetenschappelijk. In 2010 concludeerde een rapport, gemaakt in opdracht van de Mekong River Commission, een overlegorgaan van de betrokken landen, dat de elf voorgestelde dammen in de Lower Mekong waarschijnlijk ‘serious and irreversible environmental damage’ in alle vier landen veroorzaken. Het rapport pleit voor een uitstel van 10 jaar, te gebruiken voor meer wetenschappelijke studies. De MRC negeerde het rapport.

In 2011 zette een studie, gefinancierd door het US Agency for International Development, vraagtekens achter de kosten-baten analyses van regionale beleidsmakers. In één scenario bedragen de kosten US$274 miljard meer dan de baten.

Het minste wat de betrokken regeringen deze week kunnen doen, aldus Herbertson, is de constructie van dammen 10 jaar uitstellen. Thailand dient zijn plan te laten varen om elektriciteit van de dam te kopen. En donorlanden zouden fondsen moeten aanbieden ter financiering van verdere studie.

[In Bangkok Post van vandaag staat een paginagrote protestadvertentie tegen de bouw.]

www.dickvanderlugt.nl

De afbeeldingen van onze vriend Jumbo kom je bijna overal tegen. Geborduurd op kussens, afgebeeld op talloze voorwerpen en in alle maten en uitvoeringen uit hout en steen vervaardigd. Niet te vergeten de fotoalbums en -lijsten gefabriceerd van, niet je neus optrekken, de fecaliën van de olifant. Wellicht kun je stellen dat ze de ooit zo bekende Thaise glimlach, die je in het ‘land of smile’ steeds minder aantreft, in de schaduw hebben gesteld.

Zonder het wellicht te beseffen heeft iedereen die Thailand ooit heeft bezocht jasmijn vaker gezien. Overal kom je de witte bloemknopjes tegen. Met name bij de vele tempels, waar Thailand zo rijk aan is. Bij de daar aanwezige verkoopstalletjes staan offergaven zoals kaarsjes, wierookstokjes, kleine houten olifantjes en veel, heel veel bloemen uitgestald. Bloemtakjes vormgegeven door ondermeer orchideeën en talloze bloemslingertjes met aaneengeregen witte jasmijn in de knop, aangevuld met kleine roosjes en/of afrikaantjes. Op kruispunten van wegen staan legio verkopers klaar om de malai, een klein bloemslingertje, voor twintig baht aan de chauffeur te slijten. Een slingertje aan de spiegel voorkomt ongeluk en zorgt daarbij voor een aparte geur.

Koningin Sirikit

De Thaise koningin Sirikit is op 12 augustus jarig en op die dag worden ook alle moeders in het zonnetje gezet: het is moederdag in Thailand. Het kleine witte jasmijnbloemetje staat die dag symbool voor alle moeders die zich wegcijferen voor hun kroost. Jasmijn kom je in vele producten tegen. Denk ondermeer maar aan jasmijn thee, jasmijn rijst, jasmijn zeep, jasmijn badzout, jasmijn parfum en nog legio andere producten. Een oude gewoonte bij een Thaise bruiloft bestaat er uit dat het bruidspaar bij het ochtendgloren jasmijn offert bij Boeddha.

Medicinaal

Als je de wonderbaarlijke geneeskracht die aan jasmijn wordt toegekend moet geloven heb je het eeuwige leven. Drink maar dagelijks jasmijn thee, volgens de profeten gaat dat kanker tegen. Als een kind de mazelen krijgt is een teiltje gevuld met rijstwater en daaraan gestampte jasmijn toegevoegd hét medicijn. Hoofdpijn of verkouden? Jasmijnthee doet wonderen. De Chinezen en ook de Arabieren zweren erbij. In elk geval bevatten de bloempjes een hooggehalte aan geurbepalende zogenaamde etherische olie voor de aanmaak van parfum en andere reukwaters.

Internationaal

Het kleine geurige witte bloempje heeft voor veel Aziaten een bijzondere betekenis. In Indonesië is de Melata Putiti, zoals de jasmijn daar wordt genoemd, sinds 1990 het nationale symbool en dat geldt ook voor landen als Pakistan en de Filippijnen. India heeft de bloem, vanwege haar heerlijke geur, de eretitel Queen of the Night gegeven. Zet voet aan wal op Hawaï en omhangen met een guirlande van jasmijn straalt het geluk je hemels toe. In China staat de jasmijn symbool voor vrouwelijke schoonheid en mijn Chinees -Nederlands nichtje luisterend naar de naam Jasmijn straalt het helemaal uit.

