Villa Bangkok

door Hans Bos

Bij Thai heerst een niet uit te roeien misverstand: huren leidt tot kapitaalverlies en kopen tot grote rijkdom. De huur verdwijnt in hun ogen elke maand in de zak van de eigenaar, terwijl een eigen huis elk jaar in waarde stijgt. Ook het voorrekenen levert niet het gewenste begrip op, want van waardestijging is lang niet overal en altijd sprake.

Om te beginnen mogen buitenlanders geen Thaise grond bezitten. Ik weet wel dat er min of meer legale omwegen zijn om dat te omzeilen, zoals de lease van 30 jaar (met een optie voor nog eens 30 jaar die wellicht geen hout snijdt) of het opzetten van een company. Deze laatste mogelijkheid is door recente ontwikkelingen uitermate riskant geworden als de company niets anders doet dan huis en grond bezitten. Bovendien heeft u dat altijd maximaal 49 procent van de aandelen en kost de accountant elk jaar het nodige geld voor de jaarrekening. Mijn advies: niet doen.

Er bestaat vervolgens nog een mogelijkheid om kinderen en zelfs volwassen kleinkinderen mee te laten tekenen voor een lease op de langstlevende (usufruct). Opmerkelijk genoeg maken weinig buitenlanders daar gebruik van. Doorgaans komen huis en grond op rekening van vrouw of vriendin, met vaak noodlottige gevolgen als de relatie stuk loopt. Die van u is op dit moment mogelijk anders, maar vaak is het een kwestie van tijd voordat de druk van de familie oploopt. Kopen biedt bovendien het nadeel dat een buitenlanders niet of nauwelijks een hypotheek kan krijgen. De koopsom mag dan wel aantrekkelijk lijken, maar dient contant te worden voldaan. Een huis kopen is een fluitje van een cent; het weer verkopen is een beproeving.

Ik adviseer mensen die zich in Thailand willen vestigen om te huren. Er staat in dit land zo veel leeg dat de huur in geen verhouding staat tot de koopprijs. Voordeel van het zelf bouwen van een huis is dat u het kunt doen conform uw wensen. Maar denk aan het adagium dat je het eerste huis bouwt voor je vijanden (vanwege alle fouten), het tweede voor je vrienden en pas het derde huis voor jezelf. Dat geldt in Thailand nog in sterkere mate, want de normen voor wat betreft inzet en kwaliteit liggen daar enigszins anders.

Een ander voordeel van huren is dat u snel kunt inpakken en wegwezen als de buurman ineens een karaokebar in zijn voortuin begint of een werkplaats. Thai geven niet om herrie. U bent dat ook de enige zeur die zich opwindt over de honden die u nachten lang uit uw slaap houden. Het aantal voorbeelden is te groot om hier op te noemen.

En vervolgens heeft u de keuze tussen een huis of een appartement, in zijn kleinste verschijning heet dat een ‘condominium’. Ik raad doorgaans af om een rijtjeshuis te huren. Dat heet hier een ‘townhouse’. Dit vanwege de beperkte ruimte aan de voorzijde, de doorgaans luidruchtige buren, het gebrek aan privacy en het ontbreken van een achterom. Ik heb een jaar gewoond in een townhouse, maar als de bestrijder van ongedierte was langs geweest zat ik met een stuk of dertig uit hun krachten gegroeide rondrennende kakkerlakken. Dit vanwege de buren, die deze beesten ook schepsels achten die bescherming behoeven van Boeddha.

Opmerkelijk genoeg ligt de huur van een vrijstaand huis doorgaans lager dan van een appartement. Dat laatste biedt het voordeel van relatieve veiligheid. Beide soorten zijn in alle maten en prijzen te verkrijgen, afhankelijk van locatie en voorzieningen. Ik betaal nu 15.000 THB voor een vrijstaande villa met 4 slaapkamers, 2 badkamers, overdekt terras, carport, aardige tuin etc. Het huis ligt  buiten het centrum van Bangkok, in een moobaan van circa 100 vrijstaande huizen met bij de ingang enkele wachtposten.  Meer richting stad lopen de prijzen snel op. Op www.bahtsold.com staan regelmatig villa’s en appartementen in de binnenstad die meer dat 100.000 THB per maand kosten. In de rest van Thailand liggen huur- en koopprijs doorgaans een stuk lager dan in Bangkok, afhankelijk van aanbod en verstedelijking. Vooral in Pattaya, Phuket en Hua Hin is het aanbod groot genoeg om de prijzen binnen de perken te houden. Starters op de Thaise woningmarkt doen er dus goed aan zich eerst intensief te oriënteren voordat ze een deel van hun vermogen op het spel zetten.

Thai aan het werk

door Colin de Jong – Pattaya

Ik kan nergens komen of ik hoor wel een jankende farang klagen over de Thais. Soms zeker terecht want heb ook de nodige slechte ervaringen, maar in Spanje en Nederland was dit al niet veel anders.

Kortom we moeten er helaas mee leren leven want de Thai leven als vrije vogels, hebben een andere werkmentaliteit en maling aan ons.

Zorgeloos leven

Ze kennen geen honger want er is altijd eten in overvloed. Ze denken en leven nu eenmaal heel anders in dit fantastische land, waar een T-shirt en een paar slippers voldoende zijn voor hun dagelijkse levensstijl. Geweldig om zo zorgeloos te kunnen leven. Geen belasting, verzekeringen of elektra rekeningen en geen kostbare inrichting want men slaapt liever op de grond dan in een mooi bed.

Minder vriendelijk

De normen en waarden en vooral vriendelijkheid richting farang heeft in de loop der jaren wel een flinke deuk opgelopen. Dat was 20 jaar en ook 10 jaar geleden nog heel anders waar de Thais erg vriendelijk en behulpzaam waren, maar dat is helaas erg veranderd. Ik word ook af en toe dol van de achterstevoren werk- en denkwijze van de Thais.

Andere levensstijl

Drie jaar geleden ontmoette ik een farang die het wiel had uitgevonden en mij trots vertelde dat hij met een compagnon een internationaal uitzendbureau had opgezet en veel geld verdiende met vooral Filippijnse werkers. Hij had nu een grote groep Thais geselecteerd die hij naar Arabische landen stuurde voornamelijk naar bouwprojecten. Maar tot zijn grote teleurstelling waren ze allemaal binnen een maand weer terug en vroeg mij hoe dat mogelijk was.

Mijn antwoord was kort en simpel. De Thais leven een vrije levensstijl, eten vaak en slapen wanneer ze willen. Het werktempo is niet van dien aard dat men daar grote salarissen voor wil betalen. Daarbij spreken ze nagenoeg geen Engels en kunnen moeilijk gezag en kritiek verdragen. Ze gooien al snel de handdoek in de ring wanneer het hun niet aanstaat. Het woord verantwoordelijkheid staat blijkbaar niet in hun woordenboek want als er een kindje op komst is trekt men de sprintschoenen aan.

Uitzonderingen daargelaten maar heb inmiddels zoveel teleurstellingen vernomen dat ik me kan voorstellen dat de Thaise dames in de rij staan voor een farang die een heel ander moraal erop na houden. Maar vooral de cultuurverschillen zijn enorm en vaak gedoemd te mislukken.

Filippijnse partners

Dat is een heel ander verhaal met Filippijnse partners, die zijn opgevoed met westerse normen en waarden. Ik noem ze vaak westerse Aziaten want ze hebben 400 jaar de Spanjaarden over de vloer gehad, daarna bijna 50 jaar de Amerikanen en zijn opgevoed met de 10 geboden. Niet dat dit een garantie is maar ik ken zeker 15 bekenden die allen nog gelukkig zijn met hun Filippijnse partners. Ik was ook erg gecharmeerd van de Filippijnen. Maar het gaat om de plussen en minnen, en dan is Thailand inclusief Bangkok, Phuket en vooral Pattaya met geen ander oord te vergelijken. Ik verstuur vaak mijn e-mails met: “De groetjes uit het laatste paradijs op aarde!” en sta daar nog steeds 100% achter ondanks een aantal minnetjes.

Betrouwbaarheid van een Thai

Vooral de betrouwbaarheid van de Thais is een grote min en werd deze week opnieuw weer geconfronteerd met een aantal vervelende gevallen. Een kennis die zo over zijn vrouw roemde kwam er na 10 jaar achter dat ze zijn pand met twee miljoen baht had beleend van een loanshark. Hetzelfde onlangs met twee goede bekenden die na 19 en 20 jaar van een koude kermis thuis kwamen, ondanks een leuk gezin met twee kinderen. Ik zeg altijd maak je geen illusie dat ze van je houden want je bent maar een ATM machine in hun ogen. Van velen vrienden hoor ik altijd “Maar die van mij is anders”,waarop mijn antwoordt altijd luidt; Totdat je aan de beurt bent.
Mijn advies; blijf alert en houdt het huis bij het schuurtje, wordt nooit verliefd en zet geen huizen of condo’s op een Thaise naam want dat is de Goden verzoeken.

Partytime Jomtien

Het was deze week weer een bewogen weekje met veel problemen. Kreeg een telefoontje van een onbekende Noor die een ongeluk had gehad met zijn bromfiets en die om hulp vroeg. Nog geen uur later een Belg die vroeg of ik met spoed wilde komen want hij had een hartaanval gehad.
ADVIES: Bel niet mij maar de ambulance 1719 .

Maar er werd ook weer wat afgefeest. Eerst zaterdag het eenjarig bestaan van het Nana café inclusief de verjaardag van Boo de dochter van Nina. Woensdag uitgenodigd in het Belgisch restaurant Patrick waar de onafhankelijkheids dag werd gevierd van België. Direct door naar de haring party in de Eaglebar met dank aan Paul Wijnbergen en zaterdag 24 juli viert restaurant Tomas haar eenjarig bestaan.

Pon en Menne

door Hans Geleijnse

,,Waar moet ik nou slapen straks?”, zegt Pon. Een paar meter voor hem fikken matrassen en bloedbevlekt beddegoed. Ons dochtertje Menne, Pons boezemmaatje, roept opgetogen ,,vuur, vuur” maar denkt ook aan een oplossing. ,,Je kunt bij mij slapen, ik heb twee matrassen”, zegt ze.  Pon lacht wat, maar zijn jongenslijfje straalt een en al onbegrip uit.

Dat valt van een vierjarige jongen in zijn omstandigheden goed te begrijpen. Pon en zijn tienjarige zusje Pet zijn op dat moment zes of zeven uur wees. In het huisje onder de mangobomen achter de geïmproviseerde brandstapel schoot hun vader Jumras bij het ochtendkrieken eerst echtgenote Bunyan dood en daarna zichzelf. Op het moment dat vader het huisje binnensloop met de uit het direct ernaast gelegen optrekje van zijn schoonmoeder gestolen revolver kaliber 38 sliep Pon bij moeder Bunyan in bed en Pet bij oma. Een op de eettafel achtergelaten afscheidsbriefje vermeldt het motief. Zij wilde breken met hem, hij kon niet leven zonder haar  en koos ‘uit liefde’ voor de oplossing samen voor eeuwig verder bij Boeddha. Met het vriendelijke verzoek aan de nabestaanden goed voor Pon te zorgen. Pet bleef ongenoemd; misschien wel  ‘vergeten’ omdat zij de dochter van Bunyans ooit met onbekende bestemming vertrokken eerste man is.

De combinatie moord-zelfmoord is helaas populair in Thailand. Sattahip, onze woonplaats, is er binnen twee maanden al twee keer mee geconfronteerd. Betrouwbare gegevens voor Thailand als geheel heb ik niet kunnen vinden, maar de misdaadstatistieken schilderen de Thaise Januskop: Land of Smiles, Land of Sorrows. Afhankelijk van de gebruikte bron neemt Thailand een belabberde derde of vierde plaats in op de wereldranglijst voor moord met vuurwapens. Nog voor een land met een gewelddadig image als de Verenigde Staten.

Statistieken bieden echter geen troost als het kwaad in je eigen leven toeslaat, laat staan dat ze bijdragen aan het onbegrijpelijke verklaren voor kinderen. Pon is er op de dag van het drama nog van overtuigd dat zijn vader en moeder op elkaar hebben geschoten en voor een dag of vier in het ziekenhuis liggen. Hijzelf was dankzij een portie anti-griep medicijnen door het gebeurde heen geslapen. ,,Ik hoorde wel een knal, maar ik werd niet wakker”, vertelt hij aan Menne. Het drietal speelt bij ons in de woonkamer. Pet zwijgt, maakt met vingerverf een tekening met harten en dansende mensen. Pon zal later een abstract vervaardigen met veel rode stippen en strepen.
Zegt het iets over hoe zij het verlies van hun ouders verwerken? Niets is moeilijker te doorgronden dan een (Thaise) kinderziel. Menne zet even later een feestmuts op en geeft Pon er ook een. Samen dansen ze door de kamer. Pet blijft afzijdig, staart soms minutenlang in het niets.

Van opvang, trauma-hulp of andere deskundige begeleiding voor de kinderen is geen sprake. In de familie van vaders- en moederskant, in deze rouwdagen ongemakkelijk bijeen, komt het idee niet op, simpelweg omdat het tot een onbetaalbare andere wereld behoort. Hun wereld confronteert ze op een andere manier met de rauwe feiten. Op de dag van het drama tonen de meeste tv-stations beelden van de kamer waar het gebeurde: een matras op de cementen vloer, daarop het lichaam van moeder Bunyan en schuin over haar heen liggend vader Jumras. De dag erna doen de meeste kranten het op de voorpagina’s dik over. Veel foto’s van het dode echtpaar, bloed, kopie van de afscheidsbrief, naam, toenaam, adres, niets blijft onvermeld.

Zo kan heel Thailand nu weten wat wij al wisten: het huwelijk liep al maanden niet meer. Vader Jumras, een vriendelijke, wat stille man, aanbad zijn dertien jaar jongere vrouw en zijn zoontje. Maar hij leefde in vrees. Bunyan veranderde toen zij op haar computer Facebook had ontdekt, vertelde hij aan zijn schoonmoeder. Ze legde contact met andere mannen, vertrok met laptop naar plekken waar ze ongestoord kon chatten. Hoewel er volgens de moeder van Bunyan geen sprake was van buitenechtelijke relaties wist Jumras zeker dat zijn vrouw het met anderen deed. Het kwaad van de jaloezie was gezaaid, ruzies en handtastelijkheden volgden tot het fatale moment, de avond voor het gebeurde, dat Bunyan hem vertelde dat ze niet verder met hem wilde.

De moord-zelfmoord was uiteraard in no time voer voor tv-deskundigen die waarschuwden voor de gevaren van de zogenaamde social media op het internet. Alsof de traditionele media zelf niet alle details hadden prijsgegeven vertelden zij met ernstige gezichten over ‘privacy-schendingen’ en ‘risicovolle contacten’ van wat als een onschuldig anoniem internettreffen begint. Twee jeugdige nieuwspresentatrices sloten zo’s deskundigen-uitleg af met een onderlinge babbel. ,,Gevaarlijk hoor dat Facebook, voor je het weet zit je vijf uur achter de computer”, zei de een. Niet echt goed voor je ogen, wist de ander.

Over de kinderen sprak niemand. Die moeten het doen met de uitleg van grootmoeder. Het huis wordt verkocht omdat oma bang is dat de geesten van Jumras en Bunyan er de slaap komen verstoren. ;,We willen Papa nooit meer zien, hij heeft iets heel slechts gedaan”, vertelt ze de kinderen tijdens de rouwbedes in de tempel. Pon weet dat inmiddels ook. ,,Papa komt nooit meer terug”, zei hij gisteren plotseling tegen Menne. Die heeft het verhaal in de klas verteld. ,,Ze zijn dood, morsdood, we zullen ze nooit meer zien”, had ze gezegd.

Er wordt verder nauwelijks over gepraat. Wat er in de kinderhoofdjes blijft hangen moet de toekomst uitwijzen. Er zullen waarschijnlijk fragmentarische uitingen zijn op onverwachte momenten. Zoals eergisteren in de auto, met Menne, Pon en Pet op de achterbank. We zijn op weg naar oma. Plotseling begint Menne een kinderliedje te zingen over een moeder die doodgaat en in een vis verandert. Ik kijk in de spiegel en zie tranen over het gezicht van Pet lopen. Even later huppelen ze de auto uit, de zon in en lijkt Thailand weer Land of Smiles..

Spa en Massage

door Hans Bos

Is het nu alles kommer en kwel in het nieuwe vaderland? Nee, beslist niet. Maar het is ook niet allemaal rozengeur en maneschijn. Na bijna vijf jaar jaar in het ‘Land van de Glimlach’ zijn me een flink aantal minpuntjes opgevallen, doorgaans verzwegen in reisbrochures en juichende verhalen van het Thais verkeersbureau. Het is zaak goed de voor- en nadelen van een verhuizing op een rij te zetten, alvorens een dergelijke ingrijpende stap te zetten.

Onder de goede kanten van Thailand schaar ik uiteraard de natuur van het land, al wordt deze op diverse plaatsen fors geweld aangedaan. De Mekong is indrukwekkend en de vele historische plekken in noord en noord-oost Thailand zijn beslist de moeite waard, met Ayutthaya, Sukhothai, Phimai en Phanom Rung als uitschieters. Over de tropische eilanden en fraaie stranden hoef ik het niet te hebben, dat doen de brochures al in ruime mate. Ook hier zal de wal het schip keren, want als door de toenemende milieuverontreiniging de toerist het land links laat liggen, komen de Thai hopelijk tot bezinning.

Over het klimaat twijfel ik. Je moet goed tegen deze broeierige warmte kunnen om je in Thailand senang te voelen. De Thaise winter, van december tot en met februari bevalt me in het Bangkokse laagland het best. De temperaturen in het noorden van het land zijn me dan te koud, maar zo heeft iedereen zijn voorkeur. Aan de andere kant is het een hele geruststelling dat je geen last meer hebt van die kille, miezerige winters in Nederland. Ik mis de maagdelijke sneeuw van de eerste dag, maar niet het krabben van de autoruiten, de ijzel en de alles doordringende koude wind. Ik sta hier elke morgen op, trek mijn Bermuda aan en ga met een bakje muesli op het terras de Bangkok Post lezen. Thais eten, ook weer zo’n pluspunt, is uitermate smakelijk, maar bij het ontbijt toch liever niet…

Een sterk punt van Thailand acht ik de medische zorg, zonder meer van uitstekende kwaliteit. Geen wachtlijsten, ziekenhuizen die meer weg hebben van vijfsterrenhotels voor een prijs waar Nederlandse specialisten niet eens hun bed voor uitkomen. Een hartoperatie, nieuwe heup of een facelift? Gaat u maar liggen, we komen zo bij u. Een hele verademing bij de kille behandeling in Nederland, waar de kosten de pan uitrijzen. Een trieste zaak dat Nederlandse zorgverzekeraars hun klanten niet vaker aanmoedigen om hun medische problemen in Thailand te laten verhelpen. Het kan ze immers een hoop geld schelen, terwijl ze een dergelijke luchtbrug kunnen gebruiken om Nederlandse specialisten en ziekenhuizen tot inkeer te brengen. Ik beveel met name het Bumrungrad en het Bangkok Hospital aan in de binnenstad van Bangkok en niet alleen vanwege de kwaliteit, maar zeker vanwege het feit dat de meeste artsen en verplegend personeel goed Engels spreken. Ook in de rest van het land liggen uitstekende ziekenhuizen, vaak particulier. Van enkele ziekenhuizen hoor ik dat het winstbejag groter is dan de zorg voor de patiënt, maar doorgaans is het aantal klachten gering.

In de categorie ‘plus’ horen ook de ontelbare spa’s en massage-instituten. Voor een habbekrats kun je daar je stramme en stijve ledematen laten masseren. Als herboren sta je een of twee uur later weer buiten. Ik maak geen melding van ‘meerwerk’, want de mannen die dit aangaat, weten doorgaans van de hoed en de rand en hebben mijn advies niet nodig, toch? Zo meld ik ook de vele ‘bar beers’ niet onder de pluspunten, want wat voor de zondaar een dikke plus is, vormt voor de dienstdoende kapelaan een forse min…

Een pluspuntje vormt ook het bestaan van twee Engelstalige dagbladen, de Bangkok Post en The Nation. Voor circa 120 euro krijg je die een jaar lang, zeven dagen per week in de bus. Toegegeven, ze zijn soms kritiekloos en regeringsgezind, maar wie daar doorheen kijkt, heeft er een goede bron van informatie aan (zelfs over het Nederlandse voetbal). Wie ver buiten de hoofdstad en toeristische gebieden woont, zal het echter zonder deze dagbladen moeten stellen.

Een eervolle vermelding verdienen de winkels in Thailand. In de categorie ‘het gemak dient de mens’  horen de 7/11′s, Family Mart en andere winkels die 24 uur per dag open zijn.In de grote shopping malls/winkelcentra in Bangkok, maar vaak ook in Chiang Mai, Pattaya, Phuket en Koh Samui is vrijwel alles te vinden wat de wereld te bieden heeft (met uitzondering dan van nieuwe haring en 30+-kaas…).

Als laatste, maar beslist niet als minste, noem ik het prijspeil in Thailand. Weliswaar is de euro, vergeleken bij een jaar geleden, zo’n kleine 20 procent minder waard, maar nog altijd liggen de prijzen in dit land een stuk lager dan in West-Europa. Dan noem ik niet alleen het beroemde Thaise eten, maar ook de benzine/diesel, gas, elektriciteit, water en ga zo maar door. Ik kan me hier een auto permitteren waar ik in Nederland alleen van kan dromen en bewoon een villa die daar een veelvoud zou kosten. Om nog maar te zwijgen van poetsvrouw of tuinman.

Enkele reacties stellen dat wij als buitenlanders moeten integreren in de Thaise samenleving. Dat is een goed streven, doch feitelijk onhaalbaar. Al sinds de VOC in 1604 in Ayutthaya voet aan wal zette, hebben we dat geprobeerd. Tevergeefs. We zijn en blijven ‘rijke’ witneuzen. Thai goed spreken is voor een buitenlander vrijwel onmogelijk, laat staan Thai lezen en schrijven. Dat moet je van jongs af aan hebben geleerd. Thai zijn beslist vriendelijker tegen farang die hun taal (proberen te) spreken, maar cultureel blijven we in hun ogen barbaren. Soms hebben ze het wat dat betreft bij het rechte eind…

Dagelijks regen in Thailand

door Hans Bos

Al een beetje gewend in het nieuwe vaderland? En aan de regen die vrijwel elke dag valt tussen mei en oktober? Kun je goed tegen de hitte in maart, april en mei?  Je had zeker niet gedacht dat de temperatuur in het noorden en noordoosten van Thailand in december, januari en februari kan dalen tot een graad of tien?  In de heuvels en bergen zelfs tot rond het vriespunt! Dan had je je maar beter moeten voorbereiden. Bij een verhuizing van Nederland naar tropisch Thailand met een totaal andere cultuur en natuur draait daar immers alles om.

Maar goed, je zit ontspannen met een Thais biertje op de veranda of balkon om te genieten van het warme weer. Oh sorry, dat biertje kun je wel vergeten, want voor elf uur ‘s morgens  mag in Thailand geen alcohol worden verkocht en van 14 tot 17 uur ook niet. Dit om alcoholmisbruik tegen te gaan. En heb je de pech om op een officiële of nationale feestdag aan te komen of tijdens een verkiezing, dan zul je de dorst moeten lessen met niet-alcoholische dranken. Rokers krijgen het hier ook steeds moeilijker, want de regeldruk groeit. Al houdt niet ieder politiekorps daar de hand aan.

Die politiemensen verdienen overigens het zout in de pap niet en doen er dus van alles bij. Ik ken agenten die er een goktent op nahouden of een massagesalon. Straatagenten houden graag buitenlanders aan omdat daar meer te vangen valt. Tea money, heet dat dan. Een agent bedankte mij laatst (na ontvangst van 300 THB) met de woorden : “Thank you, my love’. Smeergeld is gebruikelijk bij het passeren van eigendomsakten van land, bij invoer van het een of ander en als je een bedrijf hebt.

Maak nooit de fout om met je nieuwe partner voor een habbekrats een zogeheten ‘bar beer’ te kopen. Als de zaak niet loopt, ga je eraan ten onder. Loopt-ie wel, dan staat binnen de kortst mogelijke tijd een man voor de deur die ‘bescherming’ aanbiedt. Uiteraard tegen betaling…

Alcoholisme is een van de grootste gevaren die buitenlanders in Thailand bedreigen. Je hebt immers overdag niets of weinig te doen, de alcohol is relatief goedkoop (vooral de sterke drank) en een greep naar de fles ligt dus voor de hand. Uiteraard is het risico nog groter bij uitbaters van bars en restaurants. Daarbij dien ik te vermelden dat een buitenlander alleen mag werken in sectoren waar de Thai geen benul van hebben. Restaurant of bar staat dus altijd op naam van vrouw of vriendin en als de relatie stuk loopt, begrijp je al wat er gebeurt…En roep nu niet: die van mij is anders. Want er is geen koe zo bont of er is wel een vlekje aan. Wij zien alleen de buitenkant. De waarheid onttrekt zich voor een deel aan onze waarneming. Ik zou daar een feuilleton over kunnen schrijven. Dat heb ik het over onderwerpen als: liegen over leeftijd, kind, achtergrond, werk, schulden, gokken, drank en ga zo maar door. Menigeen van jullie kan deze lijst moeiteloos aanvullen. En som is het maar beter om niet alles te weten….

Ik wil niet zeggen dat Thai geen gevoel voor humor hebben. Laat ik het houden bij: een ander gevoel voor humor. Smeer wat zwarte schoensmeer op je gezicht en Thai liggen in een deuk; een rokje aan en Thai komen niet meer bij. Dat soort Snip-en-Snap-lol zie je elke avond op de Thaise tv, afgewisseld met soaps. Die zijn gevuld met moord en doodslag, hoewel elk wapen (zichtbaar) is weggeblokt, evenals elke sigaret. De kinderen zouden eens op onzalige gedachten mogen komen. Achter de schermen, verborgen voor buitenlandse ogen, gaat in Thailand echter een wrede samenleving schuil, ver van vriendelijke wai’s en glimlach. Je hoeft alleen maar naar de foto’s te kijken in Thaise dagbladen om te weten hoe de wind waait.

Hoe doet u boodschappen of bezoekt u vrienden? In Bangkok en andere grote steden rijden genoeg taxi’s om je van de ene plek naar de andere te begeven. In de hoofdstad rijden er alleen al ruim 80.000. Tel daarbij de Skytrain  en de ondergronds MRT en uw vervoer is rond (lees de post over vervoer in Bangkok elders op dit blog). Mijdt tuktuks en motorcycle taxi’s vanwege de uitlaatgassen en het risico van ongelukken. In Pattaya zijn de straten vergeven van de zogeheten songtaews, die voor weinig geld een vaste route rijden. Zo heeft elke stad zijn eigen invulling van het vervoersprobleem.

Op de bromfiets? Vergeet niet dat deze doorgaans voorzien zijn van 125 cc motoren en je er dus een rijbewijs voor nodig hebt (en een valhelm…). Niet dat de Thai zich daar iets van aantrekken. Rijbewijs? Nooit van gehoord en als wel, dan gekocht. Verkeersregels? Van hetzelfde laken een pak. De meeste doden in het Thaise verkeer vallen bij bestuurders en passagiers van deze voertuigen. De bestuurder rijdt als een idioot en de andere weggebruikers zien deze racebrommers over het hoofd. Be my guest, maar kom niet klagen als je in het ziekenhuis ligt. In de meeste toeristenplaatsen kun je een dergelijk voertuig op je naam krijgen zonder jaar- of retirement visum. In Bangkok is dat een stuk moeilijker.

Een auto kopen? Financiering is (tegen hoge rente) alleen weggelegd voor Thai met een vast inkomen, al dan niet volgens de waarheid…Dat wil zeggen dat je de auto contant moet afrekenen en dat is tegen de huidige koers niet bepaald voordelig. Omdat Thai, als ze het zich kunnen permitteren, altijd het laatste model auto of mobiele telefoon willen hebben, staan in Thailand honderdduizenden gebruikte auto’s te koop. Aankoop is een kwestie van onderhandelen. Een ritje is vaak alleen toegestaan op het terrein van de verkoper, dus er kleeft een zeker risico aan. Doe niet te zuinig met de verzekering en neem first class, in feite all risks. Dat voorkomt dat je bij een ongeluk tussen de juridische wal en het schip valt. Met 15.000 tot 20.000 THB per jaar is deze verzekering niet echt goedkoop, maar dan heb je ook wat. En zet de auto op je eigen naam. Je kunt nooit weten. In Bangkok moet je bij immigration eerst een (overbodige) brief afhalen waarop staat dat je woont waar je woont, voordat je naam bijgeschreven wordt in het blauwe kentekenbewijs van de auto.

Wordt uiteraard vervolgd.

Daar sta je dan, op de Thaise luchthaven met een naam die je anders uitspreekt dan schrijft. Met een beetje geluk word je afgehaald door je nieuwe liefde of een Nederlandse kennis die je op een van je vorige reizen hebt leren kennen. Dat is een goede zaak, want waarom niet leren van fouten en ervaringen van anderen? Het zijn de eigenwijzen die het eerst gebruik moeten maken van hun retour-ticket.

Hopelijk kom je Thailand binnen met een non-immigrant O visum voor een jaar, te verkrijgen met het Thaise consulaat in Amsterdam of de Thaise ambassade in Den Haag. Dat kun je hier in Thailand tegen betaling omwisselen voor een retirement-visum (met dezelfde looptijd als je non-immigrant-O). Dat biedt het voordeel dat je je alleen elke drie maanden bij immigration in je woonplaats of provincie hoeft te melden. Alle andere visa verplichten je elke drie maanden het land te verlaten. Over de weg krijg je dan 15 dagen verlenging, door de lucht 30 dagen. Diverse bedrijven organiseren de zogeheten visa runs, doorgaans naar Cambodja of Laos, tegen betaling van omgerekend 50 euro.  De driemaandelijkse melding gaat doorgaans snel.  Niet-melden levert een boete op van 2000 THB. Het voordeel is dat je dit door iemand anders kunt laten doen (die je met je paspoort kunt vertrouwen).

Elke reis naar het buitenland ‘breekt’ de termijn van drie maanden. Die gaat weer lopen als je Thaise bodem betreedt. Wie zijn trips naar Nederland of andere bestemmingen handig plant, hoeft zich dus maar zelden te melden…Een en ander vraagt overigens om een nauwkeurige planning. Je krijgt je retirement-visum immers pas als je een Thaise bankrekening hebt en die krijg je weer als je een werkvergunning hebt. Maar die heb je niet, omdat een retirement-visum dat uitsluit. Lokale kantoren kennen de regels zelden. De Kasikorn Bank doet daar volgens mij niet moeilijk over. Ook banken buiten Bangkok zijn doorgaans wat inschikkelijker. Het voordeel van een Thaise bankrekening is dat je daar ook een bankpas bij kunt krijgen. Als je met je Nederlandse bankpas geld opneemt bij een ATM in Thailand betaal je niet alleen een fee aan je eigen bank, maar ook nog eens 150 THB per opname aan de Thaise kant. Triest, maar TIT (This Is Thailand). Eenmaal per jaar moet je met de juiste papieren dat visum verlengen. Dat kost 1900 THB; dan moet je elke keer als je het land verlaat bij immigration een re-entry permit kopen (of je retirement visum opnieuw aanvragen…..). Gemakkelijker is een multiple entry, tegen betaling van (welja!) 3800 THB.

De eisen voor een retirement-visum luiden: ouder dan 50 jaar en 800.000 THB op een Thaise bankrekening of een door de Nederlandse ambassade gewaarmerkte verklaring dat je maandelijks een inkomen/uitkering hebt van minimaal 65.000 THB. Die verklaring is ook per post te verkrijgen. De laatste jaaropgave volstaat daarbij. Zie de website van de NL-ambassade in Bangkok ( http://www.netherlandsembassy.in.th/).

Waar gaan we vervolgens wonen? Dat is een moeilijke vraag. Je vriendin komt mogelijk niet uit Bangkok en wil graag in de buurt van familie wonen. Goede raad is in dit geval heel duur, want van de nieuwe buitenlandse vriend/verloofde/echtgenoot van Lek, Kai, Nok of hoe ze ook heten mag, wordt verwacht dat hij niet alleen de door hem aanbedene onderhoudt, maar ook haar familie. Ik raad iedereen aan om op afstand eerst eens de kat uit de boom te kijken. Bangkok is daarvoor een goed uitgangspunt. In Pattaya is de zonde uitgevonden en loopt je vriendin de kans om ingeruild te worden tegen een fraaier/jonger exemplaar, dus daar zal ze niet hard aan trekken. Hua Hin, ruim 200 kilometer ten zuiden van Bangkok aan de Golf van Thailand is ook een goede optie waar je op je gemak kunt bijkomen van de verhuizing.

Je vriendin zal ongetwijfeld aandringen op het kopen van een huis. Dat is een van de eerste voetangels, want buitenlanders mogen wel een huis in bezit hebben, maar niet de grond waar dat op staat. Je raad het al: die komt dus op naam van vrouw of vriendin. Leasen van haar grond voor 30 jaar is een mogelijkheid, maar ik ken genoeg verhalen van mannen die bij het afscheid van hun vrouw of vriendin met lege handen achterblijven. Het opzetten van een ‘company’  is door aangescherpte eisen af te raden. Bovendien mag je dan ook maar maximaal 49 procent van de aandelen bezitten. Ik weet wel dat je de meerderheid van de stemmen in handen hebt, maar toch…Usufruct (vruchtgebruik) is een legale, maar zelden gebruikte manier om de maximale leasetermijn te verlengen, als de kinderen of zelfs kleinkinderen van de leasenemer meetekenen. Pas als de laatste is overleden, eindigt de lease.

Een goede optie is het kopen van een condominium ( 1 kamer) of een appartement, al ligt de prijs per vierkant meter doorgaans hoger dan bij een huis. Een buitenlander kan een dergelijke woning op zijn eigen naam krijgen, mits 51 procent van het totale grondoppervlak van het gebouw in Thaise handen is. Bovendien moet je maar afwachten wie je buren zijn. Koop nooit een condo of appartement dat nog niet klaar is. Je weet maar nooit.

Ikzelf geef de voorkeur aan huren. Van waardestijging is bij veel onroerend goed al jaren geen sprake meer en je hebt geen sores over onderhoud. Je kunt ook elk moment weg, zo je dat wilt. Aan de Thaise regels wordt niet of nauwelijks de hand gehouden, dus de buurman kan morgen van start gaan met (zoals in mijn geval) een leerfabriekje, motorenrevisie of bar. En wat te denken van die k-honden die je nachtenlang uit je slaap houden? Bovendien kan een buitenlander in Thailand vrijwel nooit een hypotheek krijgen. Kopen van een huis of appartement betekent dan een forse aanslag op het vermogen.  Een serviced appartment is een methode om eens rustig om je heen te kijken,;je hebt ze van schamel tot super-de-luxe, afhankelijk van de prijs. Over schoonmaak en beddengoed hoef je je in dit geval niet druk te maken.

De hoogte van de huur is afhankelijk van vraag en aanbod. Een Thaise eigenaar vraagt doorgaans meer dan een buitenlander wil betalen. Het is een kwestie van geven en nemen, In de steden liggen de huren hoger dan op het platteland, waar je per maand al voor 250 euro of minder onder de pannen kunt zijn. Water kost weinig, soms niet meer dan 5 euro per maand. Airco’s vreten de meeste stroom, maar als je een beetje oplet en overal spaarlampen in zet, kom je per maand aan elektriciteit op 50 tot 60 euro. Minder kan, meer ook.

De volgende keer ga ik nader in op het dagelijks leven in Thailand. Reageer als je op vragen een antwoord zoekt.

Oranje-Bangkok

De Nederlandse ambassade en de Nederlandse Vereniging Thailand organiseren gezamenlijk een spetterend Oranjefeest rondom de finale wedstrijd Nederland – Spanje op zondagavond.

Oranje Wereldkampioen voetbal

De Nederlanders in Thailand kunnen Oranje wereldkampioen voetbal zien worden (ik ben een optimist), in de tuin van de Nederlandse Ambassade. De bekende Orange Parrot verhuist voor deze gelegenheid naar de tuin van de Ambassade.  De wedstrijd Nederland – Spanje kan daar live gevolgd worden.

Iedere Nederlander in Thailand is welkom

Iedere Nederlander in Thailand is welkom evenals je vrienden, lid of geen lid van de NVT.

Je dient gebruik maken van de ingang via Soi Tonson 15 of via 106 Wittayu Road, tegenover het Conrad hotel. Er is geen parkeergelegenheid op de ambassade, wel kan je desgewenst parkeren bij het Conrad Hotel.

Een spetterend Oranjefeest

Het feest begint zondagavond om 22.30 uur. De wedstrijd Nederland – Spanje begint maandag morgen om 01.30 uur. De wedstrijd zal getoond worden op een megagroot pixelscherm alsmede verschillende plasmaschermen. Uiteraard zijn er voldoende Heineken bier, frikadellen, kroketten, hamburgers, broodjes kaas en ham en nog veel meer.

Optreden van Jan van Thailand

Tevens zal die avond optreden de bekende zanger Jan Hoogewoning, onder Nederlanders bekend als Jan van Thailand en bij de Thais onder de naam Sayan. Uiteraard wordt hij vergezeld van een live band.

Om toegang te verkrijgen tot de ambassade dien je een uitnodiging uit te printen en mee te nemen.

Het belooft een fantastische nacht tot in de kleine uurtjes te worden. Kledingvoorschrift: oranje!

Meer informatie

Voor meer informatie, veiligheidsvoorschriften en vragen, bezoek de website van de NVT (vanaf 18.00 lokale tijd).

Een Thaise vrouw trouwt graag een farang, een buitenlandse man, om aan geld te komen voor haar familie. Want het is de plicht van een Thaise vrouw om voor haar familie te zorgen en dus is trouwen met Nederlandse man een uitkomst. ‘Het heeft niets met liefde te maken’, stelt Marc Thirifays (54).

‘Het overkomt talloze buitenlandse mannen’, zegt Marc die zelf in 2003 is getrouwd met een Thaise vrouw en inmiddels een dochtertje heeft: ‘Je gaat op vakantie naar Thailand, wordt verliefd op een Thaise vrouw en van het één komt het ander.’

Melkkoe
Marc ging in Thailand wonen, eerst bij zijn schoonfamilie in huis, later op grotere afstand vanwege het gebrek aan privacy. Ook de constante vraag om geld werd hij helemaal zat. Niet dat hij geen geld over heeft voor zijn schoonmoeder. Maar de broers willen volgens Marc ook door hem onderhouden worden en dat gaat hem te ver: ‘Zelfs de beste melkkoe gaat dood van te veel geven.’

Een half jaar geleden stond Marc zelfs op het punt om alles achter zich te laten en terug naar België te gaan. Maar na een afkoelingsperiode bij zijn ouders is hij toch weer naar Thailand gegaan. Het idee om zijn dochtertje niet meer te zien, speelt daarbij een grote rol.

Waarschuwen
Marc wil vooral buitenlandse mannen waarschuwen onder het motto ‘bezint eer ge begint’. In de Thaise cultuur is de familie het belangrijkste, met de mannelijke familieleden voorop. ‘Dus als de mannen om geld vragen, dan heb je dat maar te geven. Lukt dat niet rechtstreeks, dan wordt de vrouw onder druk gezet om het geld te vragen. En dus word je gebruikt als een lopende geldautomaat’, legt Marc uit: ‘Degene die zegt, dat gebeurt mij niet, steekt zijn kop in het zand.’

Artikel en video overgenomen na toestemming.

Inflatie Thailand - klik om te vergroten

Op Thai Visa staat een interessante posting over de prijsontwikkelingen in Thailand. Centraal daarbij staat de vraag: “Is Thailand nog wel een goedkope bestemming voor buitenlandse gepensioneerden en toeristen?”

Om dit te kunnen beoordelen heeft de schrijver van het artikel gekeken naar de prijsontwikkelingen van de afgelopen vijf jaar. Specifiek is er gekeken naar twee indicatoren:

• Thaise inflatie
• Koersontwikkeling van de Baht ten opzichte van Westerse valuta

Thaise inflatie

De Thaise inflatie (gegevens uit Bloomberg.com) bedraagt gemiddeld 5 % gedurende de laatste 5 jaar. Het prijspijl in Thailand nam derhalve toe met een factor 1,05 ^ 5 = 27%

Koersontwikkelingen

De Thaise Baht is de laatste vijf jaar een sterke munt gebleken. Kijken we naar de koersontwikkelingen (gegevens uit xe.com) dan zien we het volgende:

• Met US Dollars, Thaise Baht kopen betekent een koersdaling van 42,16 naar 29,45 . Hierdoor is Thailand 43% duurder geworden voor Amerikanen.
• Met Britste ponden, Thaise Baht kopen betekent een koersdaling van 75,75 naar 46,67. Hierdoor is Thailand 62% duurder geworden voor de Britten.
• Met de Euro, Thaise Baht kopen betekent een koersdaling van 53,70 tot 38,80. Hierdoor is Thailand 38% duurder geworden voor de Europeanen

Conclusies

De sterke Thaise Baht versus de zwakke westerse valuta zorgen samen met de jaarlijkse Thaise inflatie van 5% voor een flinke waardedaling van je beschikbare pensioen. Maar ook voor toeristen is Thailand fors duurder geworden. De consequenties:

• Voor Amerikaanse gepensioneerden: – 43% (koersdaling) + 27% (inflatie) betekent een effectieve prijsverhoging van 70%.
• Voor Britse gepensioneerden: – 62% (koersdaling) + 27% (inflatie ) betekent een effectieve prijsverhoging van 89%.
• Voor Europese gepensioneerden: – 38% (valuta shift ) + 27% (inflatie) betekent een effectieve prijsverhoging van 65%.

Je kan dus stellen dat in een periode van 5 jaar Thailand voor toeristen en gepensioneerden 65% duurder is geworden. Voor de gepensioneerde Britten is er zelfs bijna sprake van een verdubbeling van de prijzen.

Redactie:

zoals Hans ook al opmerkte, de bovenstaande bewering is niet helemaal correct. Als het gaat om koopkracht en prijsstijgingen moet je daar ook het land van herkomst bij betrekken, daar is immers ook sprake van inflatie.

Ook wordt de inflatie in de meeste landen gecorrigeerd door stijging van lonen en uitkeringen. Wij zijn zelf de afgelopen vijf jaar ook meer gaan verdienen.

Oranje in Pattaya

Door Colin de Jong – Pattaya

Het Oranjevirus is ook als een bom ingeslagen bij onze landgenoten in Pattaya. Ook de horeca hier heeft weer even een enorme opleving in het laagseizoen.

Vele verrassingen in dit toernooi want ex-wereldkampioenen Italië en Frankrijk gingen vroegtijdig naar huis. Engeland met een schoolvoetbal verdediging werd ingepakt door een jeugdig Duitsland.

Minpunt toch weer een slapende scheidsrechter en grensrechter die een doelpunt van Lampard niet hebben gezien. Capello mag dan een goede naam hebben in het internationale voetbal maar is toch de grote schuldige met zijn vreemde speelwijze met de verkeerde spelers. Weet niet wat er aan de hand is met de Engelse coaches en het lijkt mij verstandiger als de spelers er meer bij betrokken worden, die er een veel betere kijk op hebben dan een buitenlandse coach.

Rode kaart voor FIFA

Speciaal voor hun dictatoriale opperhoofd Sepp Blatter waar ik al vele jaren mee in conflict lig door zijn achterlijke en achterhaalde gedrag. Vanaf 1966 ben ik regelmatig met FIFA bezig voor een modernere en eerlijkere speelwijze met de hoogstnoodzakelijke camera’s en technische hulpmiddelen.

WKvoetbal Pattaya

Blatter blijft weigeren en het is mij een raadsel dat iedereen dat maar pikt en slikt van deze arrogante seniele FIFA dictator die rijp is voor een bejaardenverzorgingshuis. En ziehier opnieuw deze megaproblemen die simpel voorkomen hadden kunnen worden met eerlijke en rechtvaardige spelregels, waar teams maximaal drie keer het recht hebben op elektronische hulpmiddelen per wedstrijd.

De grens was de scheidsrechter uit Malawi die een USA speler een gele kaart gaf toen hij een bal in zijn gezicht kreeg. Daarna maakte hij het nog bonter door een 100% winnende goal van USA af te keuren. Onbegrijpelijk de keuze van deze scheidsrechter die er niets van snapt en waar men nog steeds voetbalt in een grote zandbak. De FIFA brengt vele clubs hiermede grote schade toe en laat hele naties huilen door deze fouten die niet meer van deze tijd zijn, nota bene op het grootste sportevenement ter wereld.
De maat voor mij was dan ook boordevol na zoveel gestuntel op het hoogste niveau en heb massaal de internationale media geattendeerd met een artikel: ‘Red Card for FIFA’ welke is gepubliceerd onder andere in de Bangkok Post van 29 juni.

Vooral de 4e en 5e officials moeten met de scheidsrechter in verbinding staan want deze staan voor joker en hebben geen enkele invloed. Blijft de FIFA weigeren in de eerstkomende vergadering voor elektronische hulpmiddelen dan zal ik zeker mijn lidmaatschap opzeggen want wil niets meer te maken hebben met deze Mickey Mouse organisatie met een seniele oude dwaas die onmetelijk veel schade en onrecht heeft aangebracht.

De limit is dat Sepp Blatter nota bene nog even Frankrijk wil verbannen vanwege interventie van de overheid. Datzelfde heeft deze man al eerder gedaan bij Griekenland en Irak en zou zeggen een dikke rode kaart voor deze ondemocratische dictator van de FIFA.