De Toyota Fortuner is een fraaie auto, vervaardigd in Thailand. In Nederland een heel fout voertuig, met een drie liter dieselmotor en een  gewicht van ongeveer 1800 kilo. Maar in het Thaise verkeer biedt de wagen (mogelijk) bescherming bij aanrijdingen. Toch staat mijn Fortuner de laatste weken meer in de garage dan dat ik er mee kan rijden. Mijn Fortuner is allesbehalve fortuinlijk.

Toen het rode lampje van  de (hand)rem ging branden was het al te laat. Geen druppel remvloeistof, maar ik moest ‘s nachts nog wel naar huis in Hua Hin. Dus stapvoets gereden en de volgende dag de Toyota-garage gebeld. Die haalde de Fortuner op. Reparatie zou een dikke week duren, want het (kleine) onderdeel moest uit Chiang Mai komen. Nota bene: de Fortuner wordt in Thailand gebouwd!

Begin dit jaar stond de auto een week bij de spuiterij, voorgeschreven door de verzekering. Niet alleen deden de spuiters hun werk niet goed, ook de gasveren die de achterklep omhoog moesten houden, bleken na die week niet meer te werken. Eigen schuld, dikke bult, daar kwam het verweer van het bedrijf op neer. Bij de Toyota-dealer, waar mijn auto regelmatig in onderhoud is, bleken de gasveren niet in voorraad. Levering zou meer dan een maand kosten. De overstromingen, weet u wel?

Mijn vier jaar oude Fortuner (77.000 km) lekte al enige tijd vloeistof. Dat gaf vieze plekken op de tegels in de carport. Dus voor alle zekerheid naar de garage. Daar werd een onduidelijke diagnose gesteld, die er op neerkwam dat alle pakkingen moesten worden vervangen. Dat kostte uiteraard de nodige tijd en dik 6000 Baht. Ik kreeg een zak mee met lege olieblikken en nieuwe remschoenen. Die waren toch pas nog vervangen?

De volgende dag deed de airco het niet meer. Dus weer terug naar de dealer. Daar werd moeilijk gekeken en na twee uur wachten en 1600 baht, kreeg ik de auto weer mee. Alles was oké en ik tevreden, gezien de prijs.

Een uur later deed de airco het wéér niet. De dealer kwam met een moeilijk verhaal dat er in feite op neerkwam dat ergens een groot lek zat. Daar was ik ook al achter gekomen. Ik liet de Fortuner achter en werd twee uur later gebeld met het verzoek om even te komen kijken. De aanblik was verschrikkelijk. Vrijwel de hele wagen leek gesloopt, inclusief  dashboard, stuurinrichting en ga zo maar door.

De radiator van de airco, aan de voorzijde van het motorblok, bleek te lekken. het is mij een raadsel waarom ze dan de rest van de auto moeten slopen. Een nieuwe radiator moet nu uit Bangkok komen, maar het magazijn is daar in het weekeinde gesloten. Als alles meezit, is de Fortuner a.s. vrijdag klaar, dus na een kleine week.  Tegen betaling van 13.000 baht. En dan maar hopen dat alle onderdelen weer op hun plaats zitten.

In 2006 zette ik voor het eerst voet op Thaise bodem. Dit land was mij al erg lang bekend van de verhalen die mijn goede vriend me vertelde. Zijn moeder is Thais en zijn vader Nederlands. We speelden vroeger elke dag met elkaar, en vaak werd mij gezegd dat als we wat ouder zouden zijn ik een keer mee mocht naar Thailand. In 2006 was dat dus zo ver! Heel erg spannend, want ik wist niet goed wat ik kon verwachten.

Ik kan me nog goed herinneren wat voor gevoel ik kreeg toen ik door de deuren van Suvarnabhumi Airport naar buiten stapte, en voor het eerst in mijn leven de warme, vochtige deken van Thailand over me heen liet vallen. Ik was direct verkocht, en kreeg net zoals vele van jullie de ‘Thailand koorts’.

Passie

Hierna ben ik nog drie keer naar Thailand geweest, elke keer was het weer een groots avontuur. Doordat ik veel omging met de Thaise familie van mijn vriend, begon ik me na een tijd een waar lid van de familie te voelen. En zij voelden dat ook. Ik ben op heel veel plekken geweest, en heb een grote passie en interesse ontwikkeld voor dit fascinerende land.

Inmiddels ben ik 19 jaar en dit jaar studeer ik dus af aan de academie voor Media, Art & Performance. Voor mijn opleiding tot cameraman moest ik op zoek naar een geschikte plek voor een eindstage De laatste keer dat ik in Thailand was (2011) wist ik het zeker: hier wil ik mijn eindstage gaan doen! En dat gaat nu dus gebeuren: ik ga vier maanden in Bangkok stage lopen bij Mufasa.

Ik wil graag mijn ervaringen als Nederlandse stagiair in Thailand delen met de lezers van Thailandblog. Zowel op de werkvloer als daarbuiten. Ik hoop dat ik met een andere invalshoek een blik kan werpen op de het leven in Bangkok, de stad met al zijn prachtige, vreemde, moeilijke en interessante dingen.

Het is een probleem, waarvoor wij in Nederland de kinderen naar een orthodontist laten gaan, een zeer gespecialiseerde tandarts, die door middel van een beugel het gebit weer in het gareel probeert te krijgen. Ik las ergens, dat één op de drie jongeren wel eens voor korte of langere tijd een beugel in de mond heeft gehad.

Gelukkig worden de (hoge) kosten van een beugelbehandeling vaak wel door de verzekering betaald als het om jongeren gaat, maar het is voor een oudere persoon behoorlijk kostbaar. Bij mijn vrouw werd ooit om onverklaarbare redenen een snijtand getrokken en er bleef een groot open ruimte achter. Om die ruimte weer “op te vullen” heeft zij twee jaar lang een beugel in de mond gehad en ik kan u vertellen, dat voor de kosten van die behandeling, waarbij zij zeer regelmatig terug moet komen (kassa!) ik vast wel een klein autootje had kunnen kopen.

Orthodontie

Ook in Thailand wordt de specialistische kant van de tandheelkunde, orthodontie dus, beoefend en ook hier is het niet bepaald goedkoop. Ik heb het dan niet over toeristen en expats, waarvoor er in de grote steden uitstekende tandartsen en klinieken bestaan, die voor een aantrekkelijke prijs elk gewenste tandartshandeling uitvoeren, maar over de lokale bevolking. Je ziet dan ook vaak mannen en vrouwen, die één of meerdere tanden of kiezen missen.

Toch verbaasde het mij, dat ik tijdens Ladie’s Night in de Megabreak Poolhall een paar vaste bezoeksters gedurende langere tijd met een beugel in de mond zag, terwijl ze toch al over de 20 jaar heen waren. Ik heb ze een keer gevraagd wanneer die beugels er een keer uit zouden gaan, want, eerlijk gezegd, vond ik het geen mooi gezicht. Het standaardantwoord was: “Wanneer ik het wil” Heuh?

Ik ben er nu achter gekomen, dat die beugel in veel gevallen helemaal niet nodig is, maar men heeft het vaak in de mond om andere dan tandheelkundige redenen. Veel mensen, die hier in Pattaya wonen en werken, komen oorspronkelijk uit arme streken van Thailand. Daar zijn geen of weinig tandartsen, maar de kosten hiervoor zijn voor die mensen niet te betalen. Eenmaal in Pattaya, verdient men geld en dat willen ze dan ook wel laten zien.

Hi-So

Natuurlijk gaat er geld naar “huis” voor de eventuele kinderen en familie, maar men wil ook hier laten zien, dat het hen financieel goed gaat, door middel van bijvoorbeeld gouden kettingen, mooie handtassen, horloges, enz. En om te demonstreren, dat je nu tot een “hogere klasse” behoort neem je een beugel in je mond. Nu hoor je ook bij de hi-so, de groep die een normale behandeling bij een tandarts of orthodontist wel kan betalen.

Het gaat dus niet om een gat in je mond, maar om een gat in de markt, die door handige lieden inmiddels is opgevuld door namaakbeugels aan te bieden. Officieel schijnt het verboden te zijn, want het is in feite een illegale tandartshandeling, maar in Thailand is dat natuurlijk geen echt probleem. Op verschillende markten, vooral ’s nachts, worden namaakbeugels van plastic of metaal aangeboden, waarbij de rubberen bandjes in verschillende kleuren verkrijgbaar zijn. Moeiteloos plaatst men de beugels zelf in de mond, het heeft geen enkele medische waarde, hoewel je je kunt bedenken, dat je je eigen goede gebit kunt beschadigen, maar – zoals ook de dames die ik er over aansprak – men vindt, dat een beugel in de mond een sexy uitstraling heeft. Je kunt de beugel gemakkelijk verwijderen en een van een andere kleur bandjes voorzien. Wat oudere dames denken vaak er jonger uit te zien, want een beugel in de mond wordt toch geassocieerd met jonge mensen.

Ik denk wel eens aan bepaalde uitingen van liefde, waarbij de mond (en de beugel dus) een rol speelt en, eerlijk gezegd, krijg ik bij die gedachten spontaan kippenvel.

Bangkok is gebouwd rond de rivier Chao Phraya, de stad wordt doorkliefd door vele kanalen. Khlongs zoals de Thai ze zelf noemen. Omdat de metropool overbevolkt is met naar schatting 12 miljoen mensen (maar vermoedelijk veel meer) ontkomen er enkele inwoners er niet aan om naast- en met het water te leven…

Mocht je even alle toeristische trekpleisters moe zijn, wat tijd over hebben of willen zien hoe de Thai werkelijk leven langs het water, pak dan eens de taxiboot. De Thai hebben van de nood namelijk een deugd gemaakt en houden een soort metrosysteem op het water op na. De boten komen om de paar minuten, je stapt op, en binnen enkele momenten staat er een soort van conducteur naast je die balancerend op de randen van de boot je een kaartje verkoopt. Prachtig om dat een keer te zien. Ik heb er nog nooit eentje zijn evenwicht zien verliezen en in het water zien vallen.

De boten varen met een enorme snelheid langs elkaar af. Het water spat dan alle kanten op, dus je moet je spullen die niet nat mogen worden, goed wegstoppen. Er zitten plastic beschermschermen aan de zijkanten van de boot, die de Thai snel omhoog doen als er een tegenligger nadert, maar dat scherm houdt niet alles tegen. Soms zijn de Thai ook te laat, waren ze aan het dagdromen. Ze worden dan wreed uit de droom gewekt, maar ondertussen is ook de rest van de boot aardig nat. Ook duurt het even voordat je aan de stank van het water bent gewend. Maar geef het tijd, want uiteindelijk merk je de stank niet meer op.

Mocht je de tijd hebben, zit de rit dan helemaal uit en neem vervolgens de boot weer terug naar de plaats waar je bent opgestapt. Voor zo’n ritje hoef je echt niet diep in de buidel te tasten, hooguit een tiental baht. En vergaap je vervolgens aan alles wat er op- en rond leeft en gebeurd. Hier alvast een impressie daarvan.

Op 19 januari moest ik op slag met vriendin en kind de benen nemen van mijn fraaie villa in een buitenwijk van Bangkok naar een mooie bungalow buiten Hua Hin. Op de vlucht voor de maffia. Ineens bleek mijn vriendin er een dubbelleven op na te houden, waarin haar goklust de boventoon voerde. De auto werd volgeladen met wat noodzakelijke spullen en weg waren we uit de buurt waar ik na vijf jaar Thailand was geworteld.

In oktober 2010 maakte ik, nog onbekend met wat me boven het hoofd hing, op dit blog de balans op. Ik maakte melding van een stabiele relatie, waar overigens af en toe de vonken afsloegen. Dat die vonken uiteindelijk zouden ontaarden in een bosbrand, kon ik toen nog niet raden. In april vluchtte mijn vriendin voorgoed, en nam Lizzy mee. Ze begon aan een zwerftocht die haar zelfs tot Hong Kong bracht. Alles om uit handen te blijven van schuldeisers. Lizzy werd ondergebracht bij oma Khun Jai in de buurt van Nongkhai, zoals op dit blog onlangs te lezen viel.

Hoe is de stand van zaken nu, na zes jaar in Thailand? Ik erger me nog altijd aan (bijtgrage) zwerfhonden en het net zo zwervende vuilnis. De balans slaat nog altijd uit naar de positieve kant. Uiteindelijk blijkt het een goede zaak te zijn geweest om het drukke Bangkok te verruilen voor het rustiger en veel overzichtelijker Hua Hin. Kostte het me in Bangkok ruim een uur voordat ik met vrienden een biertje kon drinken, in Hua Hin zit ik binnen een kwartier in de binnenstad. Toegegeven de schaal van alles is hier wat kleiner, maar deze badplaats heeft voldoende om je er thuis te voelen. Hoeveel winkelcentra, restaurants of ziekenhuizen heeft een mens nodig? En het is hier veel gemakkelijker om vrienden of kennissen op te zoeken. Ik raad iedereen die zich in Bangkok, Pattaya of Hua Hin-Cha Am vestigt aan om lid te worden van de Nederlandse Vereniging. Al is het alleen maar om een keer per maand met wat landgenoten bij te praten. Ik zie steeds weer dat nieuwe inwoners denken dat ze zelf wel het wiel uit kunnen vinden en daarbij steevast hun neus stoten. Het is geen bewijs van zwakheid om af te gaan op adviezen van landgenoten die hier al jaren wonen.

Tot de positieve gebeurtenissen in 2011 reken ik de (kortstondige) hereniging met mijn dochter Lizzy. Mijn ex-vriendin heeft toegezegd dat ze in juni 2012 bij mij kan komen wonen, maar ook in dit geval luidt mijn standpunt: eerst zien en dan geloven. Ook positief was het verkrijgen van mijn Thaise motorrijbewijs (inclusief Honda Click) en – met vallen en opstaan – de zoektocht naar een nieuwe relatie. Die heb ik wellicht gevonden, hoewel de situatie nog te pril is om er over te reppen.  Daarover dus later meer.

Het Bangkok Hospital Hua Hin heeft in april zijn deuren geopend. Nog niet alles loopt op rolletjes. Veel specialismen zijn nog niet vast aanwezig, terwijl het oppassen is geblazen als u een ongeluk overkomt. Wil het ziekenhuis u behandelen, moet u eerst een garantie van 50.000 THB afgeven, dan wel een creditcard. Dat is moeilijk als je op een sportveld iets overkomt. Een Zwitserse vriend kon na een motorongeluk gelukkig zijn creditcard laten zien, anders was hem de deur gewezen. Vervolgens kwam een verpleegster verhaal halen omdat de handtekening op zijn kaart niet overeenkwam met die op papier, getekend door mijn hevige pijnen lijdende vriend. Ik heb de directeur op de gang van zaken aangesproken, maar hij verklaarde dat het hoofdbestuur vasthoudt aan deze regel.

Positief of negatief? Dat is de verwachte opening van de derde drijvende markt buiten Hua Hin. De eerst twee zijn op een steenworp afstand van elkaar ontstaan doordat twee groepen initiatiefnemers elkaar in de haren vlogen. Wat Huay Monkol, een groot tempelcomplex daar in de buurt, komt nu met een eigen Floating Market, dus dat kan een gevecht om de bezoeker opleveren.

Even spannend is de aanstaande opening van de Makro in Hua Hin. Waar nu Tesco Lotus in Market Village nog de touwtjes in handen heeft, komt nu ook de Makro vragen om de gunst van de klant. Hoe meer concurrentie, hoe groter het aanbod en hoe scherper de prijs. Bovendien verkoopt de Makro Nederlandse kaas en heerlijke afbakbroodjes.

Positief is ook het feit dat ik nu bijna kan lopen naar Immigration. Kostte een bezoek in Bangkok me bijna een dag voor het verlengen van mijn Extension of Stay, hier is de zaak in nog geen uur geregeld. Triest is natuurlijk dat Immigration de eigen verklaring van inkomen, afgestempeld door de Nederlandse ambassade, van nul en generlei waarde acht. Ik heb begrepen dat via Den Haag wordt getracht om terug te keren naar de oude gang van zaken, waarbij de ambassade in Bangkok zelf de opgave van inkomen controleert.

Positief of negatief? Na 1 januari behoor ik niet meer tot het legioen van ‘spookburgers’ en ben ik officieel geëmigreerd. Dat gaat fiscaal met hangen en wurgen. De belastingdienst is blijkbaar bang een Nederlander niet verder te kunnen uitknijpen en vraagt om een bewijs van het betalen van belasting in Thailand. Dat is onzin en onterecht, waar het belastingverdrag uit 1975 regelt dat de heffing is toebedeeld aan het woonland, na 1 januari dus Thailand. Ik kom binnenkort nog uitgebreid op deze onverkwikkelijke situatie terug.

Iemand merkte in een reactie op dat je als emigrant wel moet zorgen dat je iets te doen hebt.  Ook ‘goede doelen’ behoren in dat kader tot de activiteiten en het helpen van Birmese kinderen in het kampje Pakayor onder de rook van de Birmese grens is daar een voorbeeld van.  Hans Goudriaan (mijn bijna buurman in Hua Hin) is de drijvende kracht achter dit project, dat in 2012 met steun van Lions en lezers van Thailandblog het komend jaar een vervolg krijg.

Na zes jaar Thailand heb ik nog steeds geen spijt dat ik in 2005 de keuze heb gemaakt om hier te gaan wonen. De balans slaat nog steeds in positieve zin uit. Uiteraard zijn de omstandigheden en motieven voor iedereen verschillend. Emigratie mag nooit een vlucht zijn. Het moet de trek zijn in een nieuw avontuur. En gelukkig dat we niet weten wat ons in 2012 te wachten staat….

Voorheen woonde ik in een buitenwijk van Bangkok en daar was van Kerstmis weinig of niets te merken. Behalve dan wat versierde en verlichte bomen en een enkele boom in huis of tuin. Maar Hua Hin?

De nachtmis heb ik al tientallen jaren achter me gelaten, evenals het geloof in wat of wie dan ook. Misschien zelfs ook in mezelf. Thuisblijven is geen optie, bij gebrek aan familie. Kerstmis in de tropen veroorzaakt een psychische kriebel en waar het jeukt, moet je krabben. Dus dan maar de stad in voor wat geleuter met anderen in dezelfde omstandigheden.

Klein probleem is dat mijn auto bij de spuiterij staat om enkele krassen bij te werken. Dan maar op de Honda Click, ondanks het koele weer. Het doel is de London Bar. De uitbater, Paul, is mijn achterbuurman. Hij blijkt jarig op 25 december en viert dat op kerstavond in zijn zaak, met sandwiches, levende muziek en drank, heel veel drank.

Vrienden, kennissen en toevallige gasten hangen zogezegd met de benen buiten. Hua Hin biedt met Kerstmis een vreemde aanblik. De bar girls zijn doorgaans getooid in rode jurkjes, met op hun Thaise hoofdjes zo’n belachelijke muts met flikkerende lichtjes. Dit is de top van het hoogseizoen in Thailand. De hotels zitten vol, evenals de restaurants en vaak ook de bars in het centrum. Het publiek bestaat (uiteraard) uit echtparen met kinderen, maar ook opvallend veel alleenstaande mannen. In groepjes trekken ze rond, op jacht naar jong wild. Dat zich overigens in uitbundige mate aanbiedt. Ook voor hen is dit het hoogseizoen.

Paul (in het verleden zes jaar Brits beroepsmilitair in Duitsland)  is lid van de Badgers Brotherhood, een motorclub van vervaarlijk uitziende (oudere) mannen met nog vervaarlijker uitziende motoren. Zij geven acte de présence  en mengen zich onder het gewone publiek. Daar bevindt zich ook een jonge Nederlander, die tegen een andere jongeman – eveneens Nederlander – de lullige opmerking maakt dat hij geen volwaardig lid is van de Badgers. Opeens gaan ze met elkaar op de vuist, op straat vóór de bar. Het is een duwen en slaan vanjewelste en ik moet mijn flesje bier redden van grijpgrage handen die mijn alcoholische versnapering zien als knuppel.De dames gillen en de aanwezige leden van de Badgers trachten de zaak te sussen. Spanning en sensatie op kerstavond, wat kan een mens nog meer wensen? En gewonden zijn er niet gevallen.

Andersom werkt het ook, soms heeft een Farang een streepje voor op de Thai. Probeer maar eens met een Thais gezelschap een A go go bar in Pattaya in te komen en in veel gevallen worden de Thais geweigerd. Een Farang kan ongestoord naar binnen en wordt met alle egards behandeld.

Wat ik eigenlijk wil vertellen is van een geheel andere aard, waarbij het mij goed uitkomt, dat ik een Farang ben. Ik wandel veel in Pattaya, soms 1 keer per week, soms 2 keer, ja, het is te weinig, maar ik doe mijn best. Toch elke keer een kilometer of 10, 12 en het geeft mij in ieder geval voldoening “iets” aan mijn conditie gedaan te hebben.

Toilet

Tijdens het wandelen, beginnen de ingewanden ook nogal eens actief te worden met als gevolg, dat ik soms plotseling op zeer ongelegen plekken een niet te houden drang krijg om te poepen (ik zeg het maar in duidelijke taal). Laatst liep ik ergens op een stille weg in Naklua en ja hoor, het was weer eens zover. Gelukkig wist ik een eenvoudig resort in die buurt en kreeg ik van de receptie toestemming om het toilet van een kamer te gebruiken. Wat een opluchting voor een fooi van 20 Baht.

Meestal echter loop ik door de stad en vaak langs Beach Road, waar o.a. een heleboel hotels staan. Twee keer kreeg ik weer die behoefte en liep daarop zonder blikken of blozen het Montien Hotel en het Marriott Hotel in. Ik heb in beide hotels ooit gelogeerd en dus wist ik waar de toiletten waren. Als je in de lobby wat wazig in het rond kijkt, waar die toiletten zijn, heb je kans, dat iemand van het personeel vraagt of je een hotelgast bent, maar mij overkwam dat niet. Dus, wederom opgelucht kon ik mijn wandeltocht voortzetten. Hetzelfde overkwam mij in Bangkok, maar ook daar ken ik meerdere hotels van binnen, dus de toiletten van Dusit Thani en de Sheraton Sukhumvit heb ik ook al eens met een bezoek vereerd.

Vuurwerk

Een mens wordt daardoor wat brutaal en gisteravond ging ik nog een stapje verder. In Pattaya vindt een Internationaal Festival van Vuurwerk plaats, waardoor Beach Road voor alle verkeer was afgesloten. Een verkeerschaos derhalve op alle andere wegen. Mijn vrouw en zoon wilden het spektakel graag meemaken, want naast het vuurwerk was er veel muziek en waren er nog veel meer bier- en eettentjes. Ik vind vuurwerk maar niks, maar goed, je offert jezelf soms op, nietwaar? Dus ik ging mee.

Op de motorbike de stad in dan maar, want alle wegen, die naar Beach Road leiden waren verstopt met auto’s, die het zelfde plan hadden. Via een aantal binnenweggetjes kon ik Second Road bereiken, maar een parkeerplaats voor de motorbike was schier onmogelijk. Ik kreeg een plan in mijn hoofd. Ik reed de toegangsweg van het Montien Hotel op en parkeerde mijn motorbike op de daarvoor bestemde plaats. Via de hotellobby, langs het zwembad, door de tuin en wij waren op Beach Road. Na wat vuurwerk gezien te hebben, enkele biertjes en natuurlijk eten, weer terug naar mijn motorbike, maar mijn vrouw moest wel eerst plassen. Twee grote mobiele toiletwagens waren beschikbaar, maar nog afgezien van de lange rij wachtenden, was dat niet de ideale plek om wat water kwijt te raken.

Het hek van het hotel was inmiddels gesloten, maar een securityman liet ons ongestoord binnen. Netjes gekleed, dat wel, moet de man gedacht hebben, zullen zeker hotelgasten zijn en naar een hotelIDcard werd ook niet gevraagd. In de lobby heeft mijn vrouw toen gebruik gemaakt van het toilet en daarna liepen we – wederom ongestoord – naar onze motorbike om daarmee naar huis te gaan.

Zo zie je maar weer: een brutaal mens (Farang) heeft soms de halve wereld!

Reizend door het land zul je menigmaal iemand zien rondslenteren met een aantal buffalo’s in zijn kielzog op zoek naar schaars aanwezig voer voor zijn veestapeltje. De inkomsten zijn matig, zeer matig. Het gedurende drie jaar opfokken van een jong kalfje levert volgens Westerse maatstaven slechts weinig op. Drie tot vijfduizend baht lijkt heel wat, maar voor dat bedrag sjouw je dan drie jaar lang met zo’n beest langs ’s Heeren wegen. Boeddha’s wegen in dit geval.

Honden

Honden zijn een heel ander fenomeen. Denk dat er weinig landen zijn waar je meer loslopende honden tegenkomt dan in het land van de glimlach. Met name de vele straathonden vormen een probleem. Veel beesten zijn ondervoed en hebben schurft en andere ziekten onder de leden. De loslopende honden vermeerderen zich in rap tempo en zijn vaak een plaag. Daarbij vormen deze honden een gevaar voor het verkeer en kom je zeer frequent aangereden dode honden op het wegdek tegen.

Met tientallen kom je honden in elk woonwijkje tegen. Het hanengekraai gepaard met het geblaf van de honden zal menig toerist als grappig en landelijk ervaren. Als resident zul je, als je bij het vroege ochtendgloren wreed uit de slaap wordt gehaald, de beesten wel willen verwensen. Toch is de gemiddelde Thai niet dieronvriendelijk te noemen.

Rage

Bij jonge Thaise dames lijkt het wel een rage om met een soort moederinstinct een klein hondje als haar eigen kindje te willen vertroetelen. Jasje om het lijfje dat het beestje moet vrijwaren voor een kouderilling en ook te onderscheiden van een gewone straathond. Een halsbandje met versierseltjes moet de liefdevolle band van de eigenaresse met haar schatteboutje aantonen. Het meest extravagante dat ik onlangs zag was een wit poedeltje getooid met vier schoentjes.

Moest even terugdenken aan mijn lieve moeder die ooit zei: “Je wordt niet gek als je het zelf niet wilt.”

Hoe anders is dat in Thailand. In iedere winkelcentrum in een grote stad zijn de toiletten gratis toegankelijk en bovendien brandschoon. De meeste keren dat ik er gebruik van maak loopt er meestal wel een schoonmaakster met een dweil rond.

In de onlangs geopende shopping mall Terminal 21 (bij Asoke BTS) in Bangkok gaat de service nog een stapje verder. Iedere verdieping is ingericht naar een wereldstad en ook de toiletten op iedere etage zijn weer anders. Tijdens de ‘grote boodschap’ kun je er voor kiezen om de billen te laten wassen en zelfs te laten drogen. Hoezo relaxed? Het enige wat ontbreekt is een krantje of een tijdschrift om het verblijf op de wc nog aangenamer te maken.

Ben je dus een keer in Terminal 21, dan kun je eigenlijk niet om deze uitgebreide toiletten heen.

Om meer klanten te trekken hangt één van hen een groot bord boven zijn etalage met de woorden “De beste slager van Amsterdam”, de tweede laat zich dit niet welgevallen en plaatst ook een bord: “De beste slager van Nederland”. De derde moet ook wat bedenken en komt met “De beste slager in deze straat”

Waar gebeurd? Ik denk het haast niet, want drie soortgelijke winkels in een straat is in Nederland toch wel uitzonderlijk. Ook in (nieuwe) winkelcentra zul je bijvoorbeeld geen twee drogisten of twee bakkers aantreffen. Meestal zorgt een gemeentelijk vestigingsbeleid wel voor variatie in het aanbod van winkels. Dat beleid zal er buiten de winkelcentra wel voor waken, dat een bestaande winkel niet een directe concurrent naast zich krijgt.

Pattaya

Hoe anders is dat in Thailand en ik spreek dan met name over Pattaya. Voor restaurants, bierbars, a gogo’s en dergelijke is het naast elkaar bestaan geen probleem. De vraag daar naar is groot genoeg en elk bedrijfje in deze sectoren kan op zijn eigen wijze concurreren met de buurman om meer klanten te trekken. Dat zij bij elkaar in de buurt of zelfs naast elkaar zijn gevestigd, kun je zelfs eerder als een voordeel dan een nadeel uitleggen.

Maar hoe zit met andere zaken? Op Pattaya Central Road ken ik een alleraardigste bloemenzaak, waar je een bos bloemen kunt kopen, maar ook een mooi bloemstuk kunt laten maken, voor een verjaardag, bruiloft of begrafenis. Elders in de stad vind je ook wel een dergelijke zaak, maar het wonderlijke van deze winkel is, dat het moet concurreren met nog 3 of 4 bloemenzaken binnen een afstand van nog geen 100 meter.

Centrum

Apotheken? Er zijn tientallen apotheken in Pattaya, in elke woonwijk of stadsdeel vindt je er wel één of twee. In Pattaya Klang vind je er wel 5 op een kluitje bij elkaar en ook in andere straten in het centrum van Pattaya tref je apotheken bij elkaar aan.

Hetzelfde geldt voor tandartspraktijken. Er waren al tal van praktijken in het centrum en voortdurend zien je een nieuwe ster aan het firmament. In Soi Buakhow, een lange winkelstraat van enkele kilometers met veel guesthouses, restaurants e.d. zitten er zeker een stuk of 6 en daarna op Pattaya South zie je er nog een stuk of vier.

In diezelfde straat natuurlijk de onvermijdelijke 7-Eleven’s en Familie Marts, gemiddeld vind er je één om de pakweg 500 meter, maar op sommige plekken zijn ze tegenover elkaar gevestigd. Onlangs gebeurde het, dat er een nieuwe Family Mart werd geopend, de afstand tot de volgende was kennelijk groot genoeg. Nog geen 3 maanden later opende 7-Eleven een winkel pal tegenover deze nieuwe Family Mart.

Wat bij deze overigens zeer nuttige en aangename winkels opvalt, dat ze alle 24 uur open zijn, Als zuinige Nederlander denk je dan, dat je toch afspraken met elkaar kunt maken om ’s nachts niet allemaal geopend te zijn, zoiets als wij kennen met de avond- en weekenddiensten van apotheken. Maar in Thailand denkt men niet zo.

Bankfilialen

En wat mij dan de laatste tijd opvalt, is het grote aantal nieuwe bankfilialen, ook vaak dicht bij elkaar. Geldautomaten in overvloed, ik denk, dat je in Pattaya geen 500 meter kunt lopen om tenminste één, maar vaak nog meerdere ATM’s te passeren. In de grote supermarkten staan er vaak meerdere op een rij, je kunt als buitenlander kiezen. Voor een Thai is dat dan weer niet zo vreemd, omdat die geld moet pinnen bij de bank, waar hij een rekening heeft.

Geldwisselkantoren zijn er natuurlijk alleen voor buitenlanders, daar zal men ook geen moeite mee hebben om er één te vinden. Daar wordt kennelijk door de Thaise banken goed aan verdiend, als ik een kilometer loop over Naklua Road ben ik er zeker 6 gepasseerd. Het toppunt vond ik dan vorige week, toen er in Soi Buakhow weer een geldwisselkantoor werd geopend en toen stonden er 3 van die kleine huisjes naast elkaar met nog een onafhankelijk wisselkantoor (meestal met de beste koers) aan de overkant.

Thailand: je blijft je verbazen!