Jasmijnteelt

Een aantal boeren teelt op stukjes land jasmijn en sommigen gaan een stap verder en beplanten een aanmerkelijk groter stuk land. De jonge plantjes kosten 2 baht per stuk. Zo op het eerste oog niet bepaald een kapitaal. Maar je moet al vlug minimaal duizend stuks op een niet al te grote oppervlakte aanplanten. Grond bewerken, onkruid wieden, bemesten en het bestrijden van ongedierte zijn steeds weer terugkerende werkzaamheden.

Na ongeveer vijf tot zes maanden zijn de plantjes tot wasdom gekomen en kunnen de eerste bloemknopjes worden geoogst. Onder meer afhankelijk van de weersgesteldheid zal de oogst meer of minder zijn, en daarbij is de dagprijs zeer variabel. Een voordeel is dat gedurende het gehele jaar kan worden geoogst.

De bloemknopjes zijn aanvankelijk ietwat geel van kleur en worden daarna spierwit, het juiste moment om te plukken. Een dag te laat, jammer, want dan heeft het knopje zich geopend en is tot bloem gevormd. Opbrengst nihil.

Zo op het eerste oog een lucratieve bezigheid, maar uit eigen ervaring ben ik tot een andere conclusie gekomen. Een kilo jasmijnknopjes plukken is een hele bezigheid en vergt veel, heel veel tijd. Moest bij het plukken, dat ik ter lering en vermaak verrichtte, even denken aan mijn tuinman die ik in Nederland ‘zwart’ twintig euro per uur betaal.

De jasmijnstruikjes laat men in het algemeen uitgroeien tot ongeveer tachtig centimeter. Na vier jaar verminderd de bloemopbrengst en moeten ze volgens het economische principe worden vervangen.

Distributie

Mijn ‘vakantiewerkplek’ ligt ongeveer 180 kilometer van Bangkok verwijderd, de plaats waar ook de jasmijn op de bloemenmarkt wordt verhandeld. Nai, een jongeman met bromfiets, verzameld bij de diverse kwekers elke dag de jasmijnknopjes en levert die op zijn beurt weer af bij een verzamelpunt. Voor zijn diensten ontvangt hij 5% van de die dag geldende prijs, die kan variëren tussen de 40, en op zeer uitzonderlijke dagen met weinig aanbod, tot zelfs 400 baht per kilo. Ook in dit geval betreft het een kwestie van vraag en aanbod. Gemiddeld kan men rekenen op een prijs van ongeveer 150 bath.

In Bangkok vinden de jasmijnknopjes uiteindelijk hun weg naar de verwerkers met uiteindelijke bestemming tempel, of als slingertje aan de voorruit van menige auto. Mocht je met je Thaise geliefde willen trouwen dan moet je in alle vroegte met de blommetjes naar Boeddha. En mocht je na verloop van tijd van die beslissing toch de nodige hoofdpijn krijgen, ga dan maar naar een Chinese kruidenwinkel. Jasmijn helpt!

Honderd krokodillen zijn zondag ontsnapt uit een ondergelopen boerderij in de provincie Uthai Thani. Dat is het slechte nieuws.

Het goede nieuws is dat krokodillen die in gevangenschap zijn gekweekt, niet van mensenvlees houden. De meeste krokodillen zijn jong en korter dan een meter. Ze leven het liefst in stilstaand water en vermijden waterstromen. Het Department of National Parks, Wildlife and Plant Conservation gaat in samenwerking met het Fishery Department proberen de dieren te vangen. Particuliere boerderijen is gevraagd professionele krokodillenjagers op pad te sturen. Voor elk gevangen dier ontvangen ze 3.000 baht.

Maandag heeft Wildlife geprobeerd vijf tijgers uit de Crocodile Farm Uthai Thani te evacueren, maar drie zijn verdronken. De twee mazzelaars verhuisden naar een centrum voor wilde dieren in de provincie Ratchaburi.

www.dickvanderlugt.nl

Onze eigen ervaring was de eerste keer anders. Wat herten, wilde varkens en natuurlijk apen, maar meer ook niet. Terwijl we nog wel een speciale nachtelijke excursie per auto maakten. Eenmaal zei de gids enthousiast dat ze in de verte de ogen van een tijger zag en dat zou heel zeldzaam zijn. De volgende morgen gingen we te voet terug naar die plek. Geen voetsporen van katachtigen, wel van herten. Kortom de gids had slechts gezegd wat wij graag wilden horen.

Om twee uur komen we bij de Motor Lodge aan. We wandelen naar een waterval en zien onderweg een langstaarteekhoorn. Tussen zes en acht slapen we wat en om acht uur eten we en drinken we Mekong. Om halftien stappen we op de motor, gewapend met een sterke acculamp. We zien verschillende civetkatten, veel herten, maar geen olifanten.

De volgende morgen zijn we al vroeg op pad, halfvijf. Op weg naar Prachinburi zien we wel olifantenpoep, maar niet de producenten. Ook vinden we de stekels van stekelvarkens. We zijn warm, maar echt bevredigend is het niet. Zwarte gibbons zijn er in overvloed. Heel vermakelijk om ze bezig te zien. Van acht tot tien slapen we en daarna maken we een voettocht langs de rivier. Op een gegeven moment stuiten we op een brug van twee dunne boomstammen. Sit loopt er over heen, alsof het een geasfalteerde weg is. Ik durf eigenlijk niet, maar moet wel. Het lukt me. Behalve mooie vlinders, zien we geen beesten. We hebben geen geluk.

Dan ‘s avonds maar weer op de motor. We gaan dezelfde weg als gisteren en warempel, we horen krakende bomen. In de verte moeten olifanten bezig zijn. We zien ze echter niet. Na lang wachten gaan we verder. We hebben ze nu in ieder geval gehoord, dat is al iets. Bij een plaats, enige kilometers verder, waar zout gestrooid is, zijn geen olifanten. We worden wat moedeloos en keren terug. En dan gebeurt het wonder. Op de plaats waar we ze zo-even hoorden, staat nu, op nog geen tien meter afstand, een kolossale olifant. Verderop staan er nog wat met bomen te spelen. Sit houdt zijn motor lopend, omdat hij toch wat beducht is.

Ik stap af en let op de wind, zodat de kolos mij niet ruikt. Iets verder maak ik foto’s. Met flits en dat had ik niet moeten doen. Beter was een foto, uitsluitend bij de meegenomen acculamp, want achteraf blijkt de afdruk volkomen zwart. De afstand was te groot voor een flitsfoto. Jammer. Pas, wanneer twee andere auto’s met luidruchtige Japanners stoppen, trekken de olifanten zich terug. Tevreden gaan we naar het hotel terug, vooral, omdat ik dan nog niet weet, dat de foto’s mislukt zijn (dit verhaal dateert uit de tijd dat foto’s nog afgedrukt werden).

De volgende dag gaan we terug naar Pattaya. Onderweg brengen we een bezoek aan Khao Kieo, de open Zoo. We zien daar wel olifanten, maar dat telt niet, vergeleken met wat we in Khao Jai zagen. Ik maak een mooie foto van een olifant met een poot aan een ketting, omdat hij, volgens een oppasser, gevaarlijk is voor mensen. Door hoog gras zie je die ketting niet. Deze foto zal ik later steeds laten zien, wanneer ik enthousiast over Khao Jai vertel. Niemand heeft in de gaten dat mijn verhaal zich ‘s nachts afspeelt, terwijl de foto overdag gemaakt is.

Vanaf 9 november tot en met half februari volgend jaar kunnen bloemen en plantenliefhebbers hun hart weer ophalen tijdens de bloemen en plantententoonstelling 2011 in het Royal Park Rajapruek in Chiangmai

De laatste tentoonstelling was in 2006 en die was de Thaise overheid zo goed bevallen, dat ze besloten het park onderhanden te nemen en in zijn verbeterde staat ter gelegenheid van de 84ste verjaardag van koning Bhumibol te heropenen.

In totaal doen 22 landen mee aan de Royal Flora 2011, waaronder ook Nederland en België. De vorige tentoonstelling leverde een bezoekersaantal op van ruim 3 miljoen en de verwachting is dat net zoveel mensen tijdens deze editie een bezoekje zullen brengen aan de tuinen in de International Garden.

De toegangsprijzen zijn als volgt:

• In voorverkoop bij de Krung Thai Bank  50% korting, 100 baht ipv 200 baht.
• Aan de kassa 200 baht.
• Een jaar abonnement kost 400 baht, enkel te verkrijgen aan de kassa. Thai moeten hun ID kaart tonen en buitenlanders moeten in het bezit zijn van het gele huisregistratieboek.

De badge kan nu gekocht worden en wordt geactiveerd bij het eerste bezoek aan het park. Thai tonen dan hun ID kaart en buitenlanders die in het bezit van een jaarkaart tonen hun rijbewijs bij binnengaan aan de elektronische poorten en/of beveiligingsagenten.

De prijzen van de shuttle bus bedragen voor volwassenen 20 baht en kinderen 10 baht.  Er komt waarschijnlijk ook gelegenheid om een golfkarretje met bestuurder te huren. De kosten daarvan zijn nog onbekend.

Meer  info 053/114110-5 en via de website www.royalflora2011.com

Om een indruk te krijgen van alle pracht en praal, hier een video van Royal Flora 2006: