In de sagen en legenden van Thailand komt de dood ook regelmatig voor. Ik vertel u een Boeddhistisch verhaal over een moeder en haar dode kindje.

Kisagotami werd in Savatthi geboren in een armoedige familie. Toen zij volwassen was huwde zij een rijke man uit een gegoede familie en hoopte daarmee gelukkig te worden. Aanvankelijk werd zij echter door de familie veracht vanwege haar armoedige afkomst, maar dat veranderde toen zij het leven schonk aan een zoon. Vanaf dat moment werd zij door de gegoede familie als volwaardig beschouwd.

Haar zoontje groeide voorspoedig op en speelde met andere kinderen, maar toch stierf hij al op jonge leeftijd door een raadselachtige oorzaak. Gotami werd radeloos van verdriet en dacht: “Eerst werd ik in dit huis veracht, maar na de geboorte van mijn zoon kreeg ik wel de waardering. Nu hij dood is, zal die waardering weer veranderen in verachting.” Zij nam haar dode kind in de armen en ging van huis tot huis in het dorp. “Geef mij een medicijn voor mijn kind alstublieft!”.

Boeddha

Overal waar zij kwam sloegen de mensen de handen ineen en lachten haar uit: “Heb je ooit gehoord van een medicijn voor een dood kind?” Zij ging naar het verder opgelegen dorp, want zij kon door haar verdriet niet geloven dat het medicijn wel degelijk bestond. Toen een zeker iemand, een geleerd man, haar bezig zag dacht hij: “Zij zal niet over het verdriet over haar kind heen kunnen komen zonder dat medicijn en als één iemand het medicijn kent, dan is het alleen Boeddha.” En aldus sprak hij tegen haar: “Moedertje, er is niemand anders die dat medicijn kent voor uw kind, maar in het klooster te Dhura verblijft de Tienkrachtige, de allergrootste in de wereld van hemel en aarde. Ga daarheen en vraag het hem”

Gotami dacht: “Die man spreekt de waarheid”, en vervolgens toog zij naar Dhura. De Boeddha zat op zijn zetel en de moeder vroeg vanuit de verzamelde menigte: “Geef mij een medicijn voor mijn kind, oh Heer.” De Meester – die haar zag met haar dode kind op de arm – sprak: “U hebt er goed aan gedaan, Gotami, om hier te komen voor een medicijn. Ga heen en begeef u in de stad, te beginnen bij het allereerste huis en ga de ganse stad door om het huis te vinden, waar tevoren nooit iemand gestorven is. Vraag bij dat huis om een mosterdzaadje.”

Teleurstelling

Verheugd, en met de woorden: “Goed, Heer,” ging zij de stad in en sprak bij de eerste woning: “De Tienkrachtige doet mij, als medicijn voor mijn kind, een mosterdzaadje vragen. Geeft mij een mosterdzaadje.” Met de woorden: “Goed, Gotami,” haalden zij er één en gaven het haar. “Ik mag het niet zo maar aannemen. Is er in dit huis nooit iemand te voren gestorven?”

“Wat zegt u nu , Gotami! Er zijn in dit huis velen voorheen gestorven!”

“Dan heb ik het niet nodig: de Tienkrachtige heeft mij gezegd, het mosterdzaadje uit een huis te halen, waar tevoren nog nooit iemand gestorven is.”

Nadat Gotami bij het tweede huis dezelfde boodschap te horen kreeg dacht zij: “In de ganse stad zal het wel hetzelfde zijn. Dit zal wel door de Boeddha, die goed en medelijdend is, bedacht zijn.” Na verloop van tijd en zonder succes verliet zij de stad en begaf zich naar een naar rottend vlees stinkende verbrandingsplaats. Zij nam het kind in haar handen en sprak: “Mijn lief kindje, ik dacht dat deze dood u alleen getroffen had, maar hij treft niet alleen u: deze wet van de dood geldt voor het gehele mensdom.”

Met die woorden legde zij het kind op de verbrandingsplaats en sprak dit vers:

“Geen wet voor een enkel dorp, geen wet voor een enkele stad,
geen wet ook is het voor een enkel huis,
maar voor de ganse wereld geldt, dat alles onbestendig is”.

En na dit vers nog eens te hebben gezegd, ging zij terug naar de Boeddha.
Nu sprak de Meester tot haar: “Hebt u het mosterdzaadje gekregen, Gotami?”
“Ik heb het zaadje niet nodig, Heer, doch verleen mij een toevlucht,” zo sprak zij.

Onmiddellijk werd haar, zoals zij daar stond, de eerste graad van heiligmaking verleend en zij verzocht om opname in de orde. Nadat zij  driemaal om de Meester was gewandeld en hem driemaal gegroet te hebben, werd zij in een orde van een nonnenklooster opgenomen. Weldra kwam zij, met inachtneming van de riten en gewoonten van de orde tot innerlijke geestelijk rust en tevredenheid.

Onlangs vernam ik dat het Boeddhisme de snelst groeiende “religie” in Nederland is. Volgens de cijfers van de Boeddhistische Unie Nederland telt Nederland zo’n 480.000 Boeddhisten waarvan de helft er autochtoon zijn.

Met “autochtoon” bedoel ik volbloed Nederlanders die hun stamboom kunnen terugleiden naar de Batavieren, een kuil in hun prak graven voor de jus en ooit wel eens een plaat van de “Alle Dertien Goed” reeks in hun platenkast gehad hebben. Kortom, mensen die zouden zakken voor een inburgeringsexamen. Laat daar geen misverstand over bestaan.

Vierhonderdtachtigduizend! Dat zijn er nogal wat. Kennelijk heeft het Boeddhisme in NL haar imago van geitenwollensokkendragers die hun tanden poetsen in de lotus-houding afgeworpen.

De vraag is; is die groei van het aantal Boeddhisten in Nederland een goeie zaak?

Normaal gesproken wel, want het Boeddhisme is in haar kern een uitstekende levensovertuiging: Boeddhisten vinden dat je niets of niemand het leven mag ontnemen, dat materialisme en begeerte tot ongeluk leidt en de gulden middenweg de beste weg is. Ze menen dat alcohol- en drugsgebruik narigheid oplevert, dat een grote bek opzetten het toonbeeld is van gebrek aan stijl en dat je niet meer moet consumeren dan noodzakelijk is. Boeddhisten geloven ook in ‘kharma’ wat vrij vertaald, wie goed doet, goed ontmoet’ betekent en dat Boontje uiteindelijk om zijn loontje komt.
Het meest aantrekkelijke aspect van het Boeddhisme is dat het een levensovertuiging is die tolerantie hoog in het vaandel heeft staan.

Boeddhisten respecteren elke andere religie en gaan niet langs de deuren om andersdenkenden hun filosofie door de strot te rammen.

Dat is fijn.

Is Nederland, met dat groeiende aantal Boeddhisten, op de goede weg?

Wanneer je naar een land als Thailand kijkt, waar 95% van de bevolking Boeddhistisch is, ben ik bang van niet.

Thaise ouders geven hun kinderen bijnamen als “Volvo”, “Benz” en “Money”. De Thais zijn de grootste shopaholics van Azie, na de Hong Kong Chinezen en 85% van de ondervraagden in een recentelijke poll vond dat het belazeren van je zakenpartner een legitieme vorm van zakendoen is.

Monniken scheren hun hoofdhaar en hun wenkbrauwen omdat die schoonheidsverhogend zouden zijn. Schoonheid werkt begeerte in de hand en dat is oorzaak van de puinhoop die we aanrichten in de wereld. Zit wat in natuurlijk. Maar twee keer per week je Mercedes wassen mag wel. Gek toch?

Thailand is een lid van de steeds exclusiever wordende club van landen die de doodstraf hanteert en uitvoert, terwijl Boeddhisme de officiele staatsgodsdienst is.

In Thailand wordt gretig gebruik gemaakt van de Boeddhistische versie van de Katholieke “aflaat”. Wanneer je iets doet dat niet door de beugel kan, neem je een motorfietstaxi naar de tempel, doneert daar een geldbedrag met een hoop geprevel, wierrook en kaarsjes en je kharma glanst weer als een pasgeboren baby.

Ja, zo kan ik het ook.

Gevolg is dat bij de tempels het geld de crematieschoorsteen uitkomt en het gevolg daarvan weer is dat er met de regelmaat van de klok een uiterst serene monnik er met de tempelkas vandoor gaat.

Laatst nog werd er een opgepakt in een bordeel in Melbourne nadat ie al het geld er doorheen gejaagd had.

Alle goede bedoelingen ten spijt, zal het nooit wat worden, met mensen…

Motorbike driver met amuletten

Iedereen die wel eens in Thailand is geweest, of er zelfs woont, zal met enige verbazing en wellicht onwetend, zo her en der tableaus met amuletten hebben gadegeslagen. Met onbegrip kijkend naar aspirant kopers die gewapend met een loep nauwkeurig het betreffende kleinood aan een onderzoek onderwerpen.

De leek zal zich afvragen wat men met al dat turen ziet en wat er zo bijzonder is aan een dergelijk amulet. Er is geen land ter wereld waar meer amuletten worden verhandeld, en gedragen, dan Thailand. Op de vraag waarom het bijna uitsluitend mannen zijn die zo in amuletten zijn geïnteresseerd moet ik het antwoord schuldig blijven. Wellicht zijn mannen niet minder ijdel dan vrouwen en tooien ook zij zich graag met een sieraad. Of zouden wij mannen meer bijgelovig of banger zijn en het amulet uit voorzorg dragen. Je weet immers maar nooit of ….

Boeddhisme

Sinds de opkomst van het Boeddhisme worden amuletten gekoesterd en gedragen ter bescherming, en niet in de laatste plaats voor een berg geluk. In feite zien we dit in een soortgelijke vorm ook terug bij het Christendom waar relikwieën vereerd en gekoesterd worden. Stukjes kleding, haar of bot gevat in een monstrans zijn te vergelijken met het amulet. Uit mijn jeugd kan ik me de katholieke vriendjes nog heel goed herinneren die op hun interlokje een medaille met afbeelding van Maria of een andere heilige persoonlijkheid droegen. Moeder had die betreffende beschermheilige met een grote veiligheidsspeld stevig op het borstrokje bevestigd om haar kind voor tegenspoed en ongeluk te behoeden.

Van bekende monniken bestaat in veel gevallen een amulet met hun beeltenis. Vaak worden aan hen bijzondere gaven toegeschreven en zijn ze al vele jaren geleden overleden. Mensen vroegen hen om raad bij ziekte en andere problemen, of zomaar om te bidden voor een bepaalde gunst.

Deze monniken maakten van klei en met behulp van een kleine mal hun persoonlijke amuletten met een afbeelding van Boeddha en aan de achterzijde een gebed of persoonlijke afdruk. Iedere bekende monnik heeft of had zo zijn eigen recept voor de samenstelling van de klei. De échte kenners trachten gewapend met vergrootglas of loep te achterhalen hoe oud het betreffende amulet is en welke monnik het heeft vervaardigd.

Niet enkel en alleen de meer bekende monniken maar ook veel tempels hebben een eigen amulet. De mechanisatie heeft ook hier toegeslagen, want waar veel mensen komen worden ook veel amuletten verhandeld en als je in aantallen denkt dan is dat oude handwerk wat je noemt: monnikenwerk.

Het ‘handwerk’ bestaat dan uit niet meer dan de zegening van die berg amuletten.

De kracht van een amulet

De kracht die een amulet uitstraalt wordt volgens de kenners bepaald door het aantal jaren dat het door een of meerdere personen is gedragen. Een eeuwenoud amulet dat weinig is gedragen bezit daardoor minder kracht dan een exemplaar dat bijvoorbeeld minder oud is maar van vader op zoon, respectievelijk kleinzoon is gegaan en daarbij ook is gedragen. Zelfvertrouwen, bescherming, herinneringen en geluk vormen de gevoelswaarde die een amulet voor de drager heeft.

Hoe je er ook over mag denken, ik wens alle lezers van Thailandblog een krachtig amulet toe dat je zal behoeden voor ziekte en ongeluk. Mocht je niet zoveel vertrouwen in een amulet hebben, pas dan goed op in het verkeer en let op overstekende honden. Veel geluk in het komende jaar!

De ingang tot de 'cirkel van het leven'

Een bezoek aan Nongkhai, de grensplaats aan Thaise zijde van de Mekong, is niet compleet zonder een bezoek aan Salaeoku.

Woorden schieten te kort om de beeldentuin te beschrijven, opgezet door de in 1996 overleden monnik Launpou Bounleua. Een man die zo principieel Boeddhistisch was dat hij vaak voor communist werd versleten en daarvoor ook in diverse cellen heeft mogen doorbrengen.

Hij had overigens ook enkele vreemde kanten. Zo vond hij seksueel contact uit den boze en had deze monnik medelijden met getrouwde mannen en vrouwen. Lounpou reisde medio vorige eeuw op en neer naar Laos en Thailand en verbleef zelfs enige tijd als bouwvakker in Bangkok, een stad die hij verafschuwde.  Hij verbleef liever mediterend in grotten, op zoek naar de waarheid en de zin van het leven.  Zijn ouders zagen deze gang van zaken niet zitten en zochten een bruid voor hem. Uiteraard werd de potentiële huwelijkskandidate afgewezen.

Ook was niet iedereen in Nongkhai hem goed gezind, toen hij eenmaal met de bouw van Salakeoku was begonnen. Hij had overigens geen idee hoe hij dergelijke beelden moest maken; veel van de inspiratie kwam uit Indiase tijdschriften. Enkele rijke Indiërs voorzagen hem van fondsen. Na zijn dood in 1996 moet de tuin het hebben van de toegangsgelden: 20 THB voor Thai en farang.

Bij een rondgang door de beeldentuin valt de bezoeker van de ene verbazing in de andere. Hoe kan een mens dit verzinnen en vervolgens ook nog maken. De beelden van Boeddha’s, naga’s (veelkoppige slangen) en andere figuren zijn soms wel 15 meter hoog. Opmerkelijk is de ‘cirkel van het leven’, die begin met een baby en eindigt met een doodskist. Helaas staan alle opschriften alleen in het Thai vermeld, anders had ik uit kunnen leggen wat de beeldengroep betekent, waarbij een man een vrouw dreigt te slaan, terwijl een andere vrouw toekijkt. Is het de echtgenote die een pak rammel krijgt, of mogelijk de bijzit (mia noi). Ook mijn Thaise begeleidster weet daar niet goed antwoord op te geven (of misschien wil ze het opzettelijk niet…).

Het hoofdgebouw bevat een kostelijke en kostbare verzameling beelden van Boeddha en Ganesh, de vierkoppige olifantsgod. Op de bovenste etage slaapt Launpou zijn eeuwige slaap. Het verhaal ging jaren dat zijn stoffelijk overschot weigerde te vergaan, maar daar wordt nu niet meer op gezinspeeld. Zijn laatste rustplaats is omgeven met kerstboomverlichting en zo hoort het ook in deze tijd.

Tientallen en soms wel duizenden vuurballen of vuurballetjes stijgen dan vanuit de rivier op en spatten op enkele tientallen meters hoog uit elkaar. Het is een raadselachtig, maar spectaculair gezicht om die Naga vuurballen (bangfai payanak) of ook wel de “Mekong lichtjes” genoemd in de avonduren te zien verschijnen.

Nog raadselachtiger is wel, dat dit verschijnsel zich alleen in een beperkte tijd van het jaar voordoet, dat samenvalt met volle maan in de 11de maand van de oude Laotiaanse kalender en dit jaar valt op 12 en 13 oktober.

Er is geen goede verklaring voor deze vuurballen, die soms zo groot als eieren of soms nog groter zijn. Manas Kanoksil, een medicus, die in Nong Khai woont, observeert en bestudeert die vuurballen al vele jaren. Zijn wetenschappelijke verklaring is, dat het bij dit bizarre fenomeen om spontane ontbranding van natuurlijke gassen gaat. Die vanaf de bodem van de rivier opstijgen en in aanraking komen met de warmte aan het wateroppervlak. Volgens hem vindt die verbranding alleen plaats onder ideale omstandigheden, waarbij de relatieve stand van de aarde ten opzichte van zon en maan ook een rol speelt. Vandaar, dat het alleen in de eerdergenoemde periode voorkomt.

De lokale bevolking moet echter niets van deze wetenschappelijke verklaring hebben en hecht meer geloof aan de mythologische verklaring. In de Mekong rivier leven slangen, de Naga’s, die al het leven in en om de rivier beheersen. In de regentijd stijgt de Lord Boeddha ter hemel om zijn moeder te bezoeken en keert dan tegen het einde terug op aarde. Uit vreugde voor zijn terugkomst spugen deze slangen dan de Naga vuurbollen de lucht in.

Oudere bewoners in het gebied herinneren zich de vuurballen al vanuit hun jeugd, maar erg veel aandacht werd er niet aan besteed. Pas in de jaren negentig werd het verschijnsel door toeristen “ontdekt” als een wereldwonder en tegenwoordig bezoeken tienduizenden (vorig jaar zouden er 300.000 bezoekers zijn geweest) Thais en toeristen het gebied om zich te vergapen aan de vele vuurbollen.

De provinciale autoriteiten hebben er inmiddels een festival omheen gebouwd, het Phon Phisai World Naga Fireball Festival met allerlei (culturele) activiteiten, zoals long-tail bootraces, vuurwerk en Thaise dansshows. Om het eind van de regentijd te vieren zijn er ook religieuze ceremonieën.

Een aardige tip om het verschijnsel te bekijken is om een motorbike te huren en vanuit Nong Khai naar het oosten te rijden tot aan Phon Pisai en Rattanawapee. Vindt ergens een plekje langs de oever, waar veel anderen zich al hebben geïnstalleerd, en verbaas je van pakweg 6 tot 9 uur ’s avonds aan dit bijzondere verschijnsel.

Ik vond het een mooi verhaal om er een posting van te maken, maar geef toe, dat ik het verschijnsel zelf niet gezien heb. Ben benieuwd of er lezers van dit blog zijn, die het wel hebben meegemaakt en hun ervaringen met ons willen delen.

Hoewel in het dagelijkse leven van de Thai het animisme een belangrijker rol speelt dan het boeddhisme, zijn het vooral de boeddhistische rituelen die een buitenstaander het meeste aanspreken.

Boeddhadag

Het hele jaar door zijn er in Thailand zogenaamde Boeddhadagen. Daar zijn er al gauw vier van per maand. Twee keer halve maan, volle maan en lege maan. Je gaat dan naar de tempel, geeft de monniken te eten en doet klusjes in de Wat. Vooral omdat veel tempels te weinig monniken hebben om het allemaal schoon te houden en te onderhouden. De Boeddhistische kalender kent ook een aantal officiële feestdagen zoals Makha Bucha, Visakha Bucha en Asalha Bucha.

Verlichting

Boeddhisten streven verlichting na. Om dat te bereiken bewandelen ze het ‘Edele Achtvoudige Pad’. Een soort 10 geboden maar dan anders. Zonder ze verder toe te lichten noem ik ze toch even:

• Juist inzicht
• Juiste bedoeling
• Juist spreken
• Juist handelen
• Juist levensonderhoud
• Juiste inspanning
• Juiste aandacht
• Juiste concentratie

Zingenot

Naast het feit dat de Boeddhistische levenwijze voorschrijft hoe je jezelf moet gedragen. Zijn er ook vijf regels die bepalen wat je beter kunt nalaten. En daar zit hem nou juist de kneep. Want alles wat niet mag is juist zo leuk, kan ik me nog uit mijn jeugd herinneren. Met dezelfde dilemma’s moeten de Thai leren omgaan. Een deel van die regels is nog wel te doen, maar er zitten er een paar tussen die toch wel gaan jeuken. We sommen op:

• Niet doden (moet lukken denk je dan, maar dan mag je ook geen vlees eten).
• Niet nemen wat niet gegeven is (“lijkt me logisch”, een quote van JC – niet Julius Caesar maar die andere verheven beroemdheid: Johan Cruijff).
• Zich niet overgeven aan zingenot (oef, nu gaat het lastig worden).
• Geen onwaarheid spreken (creatief met de waarheid kan weer wel)
• Zich onthouden van bedwelmende middelen die de geest verruimen (Bacchus vereren is dus niet toegestaan).

Om een vroom Boeddhist te zijn, red je het niet met een paar brandende kaarsjes, wierook en een gulle donatie aan de plaatselijke tempel. Maar omdat de regels van ‘moeten’ en ‘niet mogen’ weer tegenstrijdig zijn met de ‘Sanuk’ levenstijl, geven Thai er een eigen draai aan. Ze zondigen er op los, behalve op Boeddhadag.

Seksloze dag

Iedere Boeddhadag is een zware beproeving, zo vertrouwde een vriend mij toe tijdens een etentje in een goed restaurant in Bangkok. Een Boeddhadag betekende steevast geen seks met zijn Thaise vriendin, die zich de leefregels van Boeddha goed in haar oren had geknoopt.

Of deze interpretatie van het principe ‘zich niet overgeven aan zingenot’ de juiste is, moet nog blijken. Een seksloze dag wordt door mijn vriendin alleen ingesteld als ik teveel oog heb voor andere Thaise schoonheden.

De journalistieke regel, altijd twee onafhankelijk bronnen raadplegen, zou redding moeten brengen in deze netelige kwestie. Daarom heb ik ook nog even mijn oor te luisteren gelegd bij een andere vriend. Daar komt bij dat ik niet zou kunnen verteren indien mijn vriendin van het ‘verlichte pad’ zou afraken door mijn bronstige momenten.

Tot mijn verbazing had zijn Thaise vrouw een andere uitleg: je mag wel seks hebben op een Boeddhadag, maar alleen met je eigen vrouw.

Ik was geschokt. Hoe durven ze! Wat een hel voor de gemiddelde Thaise man. Een schier onmogelijke opgave. Immers zijn Mia Noi en Gig zijn ook niet van steen. In het, van oudsher polygame Thailand, wordt er zo maar even van boven opgelegd dat je een paar dagen per maand geen seks mag hebben met vrouwen, anders dan je echtgenote. Is er dan helemaal niets meer heilig. Is er werkelijk geen respect meer voor de eeuwenoude Siamese tradities?

Elastiek

Dat de regels in Thailand zo rekbaar zijn als elastiek, blijkt maar weer. Drie Thaise vrouwen geven onafhankelijk van elkaar een andere interpretatie aan een Boeddhadag. Misschien ook een beetje eigen belang? Het zou natuurlijk kunnen dat de seksloze Boeddhadag van de eerste dame een extra ingelaste ‘rustdag’ voor haar is. Redelijk veilig, ook in de wetenschap dat hij juist op die dag (volgens de Boeddhistische regels) niet mag Butterflyen.

Ik ga in ieder geval het bovenstaande niet met mijn vriendin bespreken. Ook in Thailand kennen ze het spreekwoord: vooral geen slapende (straat)honden wakker maken.

Wat Na Phra Meru

‘Vind je me eigenlijk knap?’ Ze kijkt me een beetje meewarig aan. Twee seconden, en gaat dan weer door waar ze mee bezig is. Stomkop als ik ben herhaal ik de vraag. Ze zucht en draait zich om. “Lieverd, je bent erg charmant, maar de tijd dat je knap was ligt al een tijdje achter je’. Kadeng, daar sloeg mijn ego te pletter.

Mijn vrouw is eerlijk, altijd, tot op het botte af. Dat komt omdat ze een diep gelovige boeddhist is. We hebben een soort altaar thuis waar Boeddha staat te prijken, met tal van foto’s en tekeningen van andere belangrijke boeddhisten er omheen. Een paar glaasjes voor theelichtjes en kandelaars voor kaarsen. Een met gekleurd zand gevuld glaasje om de wierookstokjes in te steken als ze eenmaal branden. Rond halve- en volle maan zit ze er te mediteren en te bidden. Buiten het huis branden dan ook kaarsjes en wierookstokjes. Voor de buitengeesten.

Het boeddhisme kent de vier Edele Waarheden die vertellen dat het leven lijden is, dat het lijden voortkomt uit verlangen en dat lijden te verlichten is door dat verlangen te verminderen, en dat kan je dan weer doen door het Achtvoudige Pad te bewandelen. Dat zijn acht regels die je leiden naar Verlichting. Een van die regels is: Juist spreken.

En daar zit ‘m de kneep waarom gelovige Thai moeite hebben met liegen. Vaak proberen ze, en dat doen ook minder gelovige Thai, een leugen te voorkomen door er omheen te praten. Je krijgt gewoon een stortvloed aan informatie, maar net juist niet het antwoord op de vraag die je gesteld hebt.

‘Vind je dat ik dikker ben geworden?’ vraag ik. “Liefje, jij vindt het fijn als je ’s avonds laat van je werk thuis komt, om dan een wijntje te drinken en wat Franse kazen te eten. Dat je dat fijn vind is goed voor je’. ‘ Oh, je vind me gewoon dik geworden dus’, dring ik aan. ‘Ik vind je mooi zoals je nu bent’. “Liefje, ik vraag of je me dik vindt’. Nog een keer probeert ze het ‘Als je er niet lekker bij voelt, dan moet je misschien weer gaan hardlopen’. “Jezus, geef me eens antwoord op mijn vraag’. Zij met vlammende ogen ‘ja lief je bent flink dikker geworden sinds ik je ken’.

Kortom, als je een relatie hebt met een gelovige Thai en last hebt van een ego dat niet tegen een klein deukje kan, adviseer ik je dat om bepaalde vragen gewoon niet te stellen.

In de boeddhistische hel boeten de overledenen voor hun misdaden onder helse pijnen. Het boeddhisme maakt onderscheid tussen veel verschillende hellen, die variëren in de intensiteit en frequentie van de ervaren pijn.

Er is in het boeddhisme geen sprake van een hogere macht die beslist of iemand naar een hel gaat of niet; alleen iemands eigen karma is hiervoor verantwoordelijk.

Volgens boeddhistische traditie is het verblijf in de hel maar tijdelijk, alvorens de geest weer een nieuwe incarnatie tegemoet gaat. Men gaat dood in de hel en daarna kan een boeddhist weer als een mens, dier, geest of in een hemel wedergeboren worden. Er bestaat geen permanente, onveranderlijke ziel en deze kan daarom niet in een hel wedergeboren worden. Wat volgens de boeddhistische theorie plaats vindt is dat het bewustzijn, na de dood, een nieuw leven ‘oppakt’ in een hel als gevolg van de slechte acties (slecht karma) die in het verleden gedaan zijn.

Er bestaan volgens de boeddhistische leer een tiental Hellekoningen. De heerser van de hel is Yanluo (of Yanwang). Hij wordt geassisteerd door allerlei demonen die de helbewoners pijnigen.

Een gang naar de hel wordt waarschijnlijker indien een Thai zondigt. We noemen een aantal zonden:

• De eerste zonde is ‘gaan ka sat’ gij mag geen levenden wezens doden of slachten.
• De tweede zonde is ‘gaan lak sap’ gij zult niet stelen.
• De derde zonde is ‘gaan bpra prit pit naai gaam’gij zult geen buitenechtelijke seksuele lusten/activiteiten hebben.
• De vierde zonde is ‘gaan poot bpot’ gij zult niet liegen of lasterlijke taal spreken
• De vijfde zonde is ‘gaan deum soo raa lae kong meun-mao’ gij zult geen alcohol, sigaretten en verdovende middelen gebruiken.
• De zesde zonde is ‘phie bpret’ gij zult geen wangedrag vertonen.

Wanneer ik het bovenstaande lijstje zo bekijk zal het behoorlijk druk zijn in de Thaise hel…

Tot in het kleinste gehucht zijn ze in Thailand in grote getale te vinden, tempels groot en klein. Zeer kleurrijke en ook meer bescheiden van aard.

In de plaats Chachoengsao, ongeveer honderd kilometer oostelijk van Bangkok, ligt vlakbij de rivier Bang Pakong, Wat Sothon, voluit Wat Sothon Wararam Worawihan genaamd.

Deze tempel herbergt een van de bekendste Boeddhabeelden van Thailand. Het betreffende beeld is 1.65 meter breed en bijna twee meter hoog en betreft een van de meest heilige beelden van het land. De Thai kent aan dit Boeddhabeeld een bijzonder genezende werking toe en menigeen zal denken hier van zijn of haar kwalen te worden verlost.  De tempel zelf is fraai geconstrueerd met als bijzonderheid de 84 meter hoge toren, omgeven door vijf gouden parasols met een gewicht van 77 kilo aan goud.

Verhalen

Rondom het ontstaan van deze door de Thaise bevolking zo vereerde tempel bestaan een aantal verhalen. Een daarvan is dat drie Boeddhabeelden vanaf Prachinburi de rivier kwamen afdrijven en een beeld ter hoogte van Chachoengsao aanspoelde. Met geen mogelijkheid kon men het uit de rivier te tillen, tot hét moment dat een van de inwoners een bescheiden onderkomen voor het beeld had vervaardigd. Als een veertje zo ligt kon men daarna het beeld uit het water tillen.

Vergelijk het verhaal maar met de ark van Noach waarop volgens de legende van alle dieren een stel aan boord kwam en zo de zondvloed kon overleven. Wat dat betreft niets nieuws onder de zon. Met name in de weekenden is het er een drukte van belang waardoor zelfs verkeersopstoppingen worden veroorzaakt. Dit geeft toch ook de grote mate van verering aan die de Thai tot uiting brengt bij dit voor hen zo speciale Boeddhabeeld. De oude tempel, destijds Wat Hong genaamd, is naar alle waarschijnlijkheid gebouwd rond 1765 en dateert uit het einde van de Ayuttaya periode (1350-1767). De oude tempel heeft helaas plaats moeten maken voor het hedendaagse, weliswaar zeer imponerende, tempelcomplex.

De bouwtijd van maar liefst 15 jaar zegt voldoende over de stijl en schoonheid van het uit wit marmer opgetrokken geheel. De dochter van de momentele koning, de door de Thai zeer geliefde prinses Chakri Sirindhorn (*2-4-1955), heeft het marmer voor deze tempel in Italië uitgezocht. Laat bij een bezoek je ogen eens goed over de vloeren met de fraai in verschillende kleuren ingelegde marmeren delen dwarrelen.

Het randgebeuren

Zoals op alle plaatsen waar veel mensen komen is ook hier rond de tempel van alles te doen. Zo is er een ruimte waar de offergaven worden geplaatst. Met name het grote aantal eieren dat met trays vol wordt geofferd springt in het oog. Uiteraard ontbreken ook de vele kraampjes met allerhande snuisterijen niet. De gokbeluste Thai kan er loten kopen en op deze heilige plaats kijkt Boeddha met welgevallen op je neer en kan het geluk je toelachen.

Aan de voorzijde van het complex tref je nog een grote overdekte markt aan en aan de achterzijde wandel je binnen 200 meter naar de Bang Pakong rivier. Vandaar kun je met de boot een tochtje over de rivier maken. De tocht duurt twee uur, maar dat is een beetje volksverlakkerij. Je vaart binnen 30 minuten namelijk naar een kleine overdekte markt waar je een uur mag verblijven om daarna weer de bepaald niet opwindende terugvaart te aanvaarden. De enige reden om deze korte boottrip te maken zou zijn om bij de markt aan het water te lunchen.

De tempel Wat Sothon is echter een bezoek meer dan waard.

Tip

Vanuit Bangkok kun je vanaf het Hua Lamphong station per trein naar Chasoengchao reizen. De afstand bedraagt ongeveer honderd kilometer en de reisduur is anderhalf uur. Er rijden 9 treinen per dag vanaf 6 uur in de ochtend tot half zes ’s avonds.

De prijs: 3^e klas 13 baht met fan en prefereer je aircon dan tel je 40 baht neer. Aangekomen in Chachoengsao staan een groot aantal taxi’s, songthaews en motorfietsen gereed voor de korte rit naar Wat Sothon.

Zeker vanuit Bangkok een leuk uitstapje.