Meer ‘ja’ dan ‘nee’ in de Thaise taal

Zou je het karakter van een volk kunnen afmeten aan de wijze waarop hun taal in elkaar steekt? Bij de Thai lijkt die bewering wel te kloppen. Ze hebben veel meer manieren om ‘ja’ te zeggen, dan iets te ontkennen.

‘Ja’ zeggen in de Thaise taal

‘Ja’ zeggen in het Thais is nog best ingewikkeld. ‘Chai’  betekent ‘ja’ in Thais, maar dat woord gebruik je maar zelden. Alleen als een zin eindigt met de vraag ‘chai mai?’ dan antwoord je met het bevestigende ‘chai khrap’ of het ontkennende ‘mai chai khrap’. Uiteraard moeten de dames ‘kha’ gebruiken als beleefdheidsvorm. Maar voor handigheid gebruik we in dit verhaaltje de mannelijke vorm. De schrijver is namelijk ook mannelijk.

“Khun bpai satani-rot-méé, chai mai?” (U gaat naar het busstation, toch?). Ga je dan dus ‘chai khrap’ en ga je niet dan gebruik je ‘mai chai khrap’.

Het merendeel van de tijd antwoord je met ‘khrap’ als bevestiging op een vraag. Inderdaad, de beleefdheidsvorm wordt vaak ook als bevestiging gebruikt. Met daarbij wel de aantekening dat de meeste Thai die ‘r’ weglaten en er een simpele ‘khap’ overblijft. Of noger erger. De ‘r’ in een ‘l’ veranderen en dan krijg je dus “khlap”.

Dus de vraag  “Khun aw bea nung khuat, mai?” (je wilt één flesje bier?) beantwoord je met een eenvoudige ‘khrap’. Het beleefde kopkhunkhrap (dankuwel) hoeft er niet achter. De Thai zullen dat weer opvatten als een overdreven vorm van beleefdheid.

En dan is er ook nog het woordje ‘dai’ dat vaak gebruikt wordt om toestemming te geven. Het meeste wordt het gebruikt als je vraagt of iets kan. “Phom goo sup-buri, dai mai?’ (Mag ik roken?) Mag je, dan klinkt het ‘Dai khrap’ en mag je niet dan is het ‘mai dai khrap’. Maar het wordt ook los gebruikt. Je blijft vertwijfeld op de drempel van een kamer staan, dan zal er al snel ‘dai, dai, dai’ klinken.

‘Nee’ zeggen in de Thaise taal

‘Nee’ zeggen is een stuk simpeler. ‘Mai’ is ‘nee’ in de Thaise taal. Klaar. Simpel. Dat kun je ook overal voorzetten om iets ontkennend of negatief te maken. ‘Mai aw’ ik wil niet. ‘Mai dai’ kan niet. ‘Mai mi’ heb ik niet. ‘Mai choob’ vind ik niet leuk of lekker. ‘Mai bpai’ ik ga niet.

Maar het woordje ‘mai’ op zichzelf zal je een Thai niet snel horen zeggen. ‘Mai’  in combinatie met andere werkwoorden iets vaker, maar nog niet heel veel. En als ze het al zeggen, dan is het heel zachtjes, zodat de omgeving het niet hoort.  Het Thaise volk wil graag behagen en problemen voorkomen. Brutaliteit is in Nederland een deugd, in Thailand is het een doodzonde.

Als je dus vraag “prungni raw bpai muang Krung-Theep, mai” (morgen gaan we naar Bangkok?) dan zal een Thai die liever nog een paar dagen op deze bestemming blijft, eerder geneigd zijn om ‘Dai, dtee’ of ‘khrap, dtee’ (kan, maar….) te zeggen om vervolgens enkele andere mogelijkheden op te sommen. Want gewoonweg ‘mai’ wordt als veel te brutaal gezien, en dus onbeschoft.

Taalkarakter

Ik ben geen taalhistoricus, maar deze simpele redenering brengt mij tot de conclusie dat je dus wel degelijk het karakter van een volk terugvind in het gebruik van de taal.

» Laat een reactie achter

• Tweet

Vond je het bovenstaande artikel interessant? Lees dit dan ook:

Hoe leer ik het beste de uitspraak van de Thaise taal? Een aanzet Overstroomden zijn het water meer dan zat Pattaya heeft meer: The Vinyard Silverlake Nog even en er zwemt geen vis meer in de Golf van Thailand Nog meer Thaise grappen