Column – De bejaarde azijnpissers in het paradijs missen de ultieme clou en dat is jammer
Dagelijks smacht ik naar de literaire juweeltjes van Farang Kee Nok op Thailandblog. Helaas bewijzen de oeverloos zure reacties van chronisch verongelijkte bejaarden dat humor een uitgestorven kunstvorm is. Zelfs de meest overduidelijke zelfspot wordt door deze grijze brigade meedogenloos ontleed tot een bloedserieus drama. Een glimlach kost niets maar blijkt voor velen een onmogelijke fysieke inspanning.
De bloedige busramp in Bangkok toont de absolute morele leegte van het Thaise verkeersbeleid. Terwijl suïcidale bumperklevers spoorwegen gijzelen, blinkt de corrupte overheid uit in winstgevende apathie. Lokale sukkels ontspringen de dans dankzij steekpenningen, maar een argeloze buitenlander betaalt de hoofdprijs voor een minuscuul foutje. Dit land is verworden tot een gevaarlijk pretpark, geregeerd door kokosnoten en pure corruptie.
Vergrijzende mannen vluchten naar Thailand voor rust en romantiek. Ze eindigen vaak moedermaterziel alleen op een bloedheet balkon. Goedbedoelende betweters adviseren steevast een stoomcursus Thais. Een toontaal leren met een versleten gehoorapparaat is echter een garantie voor hilarische misverstanden en dodelijke blikken. Deze column serveert de bittere realiteit met een ongemakkelijke glimlach en ijskoude logica.
De donkere dagen voor Kerst
Terwijl Kerstmis nadert, ligt Lieven ziek in bed, dromend van betere tijden. Omsingeld door hoestdrank en paracetamol, reflecteert hij op de ironie van zijn situatie: vrij van werk maar gevangen in ziekte. Dan brengt een telefoongesprek van zijn schoonzus uit Engeland onverwacht nieuws, waardoor hij zich zorgen maakt over de naderende feestdagen.
De overheid lost het gigantische smogprobleem briljant op door structureel weg te kijken. Premier Anutin weigert een strenge luchtkwaliteitswet aan te nemen, want schone longen zijn levensgevaarlijk voor de economie. Grote bedrijven vrezen winstverlies door lastige milieuregels en eisen politieke rugdekking. Jij mag lokaal fijnstof happen terwijl politici de goed gevulde portemonnee van de agrarische sector spekken.
Buitenlandse toeristen degraderen Thailand steeds vaker tot een wetteloze speelplaats. Ons westerse superioriteitsgevoel uit zich tegenwoordig in openbare seks en agressief vandalisme. Lokale bewoners pikken deze onversneden hufterigheid niet langer. Het sprookje van de verlichte reiziger is genadig en definitief voorbij.
‘Songkran is een dom feest’
Laat ik maar met de deur in huis vallen: Songkran is een dom feest (geworden). Het onderbroekenlol voor kinderen en (bijna) seniele ouderen. Wat is de lol van water gooien naar argeloze voorbijgangers?
Expats die naar Noord-Thailand verhuizen zijn simpelweg kettergek. Terwijl de extreem hoge concentraties PM2.5-fijnstof hun longen langzaam in een teerput veranderen, prijzen ze het gebied aan als een aards paradijs. Ondertussen weigert de overheid structureel in te grijpen en regeert de apathie.
Premier Anutin Charnvirakul acteert de grote verlosser bij een tankstation in Isaan terwijl de bevolking in een vlaag van collectieve waanzin jerrycans volperst. Deze column fileert de politieke theateract van de gehuurde Toyota Veloz en de hysterische Thaise hamsterwoede die elke druppel diesel als vloeibaar goud behandelt voor een Songkran dat letterlijk in het water dreigt te vallen.
Frans Amsterdam: A350 THAI BKK-BRU en oma op de kast
Van mijn vorige trip had u de terugvlucht nog tegoed, dus daar begin in maar mee. Er was een wijziging van de gate, naar uit mijn hoofd 2A. Dat heeft als voordeel dat je vlak bij de rookruimte zit. Het nadeel is dat het geen volwaardige gate is, maar meer een bushalte om je naar de elders geparkeerde vliegmachien te brengen. Geen drama, hoewel ik mij kan voorstellen, zeker als je business class zou reizen, dat je het niet leuk vindt om je staande te moeten houden in zo’n bus.
In deze column haalt De Expat hard uit naar lezers die beweren dat er tijdens de huidige Midden-Oosten-crisis nog spotgoedkope vliegtickets naar huis te vinden zijn. Hij omschrijft deze zelfbenoemde ‘zolderkamerstrategen’ als arrogante betweters die denken de complexe airline-algoritmes te kunnen verslaan met een simpele muisklik. Terwijl de echte vliegwereld in brand staat, waarschuwt de columnist voor de gevaarlijke digitale fata morgana die deze ‘experts’ online verspreiden.
Frans Amsterdam in Pattaya: ‘De BVN-kwelling’
Frans Amsterdam is weer neergestreken in Pattaya en vermaakt ons, tot er geen ‘vind ik leuk’ waarderingen meer zijn, met zijn belevenissen in een vervolgverhaal:
Frans mag dan geen goudvis op z’n hotelkamer hebben, er staat wel een aquarium c.q. glasbak. Dat is een Samsung televisietoestel met traditionele beeldbuis, schermverhouding 4:3, maar wel al uitgevoerd met een plat scherm. Geen wonder van inventief vernuft dus, maar gewoon een degelijk ding, waar niets op aan te merken is.
Frans gaat over een paar dagen weer terug naar Nederland en daarmee komt er een eind aan zijn vervolgverhaal uit Pattaya. Dit keer: Ann is blij met haar foto op Thailandblog en Tuk-Tuk Frans legt nogmaals aan Ann uit dat hij een butterfly is.
Honderden zuinige Nederlanders zitten momenteel muurvast in Thailand. Hun spotgoedkope vliegticket met een overstap in het Midden-Oosten blijkt plotseling een peperdure valstrik. Terwijl raketten het luchtruim boven Iran kruisen, klagen onze landgenoten steen en been over hun verplichte verblijf onder de palmbomen.
Wat doe je met een beschadigd bankbiljet in Thailand? Dat vroeg Frans Amsterdam zich af. Bargirl en goede vriendin Cat wist de oplossing, met als resultaat: twee farang en het meisje helemaal gelukkig.
Frans Amsterdam: onderzoek naleving helmplicht
Mèèr dan beu ben ik het. Vooroordelen, daar heb ik het over. Meer specifiek natuurlijk vooroordelen over Thai. Talloze zijn er. En ze worden veel te vaak, zonder enige kennis van zaken, doorgeroeptoeterd.
Frans Amsterdam is weer neergestreken in Pattaya en vermaakt ons, tot er geen ‘vind ik leuk’ waarderingen meer zijn, met zijn belevenissen in een vervolgverhaal:
Met het meisje van Thaifriendly, Ann, heb ik vannacht een klein jubileumpje gevierd, ze was er voor de vijfde keer. Geen unicum, maar voor iemand met zo’n bindingsangst als ik, ook beslist geen vanzelfsprekendheid.
Frans Amsterdam is weer neergestreken in Pattaya en vermaakt ons, tot er geen ‘vind ik leuk’ waarderingen meer zijn, met zijn belevenissen in een vervolgverhaal:
In het Dynasty Inn Hotel heb ik nooit klachten over de werkzaamheden van de kamermeisjes. Er is er echter één waar ik het toch even met u over wil hebben.
Column – De harige dictatuur van de Thaise bovenbaan
De BTS Skytrain in Bangkok vraagt reizigers om hun lange manen te temmen tijdens de spits. In een overvolle wagon verandert een losse paardenstaart namelijk snel in een onbedoeld wapen. Deze column fileert de absurditeit van deze harige etiquette en de verstikkende nabijheid, waar persoonlijke ruimte een lang vervlogen illusie blijkt te zijn, terwijl we collectief naar huis kruipen.
Hoe het afliep met de lening aan de bargirl
Een paar weken geleden had Cat 5000 Baht van mij ontvangen: 2000 als gift en 3000 als lening. De reacties op het verhaal dat ik over deze transactie schreef waren talrijk. De teneur was dat ik er maar niet op moest rekenen die 3000 Baht terug te krijgen.
Geld uitlenen aan een bargirl, hoe gaat dat aflopen?
Frans wil geld uitlenen aan bargirl Cat, een vriendendienst. Maar hoe gaat dat aflopen? De lezers mogen het zeggen, want achteraf wist iedereen het van te voren al.
Ooh, ooh it’s party time
Een verjaardagsfeest in de Happiness bar 1 en 2. Eten, drank, verjaardagstaart, kaarsjes en ‘Happy Birthday’. Frans Amsterdam valt met zijn neus in de boter